• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

1400 mcg 25i-NBOMe - Wat is er nu gebeurd met die lamp?

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Vrijdagavond

Het universum heeft mijn lot zodanig bespeeld dat ik mijzelf op de bank zie zitten, met in mijn linkerhand The Machine met zo'n 20 mg DMT in het staalwol gesmolten, in mijn rechterhand een aansteker. Hoe ben ik hier nu weer in verzeild geraakt?

DMT heeft lang op mijn lijstje gestaan, en sinds zo'n half jaar heb ik het idee dat ik er klaar voor ben. Ik voel een gezonde spanning, zeker na mijn eerste ervaring met 5-MeO-DMT een aantal maanden hiervoor. Hier zit ik dan, en dankbaar aanvaard ik dit geschenk.

Ik neem een aantal goede teugen adem, en warm het staalwol voorzichtig op totdat ik zie dat er wat rook in de fles verschijnt. Ik blijf de vlam eronder houden terwijl ik de rook inadem, en houd het zo lang mogelijk binnen. Het valt me goed mee om het binnen te houden. Ik adem uit en houd de aansteker opnieuw onder het staalwol.

Ik voel mezelf afgeschoten worden. Ik word meegenomen. Ik zie dat er veel rook in de fles ontstaat, adem zo diep mogelijk voor een tweede maal in via de fles en zie dat ik dikke witte rook inadem. Ik voel hoest- en kotsneigingen. Ik geef snel The Machine aan N, zak onderuit op de bank, merk dat ik opgetild word en doe mijn best om niet uit te ademen. Ik ben bang dat ik moet kotsen, en bij gebrek aan emmer binnen handbereik zal dat op de vloer moeten gebeuren. Maar dat weerhoudt me niet, ik houd mijn adem in en bereid me voor op wat komen gaat.

Dit gaat niet goed. Dit is niet fijn. Ik moet kotsen. Dit is te heftig. Wat gebeurt er? Even aftellen nog... Ja, nu mag ik uitademen. Ik voel mijn gezicht vertrekken, ik voel me hondsberoerd en weet niet of dit erbij hoort. Wat nu? Alsof er naalden in heel mijn lijf worden gestoken. Ik krimp ineen en ben bang. Ik sluit mijn ogen. Ik wil om hulp roepen, maar kan geen woord uitbrengen.

En dan voel ik tederheid. Ik lig op een handpalm en er worden zacht geruststellende wijsjes geneuried. Ik ben in goede handen. Laat het gaan. Wees niet bang. Denk niet aan die misselijkheid. Denk niet aan die naalden, en zie, ze verdwijnen. Ik voel massa's energie door mij heen razen, knal met een enorme snelheid door een kleurenpracht en ben omgeven door zachtheid. Ik denk niet, ik ervaar. En het is goed. Ik zie groen, zuurstokroze, en vooral veel oranje. Het vormt grillige patronen en de snelheid waarmee alles op mij afkomt overdondert me.

Ik besef nauwelijks wat mij overkomt, maar ben me weer enigszins bewust van mijn lichaam. Ik open mijn ogen maar heb geen idee wat ik zie. Ontwar ik contouren van een huiskamer? Waar ben ik? Alle kleuren zijn heel warm, een rode gloed, alsof er een vuur brandt. Ik herken een tafel met allerlei spullen erop. De spullen dansen, de tafel draait. Fractals verschijnen uit de muur, en de vloer klotst kalm tegen het bankstel op. Ik merk dat ik snel adem. Het geluid van mijn ademhaling overstemt de achtergrondmuziek. Kan iemand die tafel even stil zetten? De theekopjes die erop staan zijn zo mooi. Ze stralen.

Ik word me bewust van N die nog altijd geduldig naast me zit. En ineens weet ik weer waar ik ben. Ik kijk haar aan, en stamel: "dit is niet eerlijk. Na jouw tegenvallende ervaring." Ik voel me dankbaar en een beetje bezwaard tegelijk. N's DMT-ervaring viel erg mild uit. En ik zit hier, zonet geland van een reis ver buiten de kosmos.

Wat is er gebeurd? Het was buitenaards en onbegrijpelijk. Mijn allereerste DMT-ervaring vraagt eigenlijk meteen om een nadere kennismaking. Ik kan er geen chocola van maken. Nog steeds niet, nu anderhalve week later. De mooie kleurtjes, de heftigheid, en het warme, vertrouwde gevoel zijn me bijgebleven. Maar verder? Er komt binnenkort wel een nieuwe poging, met genoeg DMT om wat hoger te kunnen doseren. Voor nu ben ik dankbaar voor de ervaring, en berust ik me in het feit dat ik er niets van snap.

Later op de avond doe ik nog twee pogingen tot het roken van 5-MeO-DMT. Beide keren nestel ik mij in foetushouding op de bank, hoor ik mezelf kreunen van genot, maar kom ik bij lange na niet bij de bizarre, allesoverstijgende allereerste kennismaking met deze stof een aantal maanden geleden.

Zaterdagavond

De planning is een truffeltrip. Dat is mijn idee. Maar het universum denkt er anders over. Door een samenloop van omstandigheden heb ik mijn online bestelde truffels niet op tijd thuis ontvangen. En daarom zit ik nu truffelloos op een gezellig samenzijn van zes zonderlinge zielen. Het zal niet voor niets zo zijn. Het is beter als ik iets anders neem. Maar wat?

Ik ben erg benieuwd naar 5-MeO-MiPT, en het feit dat het een zeker stimulerend en ectactogeen effect zou hebben doet me besluiten dat het een bijzonder geschikt middel is voor deze gelegenheid. Ik maak twee capsules van 15 mg klaar. Mocht de eerste capsule voldoende zijn, dan laat ik de tweede liggen.

18:00

De eerste capsule gaat naar binnen, terwijl de rest van het gezelschap al vrij stevig zit te trippen. Na een uur begin ik me warm te voelen vanbinnen. Een beetje zoals de come-up van MDMA, maar dan heel subtiel. Nog 20 minuten later merk ik nog steeds geen verandering, en neem ik de tweede 15 mg.

21:00

Het effect wordt alweer minder. Was dit het nu? 30 mg zou een hoge dosering moeten zijn. De DMT en de 5-MeO-DMT van de avond ervoor zouden als het goed is geen tolerantie moeten geven. Dus... Tja, wat nu?

Ik denk nog een uurtje na, en besluit dan voor de neusspray met 25i-NBOMe te gaan. 1p-LSD wordt door anderen geopperd, maar nee. Ik volg mijn gevoel. Combineren met dit middel wordt afgeraden, maar ik voel dat dit de juiste keuze is. Ik vrees dat de 5-MeO-MiPT inmiddels wel tolerantie moet geven, maar ik kan het in ieder geval proberen. 25i it is.

22:00

Langzaam doseer ik telkens een beetje bij, aanvoelend hoe het valt. De eerste 560 mcg valt goed. Ik voel het snel opkomen, en de huiskamer vult zich met kleur. Om 22:45 besluit ik dat ik wel meteen vier sprays kan nemen, en zit daarmee op 1120 mcg. Dingen beginnen in rap tempo te veranderen nu. Overal hangen netten. Er hangt een raster in de lucht van ruitjes. Zwarte ruitjes. Wanneer iemand erdoorheen loopt buigen de ruitjes opzij alsof degene door een vliegenhor heen loopt.

Ik voel een tinteling door mijn hele lijf heen gaan, en het voelt fijn. Als een warme deken. Ik zit op een mooie dosering, ik hoef voorlopig niet bij te nemen.

Wanneer ik naar mijn handen kijk verbaas ik mij. Wat doen al die lijntjes hier? Ik houd mijn vingers voor mij, beweeg ze langzaam, en zie de lijntjes meebewegen. De hele huiskamer is gevuld met een bizar schouwspel, waardoor ik nauwelijks nog herken wat ik zie. Uit iedereen in deze kamer verschijnen dezelfde lijntjes. Scherp afgetekende, zwarte, blauwe en rode lijntjes. Wanneer iemand beweegt laat hij een spoor van lijntjes in de lucht achter.

Ik speel er even mee door met mijn vingers te bewegen. Het is een mooi schouwspel, maar wat betekenen die kleurtjes en lijntjes nu helemaal? Er zijn nog veel mooiere dingen gaande. Er hangt veel meer in de lucht dan driedimensionale ruitjespatronen. Hoe mooi het ook is, mijn aandacht wordt afgeleid door iets veel belangrijkers, veel mooiers.

Af en toe wordt er een ballon uitgedeeld, en ik doe graag mee. De trip is zo vreemd dat een ballonnetje de meest bizarre mindfucks geeft. Ik zit ineens in een hokje met een houten deurtje. Ik gooi het deurtje open, en kom in de volgende kleine ruimte. Weer een deurtje. Open met die deur! Volgende ruimte. Weer een deurtje. En weer één. En weer één. Ik open ze stuk voor stuk, en krijg er gaandeweg handigheid in. Als een volleerd deurtjesopener gooi ik ze allemaal met een sierlijke zwieper open en betreed ik de volgende ruimte. Maar er komt maar geen eind aan. Steeds maar weer een klein hokje waarin ik pas verder kom wanneer ik het deurtje open. Dus ja, wat doe ik dan? Wéér dat kloterige deurtje opengooien dan maar.

En de volgende. En de volgende. Lachen joh. Weer een deurtje. Wat zit daar achter? Laat me raden. Ja hoor, ik wist het! Een deurtje.

Zo gek als een deur ben ik. Maar wat moet je anders? Deurtje open. Hup. En nog één.

Hé! Een deurtje.

Eindigt dit ooit? Hoeveel deurtjes nog? Ik vind het wel lollig hoor. Iemand haalt een grap met mij uit om te kijken hoe lang die gek door blijft gaan met deurtjes openen. Maar ik zie er de lol wel van in. What's next? Een deurtje? Ja hoor.

Tot ik er moe van word. Dit zijn nu eindelijk wel genoeg deurtjes, ik vind het mooi geweest. En pas dan besef ik me dat er op ieder deurtje een briefje zit. Ik stop even met deurtjes openen, en neem de tijd om het te lezen. "Voor de gek die niet de moeite neemt dit te lezen: trek aan het koordje en alle deurtjes gaan vanzelf open!"

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! Wat voel ik me stom! Ik ben er compleet ingetuind. Ik kijk omhoog, en er hangt inderdaad een koordje. Heb ik helemaal voor niets zonet een stuk of honderd deurtjes staan te openen. Ik had mezelf de moeite kunnen besparen als ik meteen het briefje had gelezen. Maar nee hoor, als een blinde kip gooi ik deur na deur open en maak ik mezelf ondertussen volkomen belachelijk. Tegelijkertijd besef ik me dat ik al vele malen in deze valkuil ben getrapt. Dit is niet de eerste keer, nee: deze ezel blijft zich stoten aan dezelfde steen.

Ondertussen hoor ik luid gelach. Net buiten het houten hok met de eindeloze deurtjes staat een menigte dronken gepeupel zich te bescheuren om mijn stommiteit. Grap geslaagd. Gelukkig is een stukje zelfspot me niet vreemd dus terwijl ik sportief meelach trek ik aan het koordje. En dan wordt er een nieuwe grap met me uitgehaald. De houten vloer verandert in een lanceerplatform, en met een noodvaart wordt ik omhoog geslingerd. Tijd om na te denken heb ik niet, en helemaal bovenaan neemt de snelheid af en krijg ik weer houvast. Hierboven, hoog en droog, tref ik wederom een briefje.

Ik trap er niet opnieuw in, en lees maar meteen wat er op het briefje staat. "Denk je dat je nu slim bent, nu je het briefje gelezen hebt? Think again... 1.023.981 mensen gingen je voor."

En dan weet ik hoe laat het is. What goes up, must come down. Een weg terug is er niet, en voor me gaapt een donkere diepte. Het platform duwt me nog steeds langzaam omhoog, over de afgrond heen. Ik bereid me voor, en ik weet dat de val diep gaat zijn. Ik probeer het onvermijdelijke tegen te gaan, maar terwijl ik daarmee bezig ben zie ik een volgende briefje hangen. Of nee, het is geen briefje. De letters verschijnen in realtime voor mijn ogen.

"Vergeet het maar. Ook dit hebben 651.280 mensen eerder geprobeerd."

Seconden duren steeds langer, milliseconden tikken voorbij terwijl de afgrond nadert en de diepte dreigend mijn gedachten binnendringt. Ik kijk eens goed, en herken acht.zes. Hij kijkt mij aan, en ik hem. Heb ik de uitgang nu gevonden? Is dit het? En waarom lig ik op de grond te knuffelen met een omgevallen schemerlamp?

Ik krabbel overeind, en maak een dansje met de schemerlamp wanneer ik tracht deze weer rechtop te zetten. Iemand schiet me te hulp, en met goed gecoördineerde samenwerking lukt het ons de lamp weer staande te krijgen.

Snel weer op de bank zitten, dan valt het niemand op dat ik zojuist met de lamp heb liggen knuffelen. Ik plof neer. Weet geen woord uit te brengen. Maar er was iets met een lamp. Iets met een lamp, maar wat? Maakt niet uit, ik vraag het straks nog wel even na.

Ik zie door de ruitjespatronen de kamer niet meer, haal eens diep adem en zink weg in een dromerige staat waarin ik vooral besef: het universum is mij vandaag goed gezind.

Door mijn lichaam waart een tinteling die de comedown van de DMT de avond ervoor ruimschoots overtreft. Het is een opperst genot, maar... Er is iets. En ik wil het niet geloven. Blijf ik mijn kop in het zand steken?

Enige tijd later lukt het mij weer om woorden te formuleren. "Wat is er nu gebeurd met die lamp?" vraag ik aarzelend. Een uitleg volgt. Iets met van de bank af vallen, BDSM met de lamp bedrijven, en meer van die dingen die nu eenmaal bij een trip horen. Het kwartje valt. Het is dan ook een hele lieve lamp. Ik kijk de lamp aan en hij verschiet van kleur.

Op een onbepaald moment zie ik mijzelf nog twee neussprays naar binnen werken, want enige normaliteit moet zoveel als het maar kan buiten de deur worden gehouden. Normaal doen dat doe je maar in je eigen tijd. Ik weet dat ik inmiddels aan de 1,4 mg 25i-NBOMe zit, en weet dat ik niet hoger wil doseren dan dit. Maar dat is ook beslist niet nodig. Met een resoluut gebaar zet ik de neusspray op tafel en tussen alle dansende lijntjes door neem ik plaats op de bank. Wolkjes nemen mij mee en zwevend ervaar ik alle soorten van genot. En de lamp zag dat het goed was.

Vele antwoorden op prangende vragen komen binnen. Ik val van de ene verbazing in de andere, en ik probeer te rationaliseren wat ik ervaar. Dat lukt maar ten dele, maar wat ik voel daar gaat het om. En ik weet wat ik voel. Ik weet het, maar ik kan het niet beschrijven. Ik ga het niet eens proberen. Tijdens volgende trips werk ik dit verder uit. Voor nu geef ik het een plekje. Ondertussen sta ik met mijn linkerhand op groen, met mijn rechtervoet op geel en moet ik mijn rechterhand op paars zetten. Hoe dan? Balans, daar gaat het om. Hoe vind ik die? Nou ja, probeer maar wat.

De dobbelstenen rollen, het leven gaat door, en krampachtig vind ik evenwicht wanneer ik eindelijk mijn linkervoet op blauw mag zetten. Alles komt goed. Een lange weg te gaan, maar het komt goed. Twister spelen met zes trippende gekken is een geniaal idee.

De nacht vordert. Gesprekken worden gevoerd. Maar de stiltes zeggen zoveel meer.

Zes mensen zitten, liggen of hangen in de huiskamer rond. Er wordt geknuffeld. De ellenlange stiltes verraden dat er veel innerlijk werk wordt verricht. Er wordt nagedacht, er wordt ervaren, en er wordt vooral keihard en oorverdovend gezwegen. Zonder dat het maar een moment ongemakkelijk wordt. We voelen elkaar aan. We weten dat er veel gebeurt. En wat er gebeurt is goed.

En ondertussen? Ondertussen weet ik waar het op uitdraait. Laat ik mij dit wijsmaken?

Een nieuwe fase breekt aan: de disso's komen tevoorschijn. Om 3:30 weeg ik 20 mg O-PCE af. Ik verdeel het in tweeën, en snuif de eerste helft op. Later de tweede helft, en nog iets later nog een hoeveelheid van rond de 10 mg. Afwegen is moeilijk, want ik zie alles dubbel. Acht.zes is zestien.twaalf, en twee perenijsjes praten met twee portobello's. Dat hoort zo, niks aan de hand. Er is allemaal over nagedacht, het is zo bedoeld. Twee schemerlampen kijken mij meewarend aan, en ik vind het allemaal best. De bank versmelt met mij. Fijn, dan val ik er tenminste niet vanaf.

Pas een aantal weken later snap ik nog beter waarom het universum hierop heeft aangestuurd. De te laat aangekomen truffels worden alsnog genuttigd, in combinatie met een brouwsel van passiebloem en bobinsana. Dit levert een trip op waarin mijn DMT-ervaring in volle glorie terugkeert, waarin ik contact heb met, ja, met wie of wat? Waarin ik mij door urenlange doodsangsten heen worstel, maar het is niet voor niets. Mijn hele leven gaat aan mij voorbij, en ik neem mij voor hierna voorlopig een aantal maanden niet meer te trippen. Dit heeft mij veel duidelijk gemaakt, en dit is zo overweldigend dat ik er even klaar mee ben.

De 25i heeft mij vleugels gegeven. De psilo gaf mij een zetje, de afgrond in. Nu eerst even veilig zien te landen. Waar kom ik nu terecht?

schemerlamp.jpg
 
Laatst bewerkt:

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Ja. Dat was me het feestje wel.

Ik had het huis niet op een andere manier in willen wijden dan op deze manier, met deze vijf gekken. Dat de lamp is gesneuveld; ach, kniesoor die erop let. :wink:

Geweldig om te lezen, mooi om een inkijkje te krijgen in wat er in jouw innerlijke leefwereld om ging terwijl je daar zo rustig op de bank zat. Hardop zitten lachen af en toe.

Er werd bij mij inderdaad ook veel innerlijk werk verzet. Tijdens die eerste keer twister was ik tegelijkertijd een enorme innerlijke reis aan het maken, het was waanzin maar het klopte allemaal precies.
 

Perenijsje

Badass junkie
Geweldig weer om te lezen @verwondering hoe jij dit beleefd hebt, want van de buitenkant was er weinig te merken aan je verder.
Maar onze blikken toen je opeens met die lamp op de grond lag zal ik echt nooit vergeten :tearsofjoy:
En ook dat stukje wat je schrijft over die stiltes, dat vond ik eigenlijk nog wel 1 van de mooiste momenten die nacht. Iedereen in zijn eigen wereld maar toch verbonden met elkaar en het voelde zo goed, zo fijn, totaal niet ongemakkelijk.
Ik ben echt blij dat ik er bij was en dit met jou/jullie mocht ervaren :redheart:
 

Neo-Shulginist

Badass junkie
Alsof er naalden in heel mijn lijf worden gestoken.

Dit effect staat ook altijd in de subjective effects index van Psychonautwiki en ik snapte nooit waarom omdat ik zoiets echt nog nooit gevoeld heb van psychedelica, terwijl ik het vaak genoeg geprobeerd zou moeten hebben. Maar er zijn dus wel mensen die er echt last van hebben.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan