1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.
  2. Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

    Ontzet Notitie

1P-LSD ~100 µg trip report - The Valley Spirit

Discussie in 'Trip reports' gestart door Mindless, 27 feb 2018.

Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
  1. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Wie? - Ik alleen. Man, 33 jaar. 188cm/73KG
    Wat? - 1 zegel 1P-LSD (~100 µg)
    Waar? - Thuis
    Wanneer? - 25-2-2018 11:30 uur

    O jee, 3 weken na de laatste trip en ik had afgelopen zondag alweer een zegel onder m'n tong. De allerlaatste zegel 1P-LSD. Eigenlijk 1 zegel en 1/8 ste. Er zat namelijk nog een stukje aan vast van een zegel waarmee ik microdoseringen had gedaan. Tijdens de 20 minuten dat ik de zegel in mijn mond had waren er lichte twijfels omdat ik zo snel alweer zou gaan trippen ten opzichte van de vorige keer. Niet goed natuurlijk, maar nu was het al te laat. Dus besloot ik de zegel niet uit te spugen en er maar het beste van te maken. Steeds opnieuw op mijn bek gaan is blijkbaar de manier waarop ik dingen (af) moet leren. Het zij zo. Een harde les in nederigheid is wat zou volgen.


    De come up is hetzelfde verhaal als andere keren (1P)LSD/ALD. Een opgewekt vrolijk gevoel, energie teveel en het gevoel de wereld aan te kunnen. De twijfels trokken hierdoor compleet weg en ik kreeg enorm veel zin om te gaan trippen en echt de diepte in te gaan. Ik besloot al snel om de enorme push aan energie en overvloed aan optimisme te gebruiken voor meditatie (verrassing!). Nee, niet origineel maar whatever. Het is tot nu toe dé methode gebleken om een trip in overdrive te krijgen. Tijdens het voelen van wat er geestelijk en lichamelijk door mij heen gaat, komt er op een gegeven moment een gedachte in mij op:

    "Show me fear!"

    Toon me angst... Alsof ik het universum beval mij te laten zien en voelen wat angst is. En dat werkte... Het werkte op een manier dat ik de pure sensatie van angst kon voelen, zonder er door overweldigd te worden. Ik zag het feit ervan in dat als angst aan mij getoond moest worden, ik van mezelf zonder angst ben. Angst werd immers getoond áán mij. En het was voelbaar alsof er zich iets lichamelijk vastgehaakt had in mij. In en rond mijn hart was er een intense pijn, alsof iets losgetrokken werd. Maar dit klinkt erger dan het was, want het was enkel een neutrale sensatie en de optimistische vrolijkheid en onophoudelijke energie waren hierbij steeds aanwezig. Er was een duidelijke afstand tussen mij en de sensatie van pijn. Op een gegeven moment begon ik zelfs de duivel te vragen om mij te tonen wat angst is. Ongelofelijk onverstandig natuurlijk om dit tijdens een trip te doen, maar ik was hoog in de wolken, ik was overmoedig, ik was arrogant. Maar de duivel komt je niet bezoeken op je beste moment, maar op je slechtste...

    Nog steeds die push ervarende kwam ik op het idee om even een pauze te houden van mijn overmoedige meditatie sessie en een paar klusjes in huis te gaan doen. Sommige mensen houden ervan om het huis helemaal spik en span te hebben vóór een trip, ik doe dit nu vaak tijdens de trip. Althans, bij LSD(-analogen). Ik heb dan namelijk alle energie, zeeën van tijd en feitelijk zín om huishoudelijke taken te gaan doen. Los daarvan geeft het een goed gevoel om even actief bezig te zijn en daarna ook nog eens de voldoening van iets nuttigs te hebben gedaan. Dus ik heb mijn waardevolle triptijd deze keer besteedt aan onder andere de wc schoonmaken...

    Daarna ben ik op mijn meest geliefde tripplekje gaan zitten: vlak voor het raam in mijn woonkamer. Hier kan ik urenlang zitten naar buiten te kijken zonder me te vervelen. Buiten scheen de winterzon volop en lag de vaart vol met ijs en een winterse lucht met een raster van kleine wolkjes bewoog zich langzaam voort van links naar rechts. Altocumulus als ik het zo op google opzoek... Door langer mijn focus op een wolk te houden begon deze van vorm te veranderen. Kwaadaardige monsterlijke gezichten in rode en paarse tinten vormden zich. Geen probleem, het doel was om angst/pijn/weerstand te voelen en vaak uit zich dit tijdens een trip tegelijk visueel. Buiten op de grond zag ik het gras en de bomen van kleur veranderen. Van gewoon groen, naar bruine en sepia achtige tinten. Ik wist precies wat dit was, want dit is iets wat ik nu in vrijwel elke 1P/ALD trip ervaar. Tegelijk met het veranderen van de groene kleur naar de bruine/sepia tinten is er een merkbare verandering in gevoel van energie. Alsof iemand een knop omdraait en de frequentie van hoog naar laag brengt. Alsof de wereld eerst levend is en daarna overgaat naar dor, doods. Eerder was dit weleens aanleiding voor mij om hiervan te schrikken en het doemdenken in gang te zetten, maar nu kon ik mij hier zelf van blijven distantiëren en behield ik mijn eigen 'bubbel' van hogere energie om vanuit die soort van duikboot een kijkje te nemen in deze lagere dimensie. Op dat moment begon ik geluiden in de appartementen naast mij te horen. Kuchende en ongemakkelijk kreunende mensen, hard dichtslaande deuren... Het waren van die geluiden waarvan je niet zeker weet of je ze nu buiten je of in jezelf hoort. En net zoals ik naar beneden dook, kwam ik ook weer boven en kwam de kleur weer terug in mijn belevingswereld. Dit proces herhaalde zich een aantal keren.

    Achteraf kan ik mij niet exact herinneren wat er rond die tijd allemaal gebeurde, maar na enkele uren trippen begon de mentale moeheid iets toe te slaan en voelde ik hoe de aanvankelijke energie wat weg begon te ebben. Na verloop van tijd werd dit steeds meer merkbaar en je raadt natuurlijk al dat op een gegeven moment degene die ik eerder uit had gedaagd nu zijn kans schoon zag om mij te laten zien wat angst is...

    De mens is tot afschuwelijke wandaden in staat. Onvoorstelbaar kwaad waarbij je je niet kunt voorstellen dat een mens dit een medemens aan kan doen. Totdat je in een zwakke mentale staat een kijkje gaat nemen in wat er diep, diep in jezelf zit verscholen. In ons is het onderbewuste. Dat wat we niet zien, dat wat het licht niet kan verdragen. Maar zondag ben ik daarin afgedaald zonder mijn beschermende bubbel en heb ik dingen gezien die voorbij weerzinwekkend gaan. Gedachten en beelden die zó over the top gewelddadig zijn, dat het je shockeert tot diep in je botten. 'Dit kan niet waar zijn' dacht ik bij mezelf. 'Ik heb het gewoon wéér zo ver laten komen op deze "plek" te belanden'. De lucht lijkt compleet uit de kamer gezogen. Alsof je stof aan het inademen bent. En ondertussen die onophoudelijke stem in je hoofd die er enkel en alleen op uit is om je ziel te breken. Met de tranen in mijn ogen, zweet over mijn hele lichaam en strak van de angst breek ik bijna uit in een paniekaanval, maar dan zie ik mijn redding liggen. Op de salontafel ligt een boek van mij: Tao Te Ching van Lao Tsu. Dit is zo'n beetje de bijbel van het Taoïsme. Hier heb ik de laatste tijd in zitten lezen, maar ik had hem niet speciaal neergelegd voor deze trip. Nu pak ik het boek erbij en begin vanaf het begin te lezen. Het is een boek met op elke pagina een paar korte zinnen. Tegelijk met het lezen ervan begint mijn angst af te nemen. Ik heb vers 6 onthouden, omdat de enorme significantie van wat geschreven stond mij diep ontroerde. Dit is vers 6:

    The valley spirit never dies;
    It is the woman, primal mother.
    Her gateway is the root of heaven and earth.
    It is like a veil barely seen.
    Use it; it will never fail.


    Wellicht dat je een idee hebt wat dit betekent, of misschien ook helemaal niet. Vóór deze trip had ik dat niet. Maar op dat moment wist ik exact waar naar verwezen wordt. De 'valley spirit' wordt opgemerkt wanneer het bewustzijn afgedaald is van het hoofd (gedachten), door het hart (gevoel) en verder tot in de buik (stilte). Daar is waar 'het' rust, waar 'het' wacht tot wij er naar wederkeren. Het is als een baarmoeder. Het is onmiskenbaar vrouwelijk. Bij het binnentreden van deze "plek" voelt de ademhaling alsof deze vloeibaar is geworden in plaats van gasvormig. Je bevindt je in een oceaan van gelukzaligheid. Het is alsof alles naar het laagste punt loopt zonder moeite. Als rivieren die uitmonden in de oceaan. Niets wordt er gedaan, maar alles komt er naar toe. Het is moeilijk om dit in woorden uit te drukken, maar wanneer je er bent is er het gevoel absoluut veilig te zijn en gevoed te worden met moederlijke liefde. Dat is exact het gevoel. 'Wees in je buik', ik heb het hier geloof ik vaker over gehad in een report, maar nooit heb ik dit in deze mate ervaren. Het bovenstaande vers uit de Tao Te Ching zijn niet zomaar loze woorden. Het is tijdloze wijsheid welke we allemaal altijd hebben geweten, maar tijdelijk zijn vergeten. Wanneer je stopt met denken en met genoeg intensiteit je gevoelens voelt kun je nog lager afdalen tot in je onderbuik en op deze "plek" uitkomen. Maar het wordt nog vreemder dan dat...

    Ben je daar, dan bouwt er zich een energie op die opwaarts gaat. Alsof je langs je ruggengraat omhoog gaat áls die oceanische stilte, totdat je weer in je hoofd bent maar nu met een totaal andere energie door je ogen kijkt. En wat ik zag was een ongelooflijk stille wereld en alles leek alsof het was gemaakt van gekristalliseerd licht. Woorden kunnen niet omschrijven hoe uitzonderlijk prachtig die dimensie was. Alles had een helderheid, een puurheid die ik alleen maar kan omschrijven als 'angelic', 'divine' (de Nederlandse woorden doen het geen eer aan...) Er was daar simpelweg geen corruptie, geen kwaad, niets daarvan. En alles is simpelweg vele malen "echter" dan hier in deze dichte zware materiële dimensie.

    Op de een of andere manier ben ik dat pure oord uitgegaan, ik weet niet meer hoe precies. Maar achteraf heb ik zitten nadenken over wat dit allemaal betekent. Wat ik me al eens eerder tijdens trips en meditaties had gerealiseerd, is dat onze dagelijkse wereld een soort spiegel-wereld is. We zien wat we denken, niet wat er is. Iedereen kijkt naar zijn eigen projectie. Alles is slechts spiegels tegenover elkaar. Deze werkelijkheid waar we nu in zijn kan '3D' genoemd worden. Maar wij zien niet alles wat er om ons heen gebeurd. Er zijn verschillende frequenties in dit moment, waar andere "entiteiten" dan onszelf leven. Ik zie dit niet zozeer als echte wezens, maar meer als gedachtepatronen die een geautomatiseerd leven zijn gaan leiden. Dit is een andere dimensie dan de onze en zou '4D' genoemd kunnen worden. Alleen, dit is een mentale dimensie. Het is een soort plek waar energie niet vrij is, maar opgesloten. Opgesloten in de 'mind'. In de mind, die inherent corrupt is. Maar dan, door de mind te verlaten en naar het hart en verder naar de buik te gaan en vanaf daar met die nieuwe energie weer naar het hoofd te gaan, wordt nog weer een andere dimensie betreden: '5D'. Dit is een dimensie waar energie wél vrij is. En dat is omdat de energie hier niet automatisch/robotisch is, maar met een bewustzijn/bezieling erachter, namelijk: jijzelf. En door deze vrijheid van energie is er geen automatische herhaling van patronen = geen corruptie.

    In onze wereld (3D) kunnen de robotische gedachtepatronen (evil, as you will...) ons niet per definitie beïnvloeden, behalve... wanneer onze energie, ons bewustzijn (erg) laag is. Het is dan dat "zij" ons kunnen beïnvloeden en in extreme gevallen zelfs overnemen. Bezetenheid door de duivel. Niet iedereen gelooft er in, maar het is een echt fenomeen. Allemaal worden we dagelijks beïnvloedt door deze lage energieën en sommigen zelfs erdoor bezeten. Alleen, er is geen echte duivel als in een echte op zichzelf functionerende entiteit, het is slechts gerobotiseerde onbewuste energie uit die dimensie (4D). Zolang wij als "units" van bewustzijn (zielen, as you will) in de 3de dimensie leven zijn wij potentiële slachtoffers van deze negatieve energie. Het is pas wanneer wij ons bewustzijn ophogen tot de 5de dimensie dat wij veilig zijn van deze "entiteiten", omdat 5D in tegenstelling tot 3D en 4D niet in de 'mind' is. Wat gebeurd wordt niet meer bepaald door een gefixeerd gedachtepatroon (vader tijd), maar door de 'valley-spirit', het hogere moederlijke wijze bewustzijn. Dit gebruik van de termen 3D, 4D en 5D heb ik sinds kort leren kennen via verschillende informatie buiten mijzelf, maar nu na deze ervaring begrijp ik dat dit allemaal niet zomaar uit de lucht gegrepen is. Vandaar dat ik ze nu ook gebruik.

    En tijdens deze inzichten besefte ik me dat ik waarschijnlijk niet verder gegaan ben dan 5D, ook niet in mijn eerdere trips. Dat waren voornamelijk 'mind-trips' waarbij ik ronddoolde in 4D. Ik herken in deze ervaring van zondag wat beschreven wordt in DMT trips, maar dat lijkt nog veel verder te gaan dan dit. Voorbij 5D dus. (Als er mensen met DMT ervaring hier commentaar/kritiek op willen geven of toevoegingen, dan graag...) Ik besef me nu hoe ik mezelf een lange tijd voor de gek heb gehouden door te denken dat ik het allemaal wel gezien heb. Het is keer op keer mijn eigen ego die een 'spirituele' ervaring claimt en meent deze dan te 'bezitten'. En het voelt ook bij elke "volgende" stap dat je 'het' hebt bereikt. En dan is het zó verleidelijk om dat mezelf dan toe te eigenen. Ik zie dat ik op die manier een groot spiritueel ego heb opgebouwd en in die zin vaak helemaal niet spiritueel ben. Eigenlijk wist ik dit al een lange tijd, maar deze ervaring heeft dit zo helder voor me gemaakt. Want wat echte spiritualiteit is, is eerst dat worden wat het allerlaagste is. Het allerlaagste punt, dat absoluut niets van zichzelf denkt. Dat alles voor zichzelf laat gaan, zichzelf altijd als laatste ziet. Het is het worden van de 'valley-spirit'. En vanuit die oceaan of die aarde, die grond groeit er iets. Iets ongelofelijks, iets onmogelijk veel groter en mooier dan 'mij'. Het voelt als onvervalste arrogantie dat ik dacht dat 'ik' spiritueel ben. 'Ik' ben niet spiritueel, 'ik' ben dat wat in de weg staat van dat wat echt spiritueel/puur is.

    Het was tijdens de comedown van deze trip dat de onrustigheid weer terug kwam. Ik wou gaan liggen op de bank, maar kreeg maar geen rust in mijn hoofd. Mentaal uitgeput, maar fysiek rusteloos en on-edge. Hierdoor kwamen er weer duistere gedachten in me op en ik heb hier nog een tijdje mee zitten worstelen waarna ik op het idee kwam om weer eens naar mijzelf in de spiegel te gaan kijken (ja, logisch...). Ik liep naar de badkamer en keek mezelf aan, net 'out of focus'. En net zoals tijdens een eerdere trip was er eerst niet zoveel bijzonders op te merken, maar al heel gauw begon mijn gezicht te veranderen. Heel andere gezichten, voornamelijk Aziatische. Het was alsof ik naar andere mensen aan het kijken was. Toen plotseling gebeurde er iets onverwachts. Het was alsof er tussen de steeds veranderende gezichten een paar tussen zaten die ik herkende. Niet dat ik wist wie het waren als persoonlijkheden, maar het was alsof er een wederzijdse herkenning was met exact op dat moment een liefdevolle lach van ons "beide". De lach kwam zonder aankondigen ineens in me op vanuit mijn buik, naar boven en mijn mond uit. Het leek ogenblikkelijk, zonder tijd te gebeuren. Maar er was een 100% herkenning, een weten dat je dat wat je ziet kent. Ik wist gewoon dat ik "hem" of "haar" kende. Weird... Weird..... Ik moet dat in de spiegel kijken echt vaker gaan doen. Sowieso een aanrader voor mensen die LSD of iets dergelijks doen. Het is niet eng. In eerste instantie misschien een beetje omdat je het niet gewend bent, maar daarna vond ik het eigenlijk heel mooi om zo dat "contact" te hebben. Zijn het eerdere reïncarnaties van mezelf? Geen idee. Zo voelde het, maar zoiets kun je jezelf makkelijk aanpraten.

    Achteraf dus toch een zeer waardevolle trip om beleefd te hebben. Maar dat is achteraf hè. Toen ik er middenin zat kon ik het lang niet allemaal zo waarderen als nu. :wink: Maar man, wat is dit toch een wonderlijk bestaan!
     
    Langspeelplaat, Fenrir en Eik vinden dit leuk.
  2. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Wow Mindless wat een verhaal weer!

    Het valt me altijd op hoe ongelofelijk anders jouw gedachtenpatronen zijn dan de mijne. Er zijn echt hele stukken van je tripreport die ik echt niet goed kan volgen. En dat terwijl je zaken goed en mooi weet te verwoorden. Ik geniet er ook oprecht van om jouw tripreports te lezen en om een kijkje te krijgen in zo'n totaal anders werkende geest. Bedankt daarvoor!

    Het valt me wel op dat je best ook wel vaak duistere gedachten en moeilijke momenten hebt tijdens je trips maar dat je je daardoor geenzins laat tegenhouden om (regelmatig) te trippen. Ik ben heel benieuwd hoe dat zo komt want ik zou zelf echt minder vaak trippen als ik het zo moeilijk had. Komt dit door een overtuiging dat je er uiteindelijk beter uitkomt, door een soort plichtsgevoel dat je "moet" trippen of is het meer een soort spiritueel massochisme?

    Verder ben ik heel benieuwd of jij praktiserend christelijk bent of christelijk opgevoed bent. Je gebruikt namelijk best vaak "kerkelijke" terminologie zoals engelen en de duivel. Bovendien lijk je soms met schuldgevoelens te zitten die ook typerend vind voor een deel van de mensen met christelijke roots. Hiermee probeer ik overigens geen oordeel over het christelijke geloof te geven. Enkel wat observaties.

    Je komt op mij over als een hele sensitieve liefdevolle man die worstelt met een aantal zaken. Ik ben simpelweg benieuwd naar waar die zaken vandaan komen en of er een manier is om jou te helpen met het oplossen ervan. Misschien zit ik er trouwens totaal naast en bemoei ik me ook nog eens met zaken die me niets aangaan. In dat geval staat het je natuurlijk vrij om mij een "digitale knal-voor-mijn-kop" uit te delen :tonguewink:
     
    Mindless en Fenrir vinden dit leuk.
  3. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Grappig dat juist de post waarin je dit schrijft vol dingen zit die ik geschreven zou kunnen hebben :tearsofjoy:

    OT: Tof report weer Mindless! Veel herkenbare zaken en mooie inzichten, en een paar stukken waar Eiks citaat over gedachtenpatronen van op toepassing zijn! (3D, 4D en 5D?)

    Is de werkzame stof egaal verdeeld over de fysieke dimenties van een zegel? Anders lijkt het me lastig om in te schatten hoeveel je nou werkelijk gebruikt.

    Herkenbaar! Onder invloed, maar vaak ook nuchter.

    Ja, daar kun je jezelf helemaal gek mee maken. Je kunt er ook voor kiezen om die ambiguïteit toe te laten in je trip en zo meer verwondering te creëren :wink:

    Helaas hoort dat bij een intelligente levensvorm: het projecteren van alle mogelijke dingen op de verbeelding, en de schok dat we hiertoe in staat zijn.
    Mijn kijk hierop: een deel hiervan bestaat uit invasieve gedachten, en heeft niets te maken met je intenties, karakter of moraliteit.
    De rest van die gedachten, die wel uit compulsies bestaan, hoeven nog niets te zeggen over jou; als ik moet kiezen tussen iemand die geen slechte impulsen kent en zich goed gedraagt, en iemand die wél slechte impulsen kent en zich goed gedraagt - dan vind ik de tweede vele malen bewonderenswaardiger. Het in toom houden van een negatieve drang uit moreel besef is voor mij de hoogst ethische waarde.

    TL;DR Slechte gedachten en beelden zeggen niets negatiefs over je als je er niet naar handelt!

    Hier ben ik het in grote lijnen mee eens, maar ik denk wel dat je het iets te zwartwit stelt. Ik weet dat mensen in staat zijn te luisteren en te leren, en vanuit deze positie na te denken en verder te groeien.
    Kijk maar eens om je heen! Hell, ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken. Tien jaar geleden was ik een arrogante, mysogiene katholiek - en nu ben ik een iets bescheidener, feministische atheïst die probeert te leven volgens een altruïstisch-hedonistisch ideaal. Allemaal door andere perspectieven te accepteren, en te durven aanvaarden dat ik degene was die moest veranderen.

    Dat kun je van alles wel zeggen tijdens het trippen :wink: ik luister graag naar Meshuggah als ik trip, maar zou het anderen niet aanraden :grimacing:


    Enfin, veel te lange reactie weer. Ik hou al op. Doei!
     
    Mindless vindt dit leuk.
  4. Een goede trip is mijns inziens niet leuk. Trippen is toch een soort van verwerkingsproces, en het laat mij o.a. mijn grootste angsten zien. Mindless weet dit keer op keer zeer eloquent te beschrijven inderdaad, en ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook lastig vind om te begrijpen wat ie daadwerkelijk bedoelt. Maar voor mij is het de kunst mijn lichaam & geest onder controle te houden, wat heel erg interessant en uitdagend is. Bij mijn Ayahausca-ceremonie kwam ik ook een man tegen die me zei dat het trippen an sich heel erg heftig is en soms puur pijn,verdriet en angst kan opwekken. In dat geval is er inderdaad sprake van spiritueel masochisme, wat ik persoonlijk geen raar uitgangspunt vind. Je krijgt er immers een hoop verhelderende inzichten voor terug. Als je het fijn wil hebben kan je net zo goed wat MDMA naar binnen werken, kan overigens ook therapeutisch werken, maar psychedelica laat je meer zien dan enkel datgene wat aangenaam is. Ik denk wel dat het zaak is dat je een sterke geest hebt als je dit experiment met jezelf aangaat.
     
    Laatst bewerkt: 28 feb 2018
    Mindless vindt dit leuk.
  5. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Misschien dat je iets anders bedoelde en het op deze manier verwoordde, maar in mijn optiek moet je precies de tegenovergestelde instelling hebben om iets uit je trip te krijgen.
    Pas als je loslaat, kan een middel je meenemen, dingen laten zien, inzichten verschaffen. Krampachtig vasthouden aan het bekende staat dit enorm in de weg.

    Voor de rest ben ik het overigens met je eens LP, alleen hier struikelde ik even over.
     
    Mindless vindt dit leuk.
  6. Natuurlijk moet je je laten leiden door de psychedelica, maar stel, je krijgt een inzicht wat zeer pijnlijk is, dan is het heel makkelijk om je trip hierdoor te laten beïnvloeden en in het slechtste geval volkomen bad te gaan. Wat trippen mij tot nog toe geleerd heeft is dat je het moet laten gebeuren, ook is het loslaten en accepteren van bepaalde zaken erg belangrijk, wat er uiteindelijk tot resulteert dat je er niet in blijft hangen. We worden allemaal wel eens overmand door een zeer negatieve gedachten wat in het ergste geval kan leiden tot een depressie. Je hebt op dat moment niet meer het idee kapitein op je eigen schip te zijn, wat een traumatische ervaring is voor de meesten. Je kan er ook voor kiezen de gevoelens te accepteren en inderdaad over je heen te laten komen. Het is zaak je niet te laten leiden naar de krochten van de duisterenis. Dat bedoel ik met je lichaam & geest onder controle houden.

    Ik denk dat je het een beetje kan vergelijken met meditatie, al heb ik dit nooit echt gedaan. Hoewel ik hier in mijn afgelopen trip toch wel dichtbij ben gekomen voor mijn gevoel.
     
    Mindless en Fenrir vinden dit leuk.
  7. Roze Olifant

    Roze Olifant DF Staff Medewerker Moderator Top Tripreporter

    Interessant report Mindless! Je zoekt het trippen inderdaad vaak op, wat ik wel dapper vind gezien inderdaad de vaak duistere sfeer van je trips. Er is best wat lef voor nodig om dat bewust aan te gaan. Doen velen je niet na denk ik!

    Ik moest wel lachen toen ik het wc-schoonmaak-gebeuren voorbij zag komen. :tearsofjoy: Ik ben best wel (erg) een OCD'tje in het dagelijks leven, mijn huis is altijd schoon en netjes, maar júist tijdens een trip zou nu echt geen haar op mijn hoofd eraan denken om de plee te gaan poetsen. Lijkt me ook erg onhandig met overal visuals, zou niet weten waar ik moest beginnen met m'n spuitbusje. Grappig hoe iedereen toch weer totaal op zijn eigen manier tript.

    Een trip die niet leuk is, is niet automatisch een slechte trip. Maar een goede trip kan prima leuk zijn. Ik heb op truffels trips gehad waarin ik echt wel emotioneel zware momenten had maar die ik qua overall gevoel als 'erg leuk' zou classificeren omdat er ook heel bijzondere, mooie en gelukkige momenten in zaten. Ik ben het er mee eens dat trippen niet luchtig hoeft te zijn. Maar het hoeft ook niet zwaar te zijn om zinvol te zijn.
     
    Mindless, Fenrir en Eik vinden dit leuk.
  8. Ligt eraan met welke intenties je gaat trippen denk ik. Als je bijvoorbeeld een festival LSD pakt, dan mag ik hopen dat je niet overmand wordt door negativiteit. Zo'n trip kan achteraf wel als oppervlakkig beschouwd worden. Ter verrijking van je ziel leer je imo het meest van op het randje zitten van bad gaan. Zal wellicht een persoonlijke mening zijn. Natuurlijk is het fijn als er een bepaalde balans is in de trip. Een beetje yin-yang is altijd wenselijk. :tonguewink:
     
    Mindless vindt dit leuk.
  9. Roze Olifant

    Roze Olifant DF Staff Medewerker Moderator Top Tripreporter

    Ja, ligt inderdaad aan de intenties. Ik snap ook wel wat je bedoelt. Het is ook leerzaam om je eigen angsten en issues onder ogen te komen. Maar inzichten kunnen m.i. net zo heftig zijn en je net zo diep raken wanneer ze positief zijn (bij mij is dat bijvoorbeeld vaak het voelen van een intense liefde voor directe naasten, vooral mijn ouders) dan wanneer ze negatief zijn. En zelfs 'oppervlakkige' inzichten kunnen de moeite waard zijn, als ze nuttig te integreren zijn in de dagelijkse werkelijkheid. Iedereen heeft wel wat problemen, maar niet iedereen heeft zware problematiek waar tot in den treure heel diep in gegraven moet worden.

    Het is inderdaad misschien iets persoonlijks. Ik zit er tussenin, ik vind dat een 'bad trip' over het algemeen teveel gevreesd wordt (trippen hoeft niet leuk te zijn om nuttig te zijn), maar een trip is inhoudelijk niet minder waard als hij niet moeilijk of duister is. Zo lang je er maar echt iets bij voelt, de trips die je raken, op welke manier dan ook, dat zijn de goede trips voor mij.
     
  10. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Jij ook bedankt! En daar is het toch eigenlijk ook voor bedoeld zo'n report, om een ander een kijkje te geven in je geest. :)

    Edit:

    Wat ik ook denk wat een verklaring kan zijn voor onze schijnbaar zo andere gedachtepatronen is dat mensen soms eigenlijk hetzelfde bedoelen, maar dat er door interpretatie en gebruik van woorden iets heel anders gezegd lijkt te worden. Als ik bijvoorbeeld zeg dat er ''entiteiten" uit de '4e' dimensie mijn bewustzijn binnenkomen en jij zegt dat je opeens nare gedachten kreeg, dan hebben we het eigenlijk over hetzelfde. Waarom ik dan kies voor zulke mystieke bewoordingen heeft er mee te maken dat gedachtepatronen imo in een soort spectrum bestaan. Het is hetzelfde patroon, maar gezien op verschillende frequenties. Het zijn op een bepaald niveau ook een soort entiteiten. Tenminste, zo lijken ze te worden ervaren. Als ik het gewoon zou omschrijven in meer reguliere taal dan zou ik niet goed het gevoel kunnen overbrengen van wat mijn ervaring was.

    Masochisme is het in ieder geval niet. Ik beleef er geen plezier aan om mentaal gemarteld te worden door satan. :wink: Het liefst beleef ik dat nooit weer. Maar aan de andere kant weet ik ook weer dat om in de hogere dimensies te komen eerst een soort koorddansen uitgevoerd moet worden om door de onderbewuste mind heen te komen. Plichtsgevoel om te trippen en er beter uit te komen is het eigenlijk ook niet echt. Dat is het ooit wel geweest, maar niet meer.

    Ik denk dat het aan de ene kant een hartverlangen is om zo diep mogelijk liefde/vrijheid van gedachten te ervaren en aan de andere kant een mentale fascinatie en interesse voor het occulte. En ook een soort check om te kijken waar ik spiritueel gezien sta. Ik ben namelijk dagelijks bezig met meditatie en mindfulness toepassen in sociale situaties en tijdens zo'n trip kan ik dan min of meer zien hoe ik daar in sta.

    Ik ben christelijk opgevoed, zowel door mijn ouders als tijdens het lager onderwijs. Maar dit was verre van een streng christelijke opvoeding. Ik kan mij niet herinneren dat ik mijn ouders, mijn leraren of dominees in de kerk ooit heb horen praten over de duivel en zelden over engelen. Ik geloof in God, maar dit is puur gebaseerd op mijn eigen ervaringen, aangezien ik de verhalen uit de bijbel voorgelezen door mijn ouders, leraren of in de kerk vroeger altijd al als verhaaltjes zag en nooit serieus nam. Sinds mijn pubertijd ben ik zelfs overtuigd atheïst geweest. Pas sinds enkele psychedelische ervaringen kwam er een echt geloof in God, maar dit associeer ik niet met een religie maar met mijn eigen ervaringen.

    Mijn gebruik van terminologie als engelen en de duivel is gebaseerd op mijn ervaringen. Ervaringen die ik op geen enkele manier kan verklaren door mijn persoonlijke verleden. Er zijn dimensies die zo hemels of demonisch zijn dat je in één keer weet wat het is. Ineens besef je je dat dit het is waar ze het in de diverse religies over hadden. Mijn eigen ideeën die ik over deze onderwerpen had waren slechts creaties van mijzelf. Voornamelijk voorstellingen van fysieke dimensies gebaseerd op diverse verhalen uit religies, films, verhalen, etc. Maar die dimensies gaan ver daar voorbij en zijn meer als mindstates.

    Dankjewel, maar je geeft me wel te veel eer. :wink: Ik ben inderdaad (vaak te) sensitief, maar het liefdevolle komt er meestal met moeite uit en vaak met wat hulp van bepaalde middelen. :wink: Ik worstel inderdaad met een flink aantal zaken. Ik vind dat je het goed aanvoelt en vind het ook helemaal niet erg dat je deze dingen observeert en aangeeft hoor. :)


    De rest ook bedankt voor de complimenten en interessante reacties! Maar ik laat het hier nu even bij aangezien ik een lange dag achter de rug heb (ben pas een uurtje thuis) en nu nog even wil chillen. :) Fijne avond iedereen!
     
    Eik en Fenrir vinden dit leuk.
  11. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Zou me niets verbazen als je hier gelijk in hebt. Ik heb inderdaad van nature de neiging zo'n simpel mogelijk taalgebruik te hanteren terwijl jij vaker mystieke woordkeuzes maakt. Msschien liggen onze gedachtengangen inderdaad dichter bij elkaar dan het soms lijkt.

    Is dit jouw persoonlijke ervaring of denk je dat het voor iedereen zo werkt? Ik vind namelijk dat ik best in fijne/hoge dimensies uit kan komen tijdens trips zonder per se eerst al die ellende mee te maken. Maar misschien weet ik gewoon nog niet goed genoeg wat ik mis en is er nog veel meer diepgang te vinden door eerst ellende te ervaren?

    Dat komt overeen met mijn beweegreden om te trippen...


    En dat dan weer niet. Ben daar eigenlijk nooit zo mee bezig. Ik wil wel graag een gelukkig leven hebben en mensen om me heen gelukkig maken maar ben nooit zo bezig met kijken "hoe ver" ik al ben op spiritueel vlak. Waarschijnlijk niet zo heel ver dus! :tonguewink:

    Interessant om te zien hoe dat zich bij jou ontwikkelt heeft Mindless! Zonder afbreuk te willen doen aan jouw verhaal wil ik toch even mijn ideeen hierover aangeven. Ik heb namelijk heel vaak het idee dat mensen met een christelijke opvoeding vaak in het onderbewuste toch nog best wel veel van die opvoeding met zich mee dragen. Ik zie dit bij meerdere mensen om me heen. Vaak zijn die mensen niet meer actief met de kerk, niet practiserend gelovig maar merk ik wel heel duidelijk in hun achterliggende normen en waardenpatroon die christelijke grondslag die ze ooit mee hebben gekregen. Althans dat is mijn perceptie...

    Voorbeelden van dit soort "diepere" normen en waarden zijn: moeite hebben met genot, moeite hebben met niet nuttig bezig zijn, schuldgevoelens bij bijvoorbeeld drugsgebruik en een "traditioneel" beeld op seksualiteit (inherente moeite met homoseksualiteit en niet monogame relaties, vaak zonder deze op het rationele vlak te veroordelen).

    Ik ben benieuwd of je hier iets van herkend of niet. Het is heel goed mogelijk dat dit voor jou helemaal niet aan de orde is en misschien zit ik er uberhaupt wel naast met mijn observaties.

    Laten we allemaal hopen dat je nog vaak "middelen" gaat gebruiken in dit leven! :sunglasses:
     
    Fenrir en Mindless vinden dit leuk.
  12. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Ik denk dat mensen die vrij relaxt in het leven staan niet zo snel aan het koorddansen zijn. :wink: Dat het op persoonlijk niveau dus verschilt. Maar ik denk ook dat je door diep genoeg het Nu te betreden niet alleen met je persoonlijke onderbewuste te maken krijgt, maar ook het collectieve onderbewuste. En dat dat een "plek" is waar uiteindelijk iedereen doorheen zal moeten. Wederom, de mate waarin men geen weerstand biedt zal bepalen hoe makkelijk dat gaat. Het ego - wat we allemaal hebben - is denk ik een soort buffer/filter die ervoor zorgt dat we niet allemaal constant blootgesteld zijn aan (de energieën van) het onderbewuste. We creëren tijd(lijnen) om bewust te kunnen zijn van gedeelten van het bestaan, maar in werkelijkheid is er maar 1 moment en dat is Nu. Wat alles wat ooit bestaan heeft in zich houdt. De mate waarin je bereid bent je identiteit op te offeren bepaald hoeveel je daarvan kan zien ("Man can not see the face of God and live). Maar dit is mijn opvatting/geloof hè.

    Om nog wat relevants uit de Tao Te Ching te quoten:

    Under Heaven all can see beauty as beauty only because there is ugliness.
    All can know good as good only because there is evil.


    Ik denk dat men de waarde van schoonheid en het goede voor zichzelf verdiept door ook de tegenhangers daarvan te ervaren.

    Als ik het zo zie (ook uit je andere berichten en wat olifant over je schrijft) ben je juist wel spiritueel gevorderd. Dat ik geregeld wil checken hoe ver ik ben is meer een ego iets. :wink:

    Ik denk dat we in de westerse wereld allemaal hevig beïnvloedt zijn door het Christendom en eeuwenlange angstzaaierij door de kerk. Het zit inmiddels in onze genen. Je hoeft geen praktiserend Christen te zijn (ben ik ook niet en nooit echt geweest eigenlijk) om dat in je te hebben. Dat het niet direct aan de oppervlakte merkbaar is, betekent niet dat het er niet zit. Maar ja, ik geloof dan ook in een collectief (onder)bewustzijn.

    Ik herken hier wel dingen van ja. Om voor mezelf te spreken, ik denk dat het bij mij zo gegaan is dat ik een aantal ervaringen heb gehad waarbij iets heiligs, iets puurs is gezien/gevoeld. En dit lag zo ver weg van alles van deze wereld, dat ik na die ervaringen een soort afkeer heb ontwikkeld tegen de wereld. Tegen genot, tegen menselijke relaties, etcetera. Het is pas sinds een jaar of zo dat ik me meer begin te realiseren dat de wereld deel uitmaakt ván het heilige, het pure. Ervan gemaakt is zelfs. En dat ik mij teveel af heb gezet tegen het wereldse. Ik denk niet dat het (bij mij in ieder geval) zozeer aan mijn christelijke achtergrond ligt, maar aan die transcendentale ervaringen en vooral het weer op aarde komen daarna en de wereld te hard beoordelen als een kwade plek. Begrijp me niet verkeerd, ik denk nog steeds dat men zeer goed moet oppassen met bijvoorbeeld hedonisme en dergelijke. Dit zijn manieren van het onderbewuste om je weg te houden van je spirituele aard. Maar doorschieten in het transcendentale is ook niet goed. Er is een middenweg die bewandeld kan worden met voortdurende alertheid/verhoogd bewustzijn.

    In the world, but not of the world.


    Het kan zonder. :) Maar bepaalde middelen maken het vaak wel wat makkelijker. :wink:
     
    Eik vindt dit leuk.
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Laden...