**Dit is een repost van een tripreport uit een oude account die ik nu niet meer wil gebruiken. Omdat ik hoop dat sommige mensen er toch iets aan hebben post ik hem opnieuw. Het dateert van oktober.
Personen: ik (man, 21 jaar) en vriend T (man, 20 jaar) (zijn (korter
) report staat onder het mijne)
Ervaring met tripmiddelen: wat weed...
Set: verwachtend, zorgeloos, benieuwd
Setting: T's studentenkamer
opnamewijze: instant tomatensoepje
Soort & hoeveelheid: Mexicaanse (Psilocybe cubensis), 2,5 gram gedroogde.
Al sedert langere tijd (klein half jaar) zijn een vriend T en ikzelf geïnteresseerd in psychedelische drugs. Af en toe wat weed geprobeerd en de lichte tripeffecten daar spraken ons wel aan. Na hopen tripreports lezen, erowid checken en fora's uitpluizen hadden we onze zinnen gezet op LSD, paddo's, 2C-B en MDMA. LSD bleef onze favoriet omdat LSD ook de bekendste was uit bijvoorbeeld de muziek- en filmwereld. MDMA vonden we eerst maar niets (opgefoktje john's met witte schoentjes in een discotheek? nah) maar blijkt dat die stof heus wel veel meer kan dan je uren aan een stuk te pletter te doen te hakken.
Onze situatie voorgelegd aan iemand die we op een ander forum kenden, en hij raadde ons paddo's aan als “eerste trip”. De goede doseerbaarheid en beperkte duur van de trip was ideaal voor beginners, zo luidde het. Daar hadden we niets tegen in te brengen, en al zeker niet toen deze persoon ons ook elk een portie gedroogde mexicaanse kon bezorgen (openbaar vervoer naar Sluis of elders vanuit Gent anders zou ons een hele namiddag en een hoop geld kosten...).
We hadden al enkele weken lang afgelopen vrijdag gepland als "tripavond" omdat we toen ongestoord op onze studentenkamer konden trippen, terwijl het meeste volk in het studentenhuis weg was naar huis.
Zo gezegd, zo gedaan, en donderdagavond waren we in het bezit van twee magische pakketjes, gewikkeld in aluminiumfolie. 2.5 gram gedroogde mexicaanse voor elk. Bijna een typische smartshop-portie dus, en het bleek een ideale hoeveelheid te zijn.
Vrijdag rond vijf uur begonnen we met de voorbereiding; we zetten wat muziek klaar, verhuisden wat eten, drinken en de comfortabele zetel. De contactpersoon raadde ons aan van ze in stukjes in soep te doen en het boeltje uit te lepelen. Dat leek ons, na eens aan de paddo's te hebben geroken, alleszins een betere optie dan het rauw binnen te spelen. Instant tomatensoepje maken, paar minuutjes laten intrekken, en de soep op een lege maag (laatste maaltijd was van vier uur eerder) binnenwerken. Tegen twintig na vijf zat het goedje in onze maag, de smaak van de paddo's was volledig gemaskeerd en je kon er zelfs een beetje op kauwen zonder iets te smaken, ideaal dus. De enige smaak (buiten tomatensoep) die ik waarnam was warempel "walnoot", dus dat viel echt heel goed mee.
Voor alle veiligheid een emmer klaargezet omdat sommige mensen slecht reageren op de paddo's, maar daar hadden wij geen last van. Na een kwartiertje begonnen T's gordijnen zachtjes te schommelen en te bewegen, en veranderden ze van kleur. De muren op hun geheel begonnen hun typische "adem"-beweging te maken, kleuren veranderden van tint (deur was eerst beige, dan wit, dan paarsachtig...) en T's surroundversterker werd continu groter en kleiner, in een trage, organische, geruststellende beweging. Dit was in het begin enkel wat eye candy en we vroegen ons af of "dit het nu was", want zo heel speciaal was het niet. We hadden dit verwacht en wisten dat een trip veel meer inhield dan wat we nu waarnamen. We zijn nu een half uur weg, tegen zes uur.
Na verloop van tijd merken we opeens dat onze gedachten een loopje met onszelf gaan nemen. Je merkt dat iets kleins voldoende is om bizarre associaties en levendige beelden op te roepen. Opeens kom je dan tot het besef dat je anders aan het denken bent dat je gewoon bent, en val je “uit” je trip, waarna je je op iets anders “concentreert” en het weer van vooraf aan begint. Ondertussen was het buiten donker aan het worden en zorgde de winamp visualisation voor flitsend spektakel op T’s scherm, en de fractalen en bewegende objecten gingen met gesloten ogen een eigen leven leiden of werden herhaald op andere oppervlakken. De muziek werd belangrijker en we herschikten onze playlist zodat we de juiste muziek beethadden. Rustige, elektronische muziek bleek het beste, want snelle, luide muziek met opvallende elementen (zoals stem, schetterende instrumenten…) bracht je meteen uit je concentratie en werkte erg storend.
Vanaf dan wordt alles wat vaag. Er komen “lange” periodes waarin je gedachten de vrije loop gaan, en je soms ook “lange” periodes aan helemaal niets denkt, en de wereld waarneemt en "mentaal behandelt" met gevoelens, indrukken. Met een brede grijns op het gezicht zit je ontroerd te bedenken hoe fantastisch de wereld toch wel niet in elkaar zit, hoe mooi de wereld is, hoe fantastisch het is dat al die miljarden mensen rond jou allemaal hun eigen kleine leventje naast jou beleven. Iets wat me sterk opviel was hoe opvallend het is dat jij zelf, als klein, beperkt wezentje met je beperkte hersencapaciteit, zo’n grote indruk kan maken op je eigen beleveniswereld. Dit klinkt nu bijzonder logisch, maar op het moment zelf was ik vol verwondering over de krachtige indrukken die ik ervaarde. Ik had de indruk dat mijn impressies “er altijd al waren”, en ik vond het opmerkelijk dat ik daar zo’n groot aandeel van “kreeg”. Dit probeerde ik uit te leggen aan T, maar net zoals nu is het quasi onmogelijk om het met het beperkte middel ‘taal’ over te brengen.
Een gedachtengang die mij compleet vreemd is was dat ik opeens mezelf afvroeg wat de "Betekenis" (mét hoofdletter) was. Ik ben helemaal niet religieus en doe vaak nogal smalend over dergelijke "existentiële onzin". Opeens echter stelde ik me die vraag heel duidelijk en pertinent, maar kon en kan er (nog?) geen antwoord op geven. Dat was zeker een van de "onbekendste" gedachten die ik in de trip gehad heb en ik vond het alvast heel interessant.
Ik ben ook een eindje bezig geweest met de andere tripreports die ik had gelezen, en wat ik eruit herkende, en hoe je aan de beschrijving van de effecten kan afleiden hoe mensen redeneren en zaken verklaren, wat ik ook wel interessant vond. Ik had ergens gelezen dat tijd betekenisloos en vervormd raakte tijdens een trip, en dat heb ik ook waargenomen. Toen ik midden in de trip aan de playlist aan het rommelen was (de kleuren van T's scherm hadden er ook nog nooit zo diep en gesatureerd uit gezien) keek ik naar het klokje rechtsbeneden. Toen ik vijf seconden later opnieuw keek was ik verbaasd dat het nog altijd op hetzelfde stond, en ik vroeg me af wat tijd eigenlijk juist betekende, omdat het blijkbaar niet meer was dan wat statische cijfertjes op een computerscherm.
Opvallend ook waren enkele momenten dat ik precies iets "voelde" gebeuren in mijn hersenen, wat me deed denken aan "rewiring of the brain", een term die ik in een tripreport heb gelezen. Ik associeerde het met "compleet nieuwe indrukken", en veronderstelde dat kleine kinderen die nog volop kennis aan het maken zijn met de wereld rondom hen, iets gelijkaardigs meemaakten. Ik herkende het gevoel alleszins van ergens.
Een sigaretje roken was een speciale gebeurtenis, het gloeiende askegeltje was fantastisch mooi en ik had de indruk dat er in dat minuscule kegeltje een hele wereld verborgen school.
"Bad" heb ik zeker niet gegaan, de gedachtengangen die ik had waren allemaal onschuldig of over bovenstaande zaken en ik had nooit het gevoel dat ik "ergens uit moest geraken" of "dat het hopelijk binnenkort gedaan zou zijn".
De CEV waren in het begin een beetje aanwezig, maar waren al bij al beperkt. Ik moest me concentreren om er te zien en heb er weinig aandacht aan besteed. Het mentale effect van de trip was alleszins veel interessanter dan het visuele.
Deze periode’s wisselden af met “nuchtere” periodes waarin ik wat rondliep en wat dingen probeerde zoals een klein kind dat volop “de wereld aan het ontdekken is”, zoals chocolade eten, voelen aan oppervlakken, voorwerpen, je eigen lichaam waarnemen door ermee te bewegen, springen en dergelijke voor een nuchtere persoon onnozele dingen. Met T werden af en toe wat zinnen genre “ik weet niet waar ik eerst moet beginnen” en “opeens heb je het, maar als je het dan hebt ben je het weer kwijt” uitgewisseld, en ze hadden (en hebben) wel degelijk een zinnige betekenis. Mensen die al paddo’s genomen hebben zullen dit gevoel wel herkennen.
Er was nog een andere vriend in zijn studentenkamer in hetzelfde huis die avond, die we niet hadden ingelicht over onze plannen. Tijdens de trip ben ik (en T ook) toch een paar keer ongerust geweest dat hij opeens zomaar de kamer zou binnen daveren en de trip verneuken. Gelukkig was dat niet het geval en hebben we ongestoord kunnen trippen. Het was niet de soort paranoia waar ik over had gelezen (bang van alles en iedereen), eerder een soort ongerustheid dat een nuchtere, luidruchtige invloed de trip zou verpesten.
In het begin van de trip had ik ook wat koud, maar toen ik de verwarming op een comfortabele 23 graden zette voelde ik me bijzonder geborgen en comfortabel, in perfecte rust en harmonie (soms letterlijk harmonie met mijn zetel, waarvan ik soms niet kon voelen waar ik ophield en de zetel begon).
Ik had de indruk dat T iets sterker reageerde dan ik. Waar ik zelf nog meestal de bovenhand had en mijn "trippende" periodes precies niet echt lang duurden en ik rustig in mijn zetel zat, was hij wat onrustiger, wist niet precies wat hij met zichzelf moest aanvangen en smeedde een innige band met zijn wekkerradio ("er zit een draad aan!"). Ook begon het bij hem precies iets vroeger en duidelijker, waar ik me zat af te vragen wat hij bedoelde. Misschien is het verschil in lichaamsgewicht (85 vs 65 kg) de oorzaak.
Toen de trip sterk begon af te zwakken hebben we nog een blokje om gelopen. De visuele effecten waren toen quasi volledig verdwenen, maar bepaalde indrukken bleven nog altijd een beetje gelden, bijvoorbeeld de "saaie leegte" in onze straat die me toen echt wel duidelijk trof.
Nadien hadden we nog zin in een jointje, maar die hebben we wat te straf gerold en te rap opgerookt (ons tijdsbesef was nog niet helemaal in de haak) waardoor T moest overgeven en ikzelf een half uur al zwetend als een rund in mijn zetel lag dood te gaan. Wat wel jammer was maar langs de andere kant ook weer leerrijk. Die opgefokte weed is echt wel stevig spul en je krijgt de mokerslag maar tien minuten nadien.
Al bij al ben ik heel tevreden over mijn trip. De hoeveelheid was perfect, de effecten waren wat ik ervan verwacht had maar dan ook weer helemaal niet. Ik vond het wel wat kort, het mocht nog enkele uren langer geduurd hebben en gerust ook wat dieper. De volgende keer zou ik dus een zwaardere portie (vier gram?) of krachtiger soort (hawaiiaanse?) proberen. Ook LSD, MDMA en 2C-B wil ik zeker nog proberen, al moet je voor bijvoorbeeld LSD een volledige dag uittrekken en zorgen dat je genoeg te doen hebt.
Het samen trippen heeft zijn voordelen zoals de verstandenisband die je hebt met iemand die ook aan het trippen is, maar kan ook soms een negatieve invloed hebben zoals de medetripper die dingen doet of uitprobeert die jou wat in je trip storen. Alleen trippen, in de beslotenis van mijn eigen kamertje, wil ik ook zeker eens proberen. Wel lijkt het me best van altijd iemand te kunnen bereiken waarvan je weet dat hij je zal begrijpen en eventueel een stabiliserende invloed kan zijn.
Voor de rest was ook de "set" een goeie voorbereiding. We hadden die avond helemaal niets te doen, en we hadden ook geen zorgen qua testen of examens (studentenbekommernissen) of andere zaken die je trip kunnen overnemen. Het is zeker niet aangeraden van als je je onrustig of niet goed voelt te willen trippen, want ik kan me zeer goed voorstellen dat je negatieve gedachtengang dan inderdaad enkel maar versterkt wordt.
Vandaag had ik hoofdpijn (iets waar ik normaal nooit last van heb), en ik heb ook op een ander tripreport al gelezen dat iemand daar last van had, ik ben dus niet de enige. Maargoed, met een pijnstillertje was het vlug verholpen.
Onze trip nu beperkte zich hoofdzakelijk tot de eerder beperkte studentenkamer (alhoewel er veel dingen wel degelijk interessant zijn in een trip), maar ik zou ook graag eens trippen in andere omgevingen, zoals een bos of warm weiland, duinen, enzovoort, ook overdag. Het waarnemen van dingen die nuchter doodgewoon en soms saai zijn op een trippende manier is heel leerrijk en maakt je duidelijk dat er veel schoonheid en harmonie zit in de dingen die wij gejaagde mensen te veel als vanzelfsprekend en saai beschouwen.
En als ik ooit aan een lief geraak zou ik zeker met haar eens trippen, dat lijkt me echt een unieke gebeurtenis te zijn.
Zo, dat was het zo ongeveer. Zoals ik al zei is het heel moeilijk om achteraf je indrukken met het beperkte instrument taal voor te stellen, maar dit was alvast een poging. Ik zou het iedereen aanraden omdat het zo'n leerrijke en interessante ervaring is, maar zoals hier (en overal anders) al vermeld, zorg voor de juiste set en setting! Een goeie voorbereiding kan het verschil maken tussen een toffe trip (zoals ik had) en een ervaring die (en dat kan ik me goed inbeelden) slecht uitdraait en je voor de rest van je leven met een dégoût van psychedelica, de wereld of jezelf opscheept.
________________________
Hieronder het report van T. Interessant om te zien dat er veel zaken overeenkomen.
Eerste paddotrip.
Ik was al een tijdje van plan om eens paddo’s te nemen met een vriend en onlangs is het er van gekomen. Om 17u30 hebben we elk 25g Mexicaanse paddo’s genomen, samen met een minute soupje. De smaak viel zeer goed mee. Ik had me verwacht aan een vieze smaak, maar ik proefde er bijna niets van. Het soepje was lekker en de paddo’s waren opgegeten.
De eerste 10 minuten hebben we een playlist samengesteld met wat wij dachten dat bij een trip zou passen. Later bleek dat dit niet het geval was. Daarna besloten we om een episode van the simpsons te bekijken tot de paddo’s hun werk zouden doen. De eerste aflevering lukte om uit te kijken zonder veel problemen. Op het einde merkte ik wel dat er “iets” aanwezig was, maar het was niet sterk genoeg om te kunnen duiden. Dan maar beginnen aan een tweede aflevering…
Een grote 5 minuten later kon ik me met moeite concentreren op de aflevering en merkte wat rare “verschuivingen” op in het beeld. Gezichten die een beetje vertrekken of haperig bewegen. Toen ik me helemaal niet meer kon concentreren, zette ik winamp op en keek wat rond in mijn kamer. Complexe dingen zoals liedjes selecteren of lange zinnen spreken werden moeilijk. Ik bemerkte dat mijn gordijnen licht golfden, de panter die aan de muur hangt licht vervormde als ik bleef kijken en de letters van mijn versterker precies Chinese tekens waren. Al bij al nog redelijk beperkt. We zijn ondertussen al een 40-tal minuten verder.
Plots besef ik hoe geweldig mijn bureaustoel wel niet zit. Lekker zacht, en ruim! Zo comfortabel had ik nog nooit gezeten. Rechtstaan leek me een leuk idee, wat ik dan ook deed. Het duurde even voor ik effectief wist dat ik rechtstond en dat alles wel degelijk meegekomen was uit de bureaustoel. Handen, hoofd, benen, het leek allemaal zover af. Veel meer was er niet te zien al rechtstaand en besloot om terug te zitten.
Ik draaide me rond in mijn bureaustoel en merkte dat het patroon van mijn behangpapier er verdacht levendig uitzag. Het was alsof het naar voren kwam, uit de muur. Ik bleef even kijken ernaar en jawel hoor, er zat leven in mijn muur. Allemaal kleine bolletjes die door elkaar liepen. Mooi was het zeker en vast, tot ze naar me toe kwamen. De bolletjes kwamen los van de muur en kwamen steeds dichter en dichter, of zo leek het toch. Even mijn ogen sluiten en hopen dat ze weggaan. Wonderwel lukte het .
Toen ik verder keek, zag ik vaag een silhouet van een gezicht achter een poster opduiken, maar het was even snel weer weg dan ik het gezien had en bleef een tijdje rustig zitten. De letters op mijn hoofdkussen vloeiden mooi in elkaar over, wat rustgevend was. Dan werd de kamer kleiner en kleiner. Beangstigend vond ik het niet echt, want had al gehoord dat zoiets frequent voorkwam, dus stoorde ik me er niet echt aan. Om toch wat zekerheid te krijgen, keek ik terug naar de panter (andere kant van mijn kamer). Nu keek hij nog veel gevaarlijker dan normaal, dus heb ik het maar gelaten voor wat het was en op mijn bed gaan liggen.
Wat was dat hemels. Mijn deken was een genot om aan te raken en het hoofdkussen wat prachtig. Terwijl ik daar lag, armen onder het hoofdkussen en ogen gesloten, heb ik zowat elk moment van de laatste 2 maanden opnieuw beleefd. Telkens met 1 vraag die opnieuw opdook, waarom? Waarom ben ik hier, waarom doe ik dat, waarom? Nooit werd de vraag beantwoord. Dit was het hoogtepunt van de trip. Soms kon ik mijn handen (die nog altijd onder mijn kussen lagen) zien in de herinneringen en er dingen mee doen, soms was ik er helemaal. Hoelang dit geduurd heeft, weet ik niet precies.
Toen het meeste effect voorbij was, draaide ik me om en zag mijn wekkerradio. Zo hemels! De groene lichtjes ervan waren zo volmaakt perfect, dat ik er een hele tijd mee speelde. De tijd die erop stond, was betekenisloos. Het waren nummertjes, zonder te beseffen hoe laat het was. De antennedraad was een wereld op zich, ook al kon ik er mijn vriend niet van overtuigen. Zo’n goddelijk gekronkel, dat had ik nog nooit gezien. Na wat met het nachtlampje ernaast te hebben gespeeld, wat al even fantastisch was, ging ik naar het toilet. Heel vreemd allemaal. Het voelde zo compleet anders dan normaal, dat het ongewoon leek. Dan maar even in de spiegel kijken. Ik was me bewust dat dat slecht kon aflopen, maar wou toch eens kijken. Grote pupillen, hier en daar een raar trekje, maar niets dat bleef boeien. Dan maar terug in mijn bureaustoel gaan zitten en wat nagenieten.
Daarna besloten we een wandeling te maken, maar buiten nog wat verwardheid over het feit of je handen en voeten nog wel meewaren en dat de natuur prachtig was, merkten we niet veel meer. Alles bij elkaar was dit een zeer leuke ervaring en is ze zeker voor herhaling vatbaar.
Personen: ik (man, 21 jaar) en vriend T (man, 20 jaar) (zijn (korter
) report staat onder het mijne)Ervaring met tripmiddelen: wat weed...
Set: verwachtend, zorgeloos, benieuwd
Setting: T's studentenkamer
opnamewijze: instant tomatensoepje
Soort & hoeveelheid: Mexicaanse (Psilocybe cubensis), 2,5 gram gedroogde.
Al sedert langere tijd (klein half jaar) zijn een vriend T en ikzelf geïnteresseerd in psychedelische drugs. Af en toe wat weed geprobeerd en de lichte tripeffecten daar spraken ons wel aan. Na hopen tripreports lezen, erowid checken en fora's uitpluizen hadden we onze zinnen gezet op LSD, paddo's, 2C-B en MDMA. LSD bleef onze favoriet omdat LSD ook de bekendste was uit bijvoorbeeld de muziek- en filmwereld. MDMA vonden we eerst maar niets (opgefoktje john's met witte schoentjes in een discotheek? nah) maar blijkt dat die stof heus wel veel meer kan dan je uren aan een stuk te pletter te doen te hakken.
Onze situatie voorgelegd aan iemand die we op een ander forum kenden, en hij raadde ons paddo's aan als “eerste trip”. De goede doseerbaarheid en beperkte duur van de trip was ideaal voor beginners, zo luidde het. Daar hadden we niets tegen in te brengen, en al zeker niet toen deze persoon ons ook elk een portie gedroogde mexicaanse kon bezorgen (openbaar vervoer naar Sluis of elders vanuit Gent anders zou ons een hele namiddag en een hoop geld kosten...).
We hadden al enkele weken lang afgelopen vrijdag gepland als "tripavond" omdat we toen ongestoord op onze studentenkamer konden trippen, terwijl het meeste volk in het studentenhuis weg was naar huis.
Zo gezegd, zo gedaan, en donderdagavond waren we in het bezit van twee magische pakketjes, gewikkeld in aluminiumfolie. 2.5 gram gedroogde mexicaanse voor elk. Bijna een typische smartshop-portie dus, en het bleek een ideale hoeveelheid te zijn.
Vrijdag rond vijf uur begonnen we met de voorbereiding; we zetten wat muziek klaar, verhuisden wat eten, drinken en de comfortabele zetel. De contactpersoon raadde ons aan van ze in stukjes in soep te doen en het boeltje uit te lepelen. Dat leek ons, na eens aan de paddo's te hebben geroken, alleszins een betere optie dan het rauw binnen te spelen. Instant tomatensoepje maken, paar minuutjes laten intrekken, en de soep op een lege maag (laatste maaltijd was van vier uur eerder) binnenwerken. Tegen twintig na vijf zat het goedje in onze maag, de smaak van de paddo's was volledig gemaskeerd en je kon er zelfs een beetje op kauwen zonder iets te smaken, ideaal dus. De enige smaak (buiten tomatensoep) die ik waarnam was warempel "walnoot", dus dat viel echt heel goed mee.
Voor alle veiligheid een emmer klaargezet omdat sommige mensen slecht reageren op de paddo's, maar daar hadden wij geen last van. Na een kwartiertje begonnen T's gordijnen zachtjes te schommelen en te bewegen, en veranderden ze van kleur. De muren op hun geheel begonnen hun typische "adem"-beweging te maken, kleuren veranderden van tint (deur was eerst beige, dan wit, dan paarsachtig...) en T's surroundversterker werd continu groter en kleiner, in een trage, organische, geruststellende beweging. Dit was in het begin enkel wat eye candy en we vroegen ons af of "dit het nu was", want zo heel speciaal was het niet. We hadden dit verwacht en wisten dat een trip veel meer inhield dan wat we nu waarnamen. We zijn nu een half uur weg, tegen zes uur.
Na verloop van tijd merken we opeens dat onze gedachten een loopje met onszelf gaan nemen. Je merkt dat iets kleins voldoende is om bizarre associaties en levendige beelden op te roepen. Opeens kom je dan tot het besef dat je anders aan het denken bent dat je gewoon bent, en val je “uit” je trip, waarna je je op iets anders “concentreert” en het weer van vooraf aan begint. Ondertussen was het buiten donker aan het worden en zorgde de winamp visualisation voor flitsend spektakel op T’s scherm, en de fractalen en bewegende objecten gingen met gesloten ogen een eigen leven leiden of werden herhaald op andere oppervlakken. De muziek werd belangrijker en we herschikten onze playlist zodat we de juiste muziek beethadden. Rustige, elektronische muziek bleek het beste, want snelle, luide muziek met opvallende elementen (zoals stem, schetterende instrumenten…) bracht je meteen uit je concentratie en werkte erg storend.
Vanaf dan wordt alles wat vaag. Er komen “lange” periodes waarin je gedachten de vrije loop gaan, en je soms ook “lange” periodes aan helemaal niets denkt, en de wereld waarneemt en "mentaal behandelt" met gevoelens, indrukken. Met een brede grijns op het gezicht zit je ontroerd te bedenken hoe fantastisch de wereld toch wel niet in elkaar zit, hoe mooi de wereld is, hoe fantastisch het is dat al die miljarden mensen rond jou allemaal hun eigen kleine leventje naast jou beleven. Iets wat me sterk opviel was hoe opvallend het is dat jij zelf, als klein, beperkt wezentje met je beperkte hersencapaciteit, zo’n grote indruk kan maken op je eigen beleveniswereld. Dit klinkt nu bijzonder logisch, maar op het moment zelf was ik vol verwondering over de krachtige indrukken die ik ervaarde. Ik had de indruk dat mijn impressies “er altijd al waren”, en ik vond het opmerkelijk dat ik daar zo’n groot aandeel van “kreeg”. Dit probeerde ik uit te leggen aan T, maar net zoals nu is het quasi onmogelijk om het met het beperkte middel ‘taal’ over te brengen.
Een gedachtengang die mij compleet vreemd is was dat ik opeens mezelf afvroeg wat de "Betekenis" (mét hoofdletter
) was. Ik ben helemaal niet religieus en doe vaak nogal smalend over dergelijke "existentiële onzin". Opeens echter stelde ik me die vraag heel duidelijk en pertinent, maar kon en kan er (nog?) geen antwoord op geven. Dat was zeker een van de "onbekendste" gedachten die ik in de trip gehad heb en ik vond het alvast heel interessant.Ik ben ook een eindje bezig geweest met de andere tripreports die ik had gelezen, en wat ik eruit herkende, en hoe je aan de beschrijving van de effecten kan afleiden hoe mensen redeneren en zaken verklaren, wat ik ook wel interessant vond. Ik had ergens gelezen dat tijd betekenisloos en vervormd raakte tijdens een trip, en dat heb ik ook waargenomen. Toen ik midden in de trip aan de playlist aan het rommelen was (de kleuren van T's scherm hadden er ook nog nooit zo diep en gesatureerd uit gezien) keek ik naar het klokje rechtsbeneden. Toen ik vijf seconden later opnieuw keek was ik verbaasd dat het nog altijd op hetzelfde stond, en ik vroeg me af wat tijd eigenlijk juist betekende, omdat het blijkbaar niet meer was dan wat statische cijfertjes op een computerscherm.
Opvallend ook waren enkele momenten dat ik precies iets "voelde" gebeuren in mijn hersenen, wat me deed denken aan "rewiring of the brain", een term die ik in een tripreport heb gelezen. Ik associeerde het met "compleet nieuwe indrukken", en veronderstelde dat kleine kinderen die nog volop kennis aan het maken zijn met de wereld rondom hen, iets gelijkaardigs meemaakten. Ik herkende het gevoel alleszins van ergens.
Een sigaretje roken was een speciale gebeurtenis, het gloeiende askegeltje was fantastisch mooi en ik had de indruk dat er in dat minuscule kegeltje een hele wereld verborgen school.
"Bad" heb ik zeker niet gegaan, de gedachtengangen die ik had waren allemaal onschuldig of over bovenstaande zaken en ik had nooit het gevoel dat ik "ergens uit moest geraken" of "dat het hopelijk binnenkort gedaan zou zijn".
De CEV waren in het begin een beetje aanwezig, maar waren al bij al beperkt. Ik moest me concentreren om er te zien en heb er weinig aandacht aan besteed. Het mentale effect van de trip was alleszins veel interessanter dan het visuele.
Deze periode’s wisselden af met “nuchtere” periodes waarin ik wat rondliep en wat dingen probeerde zoals een klein kind dat volop “de wereld aan het ontdekken is”, zoals chocolade eten, voelen aan oppervlakken, voorwerpen, je eigen lichaam waarnemen door ermee te bewegen, springen en dergelijke voor een nuchtere persoon onnozele dingen. Met T werden af en toe wat zinnen genre “ik weet niet waar ik eerst moet beginnen” en “opeens heb je het, maar als je het dan hebt ben je het weer kwijt” uitgewisseld, en ze hadden (en hebben) wel degelijk een zinnige betekenis. Mensen die al paddo’s genomen hebben zullen dit gevoel wel herkennen.
Er was nog een andere vriend in zijn studentenkamer in hetzelfde huis die avond, die we niet hadden ingelicht over onze plannen. Tijdens de trip ben ik (en T ook) toch een paar keer ongerust geweest dat hij opeens zomaar de kamer zou binnen daveren en de trip verneuken. Gelukkig was dat niet het geval en hebben we ongestoord kunnen trippen. Het was niet de soort paranoia waar ik over had gelezen (bang van alles en iedereen), eerder een soort ongerustheid dat een nuchtere, luidruchtige invloed de trip zou verpesten.
In het begin van de trip had ik ook wat koud, maar toen ik de verwarming op een comfortabele 23 graden zette voelde ik me bijzonder geborgen en comfortabel, in perfecte rust en harmonie (soms letterlijk harmonie met mijn zetel, waarvan ik soms niet kon voelen waar ik ophield en de zetel begon).
Ik had de indruk dat T iets sterker reageerde dan ik. Waar ik zelf nog meestal de bovenhand had en mijn "trippende" periodes precies niet echt lang duurden en ik rustig in mijn zetel zat, was hij wat onrustiger, wist niet precies wat hij met zichzelf moest aanvangen en smeedde een innige band met zijn wekkerradio ("er zit een draad aan!"). Ook begon het bij hem precies iets vroeger en duidelijker, waar ik me zat af te vragen wat hij bedoelde. Misschien is het verschil in lichaamsgewicht (85 vs 65 kg) de oorzaak.
Toen de trip sterk begon af te zwakken hebben we nog een blokje om gelopen. De visuele effecten waren toen quasi volledig verdwenen, maar bepaalde indrukken bleven nog altijd een beetje gelden, bijvoorbeeld de "saaie leegte" in onze straat die me toen echt wel duidelijk trof.
Nadien hadden we nog zin in een jointje, maar die hebben we wat te straf gerold en te rap opgerookt (ons tijdsbesef was nog niet helemaal in de haak) waardoor T moest overgeven en ikzelf een half uur al zwetend als een rund in mijn zetel lag dood te gaan. Wat wel jammer was maar langs de andere kant ook weer leerrijk
. Die opgefokte weed is echt wel stevig spul en je krijgt de mokerslag maar tien minuten nadien.Al bij al ben ik heel tevreden over mijn trip. De hoeveelheid was perfect, de effecten waren wat ik ervan verwacht had maar dan ook weer helemaal niet. Ik vond het wel wat kort, het mocht nog enkele uren langer geduurd hebben en gerust ook wat dieper. De volgende keer zou ik dus een zwaardere portie (vier gram?) of krachtiger soort (hawaiiaanse?) proberen. Ook LSD, MDMA en 2C-B wil ik zeker nog proberen, al moet je voor bijvoorbeeld LSD een volledige dag uittrekken en zorgen dat je genoeg te doen hebt.
Het samen trippen heeft zijn voordelen zoals de verstandenisband die je hebt met iemand die ook aan het trippen is, maar kan ook soms een negatieve invloed hebben zoals de medetripper die dingen doet of uitprobeert die jou wat in je trip storen. Alleen trippen, in de beslotenis van mijn eigen kamertje, wil ik ook zeker eens proberen. Wel lijkt het me best van altijd iemand te kunnen bereiken waarvan je weet dat hij je zal begrijpen en eventueel een stabiliserende invloed kan zijn.
Voor de rest was ook de "set" een goeie voorbereiding. We hadden die avond helemaal niets te doen, en we hadden ook geen zorgen qua testen of examens (studentenbekommernissen) of andere zaken die je trip kunnen overnemen. Het is zeker niet aangeraden van als je je onrustig of niet goed voelt te willen trippen, want ik kan me zeer goed voorstellen dat je negatieve gedachtengang dan inderdaad enkel maar versterkt wordt.
Vandaag had ik hoofdpijn (iets waar ik normaal nooit last van heb), en ik heb ook op een ander tripreport al gelezen dat iemand daar last van had, ik ben dus niet de enige. Maargoed, met een pijnstillertje was het vlug verholpen.
Onze trip nu beperkte zich hoofdzakelijk tot de eerder beperkte studentenkamer (alhoewel er veel dingen wel degelijk interessant zijn in een trip), maar ik zou ook graag eens trippen in andere omgevingen, zoals een bos of warm weiland, duinen, enzovoort, ook overdag. Het waarnemen van dingen die nuchter doodgewoon en soms saai zijn op een trippende manier is heel leerrijk en maakt je duidelijk dat er veel schoonheid en harmonie zit in de dingen die wij gejaagde mensen te veel als vanzelfsprekend en saai beschouwen.
En als ik ooit aan een lief geraak zou ik zeker met haar eens trippen, dat lijkt me echt een unieke gebeurtenis te zijn.
Zo, dat was het zo ongeveer. Zoals ik al zei is het heel moeilijk om achteraf je indrukken met het beperkte instrument taal voor te stellen, maar dit was alvast een poging. Ik zou het iedereen aanraden omdat het zo'n leerrijke en interessante ervaring is, maar zoals hier (en overal anders) al vermeld, zorg voor de juiste set en setting! Een goeie voorbereiding kan het verschil maken tussen een toffe trip (zoals ik had) en een ervaring die (en dat kan ik me goed inbeelden) slecht uitdraait en je voor de rest van je leven met een dégoût van psychedelica, de wereld of jezelf opscheept.
________________________
Hieronder het report van T. Interessant om te zien dat er veel zaken overeenkomen.
Eerste paddotrip.
Ik was al een tijdje van plan om eens paddo’s te nemen met een vriend en onlangs is het er van gekomen. Om 17u30 hebben we elk 25g Mexicaanse paddo’s genomen, samen met een minute soupje. De smaak viel zeer goed mee. Ik had me verwacht aan een vieze smaak, maar ik proefde er bijna niets van. Het soepje was lekker en de paddo’s waren opgegeten.
De eerste 10 minuten hebben we een playlist samengesteld met wat wij dachten dat bij een trip zou passen. Later bleek dat dit niet het geval was
. Daarna besloten we om een episode van the simpsons te bekijken tot de paddo’s hun werk zouden doen. De eerste aflevering lukte om uit te kijken zonder veel problemen. Op het einde merkte ik wel dat er “iets” aanwezig was, maar het was niet sterk genoeg om te kunnen duiden. Dan maar beginnen aan een tweede aflevering…Een grote 5 minuten later kon ik me met moeite concentreren op de aflevering en merkte wat rare “verschuivingen” op in het beeld. Gezichten die een beetje vertrekken of haperig bewegen. Toen ik me helemaal niet meer kon concentreren, zette ik winamp op en keek wat rond in mijn kamer. Complexe dingen zoals liedjes selecteren of lange zinnen spreken werden moeilijk. Ik bemerkte dat mijn gordijnen licht golfden, de panter die aan de muur hangt licht vervormde als ik bleef kijken en de letters van mijn versterker precies Chinese tekens waren. Al bij al nog redelijk beperkt. We zijn ondertussen al een 40-tal minuten verder.
Plots besef ik hoe geweldig mijn bureaustoel wel niet zit. Lekker zacht, en ruim! Zo comfortabel had ik nog nooit gezeten. Rechtstaan leek me een leuk idee, wat ik dan ook deed. Het duurde even voor ik effectief wist dat ik rechtstond en dat alles wel degelijk meegekomen was uit de bureaustoel. Handen, hoofd, benen, het leek allemaal zover af. Veel meer was er niet te zien al rechtstaand en besloot om terug te zitten.
Ik draaide me rond in mijn bureaustoel en merkte dat het patroon van mijn behangpapier er verdacht levendig uitzag. Het was alsof het naar voren kwam, uit de muur. Ik bleef even kijken ernaar en jawel hoor, er zat leven in mijn muur. Allemaal kleine bolletjes die door elkaar liepen. Mooi was het zeker en vast, tot ze naar me toe kwamen. De bolletjes kwamen los van de muur en kwamen steeds dichter en dichter, of zo leek het toch. Even mijn ogen sluiten en hopen dat ze weggaan. Wonderwel lukte het .
Toen ik verder keek, zag ik vaag een silhouet van een gezicht achter een poster opduiken, maar het was even snel weer weg dan ik het gezien had en bleef een tijdje rustig zitten. De letters op mijn hoofdkussen vloeiden mooi in elkaar over, wat rustgevend was. Dan werd de kamer kleiner en kleiner. Beangstigend vond ik het niet echt, want had al gehoord dat zoiets frequent voorkwam, dus stoorde ik me er niet echt aan. Om toch wat zekerheid te krijgen, keek ik terug naar de panter (andere kant van mijn kamer). Nu keek hij nog veel gevaarlijker dan normaal, dus heb ik het maar gelaten voor wat het was en op mijn bed gaan liggen.
Wat was dat hemels. Mijn deken was een genot om aan te raken en het hoofdkussen wat prachtig. Terwijl ik daar lag, armen onder het hoofdkussen en ogen gesloten, heb ik zowat elk moment van de laatste 2 maanden opnieuw beleefd. Telkens met 1 vraag die opnieuw opdook, waarom? Waarom ben ik hier, waarom doe ik dat, waarom? Nooit werd de vraag beantwoord. Dit was het hoogtepunt van de trip. Soms kon ik mijn handen (die nog altijd onder mijn kussen lagen) zien in de herinneringen en er dingen mee doen, soms was ik er helemaal. Hoelang dit geduurd heeft, weet ik niet precies.
Toen het meeste effect voorbij was, draaide ik me om en zag mijn wekkerradio. Zo hemels! De groene lichtjes ervan waren zo volmaakt perfect, dat ik er een hele tijd mee speelde. De tijd die erop stond, was betekenisloos. Het waren nummertjes, zonder te beseffen hoe laat het was. De antennedraad was een wereld op zich, ook al kon ik er mijn vriend niet van overtuigen. Zo’n goddelijk gekronkel, dat had ik nog nooit gezien. Na wat met het nachtlampje ernaast te hebben gespeeld, wat al even fantastisch was, ging ik naar het toilet. Heel vreemd allemaal. Het voelde zo compleet anders dan normaal, dat het ongewoon leek. Dan maar even in de spiegel kijken. Ik was me bewust dat dat slecht kon aflopen, maar wou toch eens kijken. Grote pupillen, hier en daar een raar trekje, maar niets dat bleef boeien. Dan maar terug in mijn bureaustoel gaan zitten en wat nagenieten.
Daarna besloten we een wandeling te maken, maar buiten nog wat verwardheid over het feit of je handen en voeten nog wel meewaren en dat de natuur prachtig was, merkten we niet veel meer. Alles bij elkaar was dit een zeer leuke ervaring en is ze zeker voor herhaling vatbaar.
