Zeehond
Badass junkie
De afgelopen jaren heb ik enkele ervaringen gehad met psychedelische middelen zoals truffels en 1p-lsd. Vooral de lsd ervaringen vond ik bijzonder en gaven me een goede en sterke connectie met het universum, met mezelf en anderen. Ik heb heldere inzichten verkregen.
Op df informatie gelezen over Ayahuasca en dat maakte me nieuwsgierig en kwam op m’n wensenlijstje te staan. In eerste instantie om dit samen met m’n vrouw te doen.
Via een df-lid een recommandatie gekregen en op zoek gegaan naar het vinden van een ceremoniedatum wat vorig jaar niet is gelukt. Begin dit jaar lukte het me en heb ik een groep ceremonie geboekt die in de middag begon met een overnachting. Alleen, omdat m’n vrouw er toch op dat moment geen behoefte aan had.
Ik werd fijn ontvangen en bleek dat we in totaal met z’n 6-en de ceremonie zouden doen, waarbij je allemaal in één ruimte je eigen matras en plekje hebt. Van tevoren rekening gehouden met dieet en wat regels waar je je aan moet houden. Eén zeer ervaren begeleidster van de ceremonie.
We begonnen met een uitgebreide voorbespreking waar ons verteld werd wat we ongeveer konden verwachten en hoe het programma er uit zag. Daarna werd ons als deelnemers gevraagd naar onze achtergronden en waarom we ons voor deze ceremonie hadden aangemeld. Wat volgde waren persoonlijke en soms pittige verhalen, waarbij het me opviel dat iedereen zo open naar elkaar durfde te zijn en iedereen heel aandachtig naar elkaar luisterde. Terwijl we elkaar niet kenden. Voor drie van ons was het de 1e Ayahuasca en de anderen hadden al meerdere ceremonies gedaan. We kregen te horen dat Ayahuasca ons zou geven wat we nodig hadden en dat het je nooit meer zou geven dan wat je aan zou kunnen.
Zelf heb ik aangegeven er volledig open in te staan zonder verwachtingen. Ik wilde het graag op me af laten komen en wel zien of en zo ja wat het me zou brengen. Dat ik vooral open stond en hoopte dat Ayahuasca mij iets liet zien waarmee ik mezelf verder zou kunnen ontwikkelen. Wel heb ik een uitgebreid persoonlijk verhaal verteld om wat meer achtergrond te geven aan de anderen, maar dit wil ik hier graag voor mezelf houden.
Daarna hebben we allemaal nog twee kaarten getrokken en hebben we die als groep aan elkaar voorgelezen. Op dat moment kon ik niet alles wat er op de kaarten stond op de juiste manier duiden.
We waren allemaal in het wit gekleed en gingen met z’n allen in de ruimte zitten in een kring, waarbij we elkaars handen vasthielden om de ceremonie te openen met onze ogen dicht; dat was al heel mooi om te doen en te voelen. Daarna werd het tijd om de MAO-remmer op te drinken. Een glaasje dat rook naar oude koffie heb ik in één teug achterover geslagen en dat was goed te doen, snel een pepermuntje er na.
Na een kwartiertje kwam dan het glaasje plantenextract Ayahuasca en ook dat heb ik gewoon in één teug achterover geslagen. Ja, het was smerig maar wel te doen.
Denk dat we allemaal na zo’n 10 minuten terug gingen om te liggen op onze matrassen en dat de eersten van ons al met hun emmertje zaten, omdat ze moesten spugen… Maar ook daar waren we allemaal op voorbereid. Godzijdank werd ik (nog) niet misselijk.
Na zo’n half uurtje begon ik iets te voelen van de Ayahuasca. Het kwam geleidelijk op, zonder verdere bodyload waar ik met lsd toch altijd last van heb. Iedereen heeft z’n eigen reisen bij mij kwamen er bijvoorbeeld geen indrukwekkende visuals. Wat bij mij gebeurde is dat ik in allerlei lagen terecht kwam van gebeurtenissen uit het verleden tot het recente heden. Soms waren dat hele mooie herinneringen waar ik heel bewust bij stil kon staan en iets over kon zeggen of dankbaarheid voor kon tonen, maar ook waren er minder mooie herinneringen aan gebeurtenissen waar ik ontzettend veel schaamte en spijt voelde en dat ook kon uitspreken. Wat bij mij bleef hangen in al die situaties was de ruimte waarin dat gebeurde. Alsof er veel tijd en ruimte was om in die situatie te zijn, daarbij stil te staan, m’n eigen gedrag en mijn rol te zien, de schaamte en spijt te voelen en het uitspreken van spijt en excuses daarvoor. Want het verleden kun je niet veranderen, maar wel hoe je er mee om gaat. En voor de mooie herinneringen kon ik zoveel dankbaarheid voelen en uitspreken. Heb ook meerdere keren bewust Ayahuasca bedankt voor wat ze mij liet zien.
Belangrijkste was in het begin dat mijn gedachten gingen naar woorden op één van de twee kaarten die ik had getrokken. Op de kaart stond “Bescherming” (voor mij) en daaronder de woorden: ‘Kom terug in je kracht. Verbreek banden. Hervind je ziel”.
Het is te persoonlijk om hier verder op in te gaan, maar ‘verbreek banden’ maakte mij direct iets duidelijk wat ik totaal niet had verwacht. Dat is iets wat me nu nog bezig houdt en me enorm aan het denken heeft gezet. Toen ik de kaart trok wist ik het misschien al heel diep van binnen…
Veel andere dingen zijn ook persoonlijk, maar ik kan er wel iets over zeggen. Ik ging terug naar een situatie waarbij ik nog heel klein was (ik denk 4 jaar of zo) en met m’n moeder bij een zandbak aan het spelen was (ik weet precies waar dat was). Ik was toen een lief en aardig jongetje zag ik en ik bedacht me dat ik dat eigenlijk nog steeds ben. Een soort golfje van zelfliefde.
Er was een situatie waarbij ik met m’n jeugdliefde op vakantie was 30 jaar geleden. Dat ging niet goed, zij was ziek. En ik was net een half jaar begonnen met een nieuwe baan. We zijn na twee dagen terug naar huis gereden vanuit Zuid-Frankrijk en ik was boos. Ik was boos omdat ik het kut vond, maar ik had totaal geen begrip voor het feit dat ze ziek was. Ik was toen niet ontwikkeld genoeg om dat te zien. Ik was veel te veel met mezelf bezig. Mijn gedrag heeft haar zeker niet geholpen om beter te worden. Ik kon zo uitgebreid stilstaan bij deze situatie en naar mezelf kijken wie ik toen was en wie ik nu ben.
Ook ben ik zo’n 10-15 jaar geleden op vakantie midden in Parijs stil komen te staan in een file door een brandende auto, waardoor we urenlang stil stonden in de hitte met onze kinderen in de auto. Ben toen totaal geflipt van frustratie en heb geschreeuwd, wat voor m’n vrouw en kinderen op dat moment denk ik wel traumatisch was. Zo’n besef wat verkeerd mijn uitbarsting was en wat voor effect dat had en zo dankbaar dat ik dit ook tegen m’n vrouw en kinderen kon zeggen. Zo blij dat ik nu een liever, beter, aardiger, geduldiger en vriendelijker mens ben geworden. En dankbaar dat ik zo’n ongelofelijk lieve vrouw heb, die bij me is gebleven.
Hopelijk een beetje duidelijk dat ik door verschillende herinneringen en gebeurtenissen in de tijd ging om bij stil te staan. Verschillende lagen, die bij iedereen zo zijn opgestapeld.
Na een uurtje of drie kwamen we weer terug uit onze reis (eerste ronde) en werden we nuchter. We hebben met elkaar in de kring besproken met elkaar wat we wilden delen en ik heb het bovenstaande gedeeld inclusief de persoonlijke dingen. Iedereen was zo open naar elkaar, ik vond het heel mooi om te luisteren naar de verhalen van de andere deelnemers.
Daarna gingen we ons klaarmaken voor de tweede ronde. Dat betekende dus nog een keer een reis maken. Nog een keer een MAO remmer drinken en nog een keer Ayahuasca drinken. Op dezelfde manier opgedronken: naar mijn idee was het te doen.
Binnen enkele minuten lagen sommigen alweer in hun emmertje te spugen, maar ik had geleerd “hé dit is niet mijn misselijkheid, maar de jouwe, dus hou het lekker bij je” en zo verdween mijn eigen misselijkheid.
Ik had verwacht dat de tweede ronde een verdieping zou geven op de eerste ronde, maar dat was niet het geval bij mij, voor sommige anderen wel. Het begon een beetje onrustig, omdat ik ook afgeleid werd door een andere deelnemer die veel geluiden maakte. Ik kreeg veel korte beelden waar ik weinig mee kon. Heb toen bewust m’n ogen een paar keer geopend en daarna weer dichtgedaan om andere beelden te zien. Wat ik me vooral herinner is dat er heel veel liefde in deze ronde zat. Ik stond zo bewust stil bij mijn vrouw: hoeveel ik van haar hou, wat een geweldige vrouw en moeder ze is, dat ze zo zichzelf is en dat ik zo trots op haar ben wie ze is, de leuke dingen die we met elkaar doen en dat ze goed bij me past, de gesprekken die we met elkaar hebben, de feesten en festivals die we samen bezoeken, onze mooie avonden samen, onze leuke vrienden. Zo’n bewust liefdevol gevoel.
Diezelfde liefde ging ook naar anderen, zoals m’n ouders. Waarbij ik ze dankbaar ben voor de liefde en aandacht die ze me altijd hebben gegeven en nog steeds geven. Dat ze er altijd voor me waren, interesse in mij toonden en tonen en me bijvoorbeeld van jongs af aan bij sporten elke week kwamen aanmoedigen. Iets wat we bij onze eigen kinderen ook vanzelfsprekend toepassen en waar we zelf zo van genieten.
Maar ook m’n beste vriend waar ik zo goed mee ben, ging ik terug in gedachten naar z’n huwelijk en zag hoe blij hij toen was en nog steeds is met z’n vrouw.
Ja, het was heel veel liefde, hopelijk klinkt het niet zoetsappig…
Nog wel stilgestaan bij een verbroken vriendschap enkele jaren geleden. Iets wat op een minder leuke manier tijdens vakantie gebeurde. Ik kon vooral bewust stilstaan bij alle mooie dingen die we met elkaar en met onze kinderen hebben gedaan en ik kon daar zo mijn dankbaarheid voor uitspreken naar ze. Dat was kennelijk nodig om het op die manier af te sluiten, voor m’n gevoel had ik dat al gedaan, maar Ayahuasca liet het toch voorbij komen.
Ook in de reis een beetje zorg, een beetje angst. Iets wat ik wel eens heb en koppel aan gebruik van drugs (stimulanten). Nu maakte ik me druk over de huissleutel die ik in de auto had laten liggen en ik zag in mijn gedachten iemand m’n auto openbreken, de sleutel pikken, zien waar ik woonde (ergens adresgegevens in dashboardkastje of zo) en die naar ons huis ging waar m’n vrouw die nacht dus alleen verbleef met onze kinderen en zag daar de ergste dingen gebeuren...
Gelukkig kon ik mezelf rustig maken en zeggen dat er helemaal niks zou gebeuren en dat m’n auto daar gewoon nog steeds geparkeerd zou staan en dat Ayahuasca over ons allemaal zou waken. Dat hielp echt en de angst verdween.
Sowieso had ik veel van dit soort ‘besprekingen/gesprekken’ met mezelf in mezelf. Ik heb toen afgesproken om vaker dit soort gesprekken met mezelf te hebben en dat het heel goed voor me werkt. Daar waren mezelf en ik het mee eens haha.
Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: nee, dit is mijn misselijkheid, kut. Ik was mezelf enorm aan het verzetten, want ik wilde niet spugen, maar had als enige nog niet gespuugd. Ik keek in m’n ooghoek en onze begeleidster zat al vrijwel naast me, zij zag en voelde al precies hoe ik me aan het verzetten was. Verzetten tegen de overgave, verzet tegen het overgeven.
Ik ben rechtop gaan zitten uiteindelijk, emmertje gepakt en binnen een paar seconden begon ik te spugen, dat luchtte natuurlijk juist heel erg op (waarom heb ik mezelf hier zo tegen verzet vroeg ik me af). Tijdens het spugen voelde ik de handen van de begeleidster zachtjes over m’n rug gaan. Ze was zo lief voor mij en voelde precies wanneer iemand iets nodig had. Toen nog een persoonlijk gesprekje met haar gehad en ze me vroeg of ik nog een ‘blinde vlek’ had, iets wat ik zelf mogelijk over het hoofd zie bij mezelf: ik heb geen flauw idee, maar het zet me uiteraard wel aan het denken. Ze wilde me iets zeggen zei ze en ik zei nou oké zeg het maar. Toen zei ze dat ze voelde dat ik een hele lieve, warme, zorgzame man en vader ben. Dat was zo mooi om te horen, het deed me goed. Het was puur.
De tweede ronde duurde langer, denk wel 3-5 uur. We hadden geen besef van tijd. Uiteindelijk kwamen we allemaal langzaam terug uit onze reis en hebben daarna in een kring met elkaar de ceremonie afgesloten. Onze begeleidster had een tafel gedekt met allemaal lekker eten, fruit, sapjes.
We hadden sinds 11.30 uur niet meer gegeten en het was inmiddels na 1.00 uur in de nacht, dus we hadden wel flinke trek. Ook na deze reis hebben we uitgebreid nagepraat en kon iedereen delen wat hij of zij wilde delen. Wat een mooie gesprekken, daar heb ik zo van genoten. Iedereen zo open, zo kwetsbaar en zoveel mooie woorden naar elkaar toe. Het was de nacht waarin de klok een uur vooruitging en pas tussen 5.00 -5.30 uur gingen we slapen in dezelfde ruimte als waar de ceremonie was. Het lukte iedereen wel om een paar uurtjes te slapen.
Daarna gezamenlijk ontbijt, nabespreking hoe we er allemaal bij zaten en ook tip om geen overhaaste dingen te doen. Vooral de dagen daarna veel wandelen in de natuur, dingen opschrijven en aarden.
Ik wilde graag naar huis, ik wilde zo graag mijn vrouw zien en heel lang vasthouden. Dus dat gevoel zit zeker goed, maar dat wist ik al. Daarna fijn afscheid genomen van alle deelnemers en de begeleidster. Ik bewaar hele warme herinneringen aan deze ceremonie.
Ik zit nu nog in de fase van dankbaar dat ik mezelf deze ervaring heb gegund, nagenieten van de gesprekken met de anderen, de dingen die ik heb gezien en gevoeld, waar ik over aan het nadenken ben. Dat ik gekregen heb wat ik nodig heb.
En ongelofelijk veel respect voor wat Ayahuasca doet; het is een medicijn.
De kracht ook van de ceremonie, dat je voelt dat Ayahuasca met ons allemaal bezig was in die ruimte.
Op df informatie gelezen over Ayahuasca en dat maakte me nieuwsgierig en kwam op m’n wensenlijstje te staan. In eerste instantie om dit samen met m’n vrouw te doen.
Via een df-lid een recommandatie gekregen en op zoek gegaan naar het vinden van een ceremoniedatum wat vorig jaar niet is gelukt. Begin dit jaar lukte het me en heb ik een groep ceremonie geboekt die in de middag begon met een overnachting. Alleen, omdat m’n vrouw er toch op dat moment geen behoefte aan had.
Ik werd fijn ontvangen en bleek dat we in totaal met z’n 6-en de ceremonie zouden doen, waarbij je allemaal in één ruimte je eigen matras en plekje hebt. Van tevoren rekening gehouden met dieet en wat regels waar je je aan moet houden. Eén zeer ervaren begeleidster van de ceremonie.
We begonnen met een uitgebreide voorbespreking waar ons verteld werd wat we ongeveer konden verwachten en hoe het programma er uit zag. Daarna werd ons als deelnemers gevraagd naar onze achtergronden en waarom we ons voor deze ceremonie hadden aangemeld. Wat volgde waren persoonlijke en soms pittige verhalen, waarbij het me opviel dat iedereen zo open naar elkaar durfde te zijn en iedereen heel aandachtig naar elkaar luisterde. Terwijl we elkaar niet kenden. Voor drie van ons was het de 1e Ayahuasca en de anderen hadden al meerdere ceremonies gedaan. We kregen te horen dat Ayahuasca ons zou geven wat we nodig hadden en dat het je nooit meer zou geven dan wat je aan zou kunnen.
Zelf heb ik aangegeven er volledig open in te staan zonder verwachtingen. Ik wilde het graag op me af laten komen en wel zien of en zo ja wat het me zou brengen. Dat ik vooral open stond en hoopte dat Ayahuasca mij iets liet zien waarmee ik mezelf verder zou kunnen ontwikkelen. Wel heb ik een uitgebreid persoonlijk verhaal verteld om wat meer achtergrond te geven aan de anderen, maar dit wil ik hier graag voor mezelf houden.
Daarna hebben we allemaal nog twee kaarten getrokken en hebben we die als groep aan elkaar voorgelezen. Op dat moment kon ik niet alles wat er op de kaarten stond op de juiste manier duiden.
We waren allemaal in het wit gekleed en gingen met z’n allen in de ruimte zitten in een kring, waarbij we elkaars handen vasthielden om de ceremonie te openen met onze ogen dicht; dat was al heel mooi om te doen en te voelen. Daarna werd het tijd om de MAO-remmer op te drinken. Een glaasje dat rook naar oude koffie heb ik in één teug achterover geslagen en dat was goed te doen, snel een pepermuntje er na.
Na een kwartiertje kwam dan het glaasje plantenextract Ayahuasca en ook dat heb ik gewoon in één teug achterover geslagen. Ja, het was smerig maar wel te doen.
Denk dat we allemaal na zo’n 10 minuten terug gingen om te liggen op onze matrassen en dat de eersten van ons al met hun emmertje zaten, omdat ze moesten spugen… Maar ook daar waren we allemaal op voorbereid. Godzijdank werd ik (nog) niet misselijk.
Na zo’n half uurtje begon ik iets te voelen van de Ayahuasca. Het kwam geleidelijk op, zonder verdere bodyload waar ik met lsd toch altijd last van heb. Iedereen heeft z’n eigen reisen bij mij kwamen er bijvoorbeeld geen indrukwekkende visuals. Wat bij mij gebeurde is dat ik in allerlei lagen terecht kwam van gebeurtenissen uit het verleden tot het recente heden. Soms waren dat hele mooie herinneringen waar ik heel bewust bij stil kon staan en iets over kon zeggen of dankbaarheid voor kon tonen, maar ook waren er minder mooie herinneringen aan gebeurtenissen waar ik ontzettend veel schaamte en spijt voelde en dat ook kon uitspreken. Wat bij mij bleef hangen in al die situaties was de ruimte waarin dat gebeurde. Alsof er veel tijd en ruimte was om in die situatie te zijn, daarbij stil te staan, m’n eigen gedrag en mijn rol te zien, de schaamte en spijt te voelen en het uitspreken van spijt en excuses daarvoor. Want het verleden kun je niet veranderen, maar wel hoe je er mee om gaat. En voor de mooie herinneringen kon ik zoveel dankbaarheid voelen en uitspreken. Heb ook meerdere keren bewust Ayahuasca bedankt voor wat ze mij liet zien.
Belangrijkste was in het begin dat mijn gedachten gingen naar woorden op één van de twee kaarten die ik had getrokken. Op de kaart stond “Bescherming” (voor mij) en daaronder de woorden: ‘Kom terug in je kracht. Verbreek banden. Hervind je ziel”.
Het is te persoonlijk om hier verder op in te gaan, maar ‘verbreek banden’ maakte mij direct iets duidelijk wat ik totaal niet had verwacht. Dat is iets wat me nu nog bezig houdt en me enorm aan het denken heeft gezet. Toen ik de kaart trok wist ik het misschien al heel diep van binnen…
Veel andere dingen zijn ook persoonlijk, maar ik kan er wel iets over zeggen. Ik ging terug naar een situatie waarbij ik nog heel klein was (ik denk 4 jaar of zo) en met m’n moeder bij een zandbak aan het spelen was (ik weet precies waar dat was). Ik was toen een lief en aardig jongetje zag ik en ik bedacht me dat ik dat eigenlijk nog steeds ben. Een soort golfje van zelfliefde.
Er was een situatie waarbij ik met m’n jeugdliefde op vakantie was 30 jaar geleden. Dat ging niet goed, zij was ziek. En ik was net een half jaar begonnen met een nieuwe baan. We zijn na twee dagen terug naar huis gereden vanuit Zuid-Frankrijk en ik was boos. Ik was boos omdat ik het kut vond, maar ik had totaal geen begrip voor het feit dat ze ziek was. Ik was toen niet ontwikkeld genoeg om dat te zien. Ik was veel te veel met mezelf bezig. Mijn gedrag heeft haar zeker niet geholpen om beter te worden. Ik kon zo uitgebreid stilstaan bij deze situatie en naar mezelf kijken wie ik toen was en wie ik nu ben.
Ook ben ik zo’n 10-15 jaar geleden op vakantie midden in Parijs stil komen te staan in een file door een brandende auto, waardoor we urenlang stil stonden in de hitte met onze kinderen in de auto. Ben toen totaal geflipt van frustratie en heb geschreeuwd, wat voor m’n vrouw en kinderen op dat moment denk ik wel traumatisch was. Zo’n besef wat verkeerd mijn uitbarsting was en wat voor effect dat had en zo dankbaar dat ik dit ook tegen m’n vrouw en kinderen kon zeggen. Zo blij dat ik nu een liever, beter, aardiger, geduldiger en vriendelijker mens ben geworden. En dankbaar dat ik zo’n ongelofelijk lieve vrouw heb, die bij me is gebleven.
Hopelijk een beetje duidelijk dat ik door verschillende herinneringen en gebeurtenissen in de tijd ging om bij stil te staan. Verschillende lagen, die bij iedereen zo zijn opgestapeld.
Na een uurtje of drie kwamen we weer terug uit onze reis (eerste ronde) en werden we nuchter. We hebben met elkaar in de kring besproken met elkaar wat we wilden delen en ik heb het bovenstaande gedeeld inclusief de persoonlijke dingen. Iedereen was zo open naar elkaar, ik vond het heel mooi om te luisteren naar de verhalen van de andere deelnemers.
Daarna gingen we ons klaarmaken voor de tweede ronde. Dat betekende dus nog een keer een reis maken. Nog een keer een MAO remmer drinken en nog een keer Ayahuasca drinken. Op dezelfde manier opgedronken: naar mijn idee was het te doen.
Binnen enkele minuten lagen sommigen alweer in hun emmertje te spugen, maar ik had geleerd “hé dit is niet mijn misselijkheid, maar de jouwe, dus hou het lekker bij je” en zo verdween mijn eigen misselijkheid.
Ik had verwacht dat de tweede ronde een verdieping zou geven op de eerste ronde, maar dat was niet het geval bij mij, voor sommige anderen wel. Het begon een beetje onrustig, omdat ik ook afgeleid werd door een andere deelnemer die veel geluiden maakte. Ik kreeg veel korte beelden waar ik weinig mee kon. Heb toen bewust m’n ogen een paar keer geopend en daarna weer dichtgedaan om andere beelden te zien. Wat ik me vooral herinner is dat er heel veel liefde in deze ronde zat. Ik stond zo bewust stil bij mijn vrouw: hoeveel ik van haar hou, wat een geweldige vrouw en moeder ze is, dat ze zo zichzelf is en dat ik zo trots op haar ben wie ze is, de leuke dingen die we met elkaar doen en dat ze goed bij me past, de gesprekken die we met elkaar hebben, de feesten en festivals die we samen bezoeken, onze mooie avonden samen, onze leuke vrienden. Zo’n bewust liefdevol gevoel.
Diezelfde liefde ging ook naar anderen, zoals m’n ouders. Waarbij ik ze dankbaar ben voor de liefde en aandacht die ze me altijd hebben gegeven en nog steeds geven. Dat ze er altijd voor me waren, interesse in mij toonden en tonen en me bijvoorbeeld van jongs af aan bij sporten elke week kwamen aanmoedigen. Iets wat we bij onze eigen kinderen ook vanzelfsprekend toepassen en waar we zelf zo van genieten.
Maar ook m’n beste vriend waar ik zo goed mee ben, ging ik terug in gedachten naar z’n huwelijk en zag hoe blij hij toen was en nog steeds is met z’n vrouw.
Ja, het was heel veel liefde, hopelijk klinkt het niet zoetsappig…
Nog wel stilgestaan bij een verbroken vriendschap enkele jaren geleden. Iets wat op een minder leuke manier tijdens vakantie gebeurde. Ik kon vooral bewust stilstaan bij alle mooie dingen die we met elkaar en met onze kinderen hebben gedaan en ik kon daar zo mijn dankbaarheid voor uitspreken naar ze. Dat was kennelijk nodig om het op die manier af te sluiten, voor m’n gevoel had ik dat al gedaan, maar Ayahuasca liet het toch voorbij komen.
Ook in de reis een beetje zorg, een beetje angst. Iets wat ik wel eens heb en koppel aan gebruik van drugs (stimulanten). Nu maakte ik me druk over de huissleutel die ik in de auto had laten liggen en ik zag in mijn gedachten iemand m’n auto openbreken, de sleutel pikken, zien waar ik woonde (ergens adresgegevens in dashboardkastje of zo) en die naar ons huis ging waar m’n vrouw die nacht dus alleen verbleef met onze kinderen en zag daar de ergste dingen gebeuren...
Gelukkig kon ik mezelf rustig maken en zeggen dat er helemaal niks zou gebeuren en dat m’n auto daar gewoon nog steeds geparkeerd zou staan en dat Ayahuasca over ons allemaal zou waken. Dat hielp echt en de angst verdween.
Sowieso had ik veel van dit soort ‘besprekingen/gesprekken’ met mezelf in mezelf. Ik heb toen afgesproken om vaker dit soort gesprekken met mezelf te hebben en dat het heel goed voor me werkt. Daar waren mezelf en ik het mee eens haha.
Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: nee, dit is mijn misselijkheid, kut. Ik was mezelf enorm aan het verzetten, want ik wilde niet spugen, maar had als enige nog niet gespuugd. Ik keek in m’n ooghoek en onze begeleidster zat al vrijwel naast me, zij zag en voelde al precies hoe ik me aan het verzetten was. Verzetten tegen de overgave, verzet tegen het overgeven.
Ik ben rechtop gaan zitten uiteindelijk, emmertje gepakt en binnen een paar seconden begon ik te spugen, dat luchtte natuurlijk juist heel erg op (waarom heb ik mezelf hier zo tegen verzet vroeg ik me af). Tijdens het spugen voelde ik de handen van de begeleidster zachtjes over m’n rug gaan. Ze was zo lief voor mij en voelde precies wanneer iemand iets nodig had. Toen nog een persoonlijk gesprekje met haar gehad en ze me vroeg of ik nog een ‘blinde vlek’ had, iets wat ik zelf mogelijk over het hoofd zie bij mezelf: ik heb geen flauw idee, maar het zet me uiteraard wel aan het denken. Ze wilde me iets zeggen zei ze en ik zei nou oké zeg het maar. Toen zei ze dat ze voelde dat ik een hele lieve, warme, zorgzame man en vader ben. Dat was zo mooi om te horen, het deed me goed. Het was puur.
De tweede ronde duurde langer, denk wel 3-5 uur. We hadden geen besef van tijd. Uiteindelijk kwamen we allemaal langzaam terug uit onze reis en hebben daarna in een kring met elkaar de ceremonie afgesloten. Onze begeleidster had een tafel gedekt met allemaal lekker eten, fruit, sapjes.
We hadden sinds 11.30 uur niet meer gegeten en het was inmiddels na 1.00 uur in de nacht, dus we hadden wel flinke trek. Ook na deze reis hebben we uitgebreid nagepraat en kon iedereen delen wat hij of zij wilde delen. Wat een mooie gesprekken, daar heb ik zo van genoten. Iedereen zo open, zo kwetsbaar en zoveel mooie woorden naar elkaar toe. Het was de nacht waarin de klok een uur vooruitging en pas tussen 5.00 -5.30 uur gingen we slapen in dezelfde ruimte als waar de ceremonie was. Het lukte iedereen wel om een paar uurtjes te slapen.
Daarna gezamenlijk ontbijt, nabespreking hoe we er allemaal bij zaten en ook tip om geen overhaaste dingen te doen. Vooral de dagen daarna veel wandelen in de natuur, dingen opschrijven en aarden.
Ik wilde graag naar huis, ik wilde zo graag mijn vrouw zien en heel lang vasthouden. Dus dat gevoel zit zeker goed, maar dat wist ik al. Daarna fijn afscheid genomen van alle deelnemers en de begeleidster. Ik bewaar hele warme herinneringen aan deze ceremonie.
Ik zit nu nog in de fase van dankbaar dat ik mezelf deze ervaring heb gegund, nagenieten van de gesprekken met de anderen, de dingen die ik heb gezien en gevoeld, waar ik over aan het nadenken ben. Dat ik gekregen heb wat ik nodig heb.
En ongelofelijk veel respect voor wat Ayahuasca doet; het is een medicijn.
De kracht ook van de ceremonie, dat je voelt dat Ayahuasca met ons allemaal bezig was in die ruimte.
Laatst bewerkt:
