Datum: 1 april 2006
Dosis: 2 porties gedroogde mexicaantjes voor drie personen: A, N en ikzelf.
Het was mijn eerste keer. Veel over paddo's gehoord, gepraat en gelezen. Ik begreep dat je lekker in je vel moest zitten om de trip te nemen en hoe meer ik erover las hoe meer zin ik erin kreeg. Ik zat dan ook lekker in mijn vel, toen ik eraan begon en stond helemaal open voor wat er ging gebeuren. Ik had wat (reeds ervaren) vrienden overgehaald om mee te doen, die hadden ook wel weer zin. We zouden het bij A gaan doen want die heeft het meest relaxte huis. Ikzelf woon nogal hoog dus ik was bang dat ik zou denken dat ik kon vliegen en van het balkon af zou springen. Ik wist duidelijk nog niet wat me te wachten stond.
De hele dag weinig gegeten, zoals het hoort en in Leiden even boodschappen gedaan (veel ijs, chips, pure chocolade en pizza's) en bij een smartshoppie twee zakjes gedroogde mexicaantjes gehaald om deze later met zijn drieën te verdelen. Eenmaal thuis de paddo's in stukjes gehakt, verdeeld, de individuele porties in de champignonnensoep gegooid en smullen maar! Het was misschien rond 19:00 uur. N zag ineens een film bij A in de kast staan. Tussen die tientallen DVD's viel Koyaanisqatsi haar op. "Huh heb jij die film?" En ik vroeg nog waar ie over ging, dat was een te ingewikkeld verhaal om mijn gedachten erbij te houden. Het was iets over het verderf der mensheid ofzo. Ik dacht het zal wel. Om de tijd even te doden hebben we wat spelletjes gedaan op de DS. N bleef maar zeuren dat ze honger had (en ze had al behoorlijk wat chocolade, veel glazen cola en andere troep op) dus in de tussentijd ook even een pizza in de oven gedaan. Op een gegeven moment zat N werkelijk hysterisch te lachen tijdens een of ander dom spelletje, de mexicaantjes waren duidelijk hun werk aan het doen. Ben nog eens bij de oven gaan kijken: staat ie wel aan? Is de pizza al goed? Brandt ie niet aan? Ik keek vanaf het balkon op de 4e verdieping even naar beneden. Ik zag wat gasten voetballen en lag ineens in een deuk bij de gedachte dat wij lekker op het punt stonden om te spacen en zij wisten van niks!
Ik liep weer naar de kamer met knieen die reeds begonnen te knikken. En dat al na ongeveer een half uurtje! Ik begon me steeds lekkerder te voelen en vermaakte me al zittend op de grond kostelijk door alleen maar te kijken naar N en A die een spelletje tegen elkaar deden en constant in een deuk lagen. Begon me wel zorgen te maken over die pizza in de oven... "wat nou als ie in de fik vliegt?", dat soort gedachten bleven maar door mijn hoofd spoken, terwijl ie er pas 5 minuten in zat. A zette een kookwekker, goed idee, kon ik me weer ongestoord relaxen. Lekker muziekje stond er ook op, van Air.
Goh wat een lekker gevoel zeg. Wel af en toe braakneigingen van de paddo's, maar dat duurde maar 5 minuten en ze gingen snel over. Totdat de pizza ineens klaar was! Het was er zo eentje met schimmelkaas enzo... ik had echt helemaal geen trek meer maar ik moest hem zogenaamd eten omdat ik hem had uitgekozen. Nou ja een puntje opgegeten en daarna de rest in de vuilnisbak gesodemieterd. Vanaf dit punt (45 minuten na inname) hakte het er voor mijn gevoel allemaal behoorlijk lekker in. Ik voelde me super lekker, ik voelde me een met de bank waarop ik zat en er stond erg lekkere muziek op, volgens mij iets van Sensation Black ofzo. N bleef zeuren dat ze maar niks voelde. Het leek erop alsof ze ons lekkere gevoel kapot wilde maken, maar het kon me niks schelen. Ik voelde me zo uitstekend dat ik me absoluut niet kon openstellen voor dat negatieve gedrag. In plaats daarvan voelde ik me ontzettend creatief en begon wat foto's te maken van m & m's en de asbak enzo. Rook van een sigaret was ook ontzettend mooi en het inademen van rook was ook ontzettend lekker. De zon ging langzaam onder en het was een prachtige zonsondergang maar eigenlijk werd ik er een beetje triest van, omdat ik wist dat al dat moois snel over was. Maar mijn gevoel werd al beter toen ik me bedacht dat morgenochten weer een nieuwe dag is. Wat is het universum toch mooi bedacht ik me. Als ik mijn ogen tegen die ondergaande zon in dicht deed, zag ik allerlei rare figuren in ronde vormen. Er schijnt ook een naam voor te zijn begreep ik later, maar ben het even kwijt. Daarna had ik het idee dat de de takken van de plant van A mij langzaam wilden pakken terwijl ik zo lekker verzonken lag in de bank. Dat waren meteen de meest visuele dingen die me zijn bijgebleven.
Omdat N zich een soort van begon te vervelen, bleef ze zeuren dat ze uit wilde gaan. Ik dacht ben je gek? We zijn op de meest relaxte plaats van het universum! Ok dan maar een film opgezet. Volgens A was het niet de meest geschikte film voor tijdens de paddo's vanwege het negatieve karakter, maar Koyaanisqatsi moest op van N. Ik snapte er geen drol van. Het was een ontzettend trage film met alleen maar beeld en muziek, waarbij de beelden beginnen met mooie wolkjes en zeeen, maar daarna steeds dramatischer worden en uiteindelijk leiden tot de onherroepelijke ondergang van de mens. Alleen de muziek konden we niet horen, wel konden we die heerlijke muziek van Sensation Black nog horen. Op een gegeven moment werd ik een beetje paranoide. Ik begon me af te vragen hoe het kwam dat A en N deze film kenden en deze zo graag aan mij wilden laten zien. Waren ze soms lid van een sekte en wilden ze mij erbij betrekken?
Gelukkig kon ik mijn gedachten goed sturen en was de paranoia snel over. Net als de film trouwens. A begon een spelletje te doen met drie balletjes aan een touwtje, een soort jojo idee. In de balletjes zat een lampje, dus je kunt je voorstellen dat dat waanzinnige effecten opleverde. N en ik waren echt vet geboeid aan het kijken naar die draaiende balletjes! Iedereen moest en zou een keer met die balletjes spelen en als je bezig was voelde dat ook echt goed, alsof je echt het beste erin was zeg maar. Misschien omdat de anderen hun ogen aan het uitkijken waren?
Op een gegeven moment keek ik uit het raam. Het was uitgestorven op straat. Na misschien een minuut kwam A ook uit het raam kijken en als vanuit het niets kwam er ineens een fietser met echt WAANZINNIGE blauwe lampjes aan zijn wielen voorbij rijden! En daarna was de straat weer uitgestorven! A en ik keken elkaar aan en hadden echt zoiets van "Dit kan geen toeval zijn!!!" en lagen meteen helemaal krom van het lachen.
Daarna begon het allemaal vrij snel uit te werken. Wat een raar gevoel zeg. Het leek eerst alsof die heerlijkheid nooit anders was geweest en nooit anders zou kunnen zijn. En ineens zakt dat gevoel een beetje weg. Alsof je opnieuw geboren wordt, of alsof je terug op aarde beland bent, of alsof je weer thuis aankomt na een lange vakantie. Ineens besef je je weer dat er zoiets is als tijd.
Nog even nagepraat, wat gedronken en teruggereden naar huis. Het duurde allemaal bij elkaar iets van 4 uur lang, maar toen ik thuis aankwam voelde ik me nog steeds wel kiplekker. Aanrakingen en kleuren waren nog steeds heel intens. Ik wist wel dat ik een avontuur mee had gemaakt dat ik nog eens wilde meemaken, maar voorlopig nog niet.
De volgende dag wil je werkelijk met iedereen erover praten wat voor belevenissen je hebt meegemaakt, maar dat kan natuurlijk niet. Daarvoor ben ik wel blij met dit soort forums. Verder had ik meteen de neiging om die film te kopen, de muziek te kopen die ik die avond gehoord had en meer van dat soort rare dingen. Die lichtgevende balletjes heb ik nu ook thuis liggen voor een volgende keer.
Dosis: 2 porties gedroogde mexicaantjes voor drie personen: A, N en ikzelf.
Het was mijn eerste keer. Veel over paddo's gehoord, gepraat en gelezen. Ik begreep dat je lekker in je vel moest zitten om de trip te nemen en hoe meer ik erover las hoe meer zin ik erin kreeg. Ik zat dan ook lekker in mijn vel, toen ik eraan begon en stond helemaal open voor wat er ging gebeuren. Ik had wat (reeds ervaren) vrienden overgehaald om mee te doen, die hadden ook wel weer zin. We zouden het bij A gaan doen want die heeft het meest relaxte huis. Ikzelf woon nogal hoog dus ik was bang dat ik zou denken dat ik kon vliegen en van het balkon af zou springen. Ik wist duidelijk nog niet wat me te wachten stond.
De hele dag weinig gegeten, zoals het hoort en in Leiden even boodschappen gedaan (veel ijs, chips, pure chocolade en pizza's) en bij een smartshoppie twee zakjes gedroogde mexicaantjes gehaald om deze later met zijn drieën te verdelen. Eenmaal thuis de paddo's in stukjes gehakt, verdeeld, de individuele porties in de champignonnensoep gegooid en smullen maar! Het was misschien rond 19:00 uur. N zag ineens een film bij A in de kast staan. Tussen die tientallen DVD's viel Koyaanisqatsi haar op. "Huh heb jij die film?" En ik vroeg nog waar ie over ging, dat was een te ingewikkeld verhaal om mijn gedachten erbij te houden. Het was iets over het verderf der mensheid ofzo. Ik dacht het zal wel. Om de tijd even te doden hebben we wat spelletjes gedaan op de DS. N bleef maar zeuren dat ze honger had (en ze had al behoorlijk wat chocolade, veel glazen cola en andere troep op) dus in de tussentijd ook even een pizza in de oven gedaan. Op een gegeven moment zat N werkelijk hysterisch te lachen tijdens een of ander dom spelletje, de mexicaantjes waren duidelijk hun werk aan het doen. Ben nog eens bij de oven gaan kijken: staat ie wel aan? Is de pizza al goed? Brandt ie niet aan? Ik keek vanaf het balkon op de 4e verdieping even naar beneden. Ik zag wat gasten voetballen en lag ineens in een deuk bij de gedachte dat wij lekker op het punt stonden om te spacen en zij wisten van niks!
Ik liep weer naar de kamer met knieen die reeds begonnen te knikken. En dat al na ongeveer een half uurtje! Ik begon me steeds lekkerder te voelen en vermaakte me al zittend op de grond kostelijk door alleen maar te kijken naar N en A die een spelletje tegen elkaar deden en constant in een deuk lagen. Begon me wel zorgen te maken over die pizza in de oven... "wat nou als ie in de fik vliegt?", dat soort gedachten bleven maar door mijn hoofd spoken, terwijl ie er pas 5 minuten in zat. A zette een kookwekker, goed idee, kon ik me weer ongestoord relaxen. Lekker muziekje stond er ook op, van Air.
Goh wat een lekker gevoel zeg. Wel af en toe braakneigingen van de paddo's, maar dat duurde maar 5 minuten en ze gingen snel over. Totdat de pizza ineens klaar was! Het was er zo eentje met schimmelkaas enzo... ik had echt helemaal geen trek meer maar ik moest hem zogenaamd eten omdat ik hem had uitgekozen. Nou ja een puntje opgegeten en daarna de rest in de vuilnisbak gesodemieterd. Vanaf dit punt (45 minuten na inname) hakte het er voor mijn gevoel allemaal behoorlijk lekker in. Ik voelde me super lekker, ik voelde me een met de bank waarop ik zat en er stond erg lekkere muziek op, volgens mij iets van Sensation Black ofzo. N bleef zeuren dat ze maar niks voelde. Het leek erop alsof ze ons lekkere gevoel kapot wilde maken, maar het kon me niks schelen. Ik voelde me zo uitstekend dat ik me absoluut niet kon openstellen voor dat negatieve gedrag. In plaats daarvan voelde ik me ontzettend creatief en begon wat foto's te maken van m & m's en de asbak enzo. Rook van een sigaret was ook ontzettend mooi en het inademen van rook was ook ontzettend lekker. De zon ging langzaam onder en het was een prachtige zonsondergang maar eigenlijk werd ik er een beetje triest van, omdat ik wist dat al dat moois snel over was. Maar mijn gevoel werd al beter toen ik me bedacht dat morgenochten weer een nieuwe dag is. Wat is het universum toch mooi bedacht ik me. Als ik mijn ogen tegen die ondergaande zon in dicht deed, zag ik allerlei rare figuren in ronde vormen. Er schijnt ook een naam voor te zijn begreep ik later, maar ben het even kwijt. Daarna had ik het idee dat de de takken van de plant van A mij langzaam wilden pakken terwijl ik zo lekker verzonken lag in de bank. Dat waren meteen de meest visuele dingen die me zijn bijgebleven.
Omdat N zich een soort van begon te vervelen, bleef ze zeuren dat ze uit wilde gaan. Ik dacht ben je gek? We zijn op de meest relaxte plaats van het universum! Ok dan maar een film opgezet. Volgens A was het niet de meest geschikte film voor tijdens de paddo's vanwege het negatieve karakter, maar Koyaanisqatsi moest op van N. Ik snapte er geen drol van. Het was een ontzettend trage film met alleen maar beeld en muziek, waarbij de beelden beginnen met mooie wolkjes en zeeen, maar daarna steeds dramatischer worden en uiteindelijk leiden tot de onherroepelijke ondergang van de mens. Alleen de muziek konden we niet horen, wel konden we die heerlijke muziek van Sensation Black nog horen. Op een gegeven moment werd ik een beetje paranoide. Ik begon me af te vragen hoe het kwam dat A en N deze film kenden en deze zo graag aan mij wilden laten zien. Waren ze soms lid van een sekte en wilden ze mij erbij betrekken?
Gelukkig kon ik mijn gedachten goed sturen en was de paranoia snel over. Net als de film trouwens. A begon een spelletje te doen met drie balletjes aan een touwtje, een soort jojo idee. In de balletjes zat een lampje, dus je kunt je voorstellen dat dat waanzinnige effecten opleverde. N en ik waren echt vet geboeid aan het kijken naar die draaiende balletjes! Iedereen moest en zou een keer met die balletjes spelen en als je bezig was voelde dat ook echt goed, alsof je echt het beste erin was zeg maar. Misschien omdat de anderen hun ogen aan het uitkijken waren?
Op een gegeven moment keek ik uit het raam. Het was uitgestorven op straat. Na misschien een minuut kwam A ook uit het raam kijken en als vanuit het niets kwam er ineens een fietser met echt WAANZINNIGE blauwe lampjes aan zijn wielen voorbij rijden! En daarna was de straat weer uitgestorven! A en ik keken elkaar aan en hadden echt zoiets van "Dit kan geen toeval zijn!!!" en lagen meteen helemaal krom van het lachen.
Daarna begon het allemaal vrij snel uit te werken. Wat een raar gevoel zeg. Het leek eerst alsof die heerlijkheid nooit anders was geweest en nooit anders zou kunnen zijn. En ineens zakt dat gevoel een beetje weg. Alsof je opnieuw geboren wordt, of alsof je terug op aarde beland bent, of alsof je weer thuis aankomt na een lange vakantie. Ineens besef je je weer dat er zoiets is als tijd.
Nog even nagepraat, wat gedronken en teruggereden naar huis. Het duurde allemaal bij elkaar iets van 4 uur lang, maar toen ik thuis aankwam voelde ik me nog steeds wel kiplekker. Aanrakingen en kleuren waren nog steeds heel intens. Ik wist wel dat ik een avontuur mee had gemaakt dat ik nog eens wilde meemaken, maar voorlopig nog niet.
De volgende dag wil je werkelijk met iedereen erover praten wat voor belevenissen je hebt meegemaakt, maar dat kan natuurlijk niet. Daarvoor ben ik wel blij met dit soort forums. Verder had ik meteen de neiging om die film te kopen, de muziek te kopen die ik die avond gehoord had en meer van dat soort rare dingen. Die lichtgevende balletjes heb ik nu ook thuis liggen voor een volgende keer.
White Rabbit 
