Trippi
Belezen gebruiker
Deze trip is van een week geleden maar het duurde even voor ik er een enigszins leesbaar verhaal van kon maken. Mijn vriend en ik zijn allebei 30+ en redelijk ervaren met middelengebruik maar LSD en afgeleiden kenden we beiden nog niet echt. Ik heb weinig ervaring met psychedelica, ooit eens een zegeltje gekregen bij een after maar toen was ik al onder invloed en zo lang wakker dat ik niet weet wat het voor effect had. Ook eens op 2cb-fly getript maar dat vond ik erg onrustig en instabiel. Mijn vriend is vooral bekend met truffels en tript daar regelmatig op. We kozen voor 1P-LSD omdat dit goed verkrijgbaar is en goed te doseren (naar wij dachten). Anderhalve maand geleden hebben we al eens een 'proeftripje' gedaan op 50 mcg startdosis om rustig te ervaren wat de effecten zijn. We hebben toen na 4 uur nog 50 bijgenomen en het was erg vermakelijk allemaal. Tijd voor een reguliere dosis dus!
We trippen bij mij thuis. Bekend terrein dus! Ik heb boodschappen gedaan voor onze trip. We hebben fruit, snoep, chocola, koekjes, hartige snacks en wat verschillende soorten drinken voorhanden. We nemen onze zegels (ik 100 en hij 150 µg) rond twee uur in de middag op een lege maag. We doen ze 15 minuten onder de tong en slikken ze dan door. Of dat onder de tong houden nu wel of niet zinvol is weten we eigenlijk niet maar het is een kleine moeite. Tijdens de come-up kijken we een Nederlandse romcom voor wat afleiding. De come-up van de meeste middelen is niet mijn favoriete deel maar ik vind het erg meevallen met de 1P-LSD. Ik krijg het een beetje koud en krijg klamme handjes maar gelukkig doet dit middel weinig met mijn maag en word ik er niet misselijk van.
De hogere dosis komt sneller op dan de lage die we de vorige trip hadden. De 50 µg begon pas na anderhalf uur iets te doen maar de 100 µg laat halverwege de film al wat visuele effecten zien. We geven cynisch commentaar op het slechte script en de kleuren op de tv verspringen een beetje. Ik kijk naar het schilderij dat naast mijn tv hangt. Het is alsof iemand het elke halve seconde anders belicht. Dit is bekend terrein, dit zag ik de vorige keer ook. Zodra de film afgelopen is gaan we naar buiten. Ik wil frisse lucht en ik wil naar de wolken kijken. In de tuin staan twee ligstoelen klaar en het is mooi weer. Gewapend met zonnebrillen en een vest voor mij (ik heb het vaak koud als ik space/trip) gaan we naar buiten. De wolken hebben allemaal mooie vormpjes aan de uiteinden die rondjes draaien. We zien kleine regenboogpatroontjes. Elk vliegtuig dat langs vliegt wordt door ons enthousiast ontvangen. Ze laten een regenboogspoor na, zo lijkt het. Ook vogels zijn magisch in die zin.
We liggen heel lang naar de lucht te kijken en we genieten van aardbeien, chocoladekoekjes en mergpijpjes. We besluiten ruim 3 uur na de eerste nog een zegeltje bij te nemen (ik 100 en hij 150) en gaan dan een stukje lopen door de buurt. De natuur is overweldigend mooi. Het voelt alsof we in een animatiefilm of sprookje zitten. Het geruis van de blaadjes aan de bomen, hoe de zon erop valt, de schittering van het water... alles is zo mooi! We lopen onder een bruggetje door en daarachter zien we een stel zwanen met hun jongen in het zonlicht. Het is een magisch moment en we staan allebei dolgelukkig naar die beesten te staren. Om deze sloot zitten allemaal woningen, ik ben benieuwd of iemand ons daar zo zag staan. Dat vragen we ons ook daar hardop af. Mijn vriend zegt dat die mensen vast denken dat we gewoon heel erg van de natuur houden. Wie weet! Het kan me weinig schelen.
We lopen door en komen aan bij een dijkje. Er groeit daar erg hoog gras met gele bloemen. Het waait en het voelt alsof het gras ademt. De wolken zijn prominent aanwezig in de lucht en de weilanden waar we op uit kijken zijn enorm groen. Het lijkt of alle koeien blij zijn, het is erg idyllisch allemaal. We zien eenden met jongen en zitten een hele tijd langs de kant van het fietspad enorm te genieten van de prachtige natuur. Alle kleuren en details zijn zo heftig en mooi dat we niet uitgekeken raken. Als we teruglopen zien we dat mensen hun hond uitlaten. Het is na etenstijd en dit is natuurlijk best een normaal moment maar voor ons voelt het als een complot. Verderop staan drie mannen met honden te praten. Als we ze naderen zeggen ze elkaar (voor ons gevoel vlug) gedag en gaan ieder hun eigen weg. Eentje verdwijnt in onze beleving achteruitlopend in het hoge gras en de andere twee lijken ons te ontvluchten. We vermoeden dat het een geheim genootschap is en verbazen ons over de manier waarop die ene man in het hoge gras verdween. Het leek alsof hij boos naar ons keek terwijl het gras hem opslokte en we kunnen ook niet ontdekken waar hij heen is gegaan. Het geeft ons ook een licht ongemakkelijk gevoel, alsof we ze betrapt hebben. Of misschien alsof wij betrapt zijn?
Even later zijn we dat ongemakkelijke gevoel weer vergeten en mijn vriend merkt op dat hij best een boom zou kunnen knuffelen. We kiezen een mooie grote boom uit en we proberen hem te knuffelen. De boom zag er zacht en uitnodigend uit maar bleek in praktijk toch wel hard en ruw. Het valt mij tegen maar mijn vriend staat nog met die boom in zijn armen. Ik maak een klein filmpje van hem en ben erg trots dat ik mijn telefoon nog kan bedienen. We besluiten weer naar huis te lopen want het is wel erg overweldigend allemaal. Onderweg komen we nog wat mensen tegen die we ongemakkelijk gedag zeggen en zijn we vooral enorm aan het giechelen om onze rare belevenissen.
Eenmaal thuis gaan we weer in de tuin liggen. Ik ben ineens best moe en doe even mijn ogen dicht op de ligstoel. Dan kom ik in een wereld met een soort takken met blaadjes die ademen en open en dicht klappen terwijl ze om mij heen draaien. Er schijnt steeds licht tussen de blaadjes door. Het is heel magisch en ook wel raar. Af en toe open ik mijn ogen even en dan ben ik weer in mijn tuin. Mijn vriend ligt naar de lucht te kijken en beweegt zijn hand met daarin zijn zonnebril heen en weer omdat hij het zo mooi vindt dat er een spoor ontstaat. Ik besluit snacks te gaan maken. Als ik me concentreer moet dat lukken. Ik heb de airfryer al klaargezet van tevoren. Ik zet het ding aan en pak frikandellen uit de vriezer. Ik sta even te staren naar allerlei kleurtjes en ben dan helemaal de tijd kwijt. Is de airfryer nu warm? Ik weet niet hoe ik dat kan zien. Ik dwaal wat rond en besluit op goed geluk de frikandellen erin te doen. Ik heb geen idee hoeveel we er nodig gaan hebben dus ik doe de inhoud van het hele doosje erin. Het is allemaal erg willekeurig en ingewikkeld, maar het lukt.
Het is erg lekker om te eten in deze trip. Dat vind ik fijn want op de meeste uppers en disso's kan ik niks naar binnen krijgen. Nu smaakt alles heerlijk! De frikandellen zijn snel op (vijf was een prima aantal kennelijk) en we buiken nog even uit. Dan begint het te regenen. Mijn vriend voelt zich één met de regen en wil blijven liggen. Ik wil naar binnen, ik heb het koud en ben bang dat we onderkoeld raken. Uiteindelijk gaat hij mee naar binnen. Als we de woonkamer inlopen zijn we ineens weer in een heel ander universum. Ik heb veel planten en ze zijn onwijs groen. Ik vraag me af of planten wel eens trippen? Ik stel me voor dat planten hun hele leven trippen en het helemaal naar hun zin hebben in de kamer. Dat ik de hele week zit te werken tussen de trippende planten. Die gedachte maakt me blij. Ik heb caleidoscoopbeelden op de tv en spotify op de achtergrond. Er staat een playlist aan met vrolijke liedjes. Ik heb dit direct na de film aangezet maar was het helemaal vergeten omdat we een paar uur buiten waren. Ik haal wat snoep en hartige snacks en we nestelen ons op de uitgeklapte slaapbank. Mijn vriend heeft een plantje gepakt en we liggen er samen naar te kijken. De blaadjes hebben mooie patroontjes die bewegen. Het is magisch om te zien. Mijn vriend vindt de plant erg mooi en streelt de blaadjes alsof hij de plant liefkoost. Ik word er haast jaloers van, wat een rare ervaring!
Mijn ogen vallen weer dicht en ik zit in een bizarre wereld waar alles oneindig door beweegt in een soort cadans. Er zijn eindeloze ritssluitingen die in de verte in elkaar draaien. Oneindige patronen die bestaan uit (delen van) voorwerpen zoals blaadjes van een plant. Het is een heel schouwspel en ik vind het helemaal leuk. Af en toe moet ik hardop lachen om de bizarre dingen die ik kennelijk verzin. Het is ook vermoeiend en af en toe open ik even mijn ogen om te ontsnappen aan de eindeloze chaos. Als ik dan naar het schilderij naast de bank kijk zie ik allerlei patronen en figuurtjes ontstaan. We eten snoepjes en ze zijn heerlijk. Zo lekker als snoepjes die je als kind krijgt. Ik heb een heel nieuwe liefde voor snoep ineens en ben erg vocaal over hoe lekker het is. Mijn vriend is het ermee eens en we genieten intens.
Buiten is het inmiddels droog en donker. We besluiten nog eens op pad te gaan. Mijn vriend heeft het gevoel dat zijn trip ten einde raakt maar ik zit er nog vol in. We lopen door de wijk naar een parkje. Er zijn mensen op straat en in tuinen. Ik hoor ze en zie ze maar heb geen idee of zij mij zien en of ik raar doe. Ik besluit dat het niet uitmaakt. We lopen via een donker paadje het park in. Het ziet er niet eng uit, juist sprookjesachtig. Eenmaal in het park wil ik naar de lucht kijken. Het is helder met wat wolken en ik ga in het natte gras liggen om naar de sterren te kijken. De sterren hebben regenboogkleurtjes en ik vind het heel mooi. Helaas krijg ik het koud en moet ik weer opstaan. Als we verder lopen tussen hoge bomen door lijkt het alsof de blaadjes van die bomen in keurige cirkels zijn opgesteld. Alsof ik tussen enorme kroonluchters loop. Er is een boom met mos die we er wel zacht uit vinden zien. We doen nog een poging boom knuffelen. Dit bevalt beter. Misschien komt het door het mos, misschien doordat ik nu een winterjas aan heb en niet voel hoe ruw de boom is? We lopen door en gaan nog even op een bankje zitten. Er komt iets met lichtjes aan en we vermoeden een UFO. Helaas blijkt het een vliegtuig te zijn. We bedenken ons dat UFO'S misschien wel zijn bedacht door mensen die aan het trippen zijn. We lopen weer door en komen langs een tuin waar iemand diamond painting schilderijtjes heeft hangen. Ze glinsteren magisch in het licht van de straatlantaarns. We staan ademloos te kijken. Dan bedenk ik me dat deze mensen misschien niet slapen en dat we in hun voortuin spooky staan te doen. We lopen door naar huis.
Eenmaal thuis willen we nog even in de tuin chillen. We steken een Zweedse fakkel aan. Mijn trip gaat een beetje liggen. Ik zie nog wel mooie patroontjes maar dingen vervormen niet meer. Het vuur is gewoon vuur en dat is wel lekker rustig eigenlijk. Ik pak een wijntje en we staren naar het vuur. We reflecteren op de rare dingen die we meemaakten die dag en mijn vriend zegt dat hij vond dat het kort duurde bij hem. We hadden het idee dat dit misschien kwam doordat hij zich er niet aan over gaf en teveel in zijn hoofd/frustratie zat, dat het toch wel anders is dan truffels in die zin. Minder dwingend of overweldigend. Dan gaat het weer regenen en we gaan naar binnen. We hebben wietkoekjes klaargelegd en we nemen er ieder eentje. We gaan weer op de bank liggen. Ik zet een ander filmpje op van lavalampen, de caleidoscoop ben ik zat.
We liggen al snel met onze ogen dicht in een soort halve droomtoestand te spacen. Ik zie weer de chaotische voorstelling van herhalende dingen. De ritssluitingen doen hun ding op de achtergrond en op de voorgrond draaien er allerlei voorwerpen rond op een soort lopende band alsof ik in een fabriek zit. Maar er zijn ook veel voorwerpen die helemaal niet bestaan. Ik zie een soort tennisrackets die bestaan uit frikandel bijvoorbeeld. En benen die over elkaar heen slaan maar zonder lichaam of voeten. Ik heb het gevoel dat ik wil beschrijven wat ik zie, of dat ik woorden of klanken moet bedenken bij de rare dingen die net niet kloppen. Maar het schouwspel gaat snel en wisselt af waardoor ik mentaal achter de feiten aan loop. Het voelt erg ingewikkeld. Alles gaat te snel om uit te leggen en dat stoort me. Ik doe mijn ogen weer even open en bedenk me dat ik helemaal niks hoef uit te leggen. Dat geeft rust. Ik kijk op de klok, het is al 4 uur 's nachts! Het schilderij naast de tv ziet er rustig uit. Ik maak mijn vriend wakker die ook in een andere wereld zat. Het koekje had zijn trip wel doen herleven en hij had nog even heerlijk genoten van het staartje. We gaan naar bed en vallen al snel in slaap.
Al met al was dit echt weer een leuke ervaring! Ik was altijd wat huiverig voor LSD omdat ik dacht dat het mentaal zwaar zou voelen maar dit viel heel erg mee. Ik vond het ook fijn dat het zo euforisch was. Uiteraard niet te vergelijken met MDMA en afgeleiden, maar de euforie gecombineerd met de sprookjesachtige wereld is heerlijk. Wat ik vooral fijn vind is dat het lichamelijk niet belastend voelt. Ik kan eten, ik kan slapen en ik heb geen kater de dagen erna. We gaan het zeker nog eens herhalen, misschien met een candyflip in de toekomst. Nu eerst even minimaal een maandje niks 🤗
We trippen bij mij thuis. Bekend terrein dus! Ik heb boodschappen gedaan voor onze trip. We hebben fruit, snoep, chocola, koekjes, hartige snacks en wat verschillende soorten drinken voorhanden. We nemen onze zegels (ik 100 en hij 150 µg) rond twee uur in de middag op een lege maag. We doen ze 15 minuten onder de tong en slikken ze dan door. Of dat onder de tong houden nu wel of niet zinvol is weten we eigenlijk niet maar het is een kleine moeite. Tijdens de come-up kijken we een Nederlandse romcom voor wat afleiding. De come-up van de meeste middelen is niet mijn favoriete deel maar ik vind het erg meevallen met de 1P-LSD. Ik krijg het een beetje koud en krijg klamme handjes maar gelukkig doet dit middel weinig met mijn maag en word ik er niet misselijk van.
De hogere dosis komt sneller op dan de lage die we de vorige trip hadden. De 50 µg begon pas na anderhalf uur iets te doen maar de 100 µg laat halverwege de film al wat visuele effecten zien. We geven cynisch commentaar op het slechte script en de kleuren op de tv verspringen een beetje. Ik kijk naar het schilderij dat naast mijn tv hangt. Het is alsof iemand het elke halve seconde anders belicht. Dit is bekend terrein, dit zag ik de vorige keer ook. Zodra de film afgelopen is gaan we naar buiten. Ik wil frisse lucht en ik wil naar de wolken kijken. In de tuin staan twee ligstoelen klaar en het is mooi weer. Gewapend met zonnebrillen en een vest voor mij (ik heb het vaak koud als ik space/trip) gaan we naar buiten. De wolken hebben allemaal mooie vormpjes aan de uiteinden die rondjes draaien. We zien kleine regenboogpatroontjes. Elk vliegtuig dat langs vliegt wordt door ons enthousiast ontvangen. Ze laten een regenboogspoor na, zo lijkt het. Ook vogels zijn magisch in die zin.
We liggen heel lang naar de lucht te kijken en we genieten van aardbeien, chocoladekoekjes en mergpijpjes. We besluiten ruim 3 uur na de eerste nog een zegeltje bij te nemen (ik 100 en hij 150) en gaan dan een stukje lopen door de buurt. De natuur is overweldigend mooi. Het voelt alsof we in een animatiefilm of sprookje zitten. Het geruis van de blaadjes aan de bomen, hoe de zon erop valt, de schittering van het water... alles is zo mooi! We lopen onder een bruggetje door en daarachter zien we een stel zwanen met hun jongen in het zonlicht. Het is een magisch moment en we staan allebei dolgelukkig naar die beesten te staren. Om deze sloot zitten allemaal woningen, ik ben benieuwd of iemand ons daar zo zag staan. Dat vragen we ons ook daar hardop af. Mijn vriend zegt dat die mensen vast denken dat we gewoon heel erg van de natuur houden. Wie weet! Het kan me weinig schelen.
We lopen door en komen aan bij een dijkje. Er groeit daar erg hoog gras met gele bloemen. Het waait en het voelt alsof het gras ademt. De wolken zijn prominent aanwezig in de lucht en de weilanden waar we op uit kijken zijn enorm groen. Het lijkt of alle koeien blij zijn, het is erg idyllisch allemaal. We zien eenden met jongen en zitten een hele tijd langs de kant van het fietspad enorm te genieten van de prachtige natuur. Alle kleuren en details zijn zo heftig en mooi dat we niet uitgekeken raken. Als we teruglopen zien we dat mensen hun hond uitlaten. Het is na etenstijd en dit is natuurlijk best een normaal moment maar voor ons voelt het als een complot. Verderop staan drie mannen met honden te praten. Als we ze naderen zeggen ze elkaar (voor ons gevoel vlug) gedag en gaan ieder hun eigen weg. Eentje verdwijnt in onze beleving achteruitlopend in het hoge gras en de andere twee lijken ons te ontvluchten. We vermoeden dat het een geheim genootschap is en verbazen ons over de manier waarop die ene man in het hoge gras verdween. Het leek alsof hij boos naar ons keek terwijl het gras hem opslokte en we kunnen ook niet ontdekken waar hij heen is gegaan. Het geeft ons ook een licht ongemakkelijk gevoel, alsof we ze betrapt hebben. Of misschien alsof wij betrapt zijn?
Even later zijn we dat ongemakkelijke gevoel weer vergeten en mijn vriend merkt op dat hij best een boom zou kunnen knuffelen. We kiezen een mooie grote boom uit en we proberen hem te knuffelen. De boom zag er zacht en uitnodigend uit maar bleek in praktijk toch wel hard en ruw. Het valt mij tegen maar mijn vriend staat nog met die boom in zijn armen. Ik maak een klein filmpje van hem en ben erg trots dat ik mijn telefoon nog kan bedienen. We besluiten weer naar huis te lopen want het is wel erg overweldigend allemaal. Onderweg komen we nog wat mensen tegen die we ongemakkelijk gedag zeggen en zijn we vooral enorm aan het giechelen om onze rare belevenissen.
Eenmaal thuis gaan we weer in de tuin liggen. Ik ben ineens best moe en doe even mijn ogen dicht op de ligstoel. Dan kom ik in een wereld met een soort takken met blaadjes die ademen en open en dicht klappen terwijl ze om mij heen draaien. Er schijnt steeds licht tussen de blaadjes door. Het is heel magisch en ook wel raar. Af en toe open ik mijn ogen even en dan ben ik weer in mijn tuin. Mijn vriend ligt naar de lucht te kijken en beweegt zijn hand met daarin zijn zonnebril heen en weer omdat hij het zo mooi vindt dat er een spoor ontstaat. Ik besluit snacks te gaan maken. Als ik me concentreer moet dat lukken. Ik heb de airfryer al klaargezet van tevoren. Ik zet het ding aan en pak frikandellen uit de vriezer. Ik sta even te staren naar allerlei kleurtjes en ben dan helemaal de tijd kwijt. Is de airfryer nu warm? Ik weet niet hoe ik dat kan zien. Ik dwaal wat rond en besluit op goed geluk de frikandellen erin te doen. Ik heb geen idee hoeveel we er nodig gaan hebben dus ik doe de inhoud van het hele doosje erin. Het is allemaal erg willekeurig en ingewikkeld, maar het lukt.
Het is erg lekker om te eten in deze trip. Dat vind ik fijn want op de meeste uppers en disso's kan ik niks naar binnen krijgen. Nu smaakt alles heerlijk! De frikandellen zijn snel op (vijf was een prima aantal kennelijk) en we buiken nog even uit. Dan begint het te regenen. Mijn vriend voelt zich één met de regen en wil blijven liggen. Ik wil naar binnen, ik heb het koud en ben bang dat we onderkoeld raken. Uiteindelijk gaat hij mee naar binnen. Als we de woonkamer inlopen zijn we ineens weer in een heel ander universum. Ik heb veel planten en ze zijn onwijs groen. Ik vraag me af of planten wel eens trippen? Ik stel me voor dat planten hun hele leven trippen en het helemaal naar hun zin hebben in de kamer. Dat ik de hele week zit te werken tussen de trippende planten. Die gedachte maakt me blij. Ik heb caleidoscoopbeelden op de tv en spotify op de achtergrond. Er staat een playlist aan met vrolijke liedjes. Ik heb dit direct na de film aangezet maar was het helemaal vergeten omdat we een paar uur buiten waren. Ik haal wat snoep en hartige snacks en we nestelen ons op de uitgeklapte slaapbank. Mijn vriend heeft een plantje gepakt en we liggen er samen naar te kijken. De blaadjes hebben mooie patroontjes die bewegen. Het is magisch om te zien. Mijn vriend vindt de plant erg mooi en streelt de blaadjes alsof hij de plant liefkoost. Ik word er haast jaloers van, wat een rare ervaring!
Mijn ogen vallen weer dicht en ik zit in een bizarre wereld waar alles oneindig door beweegt in een soort cadans. Er zijn eindeloze ritssluitingen die in de verte in elkaar draaien. Oneindige patronen die bestaan uit (delen van) voorwerpen zoals blaadjes van een plant. Het is een heel schouwspel en ik vind het helemaal leuk. Af en toe moet ik hardop lachen om de bizarre dingen die ik kennelijk verzin. Het is ook vermoeiend en af en toe open ik even mijn ogen om te ontsnappen aan de eindeloze chaos. Als ik dan naar het schilderij naast de bank kijk zie ik allerlei patronen en figuurtjes ontstaan. We eten snoepjes en ze zijn heerlijk. Zo lekker als snoepjes die je als kind krijgt. Ik heb een heel nieuwe liefde voor snoep ineens en ben erg vocaal over hoe lekker het is. Mijn vriend is het ermee eens en we genieten intens.
Buiten is het inmiddels droog en donker. We besluiten nog eens op pad te gaan. Mijn vriend heeft het gevoel dat zijn trip ten einde raakt maar ik zit er nog vol in. We lopen door de wijk naar een parkje. Er zijn mensen op straat en in tuinen. Ik hoor ze en zie ze maar heb geen idee of zij mij zien en of ik raar doe. Ik besluit dat het niet uitmaakt. We lopen via een donker paadje het park in. Het ziet er niet eng uit, juist sprookjesachtig. Eenmaal in het park wil ik naar de lucht kijken. Het is helder met wat wolken en ik ga in het natte gras liggen om naar de sterren te kijken. De sterren hebben regenboogkleurtjes en ik vind het heel mooi. Helaas krijg ik het koud en moet ik weer opstaan. Als we verder lopen tussen hoge bomen door lijkt het alsof de blaadjes van die bomen in keurige cirkels zijn opgesteld. Alsof ik tussen enorme kroonluchters loop. Er is een boom met mos die we er wel zacht uit vinden zien. We doen nog een poging boom knuffelen. Dit bevalt beter. Misschien komt het door het mos, misschien doordat ik nu een winterjas aan heb en niet voel hoe ruw de boom is? We lopen door en gaan nog even op een bankje zitten. Er komt iets met lichtjes aan en we vermoeden een UFO. Helaas blijkt het een vliegtuig te zijn. We bedenken ons dat UFO'S misschien wel zijn bedacht door mensen die aan het trippen zijn. We lopen weer door en komen langs een tuin waar iemand diamond painting schilderijtjes heeft hangen. Ze glinsteren magisch in het licht van de straatlantaarns. We staan ademloos te kijken. Dan bedenk ik me dat deze mensen misschien niet slapen en dat we in hun voortuin spooky staan te doen. We lopen door naar huis.
Eenmaal thuis willen we nog even in de tuin chillen. We steken een Zweedse fakkel aan. Mijn trip gaat een beetje liggen. Ik zie nog wel mooie patroontjes maar dingen vervormen niet meer. Het vuur is gewoon vuur en dat is wel lekker rustig eigenlijk. Ik pak een wijntje en we staren naar het vuur. We reflecteren op de rare dingen die we meemaakten die dag en mijn vriend zegt dat hij vond dat het kort duurde bij hem. We hadden het idee dat dit misschien kwam doordat hij zich er niet aan over gaf en teveel in zijn hoofd/frustratie zat, dat het toch wel anders is dan truffels in die zin. Minder dwingend of overweldigend. Dan gaat het weer regenen en we gaan naar binnen. We hebben wietkoekjes klaargelegd en we nemen er ieder eentje. We gaan weer op de bank liggen. Ik zet een ander filmpje op van lavalampen, de caleidoscoop ben ik zat.
We liggen al snel met onze ogen dicht in een soort halve droomtoestand te spacen. Ik zie weer de chaotische voorstelling van herhalende dingen. De ritssluitingen doen hun ding op de achtergrond en op de voorgrond draaien er allerlei voorwerpen rond op een soort lopende band alsof ik in een fabriek zit. Maar er zijn ook veel voorwerpen die helemaal niet bestaan. Ik zie een soort tennisrackets die bestaan uit frikandel bijvoorbeeld. En benen die over elkaar heen slaan maar zonder lichaam of voeten. Ik heb het gevoel dat ik wil beschrijven wat ik zie, of dat ik woorden of klanken moet bedenken bij de rare dingen die net niet kloppen. Maar het schouwspel gaat snel en wisselt af waardoor ik mentaal achter de feiten aan loop. Het voelt erg ingewikkeld. Alles gaat te snel om uit te leggen en dat stoort me. Ik doe mijn ogen weer even open en bedenk me dat ik helemaal niks hoef uit te leggen. Dat geeft rust. Ik kijk op de klok, het is al 4 uur 's nachts! Het schilderij naast de tv ziet er rustig uit. Ik maak mijn vriend wakker die ook in een andere wereld zat. Het koekje had zijn trip wel doen herleven en hij had nog even heerlijk genoten van het staartje. We gaan naar bed en vallen al snel in slaap.
Al met al was dit echt weer een leuke ervaring! Ik was altijd wat huiverig voor LSD omdat ik dacht dat het mentaal zwaar zou voelen maar dit viel heel erg mee. Ik vond het ook fijn dat het zo euforisch was. Uiteraard niet te vergelijken met MDMA en afgeleiden, maar de euforie gecombineerd met de sprookjesachtige wereld is heerlijk. Wat ik vooral fijn vind is dat het lichamelijk niet belastend voelt. Ik kan eten, ik kan slapen en ik heb geen kater de dagen erna. We gaan het zeker nog eens herhalen, misschien met een candyflip in de toekomst. Nu eerst even minimaal een maandje niks 🤗
Laatst bewerkt:
