We waren op consult bij onze dealer. Dit is wat hij zei: "Geen coke en speed, want jullie zijn al energiek genoeg, jullie serotonine moet even opgebouwd worden, dus geen mdma. Ketamine en lsd zijn niet geschikt voor op dit feest, dus jullie krijgen 2cb van me."
2cb? We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Geen idee wat het is, maar als onze dealer het zegt moet het wel okee zijn. We spoelen de kleine onschuldig ogende pil direct weg met ons laatste bier, en stappen over op het water.
Het is een uur later… we kijken elkaar vragend aan. Jij ook nog niks? Nee … We voelen niks bijzonders, maar weten ook niet wat we moeten voelen. Dit zal het toch niet zijn? Ik kan intussen niet wachten tot de pil mijn bloedbaan gaat terroriseren, en mijn hoofd zal overnemen.
Het dansen gaat lekker, en de muziek klinkt heftig, maar was dat net ook al niet zo? Ik sta te praten met een meisje dat ik vaag ken van een ander feest. Terwijl we praten kijk ik naar de muur achter haar. –GONGGGGEGONGGG -, zegt de muur. Ik duik nog net op tijd naar achteren. De muur komt op me af als een woeste tsunami. En keert dan weer terug in zijn voegen, maar zover dat er een deuk inkomt. Dan duikelt hij opnieuw naar voren. Ik heb mezelf weer onder controle, en weet dat dit de visuals zijn die blijkbaar bij de geheimzinnige stofformule horen. 2cb ik begin er langzaam van te houden.
Mijn gesprekspartner kijkt me lachend aan. “Wat gebeurde er?” Als ik vertel dat ik 2cb heb gehad, wil ze gelijk weten van welke dealer. Het blijkt dat ze het maanden geleden eens gebruikt heeft, en vanaf die dag op zoek is naar meer. Dat belooft iets goeds voor de rest van mijn trip!
Inderdaad voel ik me supergoed. Ik ben heftig aan het dansen, en het lijkt alsof de hele ruimte met me meedanst. Alles golft heen en weer. Mijn diepteinzicht is volledig naar de klote. Alles wat verder weg is dan 2 meter komt op me af, om daarna weer weg te golven. De muur hangt vol met dezelfde posters, en als ik dichter bij kom, draait hij weg, zoals dat ook met rechte sloten in weilanden gebeurt als je in de trein zit.
Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Steeds loop ik weer naar de muur, om nader te onderzoeken wat daar allemaal aan de hand is. Ook het dansen is te gek, ik voel mijn lichaam niet echt meer, en toch heeft mijn geest de volledige controle.
Mijn vriendje waarmee ik de pil nam merkt nog steeds niks, en zal ook niks meer gaan merken die avond. Het is waarschijnlijk te weinig geweest voor hem. Onze dealer zegt dat het met 2cb het een of het ander is. Of je gaat hard, of je merkt niks. Jammer voor hem, en ik probeer hem wat op te vrolijken met beelden uit mijn trip.
Na een uur van diepteinzichten, veranderen mijn visuals. Ik zie menselijke hallucinaties zoals ik ken van mijn ketamine trips, maar dit keer heel vluchtig. Als ik goed kijk kan ik zien wat het echt is, en toch blijft het menselijke aspect duidelijk zichtbaar.
We gaan vroeg naar huis, en ik luister de rest van de nacht naar mooie muziek. Bob Marley staat live in mijn kamer te zingen over vogeltjes, en vrede op aarde. Bij vlagen voel ik me ook angstig, maar dat gaat snel over. Pas veel later begint mijn vriend ineens te filosoferen, en ik doe vrolijk mee. Als we de volgende ochtend wakker worden staan er drie uitspraken op een papiertje. “Een unicum kan zichzelf niet definieren”, “Het bewustzijn is ervaringsgeil geworden”, en “Tot de dood ons samenbrengt”. In tegenstelling tot onze ketamine filosofeer acties blijken onze uitspraken dit keer overeind te blijven in nuchtere staat.
Kortom ik heb 2cb op mijn goedgekeurde drugslijst gezet onder het kopje: zeker voor herhaling vatbaar! En nog iets heel belangrijks: het is nu twee dagen geleden en ik heb totaal geen kater, of wat dan ook! Joepiejajee!
2cb? We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Geen idee wat het is, maar als onze dealer het zegt moet het wel okee zijn. We spoelen de kleine onschuldig ogende pil direct weg met ons laatste bier, en stappen over op het water.
Het is een uur later… we kijken elkaar vragend aan. Jij ook nog niks? Nee … We voelen niks bijzonders, maar weten ook niet wat we moeten voelen. Dit zal het toch niet zijn? Ik kan intussen niet wachten tot de pil mijn bloedbaan gaat terroriseren, en mijn hoofd zal overnemen.
Het dansen gaat lekker, en de muziek klinkt heftig, maar was dat net ook al niet zo? Ik sta te praten met een meisje dat ik vaag ken van een ander feest. Terwijl we praten kijk ik naar de muur achter haar. –GONGGGGEGONGGG -, zegt de muur. Ik duik nog net op tijd naar achteren. De muur komt op me af als een woeste tsunami. En keert dan weer terug in zijn voegen, maar zover dat er een deuk inkomt. Dan duikelt hij opnieuw naar voren. Ik heb mezelf weer onder controle, en weet dat dit de visuals zijn die blijkbaar bij de geheimzinnige stofformule horen. 2cb ik begin er langzaam van te houden.
Mijn gesprekspartner kijkt me lachend aan. “Wat gebeurde er?” Als ik vertel dat ik 2cb heb gehad, wil ze gelijk weten van welke dealer. Het blijkt dat ze het maanden geleden eens gebruikt heeft, en vanaf die dag op zoek is naar meer. Dat belooft iets goeds voor de rest van mijn trip!
Inderdaad voel ik me supergoed. Ik ben heftig aan het dansen, en het lijkt alsof de hele ruimte met me meedanst. Alles golft heen en weer. Mijn diepteinzicht is volledig naar de klote. Alles wat verder weg is dan 2 meter komt op me af, om daarna weer weg te golven. De muur hangt vol met dezelfde posters, en als ik dichter bij kom, draait hij weg, zoals dat ook met rechte sloten in weilanden gebeurt als je in de trein zit.
Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Steeds loop ik weer naar de muur, om nader te onderzoeken wat daar allemaal aan de hand is. Ook het dansen is te gek, ik voel mijn lichaam niet echt meer, en toch heeft mijn geest de volledige controle.
Mijn vriendje waarmee ik de pil nam merkt nog steeds niks, en zal ook niks meer gaan merken die avond. Het is waarschijnlijk te weinig geweest voor hem. Onze dealer zegt dat het met 2cb het een of het ander is. Of je gaat hard, of je merkt niks. Jammer voor hem, en ik probeer hem wat op te vrolijken met beelden uit mijn trip.
Na een uur van diepteinzichten, veranderen mijn visuals. Ik zie menselijke hallucinaties zoals ik ken van mijn ketamine trips, maar dit keer heel vluchtig. Als ik goed kijk kan ik zien wat het echt is, en toch blijft het menselijke aspect duidelijk zichtbaar.
We gaan vroeg naar huis, en ik luister de rest van de nacht naar mooie muziek. Bob Marley staat live in mijn kamer te zingen over vogeltjes, en vrede op aarde. Bij vlagen voel ik me ook angstig, maar dat gaat snel over. Pas veel later begint mijn vriend ineens te filosoferen, en ik doe vrolijk mee. Als we de volgende ochtend wakker worden staan er drie uitspraken op een papiertje. “Een unicum kan zichzelf niet definieren”, “Het bewustzijn is ervaringsgeil geworden”, en “Tot de dood ons samenbrengt”. In tegenstelling tot onze ketamine filosofeer acties blijken onze uitspraken dit keer overeind te blijven in nuchtere staat.
Kortom ik heb 2cb op mijn goedgekeurde drugslijst gezet onder het kopje: zeker voor herhaling vatbaar! En nog iets heel belangrijks: het is nu twee dagen geleden en ik heb totaal geen kater, of wat dan ook! Joepiejajee!
