Innerscoop
Bewuste gebruiker
Premeditatie:
Doel van deze trip is stoppen met roken.
Onderbewuste: wil jij mij alternatieven voor roken geven?
Zoas hoe creëer ik een pauzemomentje op het werk zonder roken?
Hoe verlaag ik stress zonder te roken?
Hoe weersta ik cravings en verleiding om te roken?
21:00
Inname sacrament, 0,75 gram copelandia.
Mijn vorige trip was heftig, zo heftig wilde ik het nu niet hebben. Het stomme is, dat ik in de dagen ervoor 0,3/0,4 in mijn hoofd had. Maar waar ik normaal wat voorzichtiger ben, en eerder op het laatste moment neig om de dosis iets terug te schroeven, dacht ik nu op het laatste moment dat de trip misschien te mild zou worden bij 0,4. Dus ging ik voor 0,75, nog altijd een vijfde van mijn vorige dosis dus ik vond dat wel safe.
Safe was het wel, maar ik kan nu al verklappen dat de trip zeker niet te mild was.
De copelandia ging door mijn eten, pasta met spinazie. (Ook de afweging dat ik het met eten ging nemen en dus niet exact op de nuchtere maag, heeft mij doen besluiten om de dosis op te hogen).
21:15
Wat ik ook onderschat heb, is dat ik het mijzelf te druk heb gemaakt deze dag. Ik wilde eigenlijk gedoucht zijn en de hond uitgelaten hebben voordat ik het sacrament ging nemen. Maar te lang doorgegaan met klusjes etc, en het was hoog tijd om te eten dus, heel naïef dacht ik die dingen nog wel eventjes te kunnen doen voordat ik echt begon te trippen.
Dusja, om kwart over negen liep ik naar buiten met de hond, ik was me ervan bewust dat ik wel al wat voelde, och ja, de meeste hondenbezitters in de buurt laten de hond eerder uit, dus de kans dat ik iemand tegenkom is vrij klein "dus komt wel goed", dacht ik. Ik liep langs de zeedijk en ik genoot van het uitzicht. De hond deed wat nerveus (doet ze meestal bij het uitlaten), vond ik wat irritant, maar ik kon het wel hebben, meestal wordt ze rustiger na een poosje gelopen te hebben. Ik had m'n koptelefoonstethoscoop op met psytrance, dat was lekker.
Intussen voelde ik de paddo's sterker opkomen; kleuren werden intenser en de bodyload kwam opzetten. So far so good, de hond werd wat relaxter en ik genoot ervan om te zien hoe het water van de Westerschelde steeds blauwer werd, bijna Middellandse zee.
Toen begon ik elastieken benen te krijgen, daarom begon ik mij toch wat zorgen te maken: als ik nu een andere hond tegenkom, kan ik dan mijn enthousiaste rottweiler van 40 kg nog houden? Daarbij weet ik niet hoe "normaal " ik me nog kan gedragen en ook niet hoe groot m'n pupillen nu zijn...
Dus ik maakte rechtsomkeert, nog altijd genietend van de omgeving, maar, met elastieken benen begon ik toch wel naar m'n bank te verlangen. 100 meter van de trap: ja hoor, daar staat iemand, en hij blijft ook nog staan, waarschijnlijk een foto aan het maken...
De man stond met zijn rug naar me toe. Vlak voor de trap is zo'n zigzagweggetje voor fietsers. Ik was aan het afwegen of ik die onopvallend kon pakken, maarja, dan komt er wel weer zeker 50 meter bij, vinden m'n elastieken benen niet zo leuk. Aan de andere kant: traplopen in deze toestand met 40 kg hond die wel eens onverwachte bewegingen maakt, niet zo safe, beton geeft doorgaans ook niet mee... Daarbij, als ik van de trap sodemieter, val ik zeker op.
Besloten het lot te laten beslissen: als de man doorloopt neem ik de trap, anders the long way home.
Toen ook nog de angst dat ik de man misschien zou kennen en mss toch vanuit sociale verplichting een praatje moest maken. Ik bedacht me dat ik kon doen alsof ik een slokje op had, dat is wel sociaal geaccepteerd maarja, m'n pupillen...
De man liep door, had inderdaad een toeter van een camera bij zich en ik kende hem gelukkig niet. Hij toonde ook geen interesse in mij, dus goed, de trap it is, heeft ook een leuning dus moet goedkomen.
21:45
Weer veilig thuis. De paddo's zijn dusdanig ingekickt dat ik douchen maar oversla.
Ik noemde nog even naar Schatje dat het sterke paddo's zijn. Dochter was ook thuis, geen probleem, die is mij ook wel gewend als ik trip.
Ik was gaan liggen en kreeg weer die onrust en besluiteloosheid, gelukkig niet zo heftig als de vorige keer, af en toe een slokje drinken gaf me ook wel wat rust.
Tijd vanaf hier niet meer bijgehouden:
Schatje en dochter hadden de indruk dat het wel prima ging, ze zagen m'n blij-ei-gezicht. De onrust was ook wel beheersbaar en ik vertrouwde erop dat dat wel over zou gaan. De hond was wat nerveus aan het doen en ik had het idee dat ik dat een beetje voelde, dat en het "settelen " van de trip vond ik een goede verklaring (ik heb meestal wel een zekere onrust aan het begin van een paddo trip, het verschil was wel dat ik me nu ook lichamelijk niet fijn voelde, meestal voel ik in elk geval wel fijne sensaties over m'n lichaam komen, nu dus niet). "Geduld", dacht ik. "Wordt wel beter".
Nu maar definitief gaan liggen met een oogmasker op.
Lelijke visuals, abstract, een soort roodbruine vieze wolk-achtige structuren (misschien vieze longen).
Ik heb al veel vreemde en ook lelijke dingen gezien bij het trippen, maar er zat altijd wel iets grappigs of toch esthetisch moois in. Nu niet, enkel lelijk.
Visueel was deze trip toch oninteressant, de gedachtengangen en gesprekken in m'n hoofd waren des te leerzamer.
"Wat heeft me weer bezield om paddo's te nemen? Kan ik dit wel handelen?"
"Roken, ja, ik wil weten hoe ik kan kappen met roken"
"Je weet toch potdorie allang dat je de kracht in je hebt om te kappen? Daar moet je toch niet zo'n achterlijke hoeveelheid paddo's voor nemen?"
Ik had het gevoel dat vrouwe Psilo tegen mij sprak en ja, ik kreeg goed op m'n donder.
Er was angst om krankzinnig te worden en vrouwe Psilo haar boodschap was ook duidelijk:
"You've got the message, so hang up the phone."
Gewoon de kracht in mezelf erkennen en weten dat ik het kan, kappen met die kutpeuken!
"Nu kan je tussendoor nog wel roken, ik laat je weten wanneer je je laatste gaat opsteken ".
"Je doet het goed in je leven, maar je moet niet meer zo ver gaan met trippen, ook daarvan weet je donders goed dat je niet meer zo veel nodig hebt, een beetje als "springplankje" is oké, maar als je dieper wil gaan kan je dat mentaal prima zelf. Je kán krankzinnig worden weet je!"
Aangezien ik eigenlijk in de planning had om van de zomer een dmt trip te maken heb ik hier nog naar gevraagd:
"Niet meer in 2024, ergens in 2025 kan je het doen, maar voorlopig écht rustig aan doen!"
Na deze conversatie werd Psilo milder en mocht ik me goed voelen en genieten van de trip. Er kwamen nu grappige gedachtengangen en ik heb nog lekker liggen gniffelen.
Ook nog lekker in m'n tuin staan dansen, hond ook mee en soort van gedanst met m'n hond: ik kon haar goed aanvoelen en inschatten hoe ze op mij zou reageren. Voor haar was het vooral een leuk spelletje.
Ook al dansend naar de sterren gekeken en Liefde de kosmos ingezonden. Op dat moment kwam er een uil vrij laag overvliegen (ik ben vrij zeker dat dit geen hallicunatie was). Voor mij was dit een mooi cadeautje en ik moest er om lachen.
Binnen nog even gaan liggen en ik kwam weer in de wereld van de "scherpe katachtigen ". Nu waren er ook associaties met vogels, wat over het algemeen ook "scherpe dieren zijn " (zie report https://drugsforum.nl/threads/300-ųg-1p-lsd-de-psychologie-van-het-exoskelet.76536/)
Uil, pauw en kraai kwamen voorbij.
Ik voelde me vooral sterk en machtig.
De piek was voorbij en ik heb al een beetje mogen ervaren om licht trippend toch best diep te kunnen gaan.
Ook nog wat met Schatje en dochter geauwehoerd, ze waren benieuwd naar mijn ervaringen, maar die had ik toen zelf nog niet zo goed op een rijtje.
En lekker met de hond gekroeld, ik vond haar snuit er zo lang en lomp uitzien, vond ik ook ontzettend grappig, 't is ook zo'n lief beest (haar koosnaampje is "kutje", ik bedacht me dat dat goed klopt, want ik kan moeilijk van haar afblijven (en ik bedenk me nu dat ze ook met enige regelmaat nat is))
Enfin, goede trip, duidelijke waarschuwing die ik serieus neem: If you got the message, hang up de phone.
Zoals ik de boodschap begrijp moet ik geduldiger zijn. Ook werd ik gewezen op een valkuil van me, dat ik eigenlijk goed voor m'n lichaam wil zorgen en daardoor steeds de neiging heb om er iets in te stoppen (ik snap de dubbelzinnigheid hier, maar ik bedoel eten, drinken, roken en ook drugs) en dat is helemaal niet nodig en werkt vaak zelfs averechts.
M'n rookverslaving is a bitch, ik heb die nacht m'n "laatste " peuk weer uitgedrukt, maar ging de volgende dag alweer voor de bijl.
Vandaag een goede peptalk van een collega gehad en ik denk dat ik nu eindelijk m'n rookverslaving definitief achter me kan gaan laten.
Als ik heel eerlijk ben, heb ik wel eens getript om een beetje te vluchten van m'n leven. Ik was bekend met depressieve episodes waarin ik m'n leven niet waardeerde.
Met name dankzij Psilo ben ik hartstikke blij met m'n leven, mn laatste dip was vlak voor de kerst en heeft maar 3 dagen geduurd. Ik ben bijna nooit meer chagrijnig en als ik het ben, duurt het maximaal een paar uur ipv een paar dagen.
Ik heb allang gekregen wat ik nodig had van tripmiddelen, mijn nieuwsgierigheid en ambitie om "sjamaan " te zijn zullen maken dat ik nog wel eens trip. Maar ik deed het wel vaak, zo teruglezend in mijn dagboek kom ik aan 23 gedocumenteerde trips op iets meer dan een jaar, waarbij ik de tendens had om steeds een stapje verder te gaan. Tot hier is het dus voorlopig ver genoeg, ik ben dankbaar voor de ervaringen en ga het niet pushen.
Het leven hier en nu, dat is mijn belangrijkste psychedelische ervaring.
Doel van deze trip is stoppen met roken.
Onderbewuste: wil jij mij alternatieven voor roken geven?
Zoas hoe creëer ik een pauzemomentje op het werk zonder roken?
Hoe verlaag ik stress zonder te roken?
Hoe weersta ik cravings en verleiding om te roken?
21:00
Inname sacrament, 0,75 gram copelandia.
Mijn vorige trip was heftig, zo heftig wilde ik het nu niet hebben. Het stomme is, dat ik in de dagen ervoor 0,3/0,4 in mijn hoofd had. Maar waar ik normaal wat voorzichtiger ben, en eerder op het laatste moment neig om de dosis iets terug te schroeven, dacht ik nu op het laatste moment dat de trip misschien te mild zou worden bij 0,4. Dus ging ik voor 0,75, nog altijd een vijfde van mijn vorige dosis dus ik vond dat wel safe.
Safe was het wel, maar ik kan nu al verklappen dat de trip zeker niet te mild was.
De copelandia ging door mijn eten, pasta met spinazie. (Ook de afweging dat ik het met eten ging nemen en dus niet exact op de nuchtere maag, heeft mij doen besluiten om de dosis op te hogen).
21:15
Wat ik ook onderschat heb, is dat ik het mijzelf te druk heb gemaakt deze dag. Ik wilde eigenlijk gedoucht zijn en de hond uitgelaten hebben voordat ik het sacrament ging nemen. Maar te lang doorgegaan met klusjes etc, en het was hoog tijd om te eten dus, heel naïef dacht ik die dingen nog wel eventjes te kunnen doen voordat ik echt begon te trippen.
Dusja, om kwart over negen liep ik naar buiten met de hond, ik was me ervan bewust dat ik wel al wat voelde, och ja, de meeste hondenbezitters in de buurt laten de hond eerder uit, dus de kans dat ik iemand tegenkom is vrij klein "dus komt wel goed", dacht ik. Ik liep langs de zeedijk en ik genoot van het uitzicht. De hond deed wat nerveus (doet ze meestal bij het uitlaten), vond ik wat irritant, maar ik kon het wel hebben, meestal wordt ze rustiger na een poosje gelopen te hebben. Ik had m'n koptelefoonstethoscoop op met psytrance, dat was lekker.
Intussen voelde ik de paddo's sterker opkomen; kleuren werden intenser en de bodyload kwam opzetten. So far so good, de hond werd wat relaxter en ik genoot ervan om te zien hoe het water van de Westerschelde steeds blauwer werd, bijna Middellandse zee.
Toen begon ik elastieken benen te krijgen, daarom begon ik mij toch wat zorgen te maken: als ik nu een andere hond tegenkom, kan ik dan mijn enthousiaste rottweiler van 40 kg nog houden? Daarbij weet ik niet hoe "normaal " ik me nog kan gedragen en ook niet hoe groot m'n pupillen nu zijn...
Dus ik maakte rechtsomkeert, nog altijd genietend van de omgeving, maar, met elastieken benen begon ik toch wel naar m'n bank te verlangen. 100 meter van de trap: ja hoor, daar staat iemand, en hij blijft ook nog staan, waarschijnlijk een foto aan het maken...
De man stond met zijn rug naar me toe. Vlak voor de trap is zo'n zigzagweggetje voor fietsers. Ik was aan het afwegen of ik die onopvallend kon pakken, maarja, dan komt er wel weer zeker 50 meter bij, vinden m'n elastieken benen niet zo leuk. Aan de andere kant: traplopen in deze toestand met 40 kg hond die wel eens onverwachte bewegingen maakt, niet zo safe, beton geeft doorgaans ook niet mee... Daarbij, als ik van de trap sodemieter, val ik zeker op.
Besloten het lot te laten beslissen: als de man doorloopt neem ik de trap, anders the long way home.
Toen ook nog de angst dat ik de man misschien zou kennen en mss toch vanuit sociale verplichting een praatje moest maken. Ik bedacht me dat ik kon doen alsof ik een slokje op had, dat is wel sociaal geaccepteerd maarja, m'n pupillen...
De man liep door, had inderdaad een toeter van een camera bij zich en ik kende hem gelukkig niet. Hij toonde ook geen interesse in mij, dus goed, de trap it is, heeft ook een leuning dus moet goedkomen.
21:45
Weer veilig thuis. De paddo's zijn dusdanig ingekickt dat ik douchen maar oversla.
Ik noemde nog even naar Schatje dat het sterke paddo's zijn. Dochter was ook thuis, geen probleem, die is mij ook wel gewend als ik trip.
Ik was gaan liggen en kreeg weer die onrust en besluiteloosheid, gelukkig niet zo heftig als de vorige keer, af en toe een slokje drinken gaf me ook wel wat rust.
Tijd vanaf hier niet meer bijgehouden:
Schatje en dochter hadden de indruk dat het wel prima ging, ze zagen m'n blij-ei-gezicht. De onrust was ook wel beheersbaar en ik vertrouwde erop dat dat wel over zou gaan. De hond was wat nerveus aan het doen en ik had het idee dat ik dat een beetje voelde, dat en het "settelen " van de trip vond ik een goede verklaring (ik heb meestal wel een zekere onrust aan het begin van een paddo trip, het verschil was wel dat ik me nu ook lichamelijk niet fijn voelde, meestal voel ik in elk geval wel fijne sensaties over m'n lichaam komen, nu dus niet). "Geduld", dacht ik. "Wordt wel beter".
Nu maar definitief gaan liggen met een oogmasker op.
Lelijke visuals, abstract, een soort roodbruine vieze wolk-achtige structuren (misschien vieze longen).
Ik heb al veel vreemde en ook lelijke dingen gezien bij het trippen, maar er zat altijd wel iets grappigs of toch esthetisch moois in. Nu niet, enkel lelijk.
Visueel was deze trip toch oninteressant, de gedachtengangen en gesprekken in m'n hoofd waren des te leerzamer.
"Wat heeft me weer bezield om paddo's te nemen? Kan ik dit wel handelen?"
"Roken, ja, ik wil weten hoe ik kan kappen met roken"
"Je weet toch potdorie allang dat je de kracht in je hebt om te kappen? Daar moet je toch niet zo'n achterlijke hoeveelheid paddo's voor nemen?"
Ik had het gevoel dat vrouwe Psilo tegen mij sprak en ja, ik kreeg goed op m'n donder.
Er was angst om krankzinnig te worden en vrouwe Psilo haar boodschap was ook duidelijk:
"You've got the message, so hang up the phone."
Gewoon de kracht in mezelf erkennen en weten dat ik het kan, kappen met die kutpeuken!
"Nu kan je tussendoor nog wel roken, ik laat je weten wanneer je je laatste gaat opsteken ".
"Je doet het goed in je leven, maar je moet niet meer zo ver gaan met trippen, ook daarvan weet je donders goed dat je niet meer zo veel nodig hebt, een beetje als "springplankje" is oké, maar als je dieper wil gaan kan je dat mentaal prima zelf. Je kán krankzinnig worden weet je!"
Aangezien ik eigenlijk in de planning had om van de zomer een dmt trip te maken heb ik hier nog naar gevraagd:
"Niet meer in 2024, ergens in 2025 kan je het doen, maar voorlopig écht rustig aan doen!"
Na deze conversatie werd Psilo milder en mocht ik me goed voelen en genieten van de trip. Er kwamen nu grappige gedachtengangen en ik heb nog lekker liggen gniffelen.
Ook nog lekker in m'n tuin staan dansen, hond ook mee en soort van gedanst met m'n hond: ik kon haar goed aanvoelen en inschatten hoe ze op mij zou reageren. Voor haar was het vooral een leuk spelletje.
Ook al dansend naar de sterren gekeken en Liefde de kosmos ingezonden. Op dat moment kwam er een uil vrij laag overvliegen (ik ben vrij zeker dat dit geen hallicunatie was). Voor mij was dit een mooi cadeautje en ik moest er om lachen.
Binnen nog even gaan liggen en ik kwam weer in de wereld van de "scherpe katachtigen ". Nu waren er ook associaties met vogels, wat over het algemeen ook "scherpe dieren zijn " (zie report https://drugsforum.nl/threads/300-ųg-1p-lsd-de-psychologie-van-het-exoskelet.76536/)
Uil, pauw en kraai kwamen voorbij.
Ik voelde me vooral sterk en machtig.
De piek was voorbij en ik heb al een beetje mogen ervaren om licht trippend toch best diep te kunnen gaan.
Ook nog wat met Schatje en dochter geauwehoerd, ze waren benieuwd naar mijn ervaringen, maar die had ik toen zelf nog niet zo goed op een rijtje.
En lekker met de hond gekroeld, ik vond haar snuit er zo lang en lomp uitzien, vond ik ook ontzettend grappig, 't is ook zo'n lief beest (haar koosnaampje is "kutje", ik bedacht me dat dat goed klopt, want ik kan moeilijk van haar afblijven (en ik bedenk me nu dat ze ook met enige regelmaat nat is))
Enfin, goede trip, duidelijke waarschuwing die ik serieus neem: If you got the message, hang up de phone.
Zoals ik de boodschap begrijp moet ik geduldiger zijn. Ook werd ik gewezen op een valkuil van me, dat ik eigenlijk goed voor m'n lichaam wil zorgen en daardoor steeds de neiging heb om er iets in te stoppen (ik snap de dubbelzinnigheid hier, maar ik bedoel eten, drinken, roken en ook drugs) en dat is helemaal niet nodig en werkt vaak zelfs averechts.
M'n rookverslaving is a bitch, ik heb die nacht m'n "laatste " peuk weer uitgedrukt, maar ging de volgende dag alweer voor de bijl.
Vandaag een goede peptalk van een collega gehad en ik denk dat ik nu eindelijk m'n rookverslaving definitief achter me kan gaan laten.
Als ik heel eerlijk ben, heb ik wel eens getript om een beetje te vluchten van m'n leven. Ik was bekend met depressieve episodes waarin ik m'n leven niet waardeerde.
Met name dankzij Psilo ben ik hartstikke blij met m'n leven, mn laatste dip was vlak voor de kerst en heeft maar 3 dagen geduurd. Ik ben bijna nooit meer chagrijnig en als ik het ben, duurt het maximaal een paar uur ipv een paar dagen.
Ik heb allang gekregen wat ik nodig had van tripmiddelen, mijn nieuwsgierigheid en ambitie om "sjamaan " te zijn zullen maken dat ik nog wel eens trip. Maar ik deed het wel vaak, zo teruglezend in mijn dagboek kom ik aan 23 gedocumenteerde trips op iets meer dan een jaar, waarbij ik de tendens had om steeds een stapje verder te gaan. Tot hier is het dus voorlopig ver genoeg, ik ben dankbaar voor de ervaringen en ga het niet pushen.
Het leven hier en nu, dat is mijn belangrijkste psychedelische ervaring.
