Meerdere keren op het punt gestaan om te posten, maar steeds niet gedaan omdat ik 'm wel erg lang vind vergeleken met de andere reports hier. Toch heeft deze trip zoveel indruk op mij gemaakt en heb ik ook van anderen mensen goede reacties gehad hierop, dat ik toch wel erg benieuwd ben naar jullie reacties. Enjoy.
Begin
Terwijl we in de benauwde drukke bus de rit uitzitten begint mijn lichaam al duidelijk heel anders aan te voelen. Anders, maar doch ook bekend en vertrouwelijk. Als de bus dan uiteindelijk tot slitstand komt en zijn deuren opent stap ik uit, samen met Marc, en Alice. Na een stukje woonwijk passeren we met z'n drieeën een lange brug; onze overgang naar een hele andere wereld.
Deel I: In de natuur
Aangekomen op een afgelegen stukje gras tussen de bomen is het tijd om toe te geven aan de zware last van mijn lichaam. Liggend in het gras kunnen we er niet langer omheen. Overal om me heen zie ik het gras, de bloemen en de bomen bloeien, groeien, gloeien, dansen, ademenen... leven. De rondvliegende hommel doet rustig zijn werk en inspecteerd rustig paardebloem voor paardebloem. Ook de mieren, muggen en weet ik veel welke andere insecten nog meer trekken zich niks van onze aanwezigheid aan en werken rustig hun dagtaak af. Het was of we er niet eens waren... alsof we net als hen een waren met de natuur. In een flits zie ik gezichten van mijn oma, moeder, broertjes en mijzelf voorbij komen en heb in een momentopname mijn hele familiestructuur ontcijferd. Ook de eenvoud van het menselijke ras en het begrip de tijd was een koud kunstje. Waarom zat ik eigenlijk opgesloten in dit lompe stukje vlees? Ja, deze trip ging diep, heel diep... en hoewel we met z'n tweeën waren zaten we beide in onze eigen wereld.
Tuc & Tazz
Na uren die minuten, maar tegelijkertijd ook een eeuwigheid leken te duren, in het gras gelegen te hebben merken we beide dat de effecten wat minder werden. Terwijl we ons aan een Tuccie wagen besluiten we om nog een 'Tazz' (de opdruk van de zegeltjes) te nemen (we begonnen met 2 tegelijk). Terwijl ik mijn eerste Tuccie met moeite weg probeer te krijgen heb ik opnieuw een inzicht en zie ik in een soort van dwarsdoorsnede van het menselijke lichaam de Tuccie de weg naar mijn maag afleggen. Hoewel het de nodige moeite had gekost dat ding weg te krijgen, krijgen we het toch voor elkaar een nieuwe te pakken en op te eten... we krijgen beide een ontzettende lachkick terwijl we er nog een aantal wegwerken. Ook een biertje en een eerder gedraait jointje gaan er lekker in.
Terug in de tijd
We besluiten lang genoeg in het gras gelegen te hebben en maar eens verder te gaan, hoewel ik ondertussen denk de derde zegel te voelen opkomen. Terwijl ik over het pad tussen de natuur door loop lijkt alles voor me uit te groeien. Met een open hand rijk ik naar het gras en voel ik de connectie met moeder natuur, letterlijk en figuurlijk; nog altijd zijn we een. Op het ritme van het gefluit van de vogels vervolgen we onze trip en lopen we langzaam maar zeker terug richting de bewoonde wereld. We lopen door de buurt waar ik een jaar of tien geleden gewoont heb en het was alsof een reis in de tijd. Alsof een lang vergeten stukje film weer eens werd afgespeeld. Ik kon mezelf de hond zien uitlaten onder de brug, zien voetballen op het grasveld, fietsen door de buurt. Echt een hele vreemde gewaarwording. Na het graven in oude herinneringen besluiten we dat het een mooie tijd was om langzaam richting huis te gaan. Ook door de woonwijken nog voel ik me op me gemak omdat mijn voetstappen nog altijd begeleid worden door het gezang van de vogels.
Terug naar huis
Eenmaal aangekomen bij het station hebben we de mogelijkheid om de trein te pakken, waarvan we weten dat die ons vele malen sneller thuis zou brengen. Nog met vollop vertrouwen loop ik het station in, de trap op. Al meteen bij de eerste stappen in het felle licht en betonnen constructie voel ik me een stuk ongemakkelijker. Niet langer was er sprake van connectie met de natuur, niet langer werden mijn voetstappen begeleid door zingende vogeltjes. Toch besluiten we het erop te wagen. Wat volgt is een zeven minuten durende treinreis die minimaal een dik half uur lijkt te duren, en ook niet bepaald een pretje was. Halverwege de reis neem ik afscheid van Marc en eenmaal thuis voel ik me gelukkig weer op me gemak. Op me gemak, maar wel op een hele andere manier dan in de natuur. Het nemen van een douche is een vreemde ervaring, maar dient wel als nodige verfrissing. Voordat ik terug loop naar mijn kamer stop ik nog even voor de spiegel en ben ik benieuwd naar wat ik ga zien. Er komen wel een paar vage misvormde gezichten ('zie ik nou 4 ogen?') voorbij maar al snel kom ik erachter dat de enige naar wie ik keek, dat was ik zelf. Met een voldaan gevoel kom ik tot de conclusie dat ik mezelf eerlijk recht in de ogen aan kan kijken en dus geslaagd was voor de spiegel test, klaar voor deel twee van deze indrukwekkende reis.
Deel 2: Thuis
Helemaal klaar voor het tweede gedeelte van de reis keer ik terug naar me kamer en zet ik mijn blacklight aan. Koptelefoon op, GOA-achtige muziek aan en genieten maar. Ik besluit de trip een extra twist te geven en tover na een tijdje muziek luisteren wat ketamine tevoorschijn. Het neerleggen van een lijntje gaat me verassend goed af; ook maar alvast een paar extra voor later dus. Ik besluit met een erg kleine dosis te beginnen omdat ik bepaald geen zin had in braak-neigingen, wat ik soms heb met ketamine. De combinatie blijkt geen verkeerde beslissing, integendeel. De tekst 'SORRY, YOU MADE YOUR TRIP FOR NOTHING' tovert een ongelovelijke grijns op me gezicht en brengt me een in hele vage, spacey, gekke stemming. Ik filosofeer en visualiseer wat in het niets over een woord als stout. Zo had ik bijvoorbeeld schoenen met daarop de tekst 'STOUT!' om het gezegde 'de stoute schoenen aantrekken' te visualiseren... om maar iets te noemen. Het sloeg werkelijk nergens op, ik weet het... maar het was ineens mijn meest favoriete woord uit de Nederlandse taal. Verder kon ik het ook niet laten om gekke bekken te trekken en een zo gek mogelijk dansje door me kamer te doen terwijl ik ondertussen, ongevraagd, ook wat 'stoute' meisjes visualiseerde; ook niet onaardig. Ik vermaakte me weer eens prima met mezelf.
Aangezien ik ondertussen wel de nodige moeite had mijn evenwicht te bewaren en al de nodige uren muziek had zitten luisteren besluit ik nog wat extra ketamine te nemen en me daar helemaal aan over te geven; wat grotere lijntjes dus.
Ketaland
Het duurt niet lang voordat ik de aanwezigheid opmerk van een totaal van drie entiteiten in mijn kamer; de LSD, ketamine en natuurlijk ik zelf. Ook mezelf nam ik dus waar als 'andere entiteit'; alsof ik niet meer verbonden was aan me eigen lichaam? Ik weet het niet, maar ver van de wereld was ik absoluut. Mijn bed werd mijn vliegende tapijt en nam me weer eens mee op reis. Een reis die zo vreemd is dat het eigenlijk niet eens te omschrijven is. Hier toch een poging. Zo leek het bijvoorbeeld of ik in een stapelbed lag met nog een aantal bedden onder mij, en keek ik neer in een grote lege zaal. Dit leek heel erg realistich, maar was toch echt ver weg van de werkelijkheid. Even later weer leek het net alsof ik in een soort van futuristische stad was, met aan de overkant van een dal een groot gebouw. Het bewustzijn van mijn lichaam was eventjes helemaal verdwenen terwijl mijn geest rond dwaalde in de meest vreemde dimensies. Geen idee waar die beelden van vandaan kwamen, maar ze waren er toch echt. Na een tijdje was de ketamine weer uitgewerkt, maar was ik nog steeds niet in slaap gevallen... reisleidster Alice nog steeds in control. Terwijl het zonnetje alweer op gekomen was heb ik meerdere keren overwogen nog bij te nemen. Toch besluit ik op bed te blijven liggen en het moment af te wachten waarop ik eindelijk met een meest voldaan gevoel in slaap zou vallen... wát een ervaring.
Begin
Terwijl we in de benauwde drukke bus de rit uitzitten begint mijn lichaam al duidelijk heel anders aan te voelen. Anders, maar doch ook bekend en vertrouwelijk. Als de bus dan uiteindelijk tot slitstand komt en zijn deuren opent stap ik uit, samen met Marc, en Alice. Na een stukje woonwijk passeren we met z'n drieeën een lange brug; onze overgang naar een hele andere wereld.
Deel I: In de natuur
Aangekomen op een afgelegen stukje gras tussen de bomen is het tijd om toe te geven aan de zware last van mijn lichaam. Liggend in het gras kunnen we er niet langer omheen. Overal om me heen zie ik het gras, de bloemen en de bomen bloeien, groeien, gloeien, dansen, ademenen... leven. De rondvliegende hommel doet rustig zijn werk en inspecteerd rustig paardebloem voor paardebloem. Ook de mieren, muggen en weet ik veel welke andere insecten nog meer trekken zich niks van onze aanwezigheid aan en werken rustig hun dagtaak af. Het was of we er niet eens waren... alsof we net als hen een waren met de natuur. In een flits zie ik gezichten van mijn oma, moeder, broertjes en mijzelf voorbij komen en heb in een momentopname mijn hele familiestructuur ontcijferd. Ook de eenvoud van het menselijke ras en het begrip de tijd was een koud kunstje. Waarom zat ik eigenlijk opgesloten in dit lompe stukje vlees? Ja, deze trip ging diep, heel diep... en hoewel we met z'n tweeën waren zaten we beide in onze eigen wereld.
Tuc & Tazz
Na uren die minuten, maar tegelijkertijd ook een eeuwigheid leken te duren, in het gras gelegen te hebben merken we beide dat de effecten wat minder werden. Terwijl we ons aan een Tuccie wagen besluiten we om nog een 'Tazz' (de opdruk van de zegeltjes) te nemen (we begonnen met 2 tegelijk). Terwijl ik mijn eerste Tuccie met moeite weg probeer te krijgen heb ik opnieuw een inzicht en zie ik in een soort van dwarsdoorsnede van het menselijke lichaam de Tuccie de weg naar mijn maag afleggen. Hoewel het de nodige moeite had gekost dat ding weg te krijgen, krijgen we het toch voor elkaar een nieuwe te pakken en op te eten... we krijgen beide een ontzettende lachkick terwijl we er nog een aantal wegwerken. Ook een biertje en een eerder gedraait jointje gaan er lekker in.
Terug in de tijd
We besluiten lang genoeg in het gras gelegen te hebben en maar eens verder te gaan, hoewel ik ondertussen denk de derde zegel te voelen opkomen. Terwijl ik over het pad tussen de natuur door loop lijkt alles voor me uit te groeien. Met een open hand rijk ik naar het gras en voel ik de connectie met moeder natuur, letterlijk en figuurlijk; nog altijd zijn we een. Op het ritme van het gefluit van de vogels vervolgen we onze trip en lopen we langzaam maar zeker terug richting de bewoonde wereld. We lopen door de buurt waar ik een jaar of tien geleden gewoont heb en het was alsof een reis in de tijd. Alsof een lang vergeten stukje film weer eens werd afgespeeld. Ik kon mezelf de hond zien uitlaten onder de brug, zien voetballen op het grasveld, fietsen door de buurt. Echt een hele vreemde gewaarwording. Na het graven in oude herinneringen besluiten we dat het een mooie tijd was om langzaam richting huis te gaan. Ook door de woonwijken nog voel ik me op me gemak omdat mijn voetstappen nog altijd begeleid worden door het gezang van de vogels.
Terug naar huis
Eenmaal aangekomen bij het station hebben we de mogelijkheid om de trein te pakken, waarvan we weten dat die ons vele malen sneller thuis zou brengen. Nog met vollop vertrouwen loop ik het station in, de trap op. Al meteen bij de eerste stappen in het felle licht en betonnen constructie voel ik me een stuk ongemakkelijker. Niet langer was er sprake van connectie met de natuur, niet langer werden mijn voetstappen begeleid door zingende vogeltjes. Toch besluiten we het erop te wagen. Wat volgt is een zeven minuten durende treinreis die minimaal een dik half uur lijkt te duren, en ook niet bepaald een pretje was. Halverwege de reis neem ik afscheid van Marc en eenmaal thuis voel ik me gelukkig weer op me gemak. Op me gemak, maar wel op een hele andere manier dan in de natuur. Het nemen van een douche is een vreemde ervaring, maar dient wel als nodige verfrissing. Voordat ik terug loop naar mijn kamer stop ik nog even voor de spiegel en ben ik benieuwd naar wat ik ga zien. Er komen wel een paar vage misvormde gezichten ('zie ik nou 4 ogen?') voorbij maar al snel kom ik erachter dat de enige naar wie ik keek, dat was ik zelf. Met een voldaan gevoel kom ik tot de conclusie dat ik mezelf eerlijk recht in de ogen aan kan kijken en dus geslaagd was voor de spiegel test, klaar voor deel twee van deze indrukwekkende reis.
Deel 2: Thuis
Helemaal klaar voor het tweede gedeelte van de reis keer ik terug naar me kamer en zet ik mijn blacklight aan. Koptelefoon op, GOA-achtige muziek aan en genieten maar. Ik besluit de trip een extra twist te geven en tover na een tijdje muziek luisteren wat ketamine tevoorschijn. Het neerleggen van een lijntje gaat me verassend goed af; ook maar alvast een paar extra voor later dus. Ik besluit met een erg kleine dosis te beginnen omdat ik bepaald geen zin had in braak-neigingen, wat ik soms heb met ketamine. De combinatie blijkt geen verkeerde beslissing, integendeel. De tekst 'SORRY, YOU MADE YOUR TRIP FOR NOTHING' tovert een ongelovelijke grijns op me gezicht en brengt me een in hele vage, spacey, gekke stemming. Ik filosofeer en visualiseer wat in het niets over een woord als stout. Zo had ik bijvoorbeeld schoenen met daarop de tekst 'STOUT!' om het gezegde 'de stoute schoenen aantrekken' te visualiseren... om maar iets te noemen. Het sloeg werkelijk nergens op, ik weet het... maar het was ineens mijn meest favoriete woord uit de Nederlandse taal. Verder kon ik het ook niet laten om gekke bekken te trekken en een zo gek mogelijk dansje door me kamer te doen terwijl ik ondertussen, ongevraagd, ook wat 'stoute' meisjes visualiseerde; ook niet onaardig. Ik vermaakte me weer eens prima met mezelf.
Aangezien ik ondertussen wel de nodige moeite had mijn evenwicht te bewaren en al de nodige uren muziek had zitten luisteren besluit ik nog wat extra ketamine te nemen en me daar helemaal aan over te geven; wat grotere lijntjes dus.
Ketaland
Het duurt niet lang voordat ik de aanwezigheid opmerk van een totaal van drie entiteiten in mijn kamer; de LSD, ketamine en natuurlijk ik zelf. Ook mezelf nam ik dus waar als 'andere entiteit'; alsof ik niet meer verbonden was aan me eigen lichaam? Ik weet het niet, maar ver van de wereld was ik absoluut. Mijn bed werd mijn vliegende tapijt en nam me weer eens mee op reis. Een reis die zo vreemd is dat het eigenlijk niet eens te omschrijven is. Hier toch een poging. Zo leek het bijvoorbeeld of ik in een stapelbed lag met nog een aantal bedden onder mij, en keek ik neer in een grote lege zaal. Dit leek heel erg realistich, maar was toch echt ver weg van de werkelijkheid. Even later weer leek het net alsof ik in een soort van futuristische stad was, met aan de overkant van een dal een groot gebouw. Het bewustzijn van mijn lichaam was eventjes helemaal verdwenen terwijl mijn geest rond dwaalde in de meest vreemde dimensies. Geen idee waar die beelden van vandaan kwamen, maar ze waren er toch echt. Na een tijdje was de ketamine weer uitgewerkt, maar was ik nog steeds niet in slaap gevallen... reisleidster Alice nog steeds in control. Terwijl het zonnetje alweer op gekomen was heb ik meerdere keren overwogen nog bij te nemen. Toch besluit ik op bed te blijven liggen en het moment af te wachten waarop ik eindelijk met een meest voldaan gevoel in slaap zou vallen... wát een ervaring.
