Drug: Anadenanthera peregrina
Wanneer: Gister
Thuis aangekomen lekker op de bank en klaar voor me eerste Anadenanthera peregrina trip. Wat mijn stelling over drugs is is dat het niet deel moet maken van mijn dagelijks leven. Ik doe het dan ook alleen om te kijken hoe het is. Ik gebruik ook nauwelijks anders dan hullucinerende middelen.
Ik was ontzettend gespannen want ik had hier meerdere Tripreports over gehoord.
Een paar vrienden wouden met mij meedoen maar ik wilde dit, in hun belang alleen doen. Trouwens met vrienden voel ik me een stuk gespannender eigenlijk. Maar dit is persoonlijk neem ik aan.
De trip begon en ik voelde me zwaar depresief. Mijn coordinatie was van het nivaeu 0 en mijn TV heb ik op de grond gedenderd; vraag niet waarom.
Het effect begon te komen en iets gebeurde wat ik al een hele lange tijd niet heb gedaan. Ik begon te huilen. Huilen als een malle omdat ik wist dat het begon maar ik wou het niet. Een soort gevoel dat je krijgt als je net met een achtbaan omhoog rijd als je er inzit; je wilt terug maar weet dat het niet kan. Het voelde ongeveer zoiets als verdrinken; je weet wat er gebeurt in je hoofd maar wil het niet toegeven.
Uit eindelijk zag ik mijzelf van een afstand en werd ik steeds kleiner. Ik kromp. Dit voelde aan als uren die voorbij gingen maar ik werd steeds een steeds kleiner. Uiteindelijk werd ik een atoom en een elektron. En toen gebeurde het... ik verdween; ik was er niet meer. Ik had ook nooit bestaan. Ik dacht niets, ik zag alleen mijn kamer. Al besefte ik niet dat dat mijn kamer was. Of dat er zwaartekracht of tijd was. Ook niet wat de spullen waren. Ik had geen besef meer. Mijn naam wat dan ook ik wist het niet meer. Ik was verdwenen en was er nooit.
Alles hield op er was geen leven niets bestond niets heeft ooit bestaan en ik was in een oneindigheid. En dat bestond ook niet.
Moeilijk voor te stellen dat er niks is... ook geen oneindigheid of wat dan ook.
En toen kwam ik terug; niet erg zachtzinnig, want mijn besef van tijd kwam terug mijn besef van bestaan mijn besef van wat voorwerpen waren en besef van wat ik was. In een luttele 10 seconden zag ik mijzelf weer zitten op de bank.
Geloof het of niet maar ik heb de absolute niets meegemaakt.
Wromtrax heeft gesproken :P
Wanneer: Gister
Thuis aangekomen lekker op de bank en klaar voor me eerste Anadenanthera peregrina trip. Wat mijn stelling over drugs is is dat het niet deel moet maken van mijn dagelijks leven. Ik doe het dan ook alleen om te kijken hoe het is. Ik gebruik ook nauwelijks anders dan hullucinerende middelen.
Ik was ontzettend gespannen want ik had hier meerdere Tripreports over gehoord.
Een paar vrienden wouden met mij meedoen maar ik wilde dit, in hun belang alleen doen. Trouwens met vrienden voel ik me een stuk gespannender eigenlijk. Maar dit is persoonlijk neem ik aan.
De trip begon en ik voelde me zwaar depresief. Mijn coordinatie was van het nivaeu 0 en mijn TV heb ik op de grond gedenderd; vraag niet waarom.
Het effect begon te komen en iets gebeurde wat ik al een hele lange tijd niet heb gedaan. Ik begon te huilen. Huilen als een malle omdat ik wist dat het begon maar ik wou het niet. Een soort gevoel dat je krijgt als je net met een achtbaan omhoog rijd als je er inzit; je wilt terug maar weet dat het niet kan. Het voelde ongeveer zoiets als verdrinken; je weet wat er gebeurt in je hoofd maar wil het niet toegeven.
Uit eindelijk zag ik mijzelf van een afstand en werd ik steeds kleiner. Ik kromp. Dit voelde aan als uren die voorbij gingen maar ik werd steeds een steeds kleiner. Uiteindelijk werd ik een atoom en een elektron. En toen gebeurde het... ik verdween; ik was er niet meer. Ik had ook nooit bestaan. Ik dacht niets, ik zag alleen mijn kamer. Al besefte ik niet dat dat mijn kamer was. Of dat er zwaartekracht of tijd was. Ook niet wat de spullen waren. Ik had geen besef meer. Mijn naam wat dan ook ik wist het niet meer. Ik was verdwenen en was er nooit.
Alles hield op er was geen leven niets bestond niets heeft ooit bestaan en ik was in een oneindigheid. En dat bestond ook niet.
Moeilijk voor te stellen dat er niks is... ook geen oneindigheid of wat dan ook.
En toen kwam ik terug; niet erg zachtzinnig, want mijn besef van tijd kwam terug mijn besef van bestaan mijn besef van wat voorwerpen waren en besef van wat ik was. In een luttele 10 seconden zag ik mijzelf weer zitten op de bank.
Geloof het of niet maar ik heb de absolute niets meegemaakt.
Wromtrax heeft gesproken :P
Vond je het uiteindelijk geen hele vette ervaring?
