Bima
Experimenterende gebruiker
Context: eerdere ervaringen
Ik had al twee eerdere ervaringen met 1P-LSD, een research chemical die qua werking vrijwel identiek is aan LSD.
De eerste keer was samen met mijn toenmalige partner. We namen elk 150μg via een zegel. Die ervaring was puur magie: liefdevol, veilig, vol zachtheid. We zijn allebei diep gegaan, maar op een hele mooie manier. Ik kwam op een plek die ik alleen maar kan omschrijven als "de mooiste plek ter wereld" en ik voelde toen heel helder: hier liggen antwoorden. Niet als kennis, maar als ingangen naar iets dat me echt kon helen.
De tweede ervaring, acht dagen voor deze solo-trip, was bij een triptherapeut in een groepssessie. Ik kreeg opnieuw 150μg 1P-LSD en later een pilletje met truffels (ook een research chemical, maar ik weet tot op de dag van vandaag niet precies wat erin zat). Ondanks een goede voorbereiding met vasten, rust en een heldere intentie, kwam ik er totaal niet in. Wel wat visuals, maar geen verbinding, geen echte emotionele diepgang. Alles bleef afgesloten voelen.
Toen ik kort daarna (6 dagen) heel onverwacht een dag vrij had en geen verplichtingen, voelde ik: dit is het moment. Alleen. Op mijn manier. Ik voelde: nu ga ik naar binnen.
Set, setting en dosering
Locatie: thuis, rustige en veilige ruimte
Voorbereiding: zachte muziek, intentie gezet, licht gegeten
Dosering: 230μg 1P-LSD als start, na een uur nog 40μg → totaal 270μg
Februari 2025
Ik koos bewust voor een hogere dosering. Omdat de vorige trip niks deed en vanwege mogelijke tolerantie. Maar vooral omdat ik voelde: ik moet door iets heen. En ik durfde het aan door de vorige twee ervaringen. Geen advies om het zo te doen, gewoon mijn ervaring.
De reis
Het duurde een uur tot anderhalf uur voordat ik erin kwam. In die beginfase was er twijfel. Ik dacht: gaat dit weer zo’n ervaring worden als vorige week? Ik was bang dat het voor niets zou zijn.
Want eerlijk: ik zat helemaal vast. Al maanden, misschien wel jaren, zat ik vast. Herhalende angst, blokkades die ik niet kon bereiken. Soms een week bijkomen na bezoek van mijn ouders. Ook dood en doodmoe zijn en blijven.. Ik wilde zó graag loskomen, maar ik kwam er gewoon niet bij. Alles in mij zei: hier moet je doorheen. Maar het duurde wel weer lang voor ik daar kwam.
En toen, plotseling, kwam het als een golf en was ik ook heel ver weg.
Na een periode, ik had geen tijd en tijdsbesef, werd ik wakker van mijn eigen geschreeuw en gehuil. Ik ging volledig terug naar mezelf als kind, niet in gedachte, maar lichamelijk, in gevoel. Ik wás mij als kind. Ik voelde de wanhoop, de eenzaamheid, de rauwheid. Het deed zo en zo en zoveel pijn. De pijn kwam eruit. Mijn lichaam schokte, mijn keel maakte klanken die ik niet kende, mijn darmen begonnen te werken alsof ze alles moesten loslaten wat ik al die jaren had opgesloten.
Na die eerste intense ontlading kwam er iets van ruimte. Ik ontdekte dat ik kon schakelen, even uit de intensiteit, dan weer terug erin. Alsof ik een afstandsbediening kreeg. Dat gaf me rust en vertrouwen. Ik kon nu kiezen: kijken, voelen, ademen, doorgaan.
Mijn moeder
Ik zag mijn moeder niet als "mijn moeder", maar als mens. Als jong meisje.
Tijdens de trip begreep ik eindelijk waarom ze emotioneel zo afwezig kon zijn. Ik kon haar nooit bereiken en nog steeds niet, ze is opgesloten in zichzelf. Ik zag in de trip hoe ze zelf is klein gemaakt, eerst door haar ouders, broers, zussen en later door mijn vader. Ik zag hoe haar lichtjes doofden. Dat was een heel mooi visueel beeld. Ik zag hoe ze probeerde te overleven, zich aanpaste, wegging uit zichzelf. Heel duidelijk en ook heel pijnlijk om te zien, maar ik zag ook iets moois.
En ik voelde: dit lag niet aan mij. Ze kon het gewoon niet. Maar ik zag ook in de visual: er was nog een vlammetje. Een sparkle. Klein, maar helder. En ik wist: ik kan daar nu naast staan. Misschien zelfs helpen het weer aan te wakkeren. Niet uit plicht, maar uit liefde. Vanuit kracht.
Mijn vader
Zijn energie was loodzwaar. Dreigend. Overheersend. Mijn hele rechterkant ging op slot, alsof er een blok beton aan mijn arm hing.
En toen kwam de loop. Een gedachtenlus waarin ik maar bleef herhalen: hoe kan iemand zo zijn? Hoe ontstaat sadisme? Hoe kon hij als vader zo met ons omgaan?
Die loop hield aan, ook ná de trip enigzins kwamendezelfde gedachten terug. Ik kon het telkens stoppen, maar de gedachtencirkel bleef terugkomen.
Tegelijkertijd kwam er ook inzicht. Ik zag: het is zijn angst. Zijn duisternis. Zijn onvermogen. En ik als kind heb dat overgenomen. Omdat ik zo graag bij hem wilde zijn. Omdat ik dacht: als ik dit ook voel, dan ben ik dichter bij hem.
De volgende dag deed ik met mijn beste vriendin een onverwachte opstelling in het bos. Dat deed ze ba mijn verhaal met mij. En daar kon ik hem aankijken en zeggen:
“Pap, ik heb jouw angst en jou en dit met liefde gedragen. Maar het is van jou. En ik geef het terug.”
Dat moment was zó helend. Niet zwaar, maar helder. Liefdevol zelfs. Toen mijn vriendin daarna zei: “je hóeft het niet te begrijpen,” viel het laatste puzzelstuk op zijn plek. De loop stopte.
En toen wist ik: ik hoef niet meer te vechten met wat ik nooit zal begrijpen. Ik mag het loslaten.
Symboliek en visuals
Er waren wel visuals, maar niet heel dominant. Veel licht, golven, energiebewegingen. Geen overweldigende visuals, maar wel diepe symboliek.
Er waren nog andere ervaringen dus heel mooi waren en heel intens, die kan ik eventueel later nog beschrijven. Het was zo duidelijk en helder hoe dingen zaten en werkten op relationeel gebied. Zo mooi, zo fijn!
Alleen zijn tijdens de trip
Ik ben zó blij dat ik dit alleen heb gedaan. In een groep had ik me nooit zo kunnen laten gaan. Dat bleek natuurlijk ook de week ervoor. Het schreeuwen, huilen, schokken, dat had ik ingehouden. Nu kon ik alles toelaten.
Ik had wel contact via WhatsApp met mijn ex-partner die beschikbaar was, als veilige back-up. Dat gaf vertrouwen. Maar de echte ruimte zat in het feit dat ik alleen was. Helemaal met mezelf.
Wat het me bracht
Ik snap nu beter waar mijn angsten vandaan komen
Mijn lichaam heeft spanning losgelaten die ik al jaren vasthield
Mijn ouders zie ik nu als mensen met pijn, niet als ‘daders’
Ik heb gezien dat ik hun last met liefde heb gedragen
Ik heb geleerd dat ik het ook mag teruggeven
Ik zat zo vast in angsten als mijn ouders kwamen, week ervoor en erna flink van slag, piekeren, uitgeput voelen en deze trip heeft me eruit gehaald na al die jaren gaat het al een paar maanden goed.
Diepste inzicht: je hoeft het niet te begrijpen om het los te laten
Ik kan nu verder met mijn ouders, vanuit mezelf, zonder bevriezing.
Ik ben niet meer bang als ze komen. Als kind was ik bang voor het onverwachte gedrag van mijn vader, maar nu weet ik: ik ben volwassen. Ik kan dat aan. Ik hoef niet meer bang te zijn
Tot slot
Deze trip was niet magisch. Niet “mooi” in de zachte zin van het woord.
Maar het was alles wat ik nodig had. Rauw. Echt. Transformerend.
Ik deel dit niet als advies, maar als ervaring. Omdat ik weet dat anderen ook zoeken, ook vastzitten, ook bang zijn. En misschien helpt dit dan een beetje.
Aho.
Ik hoor jou. Jij bent gehoord.
Ik had al twee eerdere ervaringen met 1P-LSD, een research chemical die qua werking vrijwel identiek is aan LSD.
De eerste keer was samen met mijn toenmalige partner. We namen elk 150μg via een zegel. Die ervaring was puur magie: liefdevol, veilig, vol zachtheid. We zijn allebei diep gegaan, maar op een hele mooie manier. Ik kwam op een plek die ik alleen maar kan omschrijven als "de mooiste plek ter wereld" en ik voelde toen heel helder: hier liggen antwoorden. Niet als kennis, maar als ingangen naar iets dat me echt kon helen.
De tweede ervaring, acht dagen voor deze solo-trip, was bij een triptherapeut in een groepssessie. Ik kreeg opnieuw 150μg 1P-LSD en later een pilletje met truffels (ook een research chemical, maar ik weet tot op de dag van vandaag niet precies wat erin zat). Ondanks een goede voorbereiding met vasten, rust en een heldere intentie, kwam ik er totaal niet in. Wel wat visuals, maar geen verbinding, geen echte emotionele diepgang. Alles bleef afgesloten voelen.
Toen ik kort daarna (6 dagen) heel onverwacht een dag vrij had en geen verplichtingen, voelde ik: dit is het moment. Alleen. Op mijn manier. Ik voelde: nu ga ik naar binnen.
Set, setting en dosering
Locatie: thuis, rustige en veilige ruimte
Voorbereiding: zachte muziek, intentie gezet, licht gegeten
Dosering: 230μg 1P-LSD als start, na een uur nog 40μg → totaal 270μg
Februari 2025
Ik koos bewust voor een hogere dosering. Omdat de vorige trip niks deed en vanwege mogelijke tolerantie. Maar vooral omdat ik voelde: ik moet door iets heen. En ik durfde het aan door de vorige twee ervaringen. Geen advies om het zo te doen, gewoon mijn ervaring.
De reis
Het duurde een uur tot anderhalf uur voordat ik erin kwam. In die beginfase was er twijfel. Ik dacht: gaat dit weer zo’n ervaring worden als vorige week? Ik was bang dat het voor niets zou zijn.
Want eerlijk: ik zat helemaal vast. Al maanden, misschien wel jaren, zat ik vast. Herhalende angst, blokkades die ik niet kon bereiken. Soms een week bijkomen na bezoek van mijn ouders. Ook dood en doodmoe zijn en blijven.. Ik wilde zó graag loskomen, maar ik kwam er gewoon niet bij. Alles in mij zei: hier moet je doorheen. Maar het duurde wel weer lang voor ik daar kwam.
En toen, plotseling, kwam het als een golf en was ik ook heel ver weg.
Na een periode, ik had geen tijd en tijdsbesef, werd ik wakker van mijn eigen geschreeuw en gehuil. Ik ging volledig terug naar mezelf als kind, niet in gedachte, maar lichamelijk, in gevoel. Ik wás mij als kind. Ik voelde de wanhoop, de eenzaamheid, de rauwheid. Het deed zo en zo en zoveel pijn. De pijn kwam eruit. Mijn lichaam schokte, mijn keel maakte klanken die ik niet kende, mijn darmen begonnen te werken alsof ze alles moesten loslaten wat ik al die jaren had opgesloten.
Na die eerste intense ontlading kwam er iets van ruimte. Ik ontdekte dat ik kon schakelen, even uit de intensiteit, dan weer terug erin. Alsof ik een afstandsbediening kreeg. Dat gaf me rust en vertrouwen. Ik kon nu kiezen: kijken, voelen, ademen, doorgaan.
Mijn moeder
Ik zag mijn moeder niet als "mijn moeder", maar als mens. Als jong meisje.
Tijdens de trip begreep ik eindelijk waarom ze emotioneel zo afwezig kon zijn. Ik kon haar nooit bereiken en nog steeds niet, ze is opgesloten in zichzelf. Ik zag in de trip hoe ze zelf is klein gemaakt, eerst door haar ouders, broers, zussen en later door mijn vader. Ik zag hoe haar lichtjes doofden. Dat was een heel mooi visueel beeld. Ik zag hoe ze probeerde te overleven, zich aanpaste, wegging uit zichzelf. Heel duidelijk en ook heel pijnlijk om te zien, maar ik zag ook iets moois.
En ik voelde: dit lag niet aan mij. Ze kon het gewoon niet. Maar ik zag ook in de visual: er was nog een vlammetje. Een sparkle. Klein, maar helder. En ik wist: ik kan daar nu naast staan. Misschien zelfs helpen het weer aan te wakkeren. Niet uit plicht, maar uit liefde. Vanuit kracht.
Mijn vader
Zijn energie was loodzwaar. Dreigend. Overheersend. Mijn hele rechterkant ging op slot, alsof er een blok beton aan mijn arm hing.
En toen kwam de loop. Een gedachtenlus waarin ik maar bleef herhalen: hoe kan iemand zo zijn? Hoe ontstaat sadisme? Hoe kon hij als vader zo met ons omgaan?
Die loop hield aan, ook ná de trip enigzins kwamendezelfde gedachten terug. Ik kon het telkens stoppen, maar de gedachtencirkel bleef terugkomen.
Tegelijkertijd kwam er ook inzicht. Ik zag: het is zijn angst. Zijn duisternis. Zijn onvermogen. En ik als kind heb dat overgenomen. Omdat ik zo graag bij hem wilde zijn. Omdat ik dacht: als ik dit ook voel, dan ben ik dichter bij hem.
De volgende dag deed ik met mijn beste vriendin een onverwachte opstelling in het bos. Dat deed ze ba mijn verhaal met mij. En daar kon ik hem aankijken en zeggen:
“Pap, ik heb jouw angst en jou en dit met liefde gedragen. Maar het is van jou. En ik geef het terug.”
Dat moment was zó helend. Niet zwaar, maar helder. Liefdevol zelfs. Toen mijn vriendin daarna zei: “je hóeft het niet te begrijpen,” viel het laatste puzzelstuk op zijn plek. De loop stopte.
En toen wist ik: ik hoef niet meer te vechten met wat ik nooit zal begrijpen. Ik mag het loslaten.
Symboliek en visuals
Er waren wel visuals, maar niet heel dominant. Veel licht, golven, energiebewegingen. Geen overweldigende visuals, maar wel diepe symboliek.
Er waren nog andere ervaringen dus heel mooi waren en heel intens, die kan ik eventueel later nog beschrijven. Het was zo duidelijk en helder hoe dingen zaten en werkten op relationeel gebied. Zo mooi, zo fijn!
Alleen zijn tijdens de trip
Ik ben zó blij dat ik dit alleen heb gedaan. In een groep had ik me nooit zo kunnen laten gaan. Dat bleek natuurlijk ook de week ervoor. Het schreeuwen, huilen, schokken, dat had ik ingehouden. Nu kon ik alles toelaten.
Ik had wel contact via WhatsApp met mijn ex-partner die beschikbaar was, als veilige back-up. Dat gaf vertrouwen. Maar de echte ruimte zat in het feit dat ik alleen was. Helemaal met mezelf.
Wat het me bracht
Ik snap nu beter waar mijn angsten vandaan komen
Mijn lichaam heeft spanning losgelaten die ik al jaren vasthield
Mijn ouders zie ik nu als mensen met pijn, niet als ‘daders’
Ik heb gezien dat ik hun last met liefde heb gedragen
Ik heb geleerd dat ik het ook mag teruggeven
Ik zat zo vast in angsten als mijn ouders kwamen, week ervoor en erna flink van slag, piekeren, uitgeput voelen en deze trip heeft me eruit gehaald na al die jaren gaat het al een paar maanden goed.
Diepste inzicht: je hoeft het niet te begrijpen om het los te laten
Ik kan nu verder met mijn ouders, vanuit mezelf, zonder bevriezing.
Ik ben niet meer bang als ze komen. Als kind was ik bang voor het onverwachte gedrag van mijn vader, maar nu weet ik: ik ben volwassen. Ik kan dat aan. Ik hoef niet meer bang te zijn
Tot slot
Deze trip was niet magisch. Niet “mooi” in de zachte zin van het woord.
Maar het was alles wat ik nodig had. Rauw. Echt. Transformerend.
Ik deel dit niet als advies, maar als ervaring. Omdat ik weet dat anderen ook zoeken, ook vastzitten, ook bang zijn. En misschien helpt dit dan een beetje.
Aho.
Ik hoor jou. Jij bent gehoord.
Heb wel gehoord dat dat ook kan.
