2C-E, het lag al een tijdje op me te wachten maar dit was iets waar ik de tijd voor wilde uittrekken. En wat is het het wachten waard geweest! 2C-E voelt voor mij als een soort mengeling van het warme en uitnodigende karakter van mescaline, het flitsende, de humor en de neonkleuren van LSD, en de aanwezigheden en het kosmische van DPT. Ik had een diep spirituele ervaring als deze totaal niet verwacht op dit moment en voel me nog steeds intens dankbaar dat ik het mee heb mogen maken.
Wie: Niandra la Des, vrouw 30 jaar, 1.74 m 67 kg
Wanneer: februari 2020
Wat: 20 mg 2C-E oraal + 10 mg 3-MeO-PCE nasaal na de piek
Waar: alleen thuis, met tripmaatje V op afstand.
Het is woensdagavond, onverwacht blijk ik de volgende dag vrij te hebben en V vertelt me dat hij plannen heeft om 2C-E voor het eerst te nemen. Een trip samen op afstand lijkt me wel wat maar ik twijfel nog omdat ik nogal met wat persoonlijke problemen worstel. Ik besluit die dag een lange boswandeling te maken en vraag het aan een boom. Hij zegt: “je moet het zelf weten”. V consulteert zijn kamerplant en die knikt hem bemoedigend toe. We besluiten er voor te gaan.
Ik maak mijn huis schoon en gezellig en maak een capsule van ongeveer 20 mg. Om 19.30 uur (T+0) nemen we tegelijk onze capsules in.
De opkomst is voor mij niet te onderscheiden van LSD. Ongemakkelijk, warm/koud, trillen/zweten, hevige spierspanning, lichte misselijkheid. Neonkleurtjes, flikkeringen, alles loopt in elkaar over. Het zou zo maar een typische LSD trip kunnen worden. De klanken van de Sphongle live set die ik op heb staan klinken te gek, met zo veel diepte en zo helder. Hij komt vrij langzaam op, pas na 2 uur ben ik niet meer goed in staat om te typen. V schrijft dat zijn trip underwhelming is en dat hij net wat DPT bij heeft gesnoven.
T+ 2,5. Ik leg mijn laptop weg want de trip is nu eindelijk flink op aan het komen. Na een lange ongemakkelijke opkomst voel ik steeds meer warmte en steeds meer diepte. De trip is zo mooi aan het worden en ik voel dat er iets heel bijzonders staat te gebeuren.
Steeds meer laagjes vallen van mij af. Ik herken het proces van mijn eerste en meest indrukwekkende DPT trip. Mijn onzekerheid, mijn nare eigenschappen, mijn zelfbeeld, alle oncharmante dingen die nu eenmaal horen bij het hebben van een lichaam, ik werp ze allemaal van me af. Dingen die me in het dagelijks leven in de weg zitten komen voorbij, ik laat de nare gevoelens door me heen stromen, laat ze passeren en dan van me afglijden. Het gaat als vanzelf, ik zoek het niet. Ik heb ze eerder al doorleefd en het is goed zo, ze mogen gaan, voor nu. Ik heb hier tijdens vorige trips naar gezocht en wilde de laagjes geforceerd van me afgooien, maar dat kan niet. Het komt wanneer het komt en als het eenmaal tijd is weet je precies wat je moet doen. Al die laagjes van het leven als mens zijn allemaal niet belangrijk, zo makkelijk te overstijgen als je eenmaal voelt dat het gaat om doelen die ver voorbij die van je eigen leven gaan. Geen façades meer, geen filters, niet naar anderen, maar ook niet naar mezelf. Het is compleet onbelangrijk. Ik moet dieper komen, muziek uit, ogen dicht, meditatiehouding op de grond en kleedje over me heen. Mediteren gaat als vanzelf, zonder dat ik het bewust probeer en binnen no time ben ik gedachteloos.
Ik word steeds warmer en de geluiden van deze frequentie klinken zo ontzettend puur en helder. Trillingen van natuurlijke euforie gaan door mijn lijf, ik hoor een zoem in mijn oren die ik ineens weer herken van twee eerdere trips. Dit alles op een zeer uitnodigende manier; ik mag verder, maar dat hoeft niet, ik heb zelf de controle. Het geluid, de visuals, mijn adem, het komt allemaal samen tot één ding: het zijn. Enkel het zijn zonder verleden of toekomst, zonder oordeel, zonder onderscheid. Dit alles gaat gepaard met veel kracht en licht wat door me heen raast terwijl ik toch in een staat van perfecte kalmte verkeer. Mijn leven vliegt in razendsnel tempo aan me voorbij en ik huil, lach, schrik, voel afkeer, hysterie, woede, onmacht én blijdschap tegelijkertijd, tot er nog één gevoel over is: rust.
De 3D wereld is weg en ik bevind me in een kosmische realiteit. De kracht die binnenin me zit is niet mijn kracht, het is de kracht van het universum welke nu door mij heen stroomt, de bron van alles wat is. Ik heb enkele eerdere keren het voorrecht gehad ermee in contact te komen maar het is nog steeds het meest indrukwekkende wat er bestaat. Gebeurt dit echt? Gebeurt dit echt echt? Alles voelt warm en ikzelf en alles om mij heen geeft licht, er stroomt zo veel energie door me heen en dat alles geeft fysiek en mentaal een niet te evenaren gevoel van euforie.
Ik moet V bij me halen. Ik weet niet waar hij is maar ik voel dat ik hem bij me moet halen. Ik weet dat het kan, met deze kracht en met mijn eigen overtuiging dat alles mogelijk is. De enige beperkingen zijn mijn eigen gedachtenkaders en die zijn te overstijgen. Ik concentreer me, probeer me eerst met volledige aandacht en focus bewust te worden van waar ik me op dit moment bevind. Langzaam maar zeker ontvouwt deze dimensie zich om mij heen, gevoelsmatig en ook visueel. Eerst een paar aanwezigheden, ik voelde ze al eerder en zie ze vervolgens visueel verschijnen als lichtgevende ‘dingetjes’. Dat ik ze nu zichtbaar heb gemaakt geeft ongelooflijke tintels en golven van licht en euforie door mijn lichaam heen, ik ben toch nog stomverbaasd van iets waarvan ik eigenlijk wel wist dat het kon, maar nu voor het eerst écht mag beleven. WOW! Gebeurt dit echt? Kan ik dit echt? Ik raak overweldigd door de krachten van datgeen wat me heeft aangeraakt en bevind me ineens weer in mijn woonkamer door het geluid van mijn eigen lach van ongeloof. Niet overweldigd raken nu, kalm blijven en blijven geloven. Ik sluit mijn ogen opnieuw, concentreer me en dan verschijnt het weer, echter dan al het andere wat ik als ‘echt’ waarneem. Wauw! Zo ongelooflijk wat er hier gebeurt! Ik verzin dit toch niet zelf, dit kan toch niet nep zijn? Door die gedachtes voel ik de aanwezigheden afzwakken in kracht, maar ik weet nu wat ik moet doen: in opperste concentratie blijven en geloven in wat er gebeurt. De aanwezigheden worden langzaam net zo zichtbaar als mijn eigen bewustzijn en ze voelen heel vredig aan. Ze wachten rustig tot mijn krachten genoeg zijn toegenomen om volledig daar te zijn.
Nu is het tijd voor de volgende stap. Ik zoek waar V is, maar hij is niet hier. Ik scan de omgeving verder, probeer op meerdere lagen contact te maken met al het bewustzijn wat daar is. Hoewel deze omgeving vol licht en liefde is voel ik ook dat er een dunne lijn is tussen dit en het tegenovergestelde: duisternis, of het kwaad. Het is altijd in de buurt en ik moet oppassen dat ik geen misstap maak en aan de andere kant terechtkom. Toch geef ik alles wat ik heb en dan voel ik iets in de verte: ik kan V niet zien, maar hij is ergens vele lagen verderop en ik kan hem naar me toe trekken. Ik focus de volledige kracht die door me heen gaat op het hierheen halen van V, en ik voel hem dichterbij komen. Dit is geen wishful thinking: dit is echt. Heel duidelijk voel ik het verschil tussen iets willen (de vorige keer wílde ik dat iemand er was en léék het net echt, maar ik wist dat het niet echt was) en iets dat daadwerkelijk gebeurt. Het is keihard werken, ik blijf mijn ogen dichtknijpen, zweetdruppels lopen over mijn lijf en ik mag me niet af laten leiden door welke gedachte dan ook. Hij komt steeds dichterbij, hij wordt steeds wat tastbaarder. Alles om mij heen licht op, opnieuw hevige tintels door mijn lijf en er gaat een ontzettend sterke elektrische energie door mij heen. Het voelt zo lekker dat ik bijna zou vergeten wat ik aan het doen ben. Is dit echt? Gebeurt dit echt niet slechts in mijn eigen hoofd? Hij komt nog dichterbij, er is nog één laag tussen hem en mij. Bíjna is hij hier, zo echt dat ik bijna “hallo!” wil roepen, en ik niet verbaasd zou zijn als hij “hallo” terug zou zeggen. Mijn enthousiasme gaat bijna door het dak, ik wil “zie je wel, ik wist het!!!” roepen, maar ik ben er nog niet. Even krijg ik de gedachte dat niet hij, maar acht.zes door de laag heen zou komen en met veel enthousiasme en humor ineens hier naast me op de bank zou zitten, en bij die gedachte rol ik bijna van de bank van het lachen en verslapt mijn focus. Ik doe nog een poging maar V zijn energie is weer verder weg aan het gaan. Ik besef me dat het alleen gaat lukken als hij het op dat moment óók met volle kracht probeert én als hij ook echt gelooft dat het kan.
Met het risico deze staat van zijn te verliezen pak ik mijn telefoon en app ik V: “gebeurt dit alleen in mijn hoofd?”. Hij is even kort online, heeft mijn bericht gezien maar antwoordt niet. Misschien tript hij te hard om te antwoorden of weet hij niet wat hij moet zeggen, maar het zorgt er wel voor dat ik twijfel aan de echtheid van mijn ervaring. Na een tijdje merk ik dat gedachtes over hoe het met hem gaat, mogelijke miscommunicatie en wat hij wel niet van me zal denken mijn trip in de weg beginnen te staan. Volgens mij zit hij niet op dezelfde pagina als ik, misschien is hij met andere dingen bezig en als dat zo is is dat oké, maar ik moet het wel weten zodat ik het los kan laten en zelf verder kan. Ik open mijn ogen en zeg hardop: “laat even wat van je horen, geef even een teken zodat ik verder kan”. Direct trilt mijn telefoon, V schrijft “wow”. Dat is alles wat ik nodig heb. Toeval bestaat niet.
Even een ‘pauze’. Mijn lichaam doet pijn van de geleverde inspanning en de intensiteit van de ervaring heeft mij misselijk gemaakt. Een minimale prijs voor deze ervaring. De warmte en de kracht is nog steeds bij me en ik voel me intens kalm, aangeraakt door iets wat hoger is dan ik. De tranen lopen over mijn wangen van geluk en dankbaarheid. Als de misselijkheid wat gezakt is doe ik alle lampen uit en ga weer in meditatiehouding op de grond zitten. Als vanzelf glijden de weinige gedachtes die er nog waren weer van me af en ik voel me net Ram Dass, waar ik vervolgens weer erg om moet lachen. Ik ga terug naar andere tijden, andere mensen, andere religies. En dan stijg ik op, ik kijk neer op mijn levenloze lichaam van bovenaf, en dan die van V, en het is goed want het is voor een doel wat veel hoger is dan het onze. Even ontstaat er wat angst vanuit mijn DPT trips dat ik totaal ondergeschikt ben aan het hogere doel en mijn leven bij voorbaat zinloos is en ik er niets over te zeggen heb, maar dit voelt anders. Hoewel ik hier ook niks over te zeggen heb, is het juist iets wat ik wil. Dit gaat om iets evolutionairs wat diep in mijn genen zit opgeslagen, en het komt met een diep gevoel van vrede en zingeving. Het is eng om te voelen dat iets groters dan ikzelf mijn denken en handelen overneemt maar tegelijkertijd is dit iets wat alle mensen voor mij ook hebben moeten doen om het voortbestaan van de soort in stand te houden, alleen gebeurt dit meestal zonder dat wij ons er bewust van zijn.
Ik versmelt met alles om mij heen, ik weet niet meer wat mij is en wat mijn omgeving. Ik test of ik nog een lichaam heb door bewust te ademen. Wauw, wat klinkt mijn adem ontzettend puur en helder. Ik heb dus nog een lichaam in de fysieke wereld, waar ik naar terug mag keren als ik dat wil. Ik voel mij zo nietig en intens geroerd. Ik laat me meevoeren, steeds verder weg.
Ik ben volledig VRIJ.
Klanken komen in mij op, ik begin te zingen, het klinkt als een eeuwenoud heilig lied met klanken die ik nog nooit eerder heb gehoord en ondanks dat ik eigenlijk niet kan zingen klinkt mijn stem als de mooiste stem die er is, zo puur en zo dichtbij de bron.
T+5. Ik blijf verder zweven in deze staat van perfecte gedachteloosheid tot de effecten van de 2C-E steeds wat minder worden. Daarmee ben ik ook direct weer een hoop vergeten, mijn hersenen kunnen de ervaring niet in menselijke termen omzetten, zoals wat dat hogere doel inhield. Oh, laat het niet weggaan…
In de app schrijf ik naar V: “ik ben er uit aan het komen. Wil ik niet. Het oversteeg mij en het oversteeg jou en ons mensen. Misschien moet ik iets bijnemen.” V reageert enkele minuten later met “snap er niks van”.
T+6. Hoewel de warme euforie nog steeds aanwezig is voel ik het steeds verder afzwakken. Nu psychedelica bijnemen lijkt me weinig zin hebben en bovendien trekt mijn rug die bodyload niet meer, dus ik neem zo’n 10 mg 3-MeO-PCE (dissociatief) en snuif het op, hopend dat ik weg kan blijven zweven op het warme en vredige gevoel. Ondertussen proberen V en ik onze ervaring met elkaar te delen, en het lukt steeds beter om zinnetjes te maken. Ik zet een prachtig ambient album op en langzaam helpt de disso me inderdaad om verder op de golven van warmte te zweven, hoewel ik nu ook wel typsiche disso effecten voel welke niet onaangenaam, maar wel simpelweg een vervuiling van de prachtige spirituele ervaring zijn. Ik heb al spijt van mijn respectloze keuze maar gelukkig neemt de werking van de disso niet de overhand. Ik voel mijn spierkracht afnemen en opstaan kost de grootste moeite. Ik ga liggen op de bank, ik moet erg veel kracht zetten om de toetsen van mijn laptop in te kunnen drukken. De handen die typen lijken niet van mij te zijn en ik ervaar alles alsof ik er van een afstandje naar kijk. Het voelt zo fijn om even met V over de ervaring te praten en ook een beeld te krijgen van wat hij allemaal heeft ervaren en doorstaan tijdens zijn trip. Hoewel het allemaal nog lastig te verwoorden en te plaatsen is merk ik dat mijn filters nog steeds weg zijn en alles wat ik zeg puur vanuit mijzelf komt. Opnieuw blijkt humor dé manier om te relativeren en ik lig krom om taalgrapjes, theatrale situaties die ik voor me zie en een filmpje over een oma en een schaap.
T+9. Fysiek voel ik me overreden door een paar bussen, wat een uitputtingsslag is het geweest maar ondanks de vermoeidheid voel ik me mentaal herboren. Ik moet het echter wel doen met dit lijf met chronische pijn dus ik kan er maar beter zo goed mogelijk voor zorgen. Op de bank liggen gaat niet meer van de pijn, zitten of staan ook niet echt dus ik besluit te gaan douchen. Wat een lumineus idee en wat voelt het hete water heerlijk aan op mijn pijnlijke rug. Ik laat het water over mijn gezicht gaan, was mezelf en zing voluit “zoek de zeep” van Bert en Ernie. Dat het 04.30 uur is en de huizen hier erg gehorig zijn hindert niet.
T+10. De trip is voorbij, ik ben aan het aarden en ik heb er veel moeite mee. Ik wil weer terug naar waar ik was tijdens de trip, maar ik weet dat ik ook het materiele leven meer moet gaan waarderen. Als ik mij toe blijf wijden aan meditatie, beweging, goede voeding en andere technieken zal het steeds makkelijker worden om tijdens dit leven tijdelijk mijn lichaam te ontstijgen en in de verschillende staten van bewustzijn te komen, ook zonder psychedelica. Helaas laten de verplichtingen van het leven niet altijd ruimte hiervoor maar om spiritueel te blijven groeien is het essentieel dat ik hier toch weer meer tijd voor vrij maak, wat ik me dus ook direct voorneem.
De pijn neemt steeds verder de overhand dus ik besluit mijzelf uit mijn lijden te verlossen en mezelf een paar uur slaap te gunnen met wat kortwerkende benzo’s. Ik slaap een uurtje of drie, wat mijn lichaam erg goed doet.
T+16. Ik begin nu pas een beetje te begrijpen wat er allemaal is gebeurd, ondanks dat ik helaas ook weer veel te veel vergeten ben omdat zo’n overweldigende ervaring gewoon niet in menselijke begrippen op te slaan is. De wereld is ineens weer zo mooi, ik voel nog steeds een lichte kracht en zelfverzekerdheid in me en ik voel liefde voor alles om me heen. Ik loop naar buiten, en de zon heeft nog nooit zo mooi geschenen, de wind zo ongelooflijk lekker gevoeld op mijn huid. Alles is vervuld van schoonheid en puurheid en ik aanschouw de wereld met de verwondering van een kind. Ik loop weer naar huis, maak een bakje met vers fruit klaar en eet het in de zon in mijn tuin op. Kon alles maar altijd zo blijven, uit de hectiek, enkel in het moment.
Helaas moet ik me al gauw weer begeven in de stress van het dagelijks leven. Hoe doe je in godsnaam weer ‘normaal’ na zoiets als dit? Ik wil het van de daken schreeuwen en kan aan niets anders denken, maar ik word geacht mijn rol weer op me te nemen en weer verder te spelen in de grote theatershow van het leven.
2C-E is ondanks de onprettige bodyload misschien wel één van mijn nieuwe favorieten geworden. De volgende keer wil ik wel graag nog wat hoger doseren omdat ik me nu héél hard moest blijven concentreren om zo diep te blijven gaan. Ik blijf nog even genieten van de afterglow!
Wie: Niandra la Des, vrouw 30 jaar, 1.74 m 67 kg
Wanneer: februari 2020
Wat: 20 mg 2C-E oraal + 10 mg 3-MeO-PCE nasaal na de piek
Waar: alleen thuis, met tripmaatje V op afstand.
Het is woensdagavond, onverwacht blijk ik de volgende dag vrij te hebben en V vertelt me dat hij plannen heeft om 2C-E voor het eerst te nemen. Een trip samen op afstand lijkt me wel wat maar ik twijfel nog omdat ik nogal met wat persoonlijke problemen worstel. Ik besluit die dag een lange boswandeling te maken en vraag het aan een boom. Hij zegt: “je moet het zelf weten”. V consulteert zijn kamerplant en die knikt hem bemoedigend toe. We besluiten er voor te gaan.
Ik maak mijn huis schoon en gezellig en maak een capsule van ongeveer 20 mg. Om 19.30 uur (T+0) nemen we tegelijk onze capsules in.
De opkomst is voor mij niet te onderscheiden van LSD. Ongemakkelijk, warm/koud, trillen/zweten, hevige spierspanning, lichte misselijkheid. Neonkleurtjes, flikkeringen, alles loopt in elkaar over. Het zou zo maar een typische LSD trip kunnen worden. De klanken van de Sphongle live set die ik op heb staan klinken te gek, met zo veel diepte en zo helder. Hij komt vrij langzaam op, pas na 2 uur ben ik niet meer goed in staat om te typen. V schrijft dat zijn trip underwhelming is en dat hij net wat DPT bij heeft gesnoven.
T+ 2,5. Ik leg mijn laptop weg want de trip is nu eindelijk flink op aan het komen. Na een lange ongemakkelijke opkomst voel ik steeds meer warmte en steeds meer diepte. De trip is zo mooi aan het worden en ik voel dat er iets heel bijzonders staat te gebeuren.
Steeds meer laagjes vallen van mij af. Ik herken het proces van mijn eerste en meest indrukwekkende DPT trip. Mijn onzekerheid, mijn nare eigenschappen, mijn zelfbeeld, alle oncharmante dingen die nu eenmaal horen bij het hebben van een lichaam, ik werp ze allemaal van me af. Dingen die me in het dagelijks leven in de weg zitten komen voorbij, ik laat de nare gevoelens door me heen stromen, laat ze passeren en dan van me afglijden. Het gaat als vanzelf, ik zoek het niet. Ik heb ze eerder al doorleefd en het is goed zo, ze mogen gaan, voor nu. Ik heb hier tijdens vorige trips naar gezocht en wilde de laagjes geforceerd van me afgooien, maar dat kan niet. Het komt wanneer het komt en als het eenmaal tijd is weet je precies wat je moet doen. Al die laagjes van het leven als mens zijn allemaal niet belangrijk, zo makkelijk te overstijgen als je eenmaal voelt dat het gaat om doelen die ver voorbij die van je eigen leven gaan. Geen façades meer, geen filters, niet naar anderen, maar ook niet naar mezelf. Het is compleet onbelangrijk. Ik moet dieper komen, muziek uit, ogen dicht, meditatiehouding op de grond en kleedje over me heen. Mediteren gaat als vanzelf, zonder dat ik het bewust probeer en binnen no time ben ik gedachteloos.
Ik word steeds warmer en de geluiden van deze frequentie klinken zo ontzettend puur en helder. Trillingen van natuurlijke euforie gaan door mijn lijf, ik hoor een zoem in mijn oren die ik ineens weer herken van twee eerdere trips. Dit alles op een zeer uitnodigende manier; ik mag verder, maar dat hoeft niet, ik heb zelf de controle. Het geluid, de visuals, mijn adem, het komt allemaal samen tot één ding: het zijn. Enkel het zijn zonder verleden of toekomst, zonder oordeel, zonder onderscheid. Dit alles gaat gepaard met veel kracht en licht wat door me heen raast terwijl ik toch in een staat van perfecte kalmte verkeer. Mijn leven vliegt in razendsnel tempo aan me voorbij en ik huil, lach, schrik, voel afkeer, hysterie, woede, onmacht én blijdschap tegelijkertijd, tot er nog één gevoel over is: rust.
De 3D wereld is weg en ik bevind me in een kosmische realiteit. De kracht die binnenin me zit is niet mijn kracht, het is de kracht van het universum welke nu door mij heen stroomt, de bron van alles wat is. Ik heb enkele eerdere keren het voorrecht gehad ermee in contact te komen maar het is nog steeds het meest indrukwekkende wat er bestaat. Gebeurt dit echt? Gebeurt dit echt echt? Alles voelt warm en ikzelf en alles om mij heen geeft licht, er stroomt zo veel energie door me heen en dat alles geeft fysiek en mentaal een niet te evenaren gevoel van euforie.
Ik moet V bij me halen. Ik weet niet waar hij is maar ik voel dat ik hem bij me moet halen. Ik weet dat het kan, met deze kracht en met mijn eigen overtuiging dat alles mogelijk is. De enige beperkingen zijn mijn eigen gedachtenkaders en die zijn te overstijgen. Ik concentreer me, probeer me eerst met volledige aandacht en focus bewust te worden van waar ik me op dit moment bevind. Langzaam maar zeker ontvouwt deze dimensie zich om mij heen, gevoelsmatig en ook visueel. Eerst een paar aanwezigheden, ik voelde ze al eerder en zie ze vervolgens visueel verschijnen als lichtgevende ‘dingetjes’. Dat ik ze nu zichtbaar heb gemaakt geeft ongelooflijke tintels en golven van licht en euforie door mijn lichaam heen, ik ben toch nog stomverbaasd van iets waarvan ik eigenlijk wel wist dat het kon, maar nu voor het eerst écht mag beleven. WOW! Gebeurt dit echt? Kan ik dit echt? Ik raak overweldigd door de krachten van datgeen wat me heeft aangeraakt en bevind me ineens weer in mijn woonkamer door het geluid van mijn eigen lach van ongeloof. Niet overweldigd raken nu, kalm blijven en blijven geloven. Ik sluit mijn ogen opnieuw, concentreer me en dan verschijnt het weer, echter dan al het andere wat ik als ‘echt’ waarneem. Wauw! Zo ongelooflijk wat er hier gebeurt! Ik verzin dit toch niet zelf, dit kan toch niet nep zijn? Door die gedachtes voel ik de aanwezigheden afzwakken in kracht, maar ik weet nu wat ik moet doen: in opperste concentratie blijven en geloven in wat er gebeurt. De aanwezigheden worden langzaam net zo zichtbaar als mijn eigen bewustzijn en ze voelen heel vredig aan. Ze wachten rustig tot mijn krachten genoeg zijn toegenomen om volledig daar te zijn.
Nu is het tijd voor de volgende stap. Ik zoek waar V is, maar hij is niet hier. Ik scan de omgeving verder, probeer op meerdere lagen contact te maken met al het bewustzijn wat daar is. Hoewel deze omgeving vol licht en liefde is voel ik ook dat er een dunne lijn is tussen dit en het tegenovergestelde: duisternis, of het kwaad. Het is altijd in de buurt en ik moet oppassen dat ik geen misstap maak en aan de andere kant terechtkom. Toch geef ik alles wat ik heb en dan voel ik iets in de verte: ik kan V niet zien, maar hij is ergens vele lagen verderop en ik kan hem naar me toe trekken. Ik focus de volledige kracht die door me heen gaat op het hierheen halen van V, en ik voel hem dichterbij komen. Dit is geen wishful thinking: dit is echt. Heel duidelijk voel ik het verschil tussen iets willen (de vorige keer wílde ik dat iemand er was en léék het net echt, maar ik wist dat het niet echt was) en iets dat daadwerkelijk gebeurt. Het is keihard werken, ik blijf mijn ogen dichtknijpen, zweetdruppels lopen over mijn lijf en ik mag me niet af laten leiden door welke gedachte dan ook. Hij komt steeds dichterbij, hij wordt steeds wat tastbaarder. Alles om mij heen licht op, opnieuw hevige tintels door mijn lijf en er gaat een ontzettend sterke elektrische energie door mij heen. Het voelt zo lekker dat ik bijna zou vergeten wat ik aan het doen ben. Is dit echt? Gebeurt dit echt niet slechts in mijn eigen hoofd? Hij komt nog dichterbij, er is nog één laag tussen hem en mij. Bíjna is hij hier, zo echt dat ik bijna “hallo!” wil roepen, en ik niet verbaasd zou zijn als hij “hallo” terug zou zeggen. Mijn enthousiasme gaat bijna door het dak, ik wil “zie je wel, ik wist het!!!” roepen, maar ik ben er nog niet. Even krijg ik de gedachte dat niet hij, maar acht.zes door de laag heen zou komen en met veel enthousiasme en humor ineens hier naast me op de bank zou zitten, en bij die gedachte rol ik bijna van de bank van het lachen en verslapt mijn focus. Ik doe nog een poging maar V zijn energie is weer verder weg aan het gaan. Ik besef me dat het alleen gaat lukken als hij het op dat moment óók met volle kracht probeert én als hij ook echt gelooft dat het kan.
Met het risico deze staat van zijn te verliezen pak ik mijn telefoon en app ik V: “gebeurt dit alleen in mijn hoofd?”. Hij is even kort online, heeft mijn bericht gezien maar antwoordt niet. Misschien tript hij te hard om te antwoorden of weet hij niet wat hij moet zeggen, maar het zorgt er wel voor dat ik twijfel aan de echtheid van mijn ervaring. Na een tijdje merk ik dat gedachtes over hoe het met hem gaat, mogelijke miscommunicatie en wat hij wel niet van me zal denken mijn trip in de weg beginnen te staan. Volgens mij zit hij niet op dezelfde pagina als ik, misschien is hij met andere dingen bezig en als dat zo is is dat oké, maar ik moet het wel weten zodat ik het los kan laten en zelf verder kan. Ik open mijn ogen en zeg hardop: “laat even wat van je horen, geef even een teken zodat ik verder kan”. Direct trilt mijn telefoon, V schrijft “wow”. Dat is alles wat ik nodig heb. Toeval bestaat niet.
Even een ‘pauze’. Mijn lichaam doet pijn van de geleverde inspanning en de intensiteit van de ervaring heeft mij misselijk gemaakt. Een minimale prijs voor deze ervaring. De warmte en de kracht is nog steeds bij me en ik voel me intens kalm, aangeraakt door iets wat hoger is dan ik. De tranen lopen over mijn wangen van geluk en dankbaarheid. Als de misselijkheid wat gezakt is doe ik alle lampen uit en ga weer in meditatiehouding op de grond zitten. Als vanzelf glijden de weinige gedachtes die er nog waren weer van me af en ik voel me net Ram Dass, waar ik vervolgens weer erg om moet lachen. Ik ga terug naar andere tijden, andere mensen, andere religies. En dan stijg ik op, ik kijk neer op mijn levenloze lichaam van bovenaf, en dan die van V, en het is goed want het is voor een doel wat veel hoger is dan het onze. Even ontstaat er wat angst vanuit mijn DPT trips dat ik totaal ondergeschikt ben aan het hogere doel en mijn leven bij voorbaat zinloos is en ik er niets over te zeggen heb, maar dit voelt anders. Hoewel ik hier ook niks over te zeggen heb, is het juist iets wat ik wil. Dit gaat om iets evolutionairs wat diep in mijn genen zit opgeslagen, en het komt met een diep gevoel van vrede en zingeving. Het is eng om te voelen dat iets groters dan ikzelf mijn denken en handelen overneemt maar tegelijkertijd is dit iets wat alle mensen voor mij ook hebben moeten doen om het voortbestaan van de soort in stand te houden, alleen gebeurt dit meestal zonder dat wij ons er bewust van zijn.
Ik versmelt met alles om mij heen, ik weet niet meer wat mij is en wat mijn omgeving. Ik test of ik nog een lichaam heb door bewust te ademen. Wauw, wat klinkt mijn adem ontzettend puur en helder. Ik heb dus nog een lichaam in de fysieke wereld, waar ik naar terug mag keren als ik dat wil. Ik voel mij zo nietig en intens geroerd. Ik laat me meevoeren, steeds verder weg.
Ik ben volledig VRIJ.
Klanken komen in mij op, ik begin te zingen, het klinkt als een eeuwenoud heilig lied met klanken die ik nog nooit eerder heb gehoord en ondanks dat ik eigenlijk niet kan zingen klinkt mijn stem als de mooiste stem die er is, zo puur en zo dichtbij de bron.
T+5. Ik blijf verder zweven in deze staat van perfecte gedachteloosheid tot de effecten van de 2C-E steeds wat minder worden. Daarmee ben ik ook direct weer een hoop vergeten, mijn hersenen kunnen de ervaring niet in menselijke termen omzetten, zoals wat dat hogere doel inhield. Oh, laat het niet weggaan…
In de app schrijf ik naar V: “ik ben er uit aan het komen. Wil ik niet. Het oversteeg mij en het oversteeg jou en ons mensen. Misschien moet ik iets bijnemen.” V reageert enkele minuten later met “snap er niks van”.
T+6. Hoewel de warme euforie nog steeds aanwezig is voel ik het steeds verder afzwakken. Nu psychedelica bijnemen lijkt me weinig zin hebben en bovendien trekt mijn rug die bodyload niet meer, dus ik neem zo’n 10 mg 3-MeO-PCE (dissociatief) en snuif het op, hopend dat ik weg kan blijven zweven op het warme en vredige gevoel. Ondertussen proberen V en ik onze ervaring met elkaar te delen, en het lukt steeds beter om zinnetjes te maken. Ik zet een prachtig ambient album op en langzaam helpt de disso me inderdaad om verder op de golven van warmte te zweven, hoewel ik nu ook wel typsiche disso effecten voel welke niet onaangenaam, maar wel simpelweg een vervuiling van de prachtige spirituele ervaring zijn. Ik heb al spijt van mijn respectloze keuze maar gelukkig neemt de werking van de disso niet de overhand. Ik voel mijn spierkracht afnemen en opstaan kost de grootste moeite. Ik ga liggen op de bank, ik moet erg veel kracht zetten om de toetsen van mijn laptop in te kunnen drukken. De handen die typen lijken niet van mij te zijn en ik ervaar alles alsof ik er van een afstandje naar kijk. Het voelt zo fijn om even met V over de ervaring te praten en ook een beeld te krijgen van wat hij allemaal heeft ervaren en doorstaan tijdens zijn trip. Hoewel het allemaal nog lastig te verwoorden en te plaatsen is merk ik dat mijn filters nog steeds weg zijn en alles wat ik zeg puur vanuit mijzelf komt. Opnieuw blijkt humor dé manier om te relativeren en ik lig krom om taalgrapjes, theatrale situaties die ik voor me zie en een filmpje over een oma en een schaap.
T+9. Fysiek voel ik me overreden door een paar bussen, wat een uitputtingsslag is het geweest maar ondanks de vermoeidheid voel ik me mentaal herboren. Ik moet het echter wel doen met dit lijf met chronische pijn dus ik kan er maar beter zo goed mogelijk voor zorgen. Op de bank liggen gaat niet meer van de pijn, zitten of staan ook niet echt dus ik besluit te gaan douchen. Wat een lumineus idee en wat voelt het hete water heerlijk aan op mijn pijnlijke rug. Ik laat het water over mijn gezicht gaan, was mezelf en zing voluit “zoek de zeep” van Bert en Ernie. Dat het 04.30 uur is en de huizen hier erg gehorig zijn hindert niet.
T+10. De trip is voorbij, ik ben aan het aarden en ik heb er veel moeite mee. Ik wil weer terug naar waar ik was tijdens de trip, maar ik weet dat ik ook het materiele leven meer moet gaan waarderen. Als ik mij toe blijf wijden aan meditatie, beweging, goede voeding en andere technieken zal het steeds makkelijker worden om tijdens dit leven tijdelijk mijn lichaam te ontstijgen en in de verschillende staten van bewustzijn te komen, ook zonder psychedelica. Helaas laten de verplichtingen van het leven niet altijd ruimte hiervoor maar om spiritueel te blijven groeien is het essentieel dat ik hier toch weer meer tijd voor vrij maak, wat ik me dus ook direct voorneem.
De pijn neemt steeds verder de overhand dus ik besluit mijzelf uit mijn lijden te verlossen en mezelf een paar uur slaap te gunnen met wat kortwerkende benzo’s. Ik slaap een uurtje of drie, wat mijn lichaam erg goed doet.
T+16. Ik begin nu pas een beetje te begrijpen wat er allemaal is gebeurd, ondanks dat ik helaas ook weer veel te veel vergeten ben omdat zo’n overweldigende ervaring gewoon niet in menselijke begrippen op te slaan is. De wereld is ineens weer zo mooi, ik voel nog steeds een lichte kracht en zelfverzekerdheid in me en ik voel liefde voor alles om me heen. Ik loop naar buiten, en de zon heeft nog nooit zo mooi geschenen, de wind zo ongelooflijk lekker gevoeld op mijn huid. Alles is vervuld van schoonheid en puurheid en ik aanschouw de wereld met de verwondering van een kind. Ik loop weer naar huis, maak een bakje met vers fruit klaar en eet het in de zon in mijn tuin op. Kon alles maar altijd zo blijven, uit de hectiek, enkel in het moment.
Helaas moet ik me al gauw weer begeven in de stress van het dagelijks leven. Hoe doe je in godsnaam weer ‘normaal’ na zoiets als dit? Ik wil het van de daken schreeuwen en kan aan niets anders denken, maar ik word geacht mijn rol weer op me te nemen en weer verder te spelen in de grote theatershow van het leven.
2C-E is ondanks de onprettige bodyload misschien wel één van mijn nieuwe favorieten geworden. De volgende keer wil ik wel graag nog wat hoger doseren omdat ik me nu héél hard moest blijven concentreren om zo diep te blijven gaan. Ik blijf nog even genieten van de afterglow!
