Verslaafde partner

[C900]

Hallo iedereen,
Recentelijk ben ik achter dit forum gekomen en momenteel moet ik het even van mij afschrijven, vooral aangezien mijn gevoelens van links naar rechts gaan.
Momenteel heb ik een geweldige partner van 4 jaar die één jaar verslaafd is (geweest) aan cocaïne. Hij is strafrechtadvocaat van beroep en heeft in de tijd dat hij bij zijn vorige werkgever zat ontzettend met zichzelf geworsteld, zijn vreselijke baas en de werkdruk. Begin 2021 is hij sporadisch (zonder mijn weten) begonnen met cocaïne en tegen oktober nam hij het dagelijks of om de dag, terwijl hij nog nooit eerder überhaupt drugs heeft geprobeerd. We wonen nog niet samen, dus ik had niet altijd een heel sterk vermoeden van zijn gebruik. Eind 2021 heeft hij uit zichzelf verteld dat hij hulp is gaan zoeken omdat hij verslaafd was. Op het moment dat hij dit nieuws met mij deelde, had hij zeker al 10 sessies achter de rug en was hij met zijn psycholoog bezig om het op de juiste manier aan mij te vertellen uit angst om mij kwijt te raken. Ik kan niets anders dan bewondering hebben voor het feit dat hij uit zichzelf inzag een probleem te hebben. Nadat hij met het nieuws kwam, heeft hij 3 maanden later een terugval gehad. Die terugval was maar éénmalig en heeft vervolgens weer 3 maanden niks gebruikt. De 3e terugval kwam na 4 maanden. Helaas is het eergisterenavond misgegaan na 8 maanden clean te blijven. Gisteravond heeft hij opnieuw toegegeven en dat is hetgeen waar ik van schrik. In de tijd dat hij cold turkey is gestopt, waren het terugvallen van één avond en niet twee achter elkaar. Het feit wat mij op de been houdt is dat hij iedere keer opnieuw uit zichzelf hulp gaat zoeken en er weer voor gaat. Het blijft echter zo lastig om een partner van een verslaafde te zijn, vooral als je een toekomst met trouwen en eventueel kinderen wilt. Wanneer is het moment dat je zeg: tot hier en niet verder? Ik weet dondersgoed dat hij het werk zelf moet verrichten, maar ik wil hem ergens ook zo ontzettend steunen.

 

[C900]

Het blijft moeilijk om te beseffen dat iemand na 8 maanden clean te zijn weer een terugval krijgt, vooral als de persoon zelf niet weet waar het aan kan liggen

 

[_shikantaza]

Vervelend joh, maar ook wel fijn dat jij er voor je partner bent. Uit jouw verhaal kan ik wel een mogelijke oorzaak afleiden: "zijn vreselijke baas en de werkdruk". Toen ik in actief gebruik zat, zag ik ook niet waar het aan lag, maar het was zo duidelijk als ik er op terug kijk. Ik hoor vaker dat mensen pas doorkrijgen waarom ze gebruiken als ze wat langer clean zijn.

Misschien moet jouw partner gaan overwegen om een klinishe opname aan te gaan. Er is een aanleiding voor zijn gebruik, en die is te achterhalen als je maar hard genoeg je best doet. Dat lukt vaak het best als je je er volledig aan toe kunt wijden, zonder dat werk of andere verplichtingen in de weg gaan zitten.

Jij kunt overigens naastenhulp vragen, dat is een belangrijk component voor een relatie met een herstellend verslaafde - check bij de behandelaar van jouw partner voor de opties, of zie https://www.naranon.nl/

 

[C900]

Dankjewel voor je reactie! Is een klinische opname zinvol als je momenteel niet dagelijks gebruikt? Het lastige is ook dat hij al uit die werksfeer is gehaald. Hij heeft momenteel zijn eigen advocaten kantoor en hoewel de stress natuurlijk ook hoog ligt, doet hij wel iets waar hij veel voldoening en plezier uit haalt. Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven. En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt. Ik zou dit weekend eigenlijk gaan intrekken en samenwonen, maar momenteel heb ik vooral behoefte aan rust

 

[N3K0]

Hele vervelende en lastige situatie lijkt me.
Belangrijk voor jou dat jij goed je grenzen bewaakt en kan blijven genieten van jou leven en dat het niet alleen om zijn proces draait.

Zeker knap dat hij uit zichzelf hulp is gaan zoeken om aan hemzelf te werken.
Alleen 10 sessie later (plus al die tijd daarvoor) neemt hij jou pas mee in zijn proces. (Als dat al het geval is?) Ik zou daar zelf wel iets van vinden als partner zijnde waarom zoiets niet eerder word gedeeld. (Hoe is jullie commucicatie??)
Zeker als je al een tijd bij elkaar bent, plannen aan het maken bent om samen te gaan wonen, trouwen, kinderen.

En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt. Ik zou dit weekend eigenlijk gaan intrekken en samenwonen, maar momenteel heb ik vooral behoefte aan rust

Natuurlijk komt dit niet uit het niets. Er moet een aanleiding zijn geweest waarom hij ervoor heeft gekozen om de dealer te contacten, er heen te gaan enz.

Misschien 1 trigger of misschien wel een hoop stress opgespaard en de laatse trigger resulteerde in gebruik.

Hoe vervelend ook maar als jij zelf nog goed/fijn, thuis/op jezelf woont en hij ook zou ik dat voor nu zeker zo laten.

Misschien dat het een idee is. Als jullie daar beiden voor openstaan om eens mee te gaan naar de psycholoog.

 

[C900]

Zeker, destijds was ik ook ontzettend gekwetst dat hij het pas zo laat deelde. De schaamte was te groot om het meteen te delen zei hij. Daarnaast was dat een periode waarin ik afstand heb genomen omdat ik voelde dat er iets niet goed zat. Op het moment dat ik uitsprak dat ik liever een einde wil maken aan de relatie is het moment geweest waarbij hij drie weken later het besef heeft gekregen dat het zo niet langer kon. Ik kan het hem achteraf niet kwalijk nemen dat hij het niet deelde, omdat we eigenlijk niet samen waren. Zodra ik open stond voor een gesprek twee maanden later had hij al hulp gezocht en was het het moment waarin ik te horen kreeg dat hij dat jaar verslaafd is geweest. Dit is in ieder geval een ernstig signaal dat hij er nog lang niet is.
En samen naar de psycholoog hebben we regelmatig gedaan en gaan we ook zeker weer oppakken.
En ondanks dat ik mij veel probeer in te lezen over verslavingen, zal ik nooit volledig kunnen begrijpen wat er in een verslaafd brein omgaat

 

[MR_CHIP]

ergens ben ik blij dat hij het heeft verteld, vaak genoeg gehoord dat echt alles achter de rug om van de ander gebeurt

tuurlijk is het wat aan de late kan geweeest maar toch

 

[N3K0]

Zeker, destijds was ik ook ontzettend gekwetst dat hij het pas zo laat deelde. De schaamte was te groot om het meteen te delen zei hij. Daarnaast was dat een periode waarin ik afstand heb genomen omdat ik voelde dat er iets niet goed zat. Op het moment dat ik uitsprak dat ik liever een einde wil maken aan de relatie is het moment geweest waarbij hij drie weken later het besef heeft gekregen dat het zo niet langer kon. Ik kan het hem achteraf niet kwalijk nemen dat hij het niet deelde, omdat we eigenlijk niet samen waren. Zodra ik open stond voor een gesprek twee maanden later had hij al hulp gezocht en was het het moment waarin ik te horen kreeg dat hij dat jaar verslaafd is geweest. Dit is in ieder geval een ernstig signaal dat hij er nog lang niet is.
En samen naar de psycholoog hebben we regelmatig gedaan en gaan we ook zeker weer oppakken.
En ondanks dat ik mij veel probeer in te lezen over verslavingen, zal ik nooit volledig kunnen begrijpen wat er in een verslaafd brein omgaat

Dankjewel voor je verdere uitleg🙏🏻

En idd je zal nooit voelen/ervaren hoe het is om met een verslaving/gebruik omte gaan als je dat zelf niet hebt meegemaakt.

Weet wel dat dit niet jou probleem is. Het is zijn probleem. Jij kan dit niet oplossen.
Jij kan hem niet veranderen als dat alleen hijzelf dat kan.
Hij is een volwassen man en verantwoordelijk voor hemzelf.
Maar dat weet je vast al wel.

Belangrijk is, is dat jij goed bij jouzelf blijft. En kiest/doet wat het best is voor jou. Voor in het hier en nu. En niet later. Later bestaat niet.

Heel veel succes. 🙏🏻

 

[_shikantaza]

Dankjewel voor je reactie! Is een klinische opname zinvol als je momenteel niet dagelijks gebruikt?

Absoluut. Ik gebruikte ook niet dagelijk maar ik was mijn hele leven kapot aan het maken. De frequentie van het gebruik is niet zo heel belangrijk. Wat eerder telt is het controleverlies - vaker gebruiken dan je je voor hebt genomem, meer gebruiken dan je van plan was of door gaan tot alles op is, verantwoordelijkheden laten schieten om te kunnen gebruiken, liegen over gebruik. En daar proef ik toch zeker wat van in jouw verhaal over je parrtner.

Ik zou juist zeggen dat een schijnbaar uit de lucht vallende terugval een reden is om dat eens heel goed uit te pluizen. Als jouw partner doorgaat met wat 'ie altijd al deed, zal hij krijgen wat hij altijd kreeg. Hij zal de diepte in moeten over zichzelf. Niet makkelijk maar het is heel erg de moeite waard uiteindelijk. Ik zou willen dat ik 30 jaar geleden gedaan had wat ik vorig jaar moest doen om mijn leven weer terug op de rails te krijgen.

Het lastige is ook dat hij al uit die werksfeer is gehaald. Hij heeft momenteel zijn eigen advocaten kantoor en hoewel de stress natuurlijk ook hoog ligt, doet hij wel iets waar hij veel voldoening en plezier uit haalt. Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven. En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt. Ik zou dit weekend eigenlijk gaan intrekken en samenwonen, maar momenteel heb ik vooral behoefte aan rust

Een terugval komt echt niet uit het niets, maar het kan wel zo voelen voor iedereen. Jouw partner was er, bewust of onbewust, waarschijnlijk al enige tijd mee bezig. Ik heb mij heel lang geschaamd voor de trek en gedachten die ik had, en ik vertelde het ook nooit voordat het te laat was en ik last kreeg van mijn geweten. Knoop maar in je oren dat het allemaal bij verslaving hoort en dat er 0% bij zit om jou iets aan te doen of dat er opzet in het spel is of dat soort (logische) gedachten.

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Een heel verhaal. Hopelijk helpt dit een beetje om wat rust te vinden in een lastige tijd.

Voor een verslaafde geldt: doe het niet alleen. En dat gaat ook op voor naasten. Praat erover en vraag hulp.

 

[C900]

Dankjewel voor je verdere uitleg🙏🏻

En idd je zal nooit voelen/ervaren hoe het is om met een verslaving/gebruik omte gaan als je dat zelf niet hebt meegemaakt.

Weet wel dat dit niet jou probleem is. Het is zijn probleem. Jij kan dit niet oplossen.
Jij kan hem niet veranderen als dat alleen hijzelf dat kan.
Hij is een volwassen man en verantwoordelijk voor hemzelf.
Maar dat weet je vast al wel.

Belangrijk is, is dat jij goed bij jouzelf blijft. En kiest/doet wat het best is voor jou. Voor in het hier en nu. En niet later. Later bestaat niet.

Heel veel succes. 🙏🏻

Dankjewel voor je lieve woorden. Ik besef (mede door mijn vak als verpleegkundige) als geen ander dat iemand zelf moet willen en het zélf moet doen. Hij heeft een ontzettend groot sociaal vangnet, maar dan moet hij er wel gebruik van gaan maken op de momenten dat hij het verschil kan maken. Ondanks dat ik nu vooral heel verdrietig ben, heb ik wel nog de hoop dat hij kán veranderen, gezien de 8 maanden clean en het feit dat hij zelf nog steeds zo graag wil.

Ik ben zelf van mening dat dit een proces is voor de rest van je leven en dus ook de rest van je leven hulp nodig hebt. Al is dit maar een keer per maand naar de psycholoog gaan. Hoe kijken jullie hier tegenaan?

 

[C900]

Absoluut. Ik gebruikte ook niet dagelijk maar ik was mijn hele leven kapot aan het maken. De frequentie van het gebruik is niet zo heel belangrijk. Wat eerder telt is het controleverlies - vaker gebruiken dan je je voor hebt genomem, meer gebruiken dan je van plan was of door gaan tot alles op is, verantwoordelijkheden laten schieten om te kunnen gebruiken, liegen over gebruik. En daar proef ik toch zeker wat van in jouw verhaal over je parrtner.

Ik zou juist zeggen dat een schijnbaar uit de lucht vallende terugval een reden is om dat eens heel goed uit te pluizen. Als jouw partner doorgaat met wat 'ie altijd al deed, zal hij krijgen wat hij altijd kreeg. Hij zal de diepte in moeten over zichzelf. Niet makkelijk maar het is heel erg de moeite waard uiteindelijk. Ik zou willen dat ik 30 jaar geleden gedaan had wat ik vorig jaar moest doen om mijn leven weer terug op de rails te krijgen.


Een terugval komt echt niet uit het niets, maar het kan wel zo voelen voor iedereen. Jouw partner was er, bewust of onbewust, waarschijnlijk al enige tijd mee bezig. Ik heb mij heel lang geschaamd voor de trek en gedachten die ik had, en ik vertelde het ook nooit voordat het te laat was en ik last kreeg van mijn geweten. Knoop maar in je oren dat het allemaal bij verslaving hoort en dat er 0% bij zit om jou iets aan te doen of dat er opzet in het spel is of dat soort (logische) gedachten.

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Een heel verhaal. Hopelijk helpt dit een beetje om wat rust te vinden in een lastige tijd.

Voor een verslaafde geldt: doe het niet alleen. En dat gaat ook op voor naasten. Praat erover en vraag hulp.

Absoluut. Ik gebruikte ook niet dagelijk maar ik was mijn hele leven kapot aan het maken. De frequentie van het gebruik is niet zo heel belangrijk. Wat eerder telt is het controleverlies - vaker gebruiken dan je je voor hebt genomem, meer gebruiken dan je van plan was of door gaan tot alles op is, verantwoordelijkheden laten schieten om te kunnen gebruiken, liegen over gebruik. En daar proef ik toch zeker wat van in jouw verhaal over je parrtner.

Ik vind mijzelf niet naïef, maar misschien ben ik dan wel onwetend. Ik keur het in geen enkele manier goed wat is gebeurd, maar voor mijn gevoel is iemand wel goed bezig met 4 terugvallen (van éénmalig gebruik per ker) in 1.5 jaar tijd. Wellicht zit de vork dan toch anders in de steel als ik het lees bij jou. Hij moet gewoon nog enorm aan de slag met zijn problematiek. Mede door zijn perfectionisme denk ik dat hij zichzelf kapot maakt. Succesvol eigen kantoor, leuke vriendin, mooi appartement..We praten veel over zijn problemen, maar je weet natuurlijk nooit 100% wat er in iemand omgaat.

Ik zou juist zeggen dat een schijnbaar uit de lucht vallende terugval een reden is om dat eens heel goed uit te pluizen. Als jouw partner doorgaat met wat 'ie altijd al deed, zal hij krijgen wat hij altijd kreeg. Hij zal de diepte in moeten over zichzelf. Niet makkelijk maar het is heel erg de moeite waard uiteindelijk. Ik zou willen dat ik 30 jaar geleden gedaan had wat ik vorig jaar moest doen om mijn leven weer terug op de rails te krijgen.

Een terugval komt echt niet uit het niets, maar het kan wel zo voelen voor iedereen. Jouw partner was er, bewust of onbewust, waarschijnlijk al enige tijd mee bezig. Ik heb mij heel lang geschaamd voor de trek en gedachten die ik had, en ik vertelde het ook nooit voordat het te laat was en ik last kreeg van mijn geweten. Knoop maar in je oren dat het allemaal bij verslaving hoort en dat er 0% bij zit om jou iets aan te doen of dat er opzet in het spel is of dat soort (logische) gedachten.

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Hier ben ik het volledig mee eens. Ik hoop dat ik tegen die tijd nog langs de finish line sta om hem aan te moedigen.

Ik heb trouwens het citeren nog niet helemaal onder de knie, excuses

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.


Een heel verhaal. Hopelijk helpt dit een beetje om wat rust te

 

[_shikantaza]

Ik vind mijzelf niet naïef, maar misschien ben ik dan wel onwetend. Ik keur het in geen enkele manier goed wat is gebeurd, maar voor mijn gevoel is iemand wel goed bezig met 4 terugvallen (van éénmalig gebruik per ker) in 1.5 jaar tijd.

Dat is inderdaad niet heel frequent, maar verslaving is wel progressief. Als er niks aan gedaan wordt, wordt het steeds erger. Dan kom ik wel weer uit op mijn eerdere opmerking over de bodem van de put, helaas.

Wellicht zit de vork dan toch anders in de steel als ik het lees bij jou. Hij moet gewoon nog enorm aan de slag met zijn problematiek. Mede door zijn perfectionisme denk ik dat hij zichzelf kapot maakt.

Ja, jouw partner heeft iets waar hij niet mee om kan gaan. Dat zal hij moeten gaan veranderen. En dat is hard werken.

Succesvol eigen kantoor, leuke vriendin, mooi appartement.

Helaas, de dingen die je hier noemt hebben geen (helend) effect op een verslaving. Het is fijn dat het goed gaat met de dingen om hem heen maar het probleem zit in hem, en zal daar en door hem zelf aangepakt moeten worden. Ik heb me zelf jarenlang vastgeklampt aan een goede baan, maar wat ik echt nodig had was een leuke baan. Misschien niet relevant voor jullie hoor.

Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Hier ben ik het volledig mee eens. Ik hoop dat ik tegen die tijd nog langs de finish line sta om hem aan te moedigen.

De finish line bestaat niet voor een verslaafde. Het wordt makkelijker om met een verslaving om te gaan als je jezelf aanpakt, maar je raakt het nooit meer (helemaal) kwijt. Maar met goed en regelmatig onderhoud kunnen we wel lang clean blijven en een fijn leven terug krijgen. Fijner dan ooit tevoren met focus op dingen diecer echt toe doen.

Ik heb trouwens het citeren nog niet helemaal onder de knie, excuses

We komen er wel uit

Ten slotte: ik raad jouw partner aan om naar een CA / NA / AA meeting te gaan als hij dat nog niet doet.

 

[C900]

Dat is inderdaad niet heel frequent, maar verslaving is wel progressief. Als er niks aan gedaan wordt, wordt het steeds erger. Dan kom ik wel weer uit op mijn eerdere opmerking over de bodem van de put, helaas.


Ja, jouw partner heeft iets waar hij niet mee om kan gaan. Dat zal hij moeten gaan veranderen. En dat is hard werken.


Helaas, de dingen die je hier noemt hebben geen (helend) effect op een verslaving. Het is fijn dat het goed gaat met de dingen om hem heen maar het probleem zit in hem, en zal daar en door hem zelf aangepakt moeten worden. Ik heb me zelf jarenlang vastgeklampt aan een goede baan, maar wat ik echt nodig had was een leuke baan. Misschien niet relevant voor jullie hoor.

Dat besef ik mij ontzettend goed! Ik bedoelde meer dat hij daarom altijd maar het perfecte plaatje wil volhouden, omdat het voor de buitenwereld lijkt alsof hij alles op de rit heeft. Zo zie je dat nooit iets is wat het lijkt.

De finish line bestaat niet voor een verslaafde. Het wordt makkelijker om met een verslaving om te gaan als je jezelf aanpakt, maar je raakt het nooit meer (helemaal) kwijt. Maar met goed en regelmatig onderhoud kunnen we wel lang clean blijven en een fijn leven terug krijgen. Fijner dan ooit tevoren met focus op dingen diecer echt toe doen.

Dit is ook zo. Voor mijn gevoel zul je altijd een verslaafde blijven die clean is. Dat is een levenslang proces

We komen er wel uit

Ten slotte: ik raad jouw partner aan om naar een CA / NA / AA meeting te gaan als hij dat nog niet doet.

Heel erg bedankt voor de tip! Dit doet hij inderdaad nog niet. Zal het hem meteen doorgeven

 

[LucidLucy]

Dupont heeft eigenlijk het meeste al wel gezegd. Wat ik overigens ook alleen maar onderstreep.

Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven. En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt.

Verslaving is ook niet uit te leggen. Het ene moment kan het allemaal prima gaan en het volgende moment steekt die verslaving wèl ineens weer de kop op. Hoe lang iemand clean is, zegt niet per se iets over hoe goed diegene op dat moment met verslaving om kan gaan.

Ook ik zou je aan kunnen raden om eens een kijkje te nemen bij nar-anon. Puur om voor jezelf ook uit te vogelen waar jij je grenzen stelt en hoe je om kan gaan met een verslaafde partner.

Wat betreft die terugval uit het niets. Ik kan enkel over mijn eigen ervaring spreken. Voor mij was het heel belangrijk om de druk van de ketel te blijven halen. Ik liet stress en andere gevoelens stapelen tot de druk te hoog werd. En drugs was dan de uitlaatklep.
Zodra je de drugs wegneemt, moet daar iets anders voor terugkomen. En dat moet ik veel frequenter inzetten dan drugs in te voorkomen dat er niets stapelt.

Dat kan gaan over kleine irritaties, teveel stress, angsten en zenuwen voor bepaalde situaties en noem het maar op.

Zelf heb ik veel baat bij het uitspreken bij fellows (vrienden uit NA of CA) omdat ik daar direct aansluiting vind. Vaak hebben verslaafden gedeelde angsten en vergelijkbare ellende meegemaakt. En dat schept meteen een klik. Waardoor ik me beter begrepen voel.

Met een niet verslaafde partner kan je ook veel over problemen praten. Maar een aantal dingen zijn waarschijnlijk gewoon makkelijker met fellows te bespreken omdat die bijna zonder woorden al begrijpen wat je bedoelt.

Heel veel succes komende tijd!

 

[Shshsharon]

Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn.

Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog).

Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit

 

[ljuv]

Wat ik volgens mij nog niet gelezen heb in de reacties...

Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven.

Dit is denk ik wel een verkeerde aanname... Dat iemand weigert en niet gebruikt spreekt van sterke wilskracht, maar als je verslaafd bent betekent dat niet dat je geen behoefte meer hebt. Vraag het eens aan een aantal mensen die al heel lang gestopt zijn met roken... Van de meesten zul je horen dat ze nogsteeds vaak trek hebben, of het moeilijk hebben als ze drinken, of het nog lekker vinden ruiken. Verslaafd blijf je nu eenmaal altijd, dus die interne strijd ook.
Wellicht helpt dat iets in je begrip over verslaving en de terugvallen.

Dat betekent niet dat het voor jullie niet makkelijker wordt hoor! Het kost gewoon een hoop effort... Hoe staat het er inmiddels voor?

 

[reDStone]

De craving die ontstaat bij een drugverslaving zoals alcohol of andere drugs, die echt een psychoactieve werking hebben. Moet je niet vergelijken met de trek die iemand iemand kan hebben in aarbeientaartjes, als diegene een eetstoornis voor bepaalde dingen heeft, zoals voor aardbeientaartjes.

De craving die een drug/alcohol verslaafde ervaart, is ongeveer 10000 keer sterker. Zo sterk dat, iemand eigenlijk tijdelijk gek wordt en ook debiel gaat denken. Dit soort echte cravings, zal alleen een drug of alcohol verslaafde herkennen. De drug/alcohol maakt direct wel degelijk schade. En die schade komt later terug in de vorm van een ernstige craving, die je bij een eetstoornis ofzo niet tegenkomt.

De drug/alcohol craving, komt diep uit het brein, daar waar ook honger en slaap vandaan komen. De echte oercraving. Daar heeft de drug/alcohol schade gemaakt. De craving naar een drug, gaat zelfs echter door een pijngrens heen. Zelfs als iemand drie dagen niet geslapen of gegeten heeft en de behoefte voor voeding of slaap gigantisch is. Zal diegene niet bereid zijn fysiek pijn te lijden voor voedsel of slaap. Voor een drug of alcohol doet een verslaafde dat wel.

Een alcoholist met een onstoken alvleesklier, ervaart messteken als ie gaat drinken en blijft drinken. Maar de alcohol craving, laat hem denken dat hij/zij het echt nodig heeft. Een drug alcohol craving. gaat door de pijngrens heen, maar iemand wordt ook irrationeel.
En valt terug.


Dus hoe voorkom je dit soort ernstige cravings? Want ze nemen af in sterkte, naa een aantal maanden, jaren.

Goeie vraag.

Ik denk zelf dat je alle triggers, die naar dat soort drug alcohol cravings moet vermijden.

Maar die hulpverlener gaat echt niemand aanraden zijn werk op te geven ofzo.

 

[ljuv]

Dus hoe voorkom je dit soort ernstige cravings? Want ze nemen af in sterkte, naa een aantal maanden, jaren.

Goeie vraag.

Ik denk zelf dat je alle triggers, die naar dat soort drug alcohol cravings moet vermijden.

Maar die hulpverlener gaat echt niemand aanraden zijn werk op te geven ofzo

Maar uiteindelijk, hoe hard je ook je best doet dit te vermijden: een trigger kan altijd komen. Ook uit een hoek die je niet meteen verwacht.

Volgens mij is het beter om te leren dealen met de triggers, door ten kijken wat er aan te gronde ligt. Dan kan je een trigger hebben, maar toch je gebruik/terugval vermijden.

 

[reDStone]

Maar uiteindelijk, hoe hard je ook je best doet dit te vermijden: een trigger kan altijd komen. Ook uit een hoek die je niet meteen verwacht.

Volgens mij is het beter om te leren dealen met de triggers, door te kijken wat er aan te gronde ligt. Dan kan je een trigger hebben, maar toch je gebruik/terugval vermijden.

Volgens mij, werkt het zo dat triggers, stapelen.
Dat je best met moeilijke situaties kan leren omgaan, zo af en toe, hier en daar. Met wat svt of cgt, iemand weerbaarder maken. Maar als die echte craving er is, dan kan je niet meer rationeel nadenken. Dan lijkt terugvallen gewoon een heel goed en briljant idee. En is er haast niks meer tegen in te brengen. Terwijl het eigenlijk vanzelf weer overgaat, als je iemand zou kunnen vastbinden.

Ik denk dat je best 100 keer in de week ofzo, getriggered kan worden. Maar misschien niet 1000 keer.

Het heeft te maken met hoe dopamine werkt. En hoe onze hersenen leren. Dopamine is het verlangen dat er zo wat aankomt en als de hersens steeds het signaal krijgen dat er misschien zo wat lekkers aankomt. Dan is iemand al in een staat dat die dopamine al verhoogt is en voelt die verslaafde zich al lekker. En denkt ie al niet meer normaal na.

Op een gegeven moment slaat het door, volgens mij.
En een onbewoond eiland creeeren werkt echt.



Ik ervaar zelf dat er verschillende triggers zijn van klein naar groot. Maar het is een craving die op het niveau van honger of slaap craving zit. En iemand die heel erg honger heeft of dagen niet geslapen, die denkt ook anders. En een drug/alcohol-verslavingscraving gaat voorbij de pijngrens, dan denk je echt dat je het moet hebben. Daar kom je met cgt ofzo niet bij.

Daarom is verslaving een ziekte en geen stoornis, zoals een eetstoornis. Dan is die zogenaamde eetverslaving wel aan te pakken met een congnitieve gereedschapskist. Dan is het een gedrags stoornis. Een drug/alcohol-craving, is een stoornis in de hersenen. Een ziekte.

 

[BrieMetDeBril]

Ik ben zelf van mening dat dit een proces is voor de rest van je leven en dus ook de rest van je leven hulp nodig hebt. Al is dit maar een keer per maand naar de psycholoog gaan. Hoe kijken jullie hier tegenaan?

Bij mij gebeurd regelmatig terugval. Ik heb gok stoornis en om die reden nooit digitaal geld heb. Dat is omdat gokken wat ik nog kan doen altijd online is, en mijn brein weet dat. Zodra ik weet dat ik geld op de rekening krijg, begint mijn verslaving me al om te praten bij wijze van. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is de signalering optijd in te zien en als ik mezelf niet denk te redden mijn vriendin opzoek of iemand anders indien nodig.

Een terugval is niet uit te sluiten, het gaat erom hoe en wat na de terugval. Het goede kiezen of het kwade, daar zit de verandering. Wat mij vaak overkomt is dat als het gebeurt is, ik vaak juist beter ga opletten en meer vermijden, praten met mensen erover en vaak zakt het dan weer.

Ook wat belangrijk is, niet meteen teleurgesteld te zijn of laten zien. Wat dit bij mij doet is het idee krijgen de ander pijn te doen, en tot last te zijn waardoor ik niet meer naar die persoon ga. En ga het dan stiekem doen. Wat ik nodig heb op dat moment is juist positieve tijd om mezelf op de rails te zetten. Nadat het beter gaat komt de pijn van een ander aangezien ik dan afgekoeld ben en helder kan nadenken, en kan dan leren van wat er beter kan de volgende keer. Dit is circulair en er zit soms een aantal maanden tussen, soms maar één dag. Het is wisselend omdat er altijd onderliggende factoren zijn die ik (de mens) nog moet leren inzien. Zodat ik optijd kan handelen. Ik vind het ook altijd prettig te weten, wel achteraf wat het met de mensen om me heen doet, want ook daar kun je van leren of beïnvloeden in positieve zin.

Ik heb ruim 4 jaar ook verslavingszorg(sggz) gehad, nu denken ze dat ik niet meer beter ga worden dan hoe het toen ging, ben er zelf niet mee eens want ben zonder hen van mijn benzo afhankelijkheid afgekomen sinds 4 á 5 weken. Ook al gaven zij de hoop op, doe ik dat niet. Er is altijd ruimte voor verandering en verbetering. Als verslaafd persoon kun je soms wel compleet alle hoop verliezen. Omdat het vaak op hetzelfde afloopt. Dit is niet altijd, maar in een slechte periode met veel terugvallen kan dat wel erg moeilijk worden. Gelukkig weet ik bij welke signalen ik gevaarlijk word en weet nu ondertussen hoe ik met de crisisdienst moet omgaan.

Mijn vriendin zet zich vaak buitenspel als ik overtuigd ben dat ik het nodig heb, dan laat ze me eigen gang gaan, en vervolgens kom ik altijd terug naar haar als dat dan gebeurd is, omdat ik dan troost zoek, en haar gelijk geef. Meestal ontstaat er dan gesprek en ook haar kant van het verhaal. Zij vind de methode om er niet te veel mee bezig te zijn oplichtend voor haarzelf, en ben daar erg blij mee. Soms ben je zo overtuigd ervan dat niemand je kan tegenhouden. Gelukkig gebeurd dit eigenlijk niet meer, maar voorheen in bepaalde periodes kon dit voorkomen.

Ik heb waarschijnlijk veel dubbele dingen geschreven, ik heb momenteel bezoek en typ dit in delen. Het gaat mij erom dat je er waarschijnlijk iets aan hebt, dus mijn doel bereikt word.

Laat het altijd buiten jezelf, wees er voor elkaar, andersom telt net zo hard, sterkte met alles!

 

[C900]

Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn.

Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog).

Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit

Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel.
Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen.

uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat.

 

[C900]

Wat ik volgens mij nog niet gelezen heb in de reacties...


Dit is denk ik wel een verkeerde aanname... Dat iemand weigert en niet gebruikt spreekt van sterke wilskracht, maar als je verslaafd bent betekent dat niet dat je geen behoefte meer hebt. Vraag het eens aan een aantal mensen die al heel lang gestopt zijn met roken... Van de meesten zul je horen dat ze nogsteeds vaak trek hebben, of het moeilijk hebben als ze drinken, of het nog lekker vinden ruiken. Verslaafd blijf je nu eenmaal altijd, dus die interne strijd ook.
Wellicht helpt dat iets in je begrip over verslaving en de terugvallen.

Dat betekent niet dat het voor jullie niet makkelijker wordt hoor! Het kost gewoon een hoop effort... Hoe staat het er inmiddels voor?

Je hebt inderdaad gelijk. Het enige wat mij dan dwars zit is dat hij zelf echt aangeeft er geen behoefte aan te hebben gehad. 0 zin, 0 cravings. Hij werd hem aangeboden met op stap gaan, hij ziet het zakje en weigert.
Hij zal toch moeten leren praten, want het lijkt altijd “goed” met hem te gaan.

 

[C900]

Bij mij gebeurd regelmatig terugval. Ik heb gok stoornis en om die reden nooit digitaal geld heb. Dat is omdat gokken wat ik nog kan doen altijd online is, en mijn brein weet dat. Zodra ik weet dat ik geld op de rekening krijg, begint mijn verslaving me al om te praten bij wijze van. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is de signalering optijd in te zien en als ik mezelf niet denk te redden mijn vriendin opzoek of iemand anders indien nodig.

Een terugval is niet uit te sluiten, het gaat erom hoe en wat na de terugval. Het goede kiezen of het kwade, daar zit de verandering. Wat mij vaak overkomt is dat als het gebeurt is, ik vaak juist beter ga opletten en meer vermijden, praten met mensen erover en vaak zakt het dan weer.

Ook wat belangrijk is, niet meteen teleurgesteld te zijn of laten zien. Wat dit bij mij doet is het idee krijgen de ander pijn te doen, en tot last te zijn waardoor ik niet meer naar die persoon ga. En ga het dan stiekem doen. Wat ik nodig heb op dat moment is juist positieve tijd om mezelf op de rails te zetten. Nadat het beter gaat komt de pijn van een ander aangezien ik dan afgekoeld ben en helder kan nadenken, en kan dan leren van wat er beter kan de volgende keer. Dit is circulair en er zit soms een aantal maanden tussen, soms maar één dag. Het is wisselend omdat er altijd onderliggende factoren zijn die ik (de mens) nog moet leren inzien. Zodat ik optijd kan handelen. Ik vind het ook altijd prettig te weten, wel achteraf wat het met de mensen om me heen doet, want ook daar kun je van leren of beïnvloeden in positieve zin.


Ik heb ruim 4 jaar ook verslavingszorg(sggz) gehad, nu denken ze dat ik niet meer beter ga worden dan hoe het toen ging, ben er zelf niet mee eens want ben zonder hen van mijn benzo afhankelijkheid afgekomen sinds 4 á 5 weken. Ook al gaven zij de hoop op, doe ik dat niet. Er is altijd ruimte voor verandering en verbetering. Als verslaafd persoon kun je soms wel compleet alle hoop verliezen. Omdat het vaak op hetzelfde afloopt. Dit is niet altijd, maar in een slechte periode met veel terugvallen kan dat wel erg moeilijk worden. Gelukkig weet ik bij welke signalen ik gevaarlijk word en weet nu ondertussen hoe ik met de crisisdienst moet omgaan.

Mijn vriendin zet zich vaak buitenspel als ik overtuigd ben dat ik het nodig heb, dan laat ze me eigen gang gaan, en vervolgens kom ik altijd terug naar haar als dat dan gebeurd is, omdat ik dan troost zoek, en haar gelijk geef. Meestal ontstaat er dan gesprek en ook haar kant van het verhaal. Zij vind de methode om er niet te veel mee bezig te zijn oplichtend voor haarzelf, en ben daar erg blij mee. Soms ben je zo overtuigd ervan dat niemand je kan tegenhouden. Gelukkig gebeurd dit eigenlijk niet meer, maar voorheen in bepaalde periodes kon dit voorkomen.

Ik heb waarschijnlijk veel dubbele dingen geschreven, ik heb momenteel bezoek en typ dit in delen. Het gaat mij erom dat je er waarschijnlijk iets aan hebt, dus mijn doel bereikt word.

Laat het altijd buiten jezelf, wees er voor elkaar, andersom telt net zo hard, sterkte met alles!

Als ik jou zo hoor verbaast het mij dat ik hem nog niet verder/eerder de afgrond in heb geduwd. Zodra hij een terugval heeft gehad, is het het verdriet en de teleurstelling die overheerst; bij elk familielid. Dit laten wij eerlijk gezegd ook merken, vooral ik. Hij is zelf degene die zich snel en goed kan herpakken. Ik heb daar moeite mee, en eerlijk gezegd wordt die periode dat ik naar de toekomst kan kijken en weer de schouders eronder zet steeds langer. Bij mij heerst er ook een schuldgevoel: ik wil er ontzettend graag voor hem zijn maar kan moeilijk mijn eigen verdriet opzij zetten

 

[Shshsharon]

Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel.
Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen.

uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat.

Er is helaas geen blauwdruk voor hoe je met verslaving om moet gaan. Ik snap je 100% in dat heen en weer gevoel, je weet gewoon nooit zeker wanneer een volgende terugval kan komen en maakt je extra scherp bij iedere ‘verdachte’ situatie.

Heb je het wel eens met je partner over de toekomst en hoe jullie hier samen naar kijken? Iemand half buiten westen vinden klinkt wel heftig, dit herken ik niet bij mij eigen partner. Ik kan me goed voorstellen dat je twijfels hebt bij het stichten van een gezinnetje met verslaving binnen het gezin. Als je dit uit naar je partner creëer je wellicht meer besef bij hem hoe dit voor jou allemaal is. Uiteindelijk is het alsnog aan hem wat hij ermee doet maar communicatie is belangrijk.

Mijn vader is alcoholist en dat heeft grote schade aangericht, waar ik zelfs (mede) voor in behandeling bij een psycholoog ben geweest. Het is nooit verkeerd om bij zo iemand langs te gaan. Toen kwam ik erachter hoe diep het verdriet omtrent verslaving van mijn partner, maar indirect ook van mijn vader mijn emoties heeft beïnvloed. Door met deze emoties aan de slag te gaan en op een begeleide manier te verwerken heb ik dingen goed een plaats kunnen geven en kan ik actief werken aan mijn reactie en gevoel. Mijn hele leven heb ik hier indirect last van gehad en er ging een wereld open toen ik begreep waarom ik altijd reageer zoals ik doe. Ook leer je hierbij dat je alleen controle over jezelf hebt en niet over andermans acties (was ook een eye opener voor mij . Ik hoop dat dit alles je een beetje kan helpen, weet dat je er nooit alleen voor staat! ❤️

 

[C900]

Er is helaas geen blauwdruk voor hoe je met verslaving om moet gaan. Ik snap je 100% in dat heen en weer gevoel, je weet gewoon nooit zeker wanneer een volgende terugval kan komen en maakt je extra scherp bij iedere ‘verdachte’ situatie.

Heb je het wel eens met je partner over de toekomst en hoe jullie hier samen naar kijken? Iemand half buiten westen vinden klinkt wel heftig, dit herken ik niet bij mij eigen partner. Ik kan me goed voorstellen dat je twijfels hebt bij het stichten van een gezinnetje met verslaving binnen het gezin. Als je dit uit naar je partner creëer je wellicht meer besef bij hem hoe dit voor jou allemaal is. Uiteindelijk is het alsnog aan hem wat hij ermee doet maar communicatie is belangrijk.

Mijn vader is alcoholist en dat heeft grote schade aangericht, waar ik zelfs (mede) voor in behandeling bij een psycholoog ben geweest. Het is nooit verkeerd om bij zo iemand langs te gaan. Toen kwam ik erachter hoe diep het verdriet omtrent verslaving van mijn partner, maar indirect ook van mijn vader mijn emoties heeft beïnvloed. Door met deze emoties aan de slag te gaan en op een begeleide manier te verwerken heb ik dingen goed een plaats kunnen geven en kan ik actief werken aan mijn reactie en gevoel. Mijn hele leven heb ik hier indirect last van gehad en er ging een wereld open toen ik begreep waarom ik altijd reageer zoals ik doe. Ook leer je hierbij dat je alleen controle over jezelf hebt en niet over andermans acties (was ook een eye opener voor mij . Ik hoop dat dit alles je een beetje kan helpen, weet dat je er nooit alleen voor staat! ❤️

Opnieuw nogmaals bedankt, het is fijn om te weten dat andere mensen hetzelfde doormaken 😢. Hij nam bij iedere terugval ook slaapmedicatie erbij, waardoor hij echt ontzettend diep in slaap was. De vorige terugval heeft hij echt de hele dag vervolgens geslapen, bijna niet aanspreekbaar omdat hij nog zo onder invloed was.

En we praten heel vaak over een gezin, hij wil het net zo graag.. Hij uit regelmatig dat hij goed weet dat er op deze manier geen gezin gesticht kan worden. De vraag waar ik dan mee zit is: wanneer wel? Geef je zoiets nog jaren de tijd? Of wanneer het goed voelt? Zelfs wanneer het goed voelt kun je onaangenaam verrast raken. Soms kan ik wel relativeren door te denken dat hij het toch goed doet, gezien de hoeveelheid terugvallen. 5 keer in bijna twee jaar tekenen veel anderen voor denk ik. Neemt echter niet weg dat terugvallen uiteindelijk moeten ophouden 😢

 

[C900]

Er is helaas geen blauwdruk voor hoe je met verslaving om moet gaan. Ik snap je 100% in dat heen en weer gevoel, je weet gewoon nooit zeker wanneer een volgende terugval kan komen en maakt je extra scherp bij iedere ‘verdachte’ situatie.

Heb je het wel eens met je partner over de toekomst en hoe jullie hier samen naar kijken? Iemand half buiten westen vinden klinkt wel heftig, dit herken ik niet bij mij eigen partner. Ik kan me goed voorstellen dat je twijfels hebt bij het stichten van een gezinnetje met verslaving binnen het gezin. Als je dit uit naar je partner creëer je wellicht meer besef bij hem hoe dit voor jou allemaal is. Uiteindelijk is het alsnog aan hem wat hij ermee doet maar communicatie is belangrijk.

Mijn vader is alcoholist en dat heeft grote schade aangericht, waar ik zelfs (mede) voor in behandeling bij een psycholoog ben geweest. Het is nooit verkeerd om bij zo iemand langs te gaan. Toen kwam ik erachter hoe diep het verdriet omtrent verslaving van mijn partner, maar indirect ook van mijn vader mijn emoties heeft beïnvloed. Door met deze emoties aan de slag te gaan en op een begeleide manier te verwerken heb ik dingen goed een plaats kunnen geven en kan ik actief werken aan mijn reactie en gevoel. Mijn hele leven heb ik hier indirect last van gehad en er ging een wereld open toen ik begreep waarom ik altijd reageer zoals ik doe. Ook leer je hierbij dat je alleen controle over jezelf hebt en niet over andermans acties (was ook een eye opener voor mij . Ik hoop dat dit alles je een beetje kan helpen, weet dat je er nooit alleen voor staat! ❤️

En wat betreft de hulp zoeken; daar heb je helemaal gelijk in. Ik heb een gesprek gehad met een psycholoog maar zij maakte veel verwijten naar hem toe en daar ben ik niet mee geholpen. Denk dat ik het nog een poging moet wagen met een andere behandelaar.

 

[Lawaai Papegaai]

Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven. En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt.

Zo werkt het vaak.. na een tijd er af geweest te zijn denk je, ach 1 keertje kan wel😶 zo werkte het bij mij na zes maanden clean geweest te zijn

 

[Kaassaus]

Coke is gewoon lekker, volkomen normaal

 

[HappyMind]

Coke is gewoon lekker, volkomen normaal

En deze reactie voegt precies helemaal niks toe.

 

[Mezelf]

En deze reactie voegt precies helemaal niks toe.

Zeg dat inderdaad

 

[C900]

Ben inmiddels weer gebroken. Het is weer een aantal maanden goed gegaan, tot drie dagen geleden. Toen heeft hij een terugval gehad die, volgens hem, door werkdruk kwam. Ontzettend goed gesprek gehad en ik kon beter met deze terugval omgaan dan de keren daarvoor. Ik kon het ook sneller een plekje geven en we hebben eigenlijk hele fijne dagen samen gehad de afgelopen dagen. Vanavond had ik echter een onderbuik gevoel toen ik al in bed lag en ben opnieuw naar de woonkamer gegaan, waar hij zat. Hij had zijn hand al achter het kussen en ik vertrouwde het niet. Toen ik het kussen wegpakte zag ik het zakje coke in zijn handen.. dit voelt echt als een nachtmerrie. We wonen in een appartement, dus ik lig letterlijk een paar meter van hem verwijderd. Hoe pijnlijk is het dat je partner dan ligt te snuiven in een andere kamer. Hij zegt dat hij het nog had van 3 dagen geleden. Dat vind ik misschien nog wel het ergste. Dit is geen zwak moment, maar bewust bewaarde drugs omdat je wist dat je het nog wilde gebruiken. Voorheen gooide hij altijd het resterende nog weg. In een situatie als deze vraag ik mij af hoe groot de spijt en schaamte is van 3 dagen geleden. Als je écht zo graag wil stoppen, dan gooi je die rotzooi toch meteen weg?

 

[_shikantaza]

Ben inmiddels weer gebroken. Het is weer een aantal maanden goed gegaan, tot drie dagen geleden. Toen heeft hij een terugval gehad die, volgens hem, door werkdruk kwam. Ontzettend goed gesprek gehad en ik kon beter met deze terugval omgaan dan de keren daarvoor. Ik kon het ook sneller een plekje geven en we hebben eigenlijk hele fijne dagen samen gehad de afgelopen dagen. Vanavond had ik echter een onderbuik gevoel toen ik al in bed lag en ben opnieuw naar de woonkamer gegaan, waar hij zat. Hij had zijn hand al achter het kussen en ik vertrouwde het niet. Toen ik het kussen wegpakte zag ik het zakje coke in zijn handen.. dit voelt echt als een nachtmerrie. We wonen in een appartement, dus ik lig letterlijk een paar meter van hem verwijderd. Hoe pijnlijk is het dat je partner dan ligt te snuiven in een andere kamer. Hij zegt dat hij het nog had van 3 dagen geleden. Dat vind ik misschien nog wel het ergste. Dit is geen zwak moment, maar bewust bewaarde drugs omdat je wist dat je het nog wilde gebruiken. Voorheen gooide hij altijd het resterende nog weg. In een situatie als deze vraag ik mij af hoe groot de spijt en schaamte is van 3 dagen geleden. Als je écht zo graag wil stoppen, dan gooi je die rotzooi toch meteen weg?

Helaas is het bij verslaving vaak nodig dat we volledig verslagen raken voordat verandering mogelijk is. Tot die tijd hebben drugs controle over ons.

Ben je al bij Nar-Anon geweest en hij naar een CA of NA meeting?

 

[Ulixes]

Ben inmiddels weer gebroken. Het is weer een aantal maanden goed gegaan, tot drie dagen geleden. Toen heeft hij een terugval gehad die, volgens hem, door werkdruk kwam. Ontzettend goed gesprek gehad en ik kon beter met deze terugval omgaan dan de keren daarvoor. Ik kon het ook sneller een plekje geven en we hebben eigenlijk hele fijne dagen samen gehad de afgelopen dagen. Vanavond had ik echter een onderbuik gevoel toen ik al in bed lag en ben opnieuw naar de woonkamer gegaan, waar hij zat. Hij had zijn hand al achter het kussen en ik vertrouwde het niet. Toen ik het kussen wegpakte zag ik het zakje coke in zijn handen.. dit voelt echt als een nachtmerrie. We wonen in een appartement, dus ik lig letterlijk een paar meter van hem verwijderd. Hoe pijnlijk is het dat je partner dan ligt te snuiven in een andere kamer. Hij zegt dat hij het nog had van 3 dagen geleden. Dat vind ik misschien nog wel het ergste. Dit is geen zwak moment, maar bewust bewaarde drugs omdat je wist dat je het nog wilde gebruiken. Voorheen gooide hij altijd het resterende nog weg. In een situatie als deze vraag ik mij af hoe groot de spijt en schaamte is van 3 dagen geleden. Als je écht zo graag wil stoppen, dan gooi je die rotzooi toch meteen weg?

Helaas zat ik tijdens het hoogtepunt van mijn verslaving ook vaak een paar meter van mijn partner in een andere kamer stiekem te snuiven. Ondanks dat ik het echt niet wilde was de drang zo groot. Ik hoop dat jouw partner de hulp krijgt die hij nodig heeft. Weet dat het in elk geval niet aan jou ligt.

 

[C900]

Helaas is het bij verslaving vaak nodig dat we volledig verslagen raken voordat verandering mogelijk is. Tot die tijd hebben drugs controle over ons.

Ben je al bij Nar-Anon geweest en hij naar een CA of NA meeting?

Hij heeft al eens rock-bottom geraakt met een ziekenhuisopname omdat hij zo buiten westen was. Dat was ook het moment voor hem dat hij uit zichzelf hulp had gezocht. Ik zou niet weten wat op dit moment nog moet gebeuren voordat er dan écht verandering gaat plaatsvinden.
En eerlijk gezegd nog niet, maar daar ga ik mij nu voor inschrijven. Wat betreft de meetings voor hem: hij zegt het niet te willen in de angst bekende tegen te komen gezien zijn baan. Maarja, ook dan wil je misschien niet alles doen om er vanaf te komen. Ik ben ten einde raad in ieder geval

 

[C900]

Helaas zat ik tijdens het hoogtepunt van mijn verslaving ook vaak een paar meter van mijn partner in een andere kamer stiekem te snuiven. Ondanks dat ik het echt niet wilde was de drang zo groot. Ik hoop dat jouw partner de hulp krijgt die hij nodig heeft. Weet dat het in elk geval niet aan jou ligt.

Erg om te horen. Het raakt mij vooral omdat dit de eerste keer is. Hij is weer 6 maanden clean gebleven en nu is het weer zo kort achter elkaar raak. En dan nu ook nog een paar meter verderop, is voorheen nooit gebeurd.
Dankjewel voor de bemoedigende woorden in elk geval

 

[LucidLucy]

Hij heeft al eens rock-bottom geraakt met een ziekenhuisopname omdat hij zo buiten westen was. Dat was ook het moment voor hem dat hij uit zichzelf hulp had gezocht. Ik zou niet weten wat op dit moment nog moet gebeuren voordat er dan écht verandering gaat plaatsvinden.
En eerlijk gezegd nog niet, maar daar ga ik mij nu voor inschrijven. Wat betreft de meetings voor hem: hij zegt het niet te willen in de angst bekende tegen te komen gezien zijn baan. Maarja, ook dan wil je misschien niet alles doen om er vanaf te komen. Ik ben ten einde raad in ieder geval

Als ik naar mijn eigen terugvallen kijk, moest ik wederom op een bepaalde manier verslagen worden.

Dit betekent overigens niet dat ik nog een diepere rock-bottom moest bereiken ofzo. Integendeel, de terugvallen waren echt niet tof, maar persoonlijk liet ik het niet zover komen als de periode voordat ik naar de kliniek ging in Zuid Afrika.

Wat voor mij vaak wel die 'verslagenheid' voorstelde, is als mijn omgeving erachter kwam. Dan voelde ik me zo beschaamd en mislukt. Dat het wéér mis was gegaan.
En dit gaf mij voldoende motivatie om de juiste dingen te doen zodat weer stoppen lukte.

Daarbij moet ik wel zeggen. Ik was en ben actief NA/CA lid. En wat mij ook hielp is dat ik in die groep dan eerlijk bekende dat ik een terugval had gehad. Dat deed ik op elke meeting voor een week lang, zodat ik wel écht stilstond bij de terugval en die serieus nam. Die schuld en schaamte was niet fijn, maar door eerlijk te zijn, ook op de groepen, kreeg ik wèl de steun die ik nodig had.

Héél erg vervelend voor jou nu wel, deze situatie.

Voor de NAR-ANON hoef je je niet in te schrijven ofzo voor zover ik weet. Uit mijn hoofd is er dinsdag en vrijdag een online meeting. Op woensdag is er een fysieke meeting in Den Haag en op donderdagavond, vanavond dus, is er een specifieke meeting voor nieuwkomers. Ik vermoed dat je daar wat meer info krijgt dan op de 'gewone' meetings als je nieuw bent bij de meetings.

Ik zou je dus zeker aanbevelen anders vanavond eens aan te haken via Zoom.

Op de website kan je ook telefoonnummers vinden en even appen of bellen van tevoren als je dat graag hebt.

Heel veel sterkte en succes!

Nar-Anon Familiegroepen

www.naranon.nl

 

[OtherShore]

Als je écht zo graag wil stoppen, dan gooi je die rotzooi toch meteen weg?

Wat voor mij vaak wel die 'verslagenheid' voorstelde, is als mijn omgeving erachter kwam. Dan voelde ik me zo beschaamd en mislukt. Dat het wéér mis was gegaan.
En dit gaf mij voldoende motivatie om de juiste dingen te doen zodat weer stoppen lukte.

Toch een beetje een andere visie van mijn kant, want schuld- en schaamtegevoelens zijn voor mij ook een belangrijke reden om weer te gaan gebruiken of door te gaan met gebruik.

Na een terugval voel ik me eigenlijk precies zoals @LucidLucy maar ik haal daar geen kracht uit. Ik voel me ook verslagen, maar vanuit die verslagenheid ga ik alleen maar meer gebruiken. Ik stop pas als ik toch een soort positiviteit vind in mezelf en/of mijn omgeving. Pas dan wordt ik weer constructief.

Ik zou dus willen waarschuwen voor al te hoge verwachtingen ten aanzien van je partner @C900 want die hoge verwachtingen leiden weer tot een diepe teleurstelling als het mis gaat en ik vraag me af of die teleurstelling iets positiefs bijdraagt aan de situatie. Jouw partner wil jou waarschijnlijk helemaal niet teleurstellen, dus dat kan ook weer een reden zijn om te gaan liegen als het mis gaat.

Terugvallen horen er een beetje bij. Dus ze gaan misschien nog wel vaker gebeuren. De vraag is hoe je daar het beste mee om kan gaan. En dat is het toch belangrijk om ergens iets positiefs te vinden in de situatie, bijvoorbeeld “We hebben als koppel iets geleerd over hoe we dit soort situaties in de toekomst kunnen voorkomen”.

 

[C900]

Toch een beetje een andere visie van mijn kant, want schuld- en schaamtegevoelens zijn voor mij ook een belangrijke reden om weer te gaan gebruiken of door te gaan met gebruik.

Na een terugval voel ik me eigenlijk precies zoals @LucidLucy maar ik haal daar geen kracht uit. Ik voel me ook verslagen, maar vanuit die verslagenheid ga ik alleen maar meer gebruiken. Ik stop pas als ik toch een soort positiviteit vind ik mezelf en/of mijn omgeving. Pas dan wordt ik weer constructief.

Ik zou dus willen waarschuwen voor al te hoge verwachtingen ten aanzien van je partner @C900 want die hoge verwachtingen leiden weer tot een diepe teleurstelling als het mis gaat en ik vraag me af of die teleurstelling iets positiefs bijdraagt aan de situatie. Jouw partner wil jou waarschijnlijk helemaal niet teleurstellen, dus dat kan ook weer een reden zijn om te gaan liegen als het mis gaat.

Terugvallen horen er een beetje bij. Dus ze gaan misschien nog wel vaker gebeuren. De vraag is hoe je daar het beste mee om kan gaan. En dat is het toch belangrijk om ergens iets positiefs te vinden in de situatie, bijvoorbeeld “We hebben als koppel iets geleerd over hoe we dit soort situaties in de toekomst kunnen voorkomen”.

daar heb je ook helemaal gelijk in. Negativiteit voegt niks toe aan een terugval. Wel was ik 4 dagen geleden bij zijn terugval meer begripvol dan ooit. Ik heb hem huilend in mijn armen vastgehouden en gezegd dat hij zich nergens voor hoeft te schamen. We hebben echt uren gepraat. Juist dat gaf ons beiden zo’n goed gevoel. Ik zou niet weten hoe ik iemand anders nog kan steunen op zulke momenten. Teleurstelling die je dan voelt als je partner 2 meter verderop gebruikt is misschien niet bevorderlijk voor een situatie als vannacht, maar ook niet onterecht.
Toen hij mij kwam knuffelen voordat ik naar bed ging had ik al een vreemd onderbuik gevoel. Ik vroeg hem nog of hij drugs uit de auto had gepakt. Het feit dat ik het al aanvoelde en hij eigenlijk open kaart kon spelen maakt het gewoon pijnlijk. Dat gelieg is doodvermoeiend. Misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen, maar waarom niet eerlijk zijn als ik het je vraag. Een terugval had dan voorkomen kunnen worden.

 

[C900]

Als ik naar mijn eigen terugvallen kijk, moest ik wederom op een bepaalde manier verslagen worden.

Dit betekent overigens niet dat ik nog een diepere rock-bottom moest bereiken ofzo. Integendeel, de terugvallen waren echt niet tof, maar persoonlijk liet ik het niet zover komen als de periode voordat ik naar de kliniek ging in Zuid Afrika.

Wat voor mij vaak wel die 'verslagenheid' voorstelde, is als mijn omgeving erachter kwam. Dan voelde ik me zo beschaamd en mislukt. Dat het wéér mis was gegaan.
En dit gaf mij voldoende motivatie om de juiste dingen te doen zodat weer stoppen lukte.

Daarbij moet ik wel zeggen. Ik was en ben actief NA/CA lid. En wat mij ook hielp is dat ik in die groep dan eerlijk bekende dat ik een terugval had gehad. Dat deed ik op elke meeting voor een week lang, zodat ik wel écht stilstond bij de terugval en die serieus nam. Die schuld en schaamte was niet fijn, maar door eerlijk te zijn, ook op de groepen, kreeg ik wèl de steun die ik nodig had.

Héél erg vervelend voor jou nu wel, deze situatie.

Voor de NAR-ANON hoef je je niet in te schrijven ofzo voor zover ik weet. Uit mijn hoofd is er dinsdag en vrijdag een online meeting. Op woensdag is er een fysieke meeting in Den Haag en op donderdagavond, vanavond dus, is er een specifieke meeting voor nieuwkomers. Ik vermoed dat je daar wat meer info krijgt dan op de 'gewone' meetings als je nieuw bent bij de meetings.

Ik zou je dus zeker aanbevelen anders vanavond eens aan te haken via Zoom.

Op de website kan je ook telefoonnummers vinden en even appen of bellen van tevoren als je dat graag hebt.

Heel veel sterkte en succes!

Nar-Anon Familiegroepen

www.naranon.nl

Ontzettend bedankt voor je reactie! Helaas kan ik vanavond niet, maar ik wil zeker weten volgende week donderdag online gaan aansluiten

 

[OtherShore]

Wel was ik 4 dagen geleden bij zijn terugval meer begripvol dan ooit. Ik heb hem huilend in mijn armen vastgehouden en gezegd dat hij zich nergens voor hoeft te schamen. We hebben echt uren gepraat. Juist dat gaf ons beiden zo’n goed gevoel.

Ah okay, ja dat klinkt idd heel begripvol. Jij zit zeker niet fout in deze situatie en ik snap jouw teleurstelling volkomen. Ik denk alleen dat zijn verlangen om teleurstelling te voorkomen ook een reden kan zijn om te liegen.

maar waarom niet eerlijk zijn als ik het je vraag.

Schaamte dus. Maar soms ook het verlangen om te gebruiken (dat het even wint van het verlangen om niet te gebruiken). Dat verlangen om te gebruiken hou je ergens altijd wel als je verslaafd bent geweest, zelfs als het je leven kapot heeft gemaakt.