Verslaafde partner

[Hazelnut]

Hi allemaal,

Al tijden lees ik als partner regelmatig topics. Zoekende naar antwoorden op vragen en gevoelens die ik al jaren als partner heb.

De situatie is als volgt, long story short: partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is.
Vanwege onze relatie die op knappen stond, ons kindje van 2 die we samen hebben en omdat hij zichzelf nergens meer in herkent en ziek is van zichzelf en gedrag.. wilde hij afkicken.

Zuid afrika werd afgekeurd door de verzekering.. hij moest eerst in NL iets proberen. Heeft hij gedaan, ambulante behandeling van 2 weken. Hij was die 2.5 week sober. We hadden elke dag contact, met kleine wat leuks gedaan in het weekend en zag even de echte versie van hem weer. Maar helaas is hij al de 1e avond van de laatste behandeldag weer gaan gebruiken.

De 2 vervolg afspraken met kliniek om eventueel alsnog z.afrika te bespreken heeft hij afgezegd met als laatste reden: ga het allemaal zelf doen.
And guess what, dat zei hij om 7u sochtends aan de telefoon, dronken.
En in die modus van alcohol/coke/,.. geen idee wat nog meer zit hij alweer 3 weken waarbij zijn gedrag mega labiel is. Van het op de ene dag zelf afspraak maken met kliniek tot 3 dagen later weer afzeggen. Van het ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je me weer kan vertrouwen en ik echt partner/papa kan zijn tot het maakt allemaal niet meer uit, i fucked up en kan het allemaal nooit meer goed maken en terug draaien.

En ik als.. sja.. laten we het nog steeds maar partner noemen.. kan er niet meer tegen. Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig.

Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie.

Hoe nu verder..

 

[OtherShore]

Wow, heftig verhaal. Zo rot dat je dit mee moet maken. Er is zoveel te zeggen, maar ik ga vooral op één stukje van je verhaal reageren. Je schrijft:

Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig.

Het spijt me om dit te moeten zeggen, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Je partner is verslaafd en al lang ook.

partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is.

De verslaving van je partner gaat dus ten koste van alles wat goed en waardevol is. Dat doet verslaving met je. Waarschijnlijk voelt hij zich hartstikke schuldig en schaamt hij zich dood, maar ja, dan ga je alleen maar meer gebruiken om dat weer te vergeten. Vandaar ook zijn verwarrende gedrag: aan de ene kant wel willen stoppen, maar aan de andere kant niet kunnen stoppen. En dan:

ambulante behandeling van 2 weken

Zo op het eerste gezicht lijkt me dit zeker niet genoeg; een klinische opname ligt meer voor de hand. Weten de hulpverleners hoe de situatie ervoor staat? Is hij eerlijk over zijn gebruik?

Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie.

Ik kan me dit heel goed voorstellen. Goed dat je jezelf en je kindje beschermt. Maar er is hoop: als hij, met de juiste hulp, echt aan zichzelf gaat werken, dan kan hij zijn leven beteren. Het zal moeilijk zijn, maar niet onmogelijk. Jouw support zal hem zeker helpen, maar het moet niet ten koste gaan van jezelf.

Ik hoop voor jou en je kindje dat je partner de juiste keuzes gaat maken. Of jullie relatie nog te redden is valt te bezien, maar hij blijft de vader van je kind, dus ik hoop dat het hem lukt.

 

[Hazelnut]

Bedankt voor je uitgebreide reactie @OtherShore en klopt helaas allemaal wat je zegt..
Maar is het raar dat ik nu het gevoel heb dat ik hem echt opzich zelf aangewezen moet laten zijn? Als hij het echt allemaal graag anders wilt.. dan gaat hij er hoe dan ook voor, toch?

Over zijn gebruik, heb het behandelplan gelezen en daar staat wel zijn dagelijkse gebruik in vermeld. Dus ik denk dat opname zeker mogelijk is.. ook verzekering technisch.. daarom is bij mij de teleurstelling en frustratie zo mega groot van het afzeggen.

En inderdaad.. het gaat nu wel ten koste van mij. Ik sta er ook al ruim een jaar alleen voor met onze kleine en ben vooral bezig ons een fijn thuis te geven.
Ja.. dat doet verslaving dus met je.. vreselijk om vanaf de zijlijn het aan te zien

 

[_shikantaza]

Bedankt voor je uitgebreide reactie @OtherShore en klopt helaas allemaal wat je zegt..
Maar is het raar dat ik nu het gevoel heb dat ik hem echt opzich zelf aangewezen moet laten zijn? Als hij het echt allemaal graag anders wilt.. dan gaat hij er hoe dan ook voor, toch?

Nee dat is niet gek. Beter voor jou, en je kunt alleen maar hopen dat hij daardoor de ernst van de situatie in gaat zien. Hij moet voor zichzelf clean willen worden, niet om jou een plezier te doen want dat werkt niet.

Over zijn gebruik, heb het behandelplan gelezen en daar staat wel zijn dagelijkse gebruik in vermeld. Dus ik denk dat opname zeker mogelijk is.. ook verzekering technisch.. daarom is bij mij de teleurstelling en frustratie zo mega groot van het afzeggen.

En inderdaad.. het gaat nu wel ten koste van mij. Ik sta er ook al ruim een jaar alleen voor met onze kleine en ben vooral bezig ons een fijn thuis te geven.
Ja.. dat doet verslaving dus met je.. vreselijk om vanaf de zijlijn het aan te zien

Het is klote en je bent als naaste machteloos. Kies wel voor jezelf en je kind de komende tijd. Laat je niet omlullen door zijn beloftes van beterschap. Hij mag het laten zien en aan de bak. Stel duidelijke grenzen.

Net als jouw partner moet jij het ook niet alleen doen. Bij de huisarts kun je hulp krijgen om er over te praten. Als je graag lotgenoten wil spreken, kun je bij Nar-Anon terecht: https://www.naranon.nl/

 

[OtherShore]

Als hij het echt allemaal graag anders wilt.. dan gaat hij er hoe dan ook voor, toch?

Normaal gesproken zou je dat denken, maar door verslaving raak je soms dusdanig in de war dat het niet meer lukt om er op eigen kracht uit te komen. Ik begrijp je teleurstelling en frustratie, maar het enige wat je van hem kan verwachten is dat hij hulp zoekt en aanneemt. Dat kan op zich al moeilijk zijn, maar het is belangrijk dat hij zelf het initiatief neemt. Als je het opgelegd krijgt dan heeft het vaak geen kans van slagen.

Hij moet voor zichzelf clean willen worden, niet om jou een plezier te doen want dat werkt niet.

Stel duidelijke grenzen.

Net als jouw partner moet jij het ook niet alleen doen.

Precies dit.

 

[Hazelnut]

@dupont & @OtherShore fijn om het ook even van mensen te horen die buiten onze situatie staan en er soort van neutraal naar kijken

Het is klote en je bent als naaste machteloos. Kies wel voor jezelf en je kind de komende tijd. Laat je niet omlullen door zijn beloftes van beterschap. Hij mag het laten zien en aan de bak

Hij moet voor zichzelf clean willen worden, niet om jou een plezier te doen want dat werkt niet.

Vooral dit.. vraagt alleen maar of onze relatie nog een kans maakt als hij het doet. Hierdoor heb ik inderdaad het gevoel dat de "nood" voor zichzelf ergens niet hoog genoeg is nog.
En inderdaad machteloos.. ik kan gewoon even niet meer die beloftes die in elke bui van gebruik weer in rook opgaan. Snap ondertussen wel hoe het werkt.. maar het is moeilijk bij te houden met mijn nuchtere denken.

Oke.. duidelijk.. op mezelf en thuis blijven focussen is het enige wat ik kan doen

 

[_shikantaza]

@dupont & @OtherShore fijn om het ook even van mensen te horen die buiten onze situatie staan en er soort van neutraal naar kijken


Vooral dit.. vraagt alleen maar of onze relatie nog een kans maakt als hij het doet. Hierdoor heb ik inderdaad het gevoel dat de "nood" voor zichzelf ergens niet hoog genoeg is nog.
En inderdaad machteloos.. ik kan gewoon even niet meer die beloftes die in elke bui van gebruik weer in rook opgaan. Snap ondertussen wel hoe het werkt.. maar het is moeilijk bij te houden met mijn nuchtere denken.

Oke.. duidelijk.. op mezelf en thuis blijven focussen is het enige wat ik kan doen

Neutraal zou ik het niet noemen, we hebben in de waanzin geleefd die jouw partner ervaart en we weten wat er nodig is om er uit te raken. De loze beloftes hebben wij ook vaak aan onszelf en onze naasten gemaakt. Op het moment zelf is de belofte echt wel gemeend en oprecht, maar verslaving is zo sterk dat die het uiteindelijk wint en we beloftes wegwuiven. Dat is de onbetrouwbaarheid die verslaving teweegbrengt. We kunnen dat te boven komen en weer fijne mensen worden. Daar is wel 100% inzet voor nodig, en daar is dan weer een dieptepunt voor nodig dat we Rock Bottom noemen. Tot die tijd modderen we eigenlijk aan omdat onze verslaving ons steeds voor de gek houdt, en we alle onzin die het ons voorhoudt geloven.

Pas als de pijn van herstel minder groot is dan de pijn van doorgebruiken kunnen we die stap zetten - voor herstel moeten we onze grootste (denk-) fouten corrigeren. Die denkfouten hebben velen al decennialang gemaakt om met het leven om te kunnen gaan. Je zou kunnen zeggen dat we het fundament waarop we ons wereldbeeld en onszelf altijd hebben gebouwd, moeten afbreken en helemaal opnieuw opbouwen. Dat is een heel groot project dat paradoxaal genoeg vrij makkelijk lukt na Rock Bottom en die 100% inzet, althans zo was dat voor mij. De “beste” route voor herstel is om die Rock Bottom te bespoedigen. Veel niet-verslaafden die proberen te helpen, belemmeren dit nogal eens en houden ondanks goede bedoelingen dus eerder de verslaving in stand door een rationele helpende aanpak te kiezen. Pas toen ik in ging zien dat ik niet lang meer zou leven als ik door zou gaan met gebruiken kon ik de moed verzamelen om alles te doen wat nodig was om mijn fundament te herbouwen.

Het is voor zowel verslaafde als naaste vaak een ontzettende lijdensweg, maar als het herstel goed wordt aangepakt en onderhouden kunnen het heel prettige mensen worden. Uiteindelijk blijft een terugval altijd op de loer liggen, en als dat gebeurt gaat het hard, en de verslaving pakt de draad weer op waar ‘ie gebleven was, vol gas richting de afgrond. Met die gedachte moet je kunnen leven als je een verslaafde dicht bij je hebt.

Een heel verhaal zo bij elkaar. Hopelijk kun je er iets uit halen dat helpend is.

 

[Hazelnut]

Sorry, bedoelde neutraal in de zin van geen familie of vrienden.
Het is moeilijk, voelt als een soort falen van alles. De liefde is natuurlijk ook niet opeens weg.. ondanks alles..en dat we een kleine hebben maakt het ook niet bepaald makkelijker.

Maar het helpt me zeker @dupont en ik denk dat ik me hierdoor wel gesterkt voel om het nu laten we zeggen los te laten, de bal bij hem te laten.
We gaan zien wat de toekomst brengt..
Bedankt allemaal 🤗

 

[Hazelnut]

Ben ik weer.. heb hem nu 5 weken niet gezien. Hij is in die tussentijd echt veel dronken.. en waarschijnlijk nog meer. Maar goed hebben dus alleen telefonisch contact.
Merk alleen wel dat hij zoo bezig is met manipuleren. Van hoe goed t gaat en dat hij 100% ervoor gaat en het ook al beter gaat.. waar hij letterlijk avond ervoor nog harstikke dronken was. En dat hij gewoon bij ons had kunnen zijn.. en anders gaat hij maar verder etc.
Zegt alleen maar dingen om mij zeg maar aan het twijfelen te laten brengen. Dat ik moet denken van.. of zal het toch wel goed gaan nu.
Maar dat geloof ik absoluut niet. Heb het idee dat hij in een zware ontkenning zit van hoe erg zijn probleem is.. hij was onder behandeling, maar na die 10 daagse heeft hij ook hun hulp afgekapt en was het allemaal niet meer nodig.

Best heel vermoeiend allemaal..
En ook moeilijk... helemaal omdat er een kind in het spel is. Kan hem echt niet meer vertrouwen met een afspraak of hij nuchter komt opdagen of niet... en dat is zo erg.

Moest het toch even kwijt..

 

[Hippie Langwaus]

Heel goed voor jezelf en jullie kind blijven zorgen. Jezelf echt even op de eerste plaats zetten. Als jij omvalt dan gaat het echt mis. Sterkte en blijf het vooral ook delen en ventileren.

 

[Mindless]

Ben ik weer.. heb hem nu 5 weken niet gezien. Hij is in die tussentijd echt veel dronken.. en waarschijnlijk nog meer. Maar goed hebben dus alleen telefonisch contact.
Merk alleen wel dat hij zoo bezig is met manipuleren. Van hoe goed t gaat en dat hij 100% ervoor gaat en het ook al beter gaat.. waar hij letterlijk avond ervoor nog harstikke dronken was. En dat hij gewoon bij ons had kunnen zijn.. en anders gaat hij maar verder etc.
Zegt alleen maar dingen om mij zeg maar aan het twijfelen te laten brengen. Dat ik moet denken van.. of zal het toch wel goed gaan nu.
Maar dat geloof ik absoluut niet. Heb het idee dat hij in een zware ontkenning zit van hoe erg zijn probleem is.. hij was onder behandeling, maar na die 10 daagse heeft hij ook hun hulp afgekapt en was het allemaal niet meer nodig.

Best heel vermoeiend allemaal..
En ook moeilijk... helemaal omdat er een kind in het spel is. Kan hem echt niet meer vertrouwen met een afspraak of hij nuchter komt opdagen of niet... en dat is zo erg.

Moest het toch even kwijt..

Je argwaan is waarschijnlijk 100% terecht.

En wat hierboven al gezegd is: een verslaafde kan alleen uit zichzelf stoppen. Stoppen voor een ander, zelfs je gezin, werkt niet.

En dus is het nu zeer waarschijnlijk allemaal manipulatie om een voet tussen de deur te krijgen.

Hoe moeilijk het ook is, goed dat je er alert op bent.

 

[Hazelnut]

Ja

dus is het nu zeer waarschijnlijk allemaal manipulatie om een voet tussen de deur te krijgen

Dit merk ik heel sterk.. speelt het nu op van oke dan is het over tussen ons maar wil wel die kleine zien. Wilt lijkt wel iets creëren dat ik bang ben dat ik hem kwijt ben.. en dus maar erin mee ga weer van kom maar weer thuis en ik geloof je wel..

 

[Mindless]

Ja

Dit merk ik heel sterk.. speelt het nu op van oke dan is het over tussen ons maar wil wel die kleine zien.

Maakt het wel een stuk moeilijker allemaal als er een kind betrokken is, maar alsnog zal hij niet echt beter worden tot hij daar zélf echt klaar voor is.

Heb die wanhopige verandering van gedrag bij mannen vaker gezien. Verslaafden en niet verslaafden. Ineens allemaal dingen gaan doen uit angst iemand kwijt te raken. En om eerlijk te zijn: ook ikzelf (man) heb een keer aan een ex dingen beloofd te veranderen aan mezelf en meende en wilde het ook oprecht in het moment voor haar en voor ons, maar het was een willen dat ik zou willen stoppen met iets en niet het willen stoppen zélf en dáár ligt nou juist de crux. Je kunt jezelf (en de ander) op die manier voor de gek houden. Het rare is: je kunt als mens jezelf op zo'n manier voor de gek houden dat je het ook écht gaat geloven (wellicht kom je ermee door een leugendetector test), maar dat maakt het nog steeds geen oprecht willen stoppen (of juist willen beginnen) met iets.

 

[OtherShore]

Merk alleen wel dat hij zoo bezig is met manipuleren.

Maar dat geloof ik absoluut niet. Heb het idee dat hij in een zware ontkenning zit van hoe erg zijn probleem is..

Bedankt voor update @Hazelnut. Goed dat je sceptisch blijft totdat je partner echt laat zien dat hij veranderd is.

Je hebt al goede adviezen gekregen. Één ding wil ik een beetje nuanceren of verduidelijken. @Mindless schreef:

Stoppen voor een ander, zelfs je gezin, werkt niet.

Voor mij was mijn gezin wel een belangrijke reden om te stoppen. Ik stond namelijk aan de andere kant van je verhaal. Waar het imo om gaat is dat je partner vanuit zichzelf gemotiveerd moet zijn om zijn gedrag te veranderen. Zijn gezin kan wel een reden zijn om te stoppen (dat was het voor mij ook).

Wat niet werkt is door anderen onder druk gezet worden om te stoppen, zonder dat je zelf de motivatie kan vinden. Maar het welzijn van je gezin kan wel degelijk een hele sterke intrinsieke motivatie zijn. Je doet het uiteindelijk niet alleen voor jezelf.

Ik hoop dat je partner snel tot inkeer komt. Sterkte!

 

[Mindless]

Voor mij was mijn gezin wel een belangrijke reden om te stoppen. Ik stond namelijk aan de andere kant van je verhaal. Waar het imo om gaat is dat je partner vanuit zichzelf gemotiveerd moet zijn om zijn gedrag te veranderen. Zijn gezin kan wel een reden zijn om te stoppen (dat was het voor mij ook).

Wat niet werkt is door anderen onder druk gezet worden om te stoppen, zonder dat je zelf de motivatie kan vinden. Maar het welzijn van je gezin kan wel degelijk een hele sterke intrinsieke motivatie zijn. Je doet het uiteindelijk niet alleen voor jezelf.

Ja inderdaad heb je gelijk in.

Heb dat zelf trouwens ook eens zo ervaren, dat ik me onder druk voelde gezet. En wellicht was dat niet eens zo bedoeld, maar beeldde ik het voor mezelf zo in en zoals je zegt: de intrinsieke motivatie vanuit mij zelf uit was er (nog) niet.

Kan me wel voorstellen dat als het echt je gezin betreft, dit een hele sterke reden kan zijn om te willen stoppen ja. Maar goed, het gebeurt dat mensen de boel (en zichzelf eigenlijk ook) dan nóg blijven manipuleren, omdat ze nog niet op dat punt van intrinsieke motivatie zijn (willen stoppen ipv willen dat ze zouden willen stoppen), als dat punt er überhaupt gaat komen. En zelfs al lukt dat allemaal, dan zit je nog met de nasleep van dit alles. Moeilijk...

Maar de moeite waard als het zulke belangrijke zaken betreft. Super dat het jou gelukt is!

 

[OtherShore]

het gebeurt dat mensen de boel (en zichzelf eigenlijk ook) dan nóg blijven manipuleren, omdat ze nog niet op dat punt van intrinsieke motivatie zijn (willen stoppen ipv willen dat men zou willen stoppen), als dat punt er überhaupt gaat komen.

Ja, helemaal mee eens. Heel lang vertelde ik mezelf “het gaat zo slecht nog niet”, terwijl het voor mijn omgeving volkomen helder was dat het slecht ging. Het is gewoon lastig om iemand die in verslaving zit daarvan te overtuigen. Je hebt voor jezelf al zoveel excuses bedacht om wel te gebruiken.

Door mijn eigen ervaringen voel ik ergens wel mee met je partner @Hazelnut, maar je kan jezelf niet mee laten slepen in zijn neerwaartse spiraal. Gelukkig heb je dat helder. Maar een beetje hoop mag wel. Het belangrijkste is denk ik dat hij serieus aan de slag gaat met hulpverlening, alleen is het nog niet zo ver.

 

[Hazelnut]

Thanks voor jullie bijdragen @OtherShore en @Mindless
Ik denk dat jullie een heel goed punt hebben.. ergens is hij denk ik heel erg met zichzelf in gevecht.. de balans slaat de ene dag naar 'ik wil er alles aan doen' en de andere dag naar 'het maakt allemaal niks meer uit, kan niks meer goed maken en richt toch alleen maar schade aan'.

Alles wat bij beloofd, zal hij inderdaad allemaal ook wel menen op dat moment.. maar het doorzetten komt er niet van. Of dat door de missende intrinsieke motivatie komt of door wat anders kan ik niet zo goed peilen. Druk voelt hij denk ik zowiezo.. wilt het graag voor de buitenwereld allemaal goed doen. Ik probeer die druk niet meer te geven sinds de laatste behandeling. Ik sta er nu echt in van, hij moet het willen en doen voor zichzelf. . en alles wat daardoor en erna beter gaat is mooi meegenomen.

Heel lang vertelde ik mezelf “het gaat zo slecht nog niet”, terwijl het voor mijn omgeving volkomen helder was dat het slecht ging.
Je hebt voor jezelf al zoveel excuses bedacht om wel te gebruiken.
Zo herkenbaar dit

Kan alleen maar hopen dat hij de motivatie wél vind.. voor zichzelf en ons als gezin natuurlijk ook.
Heb hem duidelijk gemaakt dat ik er voor hem ben als hij verder gaat met hulpverlening want het stadium van 'ga het zelf 100% doen en volhouden' ben ik wel voorbij. Dat heb ik al 1000x gehoord en ik denk dat dat op dit moment onmogelijk ook is. Maar hoop wil ik zeker houden.. maar wel in combinatie met serieuze hulp van buitenaf + zijn eigen motivatie natuurlijk.

Goed om te horen dat het andere wel gelukt is.. blijft altijd hoopvol om te lezen

 

[Mindless]

Thanks voor jullie bijdragen @OtherShore en @Mindless
Ik denk dat jullie een heel goed punt hebben.. ergens is hij denk ik heel erg met zichzelf in gevecht.. de balans slaat de ene dag naar 'ik wil er alles aan doen' en de andere dag naar 'het maakt allemaal niks meer uit, kan niks meer goed maken en richt toch alleen maar schade aan'.

Alles wat bij beloofd, zal hij inderdaad allemaal ook wel menen op dat moment.. maar het doorzetten komt er niet van. Of dat door de missende intrinsieke motivatie komt of door wat anders kan ik niet zo goed peilen. Druk voelt hij denk ik zowiezo.. wilt het graag voor de buitenwereld allemaal goed doen. Ik probeer die druk niet meer te geven sinds de laatste behandeling. Ik sta er nu echt in van, hij moet het willen en doen voor zichzelf. . en alles wat daardoor en erna beter gaat is mooi meegenomen.

Ik weet natuurlijk niet wat er in zijn hoofd omgaat, maar ik herken "het ene moment alles willen doen en het andere moment de wilskracht niet op kunnen brengen" heel goed.

Wat je zegt: het is waarschijnlijk in het moment oprecht door hem gemeend, maar dat is het verschil tussen extern gemotiveerd worden en intrinsieke motivatie.

Persoonlijk vind ik het woord "motivatie" in "intrinsieke motivatie" een beetje misleidend, want motivatie komt en gaat. Bijvoorbeeld met fitnessen/sporten: de ene dag voel je je gemotiveerd en is alles makkelijk, de andere dag is er 0 motivatie. Of bijvoorbeeld voor mij persoonlijk met mijn wietverslaving in het verleden: afgewisseld waren er perioden dat ik gemotiveerd was om eraf te blijven met daar doorheen periodes dat ik zoiets had van "fuck it, ik heb het even nodig". Dat is typisch motivatie: tijdelijk en op een bepaalde manier sta je er dan verdeeld in: ja, je wilt (ik wou) stoppen, maar tegelijkertijd was er ook de drang naar die verlichting/ontspanning die het me bracht.

Dat (motivatie) is fundamenteel anders dan de bezinning krijgen waarin je kraakhelder voor ogen hebt: ik moet hiermee stoppen, dit kan zo niet door, ik wil zo niet door, ik wil en gá anders leven. De beslissing is dan eigenlijk al voor je gemaakt. Nu wil je daadwerkelijk nuchter zijn, nu wil je daadwerkelijk gezond zijn, etc. Dan ben je niet meer afhankelijk van een komend en gaande externe motivatie.

 

[Hazelnut]

Even een update..
Partner is afgelopen dinsdag na 6 weken Rustenburg thuis gekomen.
After care zou maandag starten.. thuiskomst was fijn, alle 3 blij.. positief etc.

Maar hij is afgelopen vrijdag af vervallen in gebruik op ons zoontjes verjaardag nog wel.. ik was op me werk en het was zijn eerste dag thuis alleen. Hadden de dag ervoor een argument over zijn familie die mij negeerd, geen contact mee is etc. Hij wilde perse vandaag naar een verjaardag van een familielid en als ik niet mee wilde omdat ik mij niet prettig voelde.. dan ging hij alleen.

Ik kwam thuis, met een jarig kind van de opvang in een leeg huis want hij was weer naar zijn moeder vertrokken en vond leeg flesje whisky onder de bank. (Ter info: een hele ziekelijke moeder/zoonband waar hij niet los van komt.. een vrouw die hem jaren heeft laten aanklote en mij en onze zoon negeerd en doet alsof wij t probleem zijn etc. Enfin hele verstoorde relatie met een enabeling familie).

Geen contact meer mogelijk, ben vervolgens gister naar zn moeders huis gegaan ( waar hij voor de opname ook woonde.. dit was zeg maar mijn laatste kans die ik gaf na alle ellende).

Ze deed erg vijandig, hij was er niet maar ze belde hem en hij kwam. Ik heb me huissleutel gevraagd en zei dat ik me echt heel rot voelde hoe alles zover nu al heeft kunnen komen. Nah ik wilde nog wat zeggen maar hij liep naar de deur en schreeuwde wegwezen! Heel agressief en dreigend. Ik zei rustige toon ben je weer dronken? En toen schreeuwde hij nog iets me na maar smeet de deur dicht.. moeders stem hoorde ik ook nog in de verte.

Phoe.. hoe kan in 1 week alles weer veranderen..
Ik heb hem vrijdag aan telefoon gehad en merkte t al.. paar keer gevraagd gaat alles goed? En uiteindelijk ook heb je gedronken? Vertel het me eerlijk.. spreek je uit. Nee nee was allemaal niks aan de hand. Begon bijdehand te doen.. echt een vervelende dronk. En gister.. nou daar die asociale, respectloze manier.. waarsch ook weer coke erin. Vreselijk

Ik ben even helemaal perplex.
Ik was de enige in zn leven die hem nog motivatie gaf.. heeft een zus waar hij samen mee gebruikt, die altijd toekeek hoe zijn leven nog slechter ging en nogmaals een moeder dus die doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. En hij zit tussen dat.. en ik als vriendin waar hij van houd met een zoontje waar hij al 2 jaar alles van gemist heeft.

Ik ben zo hard wakker geschut. Ja die 6 weken was hij clean.. maar hij heeft zijn onderliggende problemen zoals het ziekelijk pleasen van deze 2 familieleden niet aangepakt.. is denk ik ook niet 100% eerlijk geweest daarzo.

Is het raar dat ik nu op punt ben dat t voor mij een gesloten boek is? Dat ik denk.. succes met die vrouwen daar die zo heilig zijn voor je en god mag hopen dat hij zichzelf weer herpakt.

Dit kan ik toch niet accepteren...
Ben even radeloos

 

[annihilation]

Heeft genoeg kansen gehad zo te lezen.
Zolang hij die toxische band met zijn familie behoud dan zal het wel nooit veranderen.

Mooi voor je zoon en jezelf kiezen. 💪

 

[Zeehond]

Aan het begin van topic vertelde je al dat hij 20 jaar gebruikt.
Samen een jong kindje en begrijp heel goed dat je daar voor wilt/wilde vechten.

Ik sta heel ver van jouw situatie af.
Als ik jou was koos ik nu voor m’n kindje en voor mezelf. Voor een veilige en stabiele plek.

Het is nu aan hem om clean te worden, hoewel dat al 20 jaar niet lukt…
Kijk eens heel eerlijk terug die 20 jaar: wat voor patroon zie je?
Waarom zou het nu veranderen?

Loslaten is een vorm van liefde en verbondenheid.
Je bent veel meer waard!

 

[Cath-R-Ella]

Wow, wat heftig weer allemaal!!!

Kijk bv het feit dat hij gebruikt had op het verjaardagsfeestje is natuurlijk echt verschrikkelijk! Ik heb het alleen zelf ook meegemaakt, op kerstavond was mijn vriend teruggevallen (ik was dat jaar clean dus ik kan me er wel een beetje in vinden). Ik ben alleen zelf ook verslaafd dus ik weet niet of ik geschikt ben om hierop te antwoorden maar echt.

Zo jammer om te horen dat hij waarschijnlijk inderdaad niet helemaal open en eerlijk is geweest…Aan de andere kant is het natuurlijk wel zijn familie en dat is een band die er is. Misschien voor hem te moeilijk om te breken?

Hoe zij tegen jou doen kan sowieso niet! Jammer dat het allemaal zo loopt.

Ik ga niet zeggen of je er beter een punt achter zet. Dat is een keuze die jezelf moet maken en ik begrijp dat dat echt bijna een onmogelijke opgave is want je houdt logischerwijs nog van hem!

wat ik wel wil zeggen is dat je wel echt aan jezelf en aan jullie kindje moet denken! Ik wens je heel veel sterkte en succes @Hazelnut❤️

 

[Hazelnut]

Bedankt.. voel me even heel alleen.

Zolang hij die toxische band met zijn familie behoud dan zal het wel nooit veranderen.

Dit ja.. denk dat dit naast zijn gebruik zijn grote probleem is..

Aan het begin van topic vertelde je al dat hij 20 jaar gebruikt.
Samen een jong kindje en begrijp heel goed dat je daar voor wilt/wilde vechten

Klopt.. dat was ook 1 van de redenen dat ik hem ben blijven bijstaan, niet heb laten vallen. Gun me zoontje een gezonde vader en andersom hem een goede band met die kleine.

Loslaten is een vorm van liefde en verbondenheid.
Je bent veel meer waard

Phoe.. denk dat ik deze even aankomende tijd zal opschrijven voor mezelf en opnieuw zal lezen aantal keren

Zo jammer om te horen dat hij waarschijnlijk inderdaad niet helemaal open en eerlijk is geweest…Aan de andere kant is het natuurlijk wel zijn familie en dat is een band die er is. Misschien voor hem te moeilijk om te breken?

Ja dat denk ik dus.. te moeilijk om de realiteit onder ogen te komen dat je familie misschien niet de familie is die je graag had willen hebben. Dat ze je eigenlijk helemaal geen steun bieden of je keuzes accepteren wie je als partner kiest. Die vrouwen zijn zelf denk ik ook soort van beschadigd en trekken hem mee in hun ellende. Maar come on.. hebben t wel over een volwassen man van 40 plus

Moest het even van me afschrijven..

 

[Pompoen]

Pfoe ik leef met je mee.. ik kan me er niks bij voorstellen hoe dit voor je moet zijn.

Zoals ik het lees heb je hem al héél veel kansen gegeven. Het wordt steeds maar weer duidelijk hoe hardnekkig deze verslaving is. Het belangrijkste is dat je nu voor jezelf en je kindje kiest. Jij kunt hem niet helpen. Dat is inmiddels wel gebleken.
Volgens mij weet je diep van binnen heel goed wat je moet doen. Ben duidelijk naar hem, trek je grens en zorg goed voor jezelf en je kindje. En ik zou zeggen: omgang met je kind alleen met iemand erbij, want blijkbaar heeft hij zichzelf en zijn gebruik niet in de hand.

kun je je verhaal in je omgeving bij iemand kwijt? Iemand waar je steun bij hebt? Je bent ontzettend krachtig dat je het al zo lang volhoudt en volgens mij ook écht heel liefdevol, ook richting hem. Zoals hierboven benoemd is loslaten ook een vorm van liefde, vooral bij verslaving.

 

[_shikantaza]

Even een update..
Partner is afgelopen dinsdag na 6 weken Rustenburg thuis gekomen.
After care zou maandag starten.. thuiskomst was fijn, alle 3 blij.. positief etc.

Maar hij is afgelopen vrijdag af vervallen in gebruik op ons zoontjes verjaardag nog wel.. ik was op me werk en het was zijn eerste dag thuis alleen. Hadden de dag ervoor een argument over zijn familie die mij negeerd, geen contact mee is etc. Hij wilde perse vandaag naar een verjaardag van een familielid en als ik niet mee wilde omdat ik mij niet prettig voelde.. dan ging hij alleen.

Ik kwam thuis, met een jarig kind van de opvang in een leeg huis want hij was weer naar zijn moeder vertrokken en vond leeg flesje whisky onder de bank. (Ter info: een hele ziekelijke moeder/zoonband waar hij niet los van komt.. een vrouw die hem jaren heeft laten aanklote en mij en onze zoon negeerd en doet alsof wij t probleem zijn etc. Enfin hele verstoorde relatie met een enabeling familie).

Geen contact meer mogelijk, ben vervolgens gister naar zn moeders huis gegaan ( waar hij voor de opname ook woonde.. dit was zeg maar mijn laatste kans die ik gaf na alle ellende).

Ze deed erg vijandig, hij was er niet maar ze belde hem en hij kwam. Ik heb me huissleutel gevraagd en zei dat ik me echt heel rot voelde hoe alles zover nu al heeft kunnen komen. Nah ik wilde nog wat zeggen maar hij liep naar de deur en schreeuwde wegwezen! Heel agressief en dreigend. Ik zei rustige toon ben je weer dronken? En toen schreeuwde hij nog iets me na maar smeet de deur dicht.. moeders stem hoorde ik ook nog in de verte.

Phoe.. hoe kan in 1 week alles weer veranderen..
Ik heb hem vrijdag aan telefoon gehad en merkte t al.. paar keer gevraagd gaat alles goed? En uiteindelijk ook heb je gedronken? Vertel het me eerlijk.. spreek je uit. Nee nee was allemaal niks aan de hand. Begon bijdehand te doen.. echt een vervelende dronk. En gister.. nou daar die asociale, respectloze manier.. waarsch ook weer coke erin. Vreselijk

Ik ben even helemaal perplex.
Ik was de enige in zn leven die hem nog motivatie gaf.. heeft een zus waar hij samen mee gebruikt, die altijd toekeek hoe zijn leven nog slechter ging en nogmaals een moeder dus die doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. En hij zit tussen dat.. en ik als vriendin waar hij van houd met een zoontje waar hij al 2 jaar alles van gemist heeft.

Ik ben zo hard wakker geschut. Ja die 6 weken was hij clean.. maar hij heeft zijn onderliggende problemen zoals het ziekelijk pleasen van deze 2 familieleden niet aangepakt.. is denk ik ook niet 100% eerlijk geweest daarzo.

Is het raar dat ik nu op punt ben dat t voor mij een gesloten boek is? Dat ik denk.. succes met die vrouwen daar die zo heilig zijn voor je en god mag hopen dat hij zichzelf weer herpakt.

Dit kan ik toch niet accepteren...
Ben even radeloos

Dit is helaas wel hoe verslaving vaak gaat. Zodra een verslaafde gebruikt is hij of zij weer terug bij af, gaat verder waar hij of zij gebleven was.


Stel grenzen en bewaak ze. Je zou kunnen beginnen met een ultimatum stellen, en houd je daar dan ook aan als dat op een veilige manier kan. De beloftes die jouw partner je maakt zijn waarschijnlijk op het moment zelf wel gemeend, maar zodra de verslaving weer de overhand krijgt, wordt alles vloeibaar. Voor mij is wel duidelijk dat jouw partner in zijn behandeling niet diep genoeg is gegaan en er nog één nodig heeft. Liefst anders dan de eerste keer.

Ik raad je aan om zsm bij een Nar-Anon meeting aan te sluiten voor lotgenotencontact en zodat je om raad kunt vragen. Er was er vanochtend een maar die is al afgelopen. Dinsdagavond is er een online meeting. Zie https://www.naranon.nl/meetings/

M'n inbox staat altijd open voor het geval je privé wil praten. Ik ben verslaafd en 22 maanden clean.

 

[Hazelnut]

Pfoe ik leef met je mee.. ik kan me er niks bij voorstellen hoe dit voor je moet zijn.

Zoals ik het lees heb je hem al héél veel kansen gegeven. Het wordt steeds maar weer duidelijk hoe hardnekkig deze verslaving is. Het belangrijkste is dat je nu voor jezelf en je kindje kiest. Jij kunt hem niet helpen. Dat is inmiddels wel gebleken.
Volgens mij weet je diep van binnen heel goed wat je moet doen. Ben duidelijk naar hem, trek je grens en zorg goed voor jezelf en je kindje. En ik zou zeggen: omgang met je kind alleen met iemand erbij, want blijkbaar heeft hij zichzelf en zijn gebruik niet in de hand.

kun je je verhaal in je omgeving bij iemand kwijt? Iemand waar je steun bij hebt? Je bent ontzettend krachtig dat je het al zo lang volhoudt en volgens mij ook écht heel liefdevol, ook richting hem. Zoals hierboven benoemd is loslaten ook een vorm van liefde, vooral bij verslaving.

Bedankt voor deze krachtige woorden. En ja.. heb veel gegeven.. meer dan ik miss zelf aankon af en toe. Heb zelf ook nog een zoon van 9 namelijk.. die ook merendeels tijd thuis woont. Ben in bloei van me leven.. 34 en ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus

Ik denk dat ik dat nu echt heel pijnlijk besef.. herstel/ clean zijn en echt eraan werken etc.. hij moet t zelf willen en doen. Zelf gezonde keuzes maken. Die toxic familie band.. pas als hij het zelf inziet kan het idd veranderen.

Voel me vooral heel.. heel gekwetst. Stond ik dan hem weg re brengen en op te halen met onze zoon.. vol vertrouwen. En wat krijg ik gister als dank nadat hij me liet stikken op kleine zn verjaardag. Geen sorry.. maar een grote bek.

T is ongelovelijk en idd zo zie je weer hoe zwaar het kan zijn. Gelukkig kan ik wel bij mn ouders terecht maar ook die zijn zo geschrokken..

Nogmaals.. heel fijn om zelfs van totaal onbekende deze steunende reacties te krijgen 💗

 

[Hazelnut]

. Dinsdagavond is er een online meeting. Zie https://www.naranon.nl/meetings/

Fijn, bedankt voor t delen!

 

[Pompoen]

Bedankt voor deze krachtige woorden. En ja.. heb veel gegeven.. meer dan ik miss zelf aankon af en toe. Heb zelf ook nog een zoon van 9 namelijk.. die ook merendeels tijd thuis woont. Ben in bloei van me leven.. 34 en ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus

Ik denk dat ik dat nu echt heel pijnlijk besef.. herstel/ clean zijn en echt eraan werken etc.. hij moet t zelf willen en doen. Zelf gezonde keuzes maken. Die toxic familie band.. pas als hij het zelf inziet kan het idd veranderen.

Voel me vooral heel.. heel gekwetst. Stond ik dan hem weg re brengen en op te halen met onze zoon.. vol vertrouwen. En wat krijg ik gister als dank nadat hij me liet stikken op kleine zn verjaardag. Geen sorry.. maar een grote bek.

T is ongelovelijk en idd zo zie je weer hoe zwaar het kan zijn. Gelukkig kan ik wel bij mn ouders terecht maar ook die zijn zo geschrokken..

Nogmaals.. heel fijn om zelfs van totaal onbekende deze steunende reacties te krijgen 💗

Totaal begrijpelijk dat je je gekwetst voelt, dat mag ook! Zijn verslaving neemt duidelijk de overhand en daar valt niet mee te communiceren op zo’n moment. Dat heeft geen zin en bovendien ben jij veel meer waard dan dit. Heel veel sterkte!!!

Misschien is lotgenotencontact inderdaad een hele goede voor je, zoals @_shikantaza noemt. Dan vind je steun bij mensen die ongeveer hetzelfde doorgaan. Of eens bij de huisarts (POH GGZ) aankloppen.

 

[Vlindertje]

Ik lees je verhaal en herken er zoveel in.

Mijn ex is ook verslaafd en wij hebben een zoontje van 1,5 jaar oud. Ik heb hem ook zo ontzettend veel kansen gegeven maar ik kon op een gegeven moment niet meer verder. Ik was er zo ontzettend klaar mee. Steeds weer die spijt betuigingen en beloftes en dan stoppen met gebruiken en daarna weer beginnen en dan doen alsof het allemaal wel mee valt en mij dan afschilderen als zeur en dreigen bij me weg te gaan en als ik dan bij mijn grens bleef weer beginnen met spijt en beloftes enz. Steeds weer dat cirkeltje blijven herhalen, ik werd er gek van.

Ik heb er heel veel verdriet van gehad en nog steeds eigenlijk wel. Ik had zo graag een gezin gehad en nu sta er eigenlijk helemaal alleen voor. Maar ik heb gekozen voor mezelf en de kleine en dat is de beste keus die ik ooit had kunnen maken en daar ben ik trots op.

Ik wil je heel veel sterkte wensen met deze situatie. Het is niet makkelijk maar je doet het heel erg goed! Denk aan jezelf en aan jullie zoontje.

Als je behoefte hebt om te kletsen dan mag je me een pb sturen.

 

[Damius]

Het moet (wederom) een klap voor je zijn geweest dat hij na z’n opname zo snel is teruggevallen. Weer een sprankje hoop dat vervliegt en de negatieve consequenties vliegen je weer om de oren. Kan mij voorstellen dat dit een nachtmerrie is om in te zitten.

ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus

Zorg voor de ander begint met goede zelfzorg. Eigenlijk staat hier: ik cijfer mij al twee jaar weg om de status quo te behouden. De status quo is onhoudbaar geworden. Dit ga je niet oneindig volhouden. Je probeert sturing te geven aan je leven, maar het feit is dat je nu netjes in de bijrijdersstoel plaats hebt genomen. Al die tijd. En dan lief vertellen waar je partner naartoe moet rijden. De enige manier om de regie te pakken, is door zelf achter het stuur te kruipen. Dat betekent afscheid nemen en dat gaat gepaard met een rouwproces. In eerste instantie meer pijn en verdriet. Daar tegenover staat wat anders fantastisch moois te wachten: perspectief. Een uitzicht op een leven waar al jouw inzet en liefde wordt gezien, gehoord en beloond.

Heb je al eens nagedacht over een gesprek met een psycholoog? Het kan helpen in het proces.

 

[Neo-Shulginist]

Is het raar dat ik nu op punt ben dat t voor mij een gesloten boek is?

Neehoor. Dit is waarschijnlijk ook de kern van het probleem. Kennelijk is er iets waar hij zelf ook niet durft te komen, en heeft hij allerlei middelen nodig om dat gevoel te bedekken. Je kunt helaas mensen niet dwingen om het toch te doen. Dus wat dat betreft vind ik dit helemaal niet zo'n rare reactie:

Dat ik denk.. succes met die vrouwen daar die zo heilig zijn voor je en god mag hopen dat hij zichzelf weer herpakt.

Want inderdaad:

Dit kan ik toch niet accepteren.

Ik heb alleen van je laatste zin een punt gemaakt. Dit hoef je niet te accepteren hoor. Punt.

 

[Hazelnut]

Zorg voor de ander begint met goede zelfzorg. Eigenlijk staat hier: ik cijfer mij al twee jaar weg om de status quo te behouden. De status quo is onhoudbaar geworden. Dit ga je niet oneindig volhouden. Je probeert sturing te geven aan je leven, maar het feit is dat je nu netjes in de bijrijdersstoel plaats hebt genomen. Al die tijd. En dan lief vertellen waar je partner naartoe moet rijden. De enige manier om de regie te pakken, is door zelf achter het stuur te kruipen. Dat betekent afscheid nemen en dat gaat gepaard met een rouwproces. In eerste instantie meer pijn en verdriet. Daar tegenover staat wat anders fantastisch moois te wachten: perspectief. Een uitzicht op een leven waar al jouw inzet en liefde wordt gezien, gehoord en beloond.

Dit raakt me. De realiteit waarin ik mij begeef.. en wat ik al aantal jaren probeer te sturen.
Het is gewoon heftig als alleenstaande moeder, 2 kids, werken 4 dagen etc. Gelukkig veel hulp van mn ouders maar alsnog..

Een uitzicht op een leven waarin al mijn inzet en liefde gezien gehoord en beloond zal worden klinkt inderdaad als een écht perspectief.

Het moet (wederom) een klap voor je zijn geweest dat hij na z’n opname zo snel is teruggevallen. Weer een sprankje hoop dat vervliegt en de negatieve consequenties vliegen je weer om de oren. Kan mij voorstellen dat dit een nachtmerrie is om in te zitten.

En dit ook zeker.. had dit totaal niet zien aankomen.. en ja weet dat terugval erbij kan horen en onderdeel kan zijn van proces.. maar pff in combinatie op onze zoons verjaardag , mij alleen achter laten, agressieve gedrag dag erna..

Heb ook niks meer vernomen behalve vage appjes midden in de nacht die kant nog wal slaan. Heb nergens meer op gereageerd. Zal zeer waarschijnlijk niks opgepakt hebben van zijn aftercare, iemand bellen, meeting etc.

Psycholoog zal voor mezelf denk ik idd the next step zijn.

 

[_shikantaza]

Psycholoog zal voor mezelf denk ik idd the next step zijn.

Dat lijkt me een uitstekend idee.

 

[Hazelnut]

Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar

En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)

Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.

Sorry maar ben ff perplex

 

[Damius]

Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar

En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)

Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.

Sorry maar ben ff perplex

Ik begrijp je gevoel van onmacht en frustratie. Je bent natuurlijk ook emotioneel betrokken en je hebt als directe omgeving te lijden door zijn gedrag.

Voor mij als buitenstaander is de situatie eigenlijk vrij helder: hij onderkent zijn probleem niet. En zo lang hij dat niet doet is het ‘t best om alle contact te vermijden. Jij komt ook niet verder in jouw rouwproces als hij de hele tijd aan je trekt. Kies afstand voor een door jou te bepalen periode.
Hoe gaat het nu verder met je?

 

[Koffieb00n]

Hij heeft nog een lange weg te gaan zo te lezen.

Je gebruik en de schades daarvan kleiner maken is wel herkenbaar als ik naar mezelf kijk. Maar jou partner zal ook niet alle schades net zo bewust hebben meegemaakt als jij, want hij was vaak in een roes. Maar zodra hij eerlijk gaat zijn naar zichzelf en wat hij anderen aan heeft gedaan kan dat ook gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen.

 

[annihilation]

Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar

En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)

Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.

Sorry maar ben ff perplex

Trap er niet in hij liegt en bedriegt je gewoon.

 

[Hazelnut]

hij onderkent zijn probleem niet. En zo lang hij dat niet doet is het ‘t best om alle contact te vermijden. Jij komt ook niet verder in jouw rouwproces als hij de hele tijd aan je trekt. Kies afstand voor een door jou te bepalen periode.
Hoe gaat het nu verder met je?

Nou inderdaad.. voelt alsof hij die 6 weken gedaan heeft om ons gezin zeg maar terug te krijgen. Maar als je na 3 dagen weer back to start bent zeg maar..
Heel eerlijk te zijn.. afstand voelt goed. T voelt als een soort opluchting om alleen thuis te zijn met de kinderen en geen stress ervan te hebben. Ook een soort pijnlijk om toe te moeten geven dat de realiteit is dat ik me beter voel zonder hem om me heen..

gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen

Lijkt het ook wel eens op inderdaad..

Er is zóveel gebeurd.. van het mij alleen achter laten zwanger tot nacht met een ander.. zijn familie die mij en ons zoontje niet moeten etc.
En altijd die beloftes te stoppen en hulp te zoeken. Van hier in NL hulp tot z afrika.. en dan tegen mij zeggen ik wil gewoon drankje kunnen doen. Hij was gebroken en aan de rest wat hij zei had ik al door weer onder invloed was..

Maar goed.. ja dit voelt voor mij als naaste.. wel even echt terug bij af en ook eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..

 

[_shikantaza]

eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..

Dat is het zeker. Jij kunt hem niet veranderen, dat kan hij alleen zelf. En daar is hij nog niet klaar voor. Hij zal nog dieper moeten gaan wil dat gaan lukken.

Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.

En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vrienden?

 

[Hazelnut]

Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.

En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vriende

Zeker.. beste wat ik uit dit forum gehaald is: grenzen stellen en mezelf op 1 zetten.

Ja, kan er gelukkig goed over praten met mijn familie, vrienden en afspr psycholoog staat gepland 🤗