Wie?
Ik: 37 jaar 1m78 en 64kg
Hoeveel?
35mg
Waar?
Thuis
Wanneer?
16 mei 19.30u
Mijn eerdere ervaringen met dissociatieven:
Ik heb geen tolerantie voor dissociatieven.
Ik heb wisselende ervaringen gelezen over dit stofje. Toch wekte dit stofje gezonde nieuwsgierigheid op.
Ik heb besloten dit stofje alleen uit te testen, dit omdat het nieuw is voor me en genante situaties binnen gezelschap of feestje wil vermijden.
Mijn eerdere ervaringen met dissociatieven zijn me vrijwel altijd goed bevallen op DXM na.
De DXM trip werd me op een bepaalde tijd te heftig maar heb dit gelukkig goed kunnen managen.
Over naar de DCK ervaring.
(eerder had ik 35mg afgewogen en dit opzij gehouden tot vandaag)
Ik ben geen meester in het schrijven van tripreports, maar ik doe toch een poging om mijn ervaring met jullie te delen.
Olifant in een porseleinen kastje
Ik kom uit een lekker bad dat een gevolg was van een lange wandeling die ik maakte die dag.
Ik voelde me relaxed, het ideale moment om DCK uit te testen. Dit is ook mijn eerste keer.
De DCK kwam in relatief grote witte kristallen.
Omstreeks 19.30u heb ik 25mg van dit goedje afgewogen, geplet en opgesnoven.
De prik in mijn neus viel best mee.
5 minuten later voelde ik de eerste effecten al. Er gebeurde wat in me... wat is dit?
Ik heb het idee dat dit voelt alsof er water naar alle kanten gutst in een emmer, metaforisch ben ik de emmer.
Wiggly woggly zo kan ik het omschrijven.
Dit gevoel werd sterker naarmate de tijd vordert. Ook mijn waarneming werd trager en trager.
Ik had muziek opgezet, dit voelde lekker. Ik vond het leuk om rond te wandelen, die vreemde sensatie, ik loop tegen een paar dingen aan,
alles was grappig/klunzig daarom de naam van dit hoofdstuk. Normaal ervaar je zwaartekracht van boven naar onder, nu voel ik zwaartekracht alsof het van alle kanten komt.
Ik voelde me als een bruute klunzige olifant die de potentie heeft onbewust heel het paleisje rondom hem plat te walsen en om te gooien.
Er was ook een vrolijk gevoel bijgekomen en mijn gedachten namen een andere loop. Loopjes die ik niet gewend ben. Ik kon intens blij worden van een miniscule gedachte maar
evenzeer wat verward... dit heb ik dus zelf in de hand... ik kies voor blij.
Het mannetje in de spiegel
Inmiddels was het ruim 20.00u.
Ik vond het effect opzich wel leuk maar het mocht wel wat intenser. Ik besloot om de resterende 10mg die opzij lag op te snuiven.
10 minuten later voelde ik de effecten stevig intensiveren.
Ik besloot buiten even op de ligstoel in de tuin te genieten van de avondzon. De hond was er ook bij.
Ik rookte een sigaretje, dit voelde heerlijk.
Mijn waarneming begon meer en meer bizarre wendingen te krijgen.
Ik zag mijn hond huppelen en wippen van links naar rechts doorheen te tuin. Ik vond dit intens grappig om te kijken. Het enthousiasme, de vrolijkheid...
Ik zag alles vierdubbel. Een wirwar van hondjes.
Objecten leken groter/kleiner te worden, afstanden leken niet accuraat waargenomen te kunnen worden.
Het word tijd om naar binnen te gaan voor iemand me ziet.
Terug in huis leek het me een fijn idee om met mijn syntheziser en muziekapparatuur te spelen, dit lukte aardig in begin.. ik kreeg er een euforisch gevoel van.
De muziek die ik maakte was voor mij persoonlijk op dat moment als een tapijtje die mij door verschillen staten van ´zijn´ vervoerde.
Ik zit aan de knopjes ik bestuur het metaforisch tapijtje.
Het werd steeds moeilijker om de logica van mijn apparatuur te begrijpen en te hanteren.
Het lukte me voor geen meter meer, verkeerde knopjes draaien, op het verkeerde moment dingen doen,...
Ik wou geen afscheid nemen van ´muziek´, dus zette ik meteen mijn draadloze headset op en zocht een leuk setje op, ik botste op:
Dit voelde perfect, ik had een onweerstaanbare drang om te dansen.
Mijn handen en armen maakten golvende en draaiende bewegingen, dit voelde zo fijn, ik kon dit niet stoppen.
Ik danste voor de spiegel, niet omdat ik narcistisch ben. Ik vond het intrigerend om te zien, ik was me bewust van wie ik ben en hoe ik eruit zie.
Dit vervaagde een beetje later, de bewegingen die ik deed...deed het mannetje in de spiegel na maar dan iets later.
Dan leek het of het mannetje in de spiegel bewegingen maakte die ik nadien nadeed.
Het mannetje in de spiegel was niet meer ´ik´ maar een opzichzelfstaand wezen die met mij in connectie stond.
De muziek voerde me mee, ik voelde een toch wel intense euforie over me heen komen.
Met gesloten ogen danste ik in een triprealiteit die het middel en de muziek voor mij creëerden.
De muziek was hemels en goddelijk, ik was als het ware in een extase...intens gelukkig...en een heel psychedelisch gevoel... meer dan bij 2F-DCK.
Ik denk dat ik een zéér lange tijd non-stop heb gedanst in mijn innerlijke psychedelische realiteit.
De manier waarop je danst onder dissociatieven is heel anders dan bij andere drugs voor mij. Golvend,draaiend,...
Ik was geobsedeerd door deze muziek en door de staat waarin ik me bevond, heel verslavend, ik wil dit niet loslaten.
Ik heb voor mijn gevoel hierin het maximum uitgehaald. Gaan liggen was geen optie.
Come down
Toen het allemaal wat minder werd besloot ik toch af te schakelen en te gaan liggen en kijken wat tv met me doet.
Echt wat vreemd die tv, de acteurs die op dat moment meededen acteerden goed maar ik zag tegelijk ook hoe ze zich opdat moment van acteren vanbinnen voelde.
Bv ze acteren een vrolijke scene maar ik zag dat ze zich vanbinnen helemaal niet vrolijk voelden.
Ook kop nog staart aan te krijgen aan de verhaallijnen en de acties die ze doen, ik zag ook nog steeds dubbel.
Ik besloot de tv maar af te zetten en terug muziek op te zetten onder het genot van een half jointje, dit was prettig en ontspannend als afsluiter van de ervaring.
Een beetje hoofdpijn heb ik wel van de uitwerking van de DCK, maar is verwaarloosbaar. Weegt niet op tegen de heerlijke tijd ik heb gehad.
Verder heb ik lekker geslapen, dag nadien fris en vrolijk opgestaan.
De antidepressieve werking ervaar ik wel, niet dat ik depressief was.
Ik ervaar een angstremmend gevoel, zorgeloze en vrolijke mindset, ik voel me in balans en in touch met mezelf. Dit mag voor mij nog lang aanhouden.
Conclusie
Ik ben aangenaam verrast door DCK.
Sommige effecten hebben in zekere zin vage raakpunten met psychedelica.
Ik vind dit eigenlijk nog beter dan de reguliere ketamine. Leuk dat het langer duurt.
Het positief effect nadien is mooi meegenomen. Ook als je ziet hoe weinig je hiervan nodig hebt...
Ik ben altijd wat huiverig geweest over de verhalen met blaasproblemen etc...
daarom doe ik een dissociatief eens per 2 maanden om zeker te zijn.
Maar mijn idee over DCK is dat het misschien niet zoveel schade doet als 2F-DCK of ketamine omdat je van dit stofje zo weinig tot je neemt.
Is maar een idee, ik kan evengoed fout zitten hierin.
Er zijn helaas nog veel momenten en indrukken die ik ervaarde tijdens mijn trip maar die zijn op dit moment te vaag geworden om neer te typen.
Alvast bedankt om mijn report te lezen, hopelijk hebben jullie er iets aan.
Ik: 37 jaar 1m78 en 64kg
Hoeveel?
35mg
Waar?
Thuis
Wanneer?
16 mei 19.30u
Mijn eerdere ervaringen met dissociatieven:
- ketamine
- 2F-DCK
- DXM
Ik heb geen tolerantie voor dissociatieven.
Ik heb wisselende ervaringen gelezen over dit stofje. Toch wekte dit stofje gezonde nieuwsgierigheid op.
Ik heb besloten dit stofje alleen uit te testen, dit omdat het nieuw is voor me en genante situaties binnen gezelschap of feestje wil vermijden.
Mijn eerdere ervaringen met dissociatieven zijn me vrijwel altijd goed bevallen op DXM na.
De DXM trip werd me op een bepaalde tijd te heftig maar heb dit gelukkig goed kunnen managen.
Over naar de DCK ervaring.
(eerder had ik 35mg afgewogen en dit opzij gehouden tot vandaag)
Ik ben geen meester in het schrijven van tripreports, maar ik doe toch een poging om mijn ervaring met jullie te delen.
Olifant in een porseleinen kastje
Ik kom uit een lekker bad dat een gevolg was van een lange wandeling die ik maakte die dag.
Ik voelde me relaxed, het ideale moment om DCK uit te testen. Dit is ook mijn eerste keer.
De DCK kwam in relatief grote witte kristallen.
Omstreeks 19.30u heb ik 25mg van dit goedje afgewogen, geplet en opgesnoven.
De prik in mijn neus viel best mee.
5 minuten later voelde ik de eerste effecten al. Er gebeurde wat in me... wat is dit?
Ik heb het idee dat dit voelt alsof er water naar alle kanten gutst in een emmer, metaforisch ben ik de emmer.
Wiggly woggly zo kan ik het omschrijven.
Dit gevoel werd sterker naarmate de tijd vordert. Ook mijn waarneming werd trager en trager.
Ik had muziek opgezet, dit voelde lekker. Ik vond het leuk om rond te wandelen, die vreemde sensatie, ik loop tegen een paar dingen aan,
alles was grappig/klunzig daarom de naam van dit hoofdstuk. Normaal ervaar je zwaartekracht van boven naar onder, nu voel ik zwaartekracht alsof het van alle kanten komt.
Ik voelde me als een bruute klunzige olifant die de potentie heeft onbewust heel het paleisje rondom hem plat te walsen en om te gooien.
Er was ook een vrolijk gevoel bijgekomen en mijn gedachten namen een andere loop. Loopjes die ik niet gewend ben. Ik kon intens blij worden van een miniscule gedachte maar
evenzeer wat verward... dit heb ik dus zelf in de hand... ik kies voor blij.
Het mannetje in de spiegel
Inmiddels was het ruim 20.00u.
Ik vond het effect opzich wel leuk maar het mocht wel wat intenser. Ik besloot om de resterende 10mg die opzij lag op te snuiven.
10 minuten later voelde ik de effecten stevig intensiveren.
Ik besloot buiten even op de ligstoel in de tuin te genieten van de avondzon. De hond was er ook bij.
Ik rookte een sigaretje, dit voelde heerlijk.
Mijn waarneming begon meer en meer bizarre wendingen te krijgen.
Ik zag mijn hond huppelen en wippen van links naar rechts doorheen te tuin. Ik vond dit intens grappig om te kijken. Het enthousiasme, de vrolijkheid...
Ik zag alles vierdubbel. Een wirwar van hondjes.
Objecten leken groter/kleiner te worden, afstanden leken niet accuraat waargenomen te kunnen worden.
Het word tijd om naar binnen te gaan voor iemand me ziet.
Terug in huis leek het me een fijn idee om met mijn syntheziser en muziekapparatuur te spelen, dit lukte aardig in begin.. ik kreeg er een euforisch gevoel van.
De muziek die ik maakte was voor mij persoonlijk op dat moment als een tapijtje die mij door verschillen staten van ´zijn´ vervoerde.
Ik zit aan de knopjes ik bestuur het metaforisch tapijtje.
Het werd steeds moeilijker om de logica van mijn apparatuur te begrijpen en te hanteren.
Het lukte me voor geen meter meer, verkeerde knopjes draaien, op het verkeerde moment dingen doen,...
Ik wou geen afscheid nemen van ´muziek´, dus zette ik meteen mijn draadloze headset op en zocht een leuk setje op, ik botste op:
Dit voelde perfect, ik had een onweerstaanbare drang om te dansen.
Mijn handen en armen maakten golvende en draaiende bewegingen, dit voelde zo fijn, ik kon dit niet stoppen.
Ik danste voor de spiegel, niet omdat ik narcistisch ben. Ik vond het intrigerend om te zien, ik was me bewust van wie ik ben en hoe ik eruit zie.
Dit vervaagde een beetje later, de bewegingen die ik deed...deed het mannetje in de spiegel na maar dan iets later.
Dan leek het of het mannetje in de spiegel bewegingen maakte die ik nadien nadeed.
Het mannetje in de spiegel was niet meer ´ik´ maar een opzichzelfstaand wezen die met mij in connectie stond.
De muziek voerde me mee, ik voelde een toch wel intense euforie over me heen komen.
Met gesloten ogen danste ik in een triprealiteit die het middel en de muziek voor mij creëerden.
De muziek was hemels en goddelijk, ik was als het ware in een extase...intens gelukkig...en een heel psychedelisch gevoel... meer dan bij 2F-DCK.
Ik denk dat ik een zéér lange tijd non-stop heb gedanst in mijn innerlijke psychedelische realiteit.
De manier waarop je danst onder dissociatieven is heel anders dan bij andere drugs voor mij. Golvend,draaiend,...
Ik was geobsedeerd door deze muziek en door de staat waarin ik me bevond, heel verslavend, ik wil dit niet loslaten.
Ik heb voor mijn gevoel hierin het maximum uitgehaald. Gaan liggen was geen optie.
Come down
Toen het allemaal wat minder werd besloot ik toch af te schakelen en te gaan liggen en kijken wat tv met me doet.
Echt wat vreemd die tv, de acteurs die op dat moment meededen acteerden goed maar ik zag tegelijk ook hoe ze zich opdat moment van acteren vanbinnen voelde.
Bv ze acteren een vrolijke scene maar ik zag dat ze zich vanbinnen helemaal niet vrolijk voelden.
Ook kop nog staart aan te krijgen aan de verhaallijnen en de acties die ze doen, ik zag ook nog steeds dubbel.
Ik besloot de tv maar af te zetten en terug muziek op te zetten onder het genot van een half jointje, dit was prettig en ontspannend als afsluiter van de ervaring.
Een beetje hoofdpijn heb ik wel van de uitwerking van de DCK, maar is verwaarloosbaar. Weegt niet op tegen de heerlijke tijd ik heb gehad.
Verder heb ik lekker geslapen, dag nadien fris en vrolijk opgestaan.
De antidepressieve werking ervaar ik wel, niet dat ik depressief was.
Ik ervaar een angstremmend gevoel, zorgeloze en vrolijke mindset, ik voel me in balans en in touch met mezelf. Dit mag voor mij nog lang aanhouden.
Conclusie
Ik ben aangenaam verrast door DCK.
Sommige effecten hebben in zekere zin vage raakpunten met psychedelica.
Ik vind dit eigenlijk nog beter dan de reguliere ketamine. Leuk dat het langer duurt.
Het positief effect nadien is mooi meegenomen. Ook als je ziet hoe weinig je hiervan nodig hebt...
Ik ben altijd wat huiverig geweest over de verhalen met blaasproblemen etc...
daarom doe ik een dissociatief eens per 2 maanden om zeker te zijn.
Maar mijn idee over DCK is dat het misschien niet zoveel schade doet als 2F-DCK of ketamine omdat je van dit stofje zo weinig tot je neemt.
Is maar een idee, ik kan evengoed fout zitten hierin.
Er zijn helaas nog veel momenten en indrukken die ik ervaarde tijdens mijn trip maar die zijn op dit moment te vaag geworden om neer te typen.
Alvast bedankt om mijn report te lezen, hopelijk hebben jullie er iets aan.
