• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

Tripreport v/d Maand 60 gram truffels - De draaikolk en de magische pen

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Ja hoor, ik heb het weer geflikt. De grenzen van de waanzin opgezocht.

Truffeltrips hebben mij alle laatste keren teleurgesteld. Ook op 30 gram was het effect matig. Ik had al een jaar geen truffels meer gedaan en besloot het weer eens een kans te geven, en nu maar meteen met grof geschut. Een thuistruffeltripje. Eentje die stevig na mag dreunen.

Zaterdagmiddag.

26 graden.

19:00: 4 gram Syrische wijnruit en 60 gram truffels.

Ik zit in de tuin, ben blij dat ik de schaal vol zure kneiters heb weggekauwd en zit gebiologeerd toe te kijken hoe een hommel van de ene naar de andere bloem zoemt.

Mussen zingen mij toe vanuit de perenboom, een duif landt op het terras. Alles is goed en mooi zo, in de warme avondzon. Alles vredig, geen wolkje aan de lucht. Sluit ik mijn ogen dan zie ik driedimensionale patronen hun dans doen. Rustig. Vredig. Steeds enthousiaster, maar nog altijd vriendelijk.

Ik loop naar binnen om naar de wc te gaan, en besluit daarna even op de bank te gaan zitten met de slagroomspuit. Ik merk dat er heel wat zit aan te komen. Een mist pakt zich samen. Doodse stilte. Stilte voor de storm.

Ik besluit verder binnen te blijven en zet een muziekje op. Niet te hard, want in de verte klinkt gedonder in mijn hoofd en dat klinkt al onheilspellend genoeg.

Mijn kamerplanten beginnen mij te bedanken voor mijn goede zorgen. Maar, hoezo? Maar nee, ik vergeet jullie zo vaak water te geven! Vergeef mij! Ik zal oplettender zijn! Hoe vaak hebben jullie bladeren slap gehangen alvorens ik met mijn gieter aan kwam zetten?

BAM! Asshole!

Ehh... hè? Wat?

Volslagen idioot!

Huh? Wat gebeurt er nu? De mist maakt plaats voor een dreigende donkere wolkenlucht en mijn planten kijken mij zorgelijk aan. Mijn slokdarm perst met kracht een brok zure zever naar omhoog en maar net weet ik deze kledder te blokkeren. Kotsen? Nee, dat is niet wat ik wil. Netjes binnenhouden, netjes verduren wat mij overkomt. Laat maar komen, laat maar komen.

En het komt.

De muziek begeleidt een wervelwind mijn kamer binnen en ik weet niet meer wat ik nu moet vasthouden. Alles gaat naar de knoppen, alles gaat eraan. Mijn hartslag schiet omhoog, ik raak in paniek.

Bad trip? Nee joh. Niks aan de hand. Met dit bijltje heb ik wel eerder gehakt. Ik zit hier op de bank, en ik zit mijn tijd wel uit. Ik doe de deuren op slot, ga languit liggen, ik doe wat ik wil en ik geniet. Het is ik, mijn huiskamer en mijn tripwereld. Een harmonieus trio.

Niemand die mij wat maken kan. Kom maar op, SOS, contact, aloha, waarzo?

Mijn spieren verstijven. Ik zit roerloos op de bank en denk aan, ja, aan wat eigenlijk? Ik kan geen zin meer helder formuleren. Mijn hart gaat tekeer. Is het de MAO-remmer? Is het de dosering? Heb ik nu een stommiteit begaan?

Oke, rustig aan. Relax. Ik moet mezelf niet gek maken. Even languit liggen, muziek op een heel laag volume, en deze heftige vlaag van doodsdreigementen over laten waaien.

Niks overwaaien. Het pakt zich samen, balt zich tot een vuist, grijpt me bij mijn keel en houdt mijn strot vast in een ijzeren greep.

Oké, genade! Alsjeblieft, laat me los. Ik kom ik vrede.

Ik deins terug. Ik hoef geen lol te hebben, ik hoef geen leuke trip. Het hoeft niet vermakelijk te zijn, het mag ook zuiver leerzaam zijn. Ik sta open voor de lessen. Ik sta open, ik ontvang.

Dood ga je, dood ga je. Jammer joh, zeg maar gedag. Je laatste momenten. Geniet ervan, of ook niet. Doe maar wat. Doe maar wat je wil. Doe maar wat! Je gaat eraan, lul, je gaat eraan. Je doet het jezelf aan. Wie heeft die 60 gram truffels nu gegeten? Met een MAO-remmer erbij?

Maar, maar... That's not what I signed up for. Wijze lessen, ja. Maar dood? Nee.

Wat moet ik nu? Ga ik dit wel overleven? Ga ik echt nu dood? Aan truffels? Dat kan toch niet?

Wat zijn mijn opties? Op de bank blijven liggen en misschien doodgaan? Ehm... Nou, als doodgaan part of the deal is, nee, liever niet. Wat dan? Door het huis rennen? Ja! Rennen! Tegen dingen aan rennen, maakt niks uit. Een stoel valt om, een glas valt op de vloer. Ik gil, ik val, ik grijp mij vast in de jaloezieën.

Oké. Het gaat fout. En nu? Ja malloot, wat nu? Naar buiten gaan en om hulp roepen? Nee, wat moet de buurt van mij denken? De buren verklaren mij finaal voor gek. Binnen blijven. Mijn hart gaat zo tekeer dat ik mijzelf met mijn handen probeer in bedwang te houden. Ik adem snel, ik ben bang. Ik moet iemand bellen. Waar is mijn telefoon? Waar de fuck is mijn telefoon? In de keuken? Waar is de keuken? In de la! Wat nou de la? Welke la? Nee, de keuken. Welke keuken? Wie zijn keuken? Wat nou keuken? Wat zoek ik? Wat zoek ik dan? De telefoon? Welke telefoon? Nee, niet de stofzuiger. Fuck off met die stofzuiger. Telefoon zoek ik, telefoon! Op de bank? Onder het bed? In de koelkast? In de tuin? Telefoon! Ik moet bellen! Wie moet ik bellen? Weet ik veel wie ik moet bellen! Maar ik moet bellen! Bellen moet ik, bellen! Gewoon, om even iemand te spreken! Goddomme, tussen de kussens van de bank, daar is mijn telefoon!

Acht. Punt. Zes. De telefoon gaat over.

Een lichtelijk stonede stem neemt op. Verward vertel ik dat ik mij een stommiteit heb begaan. Zestig gram truffels, weet ik uit te stamelen. Plus harmala. Harmala. Harmala. Extract. 400 mg. Extract. 10x. 4 gram dus. Harmala.

Harmala.

Ik leg mijn zorgen uit. Ik heb teveel truffels gegeten. Ik heb spijt. Ik ben bang dat ik dit niet aan kan. Ik ben alleen thuis. Ik weet niet of mijn lichaam dit aankan. Ik dacht dat truffels niet lichamelijk gevaarlijk konden zijn, maar dit gaat helemaal mis. Overleef ik dit wel?

Acht.zes biedt aan terstond naar mij toe te komen, hoewel hij licht stoned is. Beslist niet, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Hij zoekt op wat een dergelijke hoeveelheid truffels plus een MAO-remmer fysiek voor effect kunnen hebben, en vertelt mij dat dit geen kwaad kan.

Maar zijn kalmerende woorden kunnen mij toch niet meteen volledig geruststellen. Mentale angst verwar ik met lichamelijk ongemak. De rationele wetenschap dat 60 gram truffels lichamelijk totaal geen kwaad kunnen dringt niet meer tot mij door, en ik begin te overwegen 112 te bellen. Gek! Om een bad trip? Ben je niet goed wijs? Wat is dat nu voor onzin? Maar wat anders? Doodgaan of 112 bellen. Duivels dilemma. Ik wil geen van beide, maar ik wil boven alles niet dood!

"Niet bellen", was acht.zes' advies. "Niet nodig. Je gaat niet dood. Rustig gaan liggen, het gaat vanzelf over."

Ik hang de telefoon op.

Paniek. De deur zit op slot. Ik moet naar buiten. Ik moet om hulp roepen. Ik moet naar buiten en om hulp roepen. De deur zit dicht. Sleutels. Waar zijn de sleutels?

Opnieuw krijg ik acht.zes aan de telefoon. Hij weet me - gek genoeg - ook niet te helpen met de vraag waar mijn sleutels zijn.

En nu krijg ik een Antwerpen-déjà vu.

Ik móet naar buiten. Niet alleen maar omdat ik dood aan het gaan ben, maar omdat, ja, wat is er nu eigenlijk aan de hand? Antwerp calling. Ik word geroepen. Ik herken dit. Ik weet wat er aan de hand is. In Antwerpen maakte ik hetzelfde mee. Maar nu, nu is het echt. Het is dus echt zo! Het is echt! Antwerpen was slechts een visioen, dit is het èchte werk.

Ik loop door het huis, overal te zoeken. De tuindeur weet ik te openen want daar zitten alleen de knippen op. In de tuin loop ik paniekerend in het rond. Wat buren van mij moeten denken maakt mij niets uit, want de wereld is aan het vergaan. De wereld is... Nee, wat? Ik weet het niet meer. Wat is er nu gaande?

Een draaikolk. De hele wereld is een draaikolk. En het centrum van de draaikolk, dat is het bewustzijn. Alles draait. Alles draait steeds sneller om het middelpunt heen en zal er uiteindelijk in verdwijnen. Het leven op aarde is slechts een test, we gaan nu over naar een andere staat van bewustzijn. Uiteindelijk zal er niets zijn dan het bewustzijn zelf. Al het andere blijkt een illusie te zijn.

Maar het gaat niet zo snel. Het is een proces. De tekenen openbaren zich. Alles gedraagt zich als een draaikolk, en nu is het moment aangebroken waarop de tijden voorgoed zullen veranderen. Mijn tijd is gekomen. Ik ben geroepen. Ik draai mee, ik weet wat mij te wachten staat en accepteer mijn lot.

Ik wil naar buiten. Nog snel wat mensen ontmoeten voor we allen ten onder gaan. Ik wil het einde der tijden niet binnenshuis afwachten, ik zou wel gek zijn! Hup, naar buiten, en met een bitterzoete grijns op mijn gezicht ons aller lot tegemoet zien! Naar buiten, mijn blote knieën op het asfalt kapotschuren en voelen dat ik leef, gillen, en knielen voor het almachtige!

En dan komt er een opdracht van hogerhand: "ga naar de eethoek. Zie je die bank daar? Ja? Kijk daar eens onder?"

Wat is dit nu weer voor vreemde wending? Ik doe wat mij gevraagd wordt, ga op mijn rug op de vloer liggen om onder de bank te kijken. Ik zie niks. Niks geks. Gewoon, een houten eetkamerbank.

"Dan kijk je niet goed. Kijk eronder! Voel eronder! Ik heb er iets verstopt!"

Ik snap er niets van. Waarom kan ik het niet vinden? Er moet iets onder die bank zijn. Ik kijk niet goed!

Kom op, het is de apocalyps. Geen onbenullige zaken graag. Ligt er nu iets onder die bank of niet? Ik wil geen tijd verspillen. Ik wil deze laatste momenten gek doen en weten dat ik leef. Zo kort als deze wereld nog te gaan heeft, zo compleet gek moet deze zijn! Kom op, elke seconde telt! En ik moet die verrekte sleutels hebben want ik moet naar buiten!

Weer een opdracht van hogerhand. "Zoek een pen." Die kan ik vinden. "Teken iets."

Teken iets? Ja, wat dan?

"Een huis."

Beverig teken ik een rechthoek op een vel papier. Natuurwetten gedragen zich vreemd, alles beweegt en verandert continu waardoor ik geen lijn fatsoenlijk recht kan tekenen. Na de rechthoek geef ik het op.

"Die pen, die is veel belangrijker dan die sleutels." Ik besluit de pen bij mij te houden en te koesteren.

De paniek is inmiddels een stuk afgenomen, maar nog altijd maak ik mij zorgen dat ik doodga. Ik wil niet dood. Voorlopig nog niet.

Wat volgt is een steeds sneller gaande draaikolk van emoties, magie, angst maar ook moed, verdriet maar ook tevredenheid. Op het plafond tekenen zich aanwijzigen af. Ik hoef niet naar buiten, hier binnen gebeurt het. En mijn pen, dat is de sleutel.

Uren ben ik met acht.zes aan het praten, en ik heb niet in de gaten dat ik meestentijds niet mijn telefoon doch mijn pen aan mijn oor houd. Maar die pen, daar gaat het om. Dus dat maakt niet uit. De boodschap komt toch wel door. Het is een magische pen.

Een aantal keren gaat de telefoon. Acht.zes. Ik snap niet waarom hij belt, want ik was toch al met hem aan het praten? Via de pen?

Heel langzaam komt een gevoel van berusting over mij heen. Dit is het lot, en het is goed zo. Ik kan er toch niets tegen doen, dus ik onderga het. En ik ga het op mijn gemak afwachten. Niks geen haast meer. Ik ga op de bank liggen en zie alles tegemoet.

Ik geniet met volle teugen. Deze extreme ervaring is uniek, dus doe er iets mee! Ik draai als een wilde in het rond op de bank, laat alles op de grond vallen. Ik weet weer dat ik leef, kraam de gekste geluiden uit en alles wat ik doe voelt raar. Wanneer ik mijn vinger in mijn mond stop voelt het alsof ik hem dwars door mijn tong duw. Mijn gezicht voelt raar. Ik knijp mezelf, sla mezelf, gooi met spullen, droogneuk mijn bank, krijs oergeluiden en trek mijn kleding kapot.

Na een tijdlang opperst genot word ik weer gebeld. Ineens is alles weer vrijwel normaal. Geen visuele effecten meer, het huis staat nog steeds overeind, zij het een puinhoop. Eindelijk besef ik me wat er is gebeurd. Ik praat nog een tijdje met acht.zes, bedank hem uit de grond van mijn hart en begin het jammer te vinden dat mijn trip zo plots is afgelopen.

Maar dan... O nee, die trip is toch nog niet helemaal over, blijkt achteraf. Want ineens word ik weer bevangen door angst. Dit wordt getriggerd doordat ik ineens een hele hoop herrie hoor uit de richting van mijn achtertuin. Ik begin me enorme zorgen te maken over de indruk die ik mogelijk gemaakt heb op mijn buren. Ik heb geen idee wat zij ervan mee hebben gekregen, en ben bang dat nu de hele buurt zich tegen mij heeft gekeerd. Die herrie, ze zijn nu vast uit wraak mijn hele tuin in puin aan het trappen! Mijn met zorg aangelegde tuin, de planten die ik met zoveel liefde heb verzorgd. Ik voel tranen opkomen. Ineens een enorme dreun aan de andere kant, de straatkant. O, ze zijn nu met zwaar vuurwerk mijn deur aan het inrammen. Nog veel meer zware knallen klinken. Nog een paar minuten, en ze staan bij mij binnen. Mijn tuin wordt vernield, en mijn voorgevel eruit geknald. Ik ga er alsnog aan. Ik blijf roerloos op de bank zitten, ga met opgeheven hoofd mijn lot tegemoet.

Een minuut of tien later keert de rust terug. Voorzichtig durf ik in mijn tuin te kijken. Alles staat er nog keurig bij. Vals alarm. De herrie was blijkbaar een feestje, het vuurwerk was feestelijk bedoeld.

Oké, nu ben ik opgelucht. Ik leef nog, èn mijn buren gaan mij niet vermoorden! Reden voor een feestje! Het is 23:00, ik heb vier uur getript waarvan ongeveer een derde een pure hel was. Achteraf bekijk ik de trip toch als voornamelijk positief doch overweldigend. De slagroomspuit wordt weer tevoorschijn gehaald en een paar uur lang vier ik de goede afloop.

Hele dikke credits aan @acht.zes. Je was de ideale tripsitter-op-afstand en ik weet niet wat er gebeurd was zonder jouw hulp.
 
Laatst bewerkt:

DéjàVoodoo

Experimenterende gebruiker
De 60 gram truffels zullen toch wel meevallen voor een ervaren persoon dacht ik....Tot ik las dat je er ook nog een "beetje" mao remmer bij genomen had. Niet zo gek deze ervaring dus. Dit soort trips kunnen heftig zijn en sudderen nog wel even door, maar zetten alles uiteindelijk ook weer in perspectief. Ongerijmde schoonheid:innocent:
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Mooi reportje weer hoor @verwondering !

Je neemt me helemaal mee in jouw leefwereld. De angst en verwarring van een (te?) heftige come-up spatten gewoon van je woorden af. De moeite om zelfs maar de meest simpele dingen voor elkaar te krijgen en de grote impact die externe factoren kunnen hebben (zoals het afgestoken vuurwerk) vind ik echt heel herkenbaar. Ook herken ik het belang van een "tripsitter-op-afstand". Een geruststellend telefoontje met zo iemand kan echt een life-saver zijn op moeilijke momenten...
Toch kan ik me nog niet veel voorstellen bij de kracht van een 60 gram truffeltrip. En ik weet ook niet zeker of ik wel zin heb om zulke hoge doseringen op te zoeken...

Anyways bedankt voor weer een prachtig report! En @acht.zes bedankt dat je zo goed op verwondering hebt gelet!
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
De Leukste Thuis!
Lol!

Het was voor mij ook een beetje improviseren, ik heb nog nooit voor tripsitter gespeeld, En de enkele keer dat er iemand te hard ging bij het samen trippen kon ik ook nooit echt iets doen omdat ik zelf vaak nog harder ging dan lol.

Maar goed, je zat in een gedachtenloop 'ga ik dood' en 'zal ik 112 bellen', en toen heb ik je daar toch wel uit kunnen krijgen door je aandacht op andere dingen te laten richten (sleutels, pen, tekening maken) alsmede je onder de tafel te laten kruipen en weet ik veel wat ik je allemaal nog meer heb laten doen lol! :tilttearlaugh:
 

Mezelf

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Wow ik tripte zojuist even met je mee. Lekker reportje verwondering!
Bizarre doseringen met een maoi
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Holy fuck 60 gram hahaha, jij bent echt met recht de Psychedelica Forumstunter te noemen, lol. Hoe krijg je überhaupt een berg van die zure zooi naar binnen, alleen daarvoor kan ik al alleen maar respect hebben. :') 60 GRAM. Idioot! Maar bedankt, evengoed, want ik heb me enorm vermaakt.

GENIAAL report weer. Ik ben te lui om te quoten dus ik doe het even zo.

Mijn kamerplanten beginnen mij te bedanken voor mijn goede zorgen. Maar, hoezo? Maar nee, ik vergeet jullie zo vaak water te geven! Vergeef mij!

LOL. :hearteyes:

BAM! Asshole!

Ehh... hè? Wat?

Volslagen idioot!

Huh? Wat gebeurt er nu? De mist maakt plaats voor een dreigende donkere wolkenlucht en mijn planten kijken mij zorgelijk aan. Mijn slokdarm perst met kracht een brok zure zever naar omhoog en maar net weet ik deze kledder te blokkeren. Kotsen? Nee, dat is niet wat ik wil. Netjes binnenhouden, netjes verduren wat mij overkomt. Laat maar komen, laat maar komen.

En het komt.

De muziek begeleidt een wervelwind mijn kamer binnen en ik weet niet meer wat ik nu moet vasthouden. Alles gaat naar de knoppen, alles gaat eraan.


Oei. :growingplant::lightningcloud::tornado: Ai ai ai. Dat is niet best.

Antwerp calling. Ik word geroepen.

* stuk. Volgende keer niet opnemen! Fuck Antwerpen.

Een draaikolk. De hele wereld is een draaikolk. En het centrum van de draaikolk, dat is het bewustzijn. Alles draait. Alles draait steeds sneller om het middelpunt heen en zal er uiteindelijk in verdwijnen.

Dit herken ik echt direct uit mijn eigen LSD ''bad trip', die draaikolk. Wat een ellende is dat, dat ding. Maakte-ie bij jou ook zoveel herrie? Heb zelden zoveel lawaai gehoord als in die draaikolk toen, niet te doen man.

En dan komt er een opdracht van hogerhand: "ga naar de eethoek. Zie je die bank daar? Ja? Kijk daar eens onder?"

Wat is dit nu weer voor vreemde wending? Ik doe wat mij gevraagd wordt, ga op mijn rug op de vloer liggen om onder de bank te kijken. Ik zie niks. Niks geks. Gewoon, een houten eetkamerbank.

"Dan kijk je niet goed. Kijk eronder! Voel eronder! Ik heb er iets verstopt!"

Ik snap er niets van. Waarom kan ik het niet vinden? Er moet iets onder die bank zijn. Ik kijk niet goed!

Kom op, het is de apocalyps. Geen onbenullige zaken graag. Ligt er nu iets onder die bank of niet? Ik wil geen tijd verspillen.


Hahahahaha. Ik hou echt zoveel van jouw reports. Precies hierom. Kun je een boek schrijven? :')

Een aantal keren gaat de telefoon. Acht.zes. Ik snap niet waarom hij belt, want ik was toch al met hem aan het praten? Via de pen?

Seems legit.

Ik geniet met volle teugen. Deze extreme ervaring is uniek, dus doe er iets mee! Ik draai als een wilde in het rond op de bank, laat alles op de grond vallen. Ik weet weer dat ik leef, kraam de gekste geluiden uit en alles wat ik doe voelt raar. Wanneer ik mijn vinger in mijn mond stop voelt het alsof ik hem dwars door mijn tong duw. Mijn gezicht voelt raar. Ik knijp mezelf, sla mezelf, gooi met spullen, droogneuk mijn bank, krijs oergeluiden en trek mijn kleding kapot.

:tearsofjoy::tearsofjoy::tearsofjoy:


Ja zeg, ik blijf quoten! Ik stop ermee, anders staat je hele report hier zo meteen gewoon gekopieerd.

Schrijf een boek oké?!?

P.S.: Fijn dat alles goed met je is afgelopen en dat acht.zes paraat stond, dit soort doseringen zijn niet voor de poes. Ik zou er nog niet aan moeten denken, no way dat ik dit ooit durf (hoewel... zeg nooit nooit... maar de komende honderd jaar ben ik hier nog VEEL te schijterig voor.)
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Nu ik er eens over na zit te denken begin ik te vermoeden dat die MAO-remmer veel meer effect op de truffels heeft dan ik aanvankelijk dacht.

Voorheen dronk ik bij iedere truffeltrip een kopje passiebloemthee, eveneens een MAO-remmer. Toen die passiebloem op was liet ik deze weg met het idee dat dit toch weinig toevoegde.

Mijn laatste truffeltrips, met uitzondering van de trip van afgelopen zaterdag, waren dus zónder MAO-remmer en vielen in intensiteit tegen.

Misschien moet ik mijn mening daarover maar eens bijstellen. Mijn volgende truffeltrip wordt een veel bescheidener dosis, en dan mèt MAO-remmer.

@Roze Olifant

Ik heb wel moeten lachen om jouw reactie. :grin:

Een boek schrijven staat al jarenlang op mijn ooit-to-do-lijst. Maar dat valt onder precies dezelfde categorie als mijn deuren verven, de plintjes bijwerken, de afwas doen, en op tijd komen: ik wil het wel, maar het komt er nooit van.

Dit herken ik echt direct uit mijn eigen LSD ''bad trip', die draaikolk. Wat een ellende is dat, die draaikolk. Maakte-ie bij jou ook zoveel herrie? Heb zelden zoveel lawaai gehoord als in die draaikolk toen, niet te doen man.
Nu moet ik juist zeggen dat deze draaikolk één van de meest memorabele momenten van deze trip was. Herrie herinner ik mij niet zozeer. Maar vooral het feit dat werkelijk nìets aan deze draaikolk kon ontsnappen.

Ik was op dat moment - net als in Antwerpen - volledig het besef kwijt dat mijn atypische perceptie van de werkelijkheid het gevolg was van de ingenomen psychedelica. Ik was ervan overtuigd dat er echt iets groots aan het gebeuren was.

Ik probeer het nog steeds te duiden, want ik begrijp nog steeds niet wat die draaikolk mij precies wil vertellen. Gek als ik ben probeer ik hier namelijk wel betekenis aan te geven.

P.S.: Fijn dat alles goed met je is afgelopen en dat acht.zes paraat stond, dit soort doseringen zijn niet voor de poes. Ik zou er nog niet aan moeten denken, no way dat ik dit ooit durf (hoewel... zeg nooit nooit... maar de komende honderd jaar ben ik hier nog VEEL te schijterig voor.)
Sowieso, 60 gram durf ik niet nog eens een keer aan. Al had het misschien wel invloed dat ik nog altijd niet helemaal goed in mijn vel zat. Misschien blijkt deze angstaanjagende trip mij uiteindelijk juist wel te helpen met het verwerken hiervan. Maar het is nu nog te vroeg om hierover iets te kunnen zeggen.
 

KropSla

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Lekker bezig geweest weer, ik lees jouw reports en doseringen altijd met de nodige Verwondering :wink:! Heftig verhaaltje, maar prachtig geschreven. Fijn dat je met acht.zes zo'n goede SAT (sitting apart together) relatie bleek te hebben :grin:
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Nu ik er eens over na zit te denken begin ik te vermoeden dat die MAO-remmer veel meer effect op de truffels heeft dan ik aanvankelijk dacht.

Voorheen dronk ik bij iedere truffeltrip een kopje passiebloemthee, eveneens een MAO-remmer. Toen die passiebloem op was liet ik deze weg met het idee dat dit toch weinig toevoegde.

Mijn laatste truffeltrips, met uitzondering van de trip van afgelopen zaterdag, waren dus zónder MAO-remmer en vielen in intensiteit tegen.

Misschien moet ik mijn mening daarover maar eens bijstellen. Mijn volgende truffeltrip wordt een veel bescheidener dosis, en dan mèt MAO-remmer.

@Roze Olifant

Ik heb wel moeten lachen om jouw reactie. :grin:

Een boek schrijven staat al jarenlang op mijn ooit-to-do-lijst. Maar dat valt onder precies dezelfde categorie als mijn deuren verven, de plintjes bijwerken, de afwas doen, en op tijd komen: ik wil het wel, maar het komt er nooit van.


Nu moet ik juist zeggen dat deze draaikolk één van de meest memorabele momenten van deze trip was. Herrie herinner ik mij niet zozeer. Maar vooral het feit dat werkelijk nìets aan deze draaikolk kon ontsnappen.

Ik was op dat moment - net als in Antwerpen - volledig het besef kwijt dat mijn atypische perceptie van de werkelijkheid het gevolg was van de ingenomen psychedelica. Ik was ervan overtuigd dat er echt iets groots aan het gebeuren was.

Ik probeer het nog steeds te duiden, want ik begrijp nog steeds niet wat die draaikolk mij precies wil vertellen. Gek als ik ben probeer ik hier namelijk wel betekenis aan te geven.


Sowieso, 60 gram durf ik niet nog eens een keer aan. Al had het misschien wel invloed dat ik nog altijd niet helemaal goed in mijn vel zat. Misschien blijkt deze angstaanjagende trip mij uiteindelijk juist wel te helpen met het verwerken hiervan. Maar het is nu nog te vroeg om hierover iets te kunnen zeggen.
Oh, hm, dan hadden we kennelijk toch een ander soort draaikolk. Ze zijn er in verschillende uitvoeringen blijkbaar. :wink: Die van jou klinkt wel geslaagder op het inhoudelijke vlak. De mijne, dat was alleen maar een hoop kabaal en weinig inhoud. (Ik wilde hier ter illustratie een vergelijking maken met bepaalde politici maar laat ik daar nu maar niet aan beginnen in dit topic.)

Maar klonk wel echt intens allemaal dude, waarom zoek je dit soort situaties op, is dat omdat je een bepaalde angst mist waarvan de interesse het wint? Daar kan ik me opzich iets bij voorstellen namelijk, alleen vind het wel lef (maar ook een beetje onbezonnen) dat je dat doet nadat je eerder enorm heftige shit hebt meegemaakt hiermee.

Antwerpen zal nooit meer hetzelfde zijn voor mij haha, iedere keer als ik daar rond loop moet ik toch wel minimaal een seconde even aan jouw report denken, iemand die daar al wapperend op sokken rond rent enzo. :’)
 

LoveSexDreams

Belezen gebruiker
Waar is mijn telefoon? Waar de fuck is mijn telefoon? In de keuken? Waar is de keuken? In de la! Wat nou de la? Welke la? Nee, de keuken. Welke keuken? Wie zijn keuken? Wat nou keuken? Wat zoek ik? Wat zoek ik dan? De telefoon? Welke telefoon? Nee, niet de stofzuiger. Fuck off met die stofzuiger. Telefoon zoek ik, telefoon! Op de bank? Onder het bed? In de koelkast? In de tuin? Telefoon! Ik moet bellen! Wie moet ik bellen? Weet ik veel wie ik moet bellen! Maar ik moet bellen! Bellen moet ik, bellen! Gewoon, om even iemand te spreken! Goddomme, tussen de kussens van de bank, daar is mijn telefoon!
Dit stuk is echt hilarisch! En dat niet bedoeld om je uit te lachen maar het is zo herkenbaar en zo typisch truffels. Hoe je gedachtes echt op sneltreinvaart van hot naar her gaan en de logica erachter ver te zoeken is. Dit is echt precies hoe het ook gaat bij mij en je hebt perfect op geschreven hoe het is.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Dit stuk is echt hilarisch! En dat niet bedoeld om je uit te lachen maar het is zo herkenbaar en zo typisch truffels. Hoe je gedachtes echt op sneltreinvaart van hot naar her gaan en de logica erachter ver te zoeken is. Dit is echt precies hoe het ook gaat bij mij en je hebt perfect op geschreven hoe het is.
Oja, deze prachtige was ik nog vergeten te quoten. Wist dat er nog eentje miste. :’D
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Dit stuk is echt hilarisch! En dat niet bedoeld om je uit te lachen maar het is zo herkenbaar en zo typisch truffels. Hoe je gedachtes echt op sneltreinvaart van hot naar her gaan en de logica erachter ver te zoeken is. Dit is echt precies hoe het ook gaat bij mij en je hebt perfect op geschreven hoe het is.
Welkom in mijn leven. Niet alleen op truffels maar altijd is mijn leven zulk een chaos. Eigenlijk omschreef ik hier weinig anders dan een standaardzoektocht naar mijn telefoon. :wink:

Oh, hm, dan hadden we kennelijk toch een ander soort draaikolk. Ze zijn er in verschillende uitvoeringen blijkbaar. :wink: Die van jou klinkt wel geslaagder op het inhoudelijke vlak. De mijne, dat was alleen maar een hoop kabaal en weinig inhoud. (Ik wilde hier ter illustratie een vergelijking maken met bepaalde politici maar laat ik daar nu maar niet aan beginnen in dit topic.)
De draaikolk die ik meemaakte is een terugkerend fenomeen in mijn trips, ook in de minder heftige trips. Het is een beetje voor te stellen als een shitload aan materie die om een zwart gat heen draait, en wel zo langzaam dat de zwaartekracht van het zwarte gat het uiteindelijk allemaal zal opslokken. Het draait niet snel, het is een langzaam proces, maar uiteindelijk verdwijnt alles erin. We weten dat het ons te wachten staat, we draaien met de stroom mee en kunnen er niets tegen doen.

Oke, vaag verhaal. Maar dat ervaar ik dus regelmatig, om de één of andere reden.

Maar klonk wel echt intens allemaal dude, waarom zoek je dit soort situaties op, is dat omdat je een bepaalde angst mist waarvan de interesse het wint? Daar kan ik me opzich iets bij voorstellen namelijk, alleen vind het wel lef (maar ook een beetje onbezonnen) dat je dat doet nadat je eerder enorm heftige shit hebt meegemaakt hiermee.
Tja, wat moet ik hier nu op antwoorden? Alleen maar ugly-as-shit-dooddoeners als yolo, omdat het kan, en that's me. Zoiets?

Ik wil voelen dat ik leef. Gekke dingen meemaken. Gekke dingen doen. Anders zijn dan de rest. Mezelf zijn. Extreme ervaringen hebben. Over zoveel jaar kunnen zeggen: fuck hé, ik heb wel geleefd!

En daarnaast wil ik dondersgraag ontdekken wat het bewustzijn allemaal te bieden heeft. Wat is er allemaal tussen hemel en aarde? We hebben nog steeds geen idee wat het bewustzijn precies is, en ik verken dit graag.

Waarom zou ik een standaardleven leiden, kiezen voor veilig en rustig, kiezen voor zekerheid, geld als ultiem levensdoel zien en leven ten koste van anderen en de natuur? De zoektocht naar waarheid, naar geluk, naar naastenliefde en naar creativiteit. Dàt is mijn leven. Daar horen extreme ervaringen bij en psychedelica spelen daarin een onmisbare rol.

Antwerpen zal nooit meer hetzelfde zijn voor mij haha, iedere keer als ik daar rond loop moet ik toch wel minimaal een seconde even aan jouw report denken, iemand die daar al wapperend op sokken rond rent enzo. :’)
Ik kan p-verdikke nooit meer fatsoenlijk een Delirium Tremens drinken zonder aan een bepaalde DF-er te denken. :expressionless:
 

Fenrir

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
De draaikolk die ik meemaakte is een terugkerend fenomeen in mijn trips, ook in de minder heftige trips. Het is een beetje voor te stellen als een shitload aan materie die om een zwart gat heen draait, en wel zo langzaam dat de zwaartekracht van het zwarte gat het uiteindelijk allemaal zal opslokken. Het draait niet snel, het is een langzaam proces, maar uiteindelijk verdwijnt alles erin. We weten dat het ons te wachten staat, we draaien met de stroom mee en kunnen er niets tegen doen.

Oke, vaag verhaal. Maar dat ervaar ik dus regelmatig, om de één of andere reden.
*Duits accent* Zis represents ze fear of death, and simultaniously ze dichotomy between your attraction to and revulsion of ze female genitals. Tell me about your mutter?
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Interessante uitleg, en vind de gedachtengang erachter ook wel mooi. Ik snap het. In iets minder extreme mate. :) Herken een groot deel ervan.

Delirium Tremens haha, tja, als er dan toch iets naar je vernoemd wordt, dan moet het maar een Belgisch biertje zijn hè. Heb ik het toch nog een beetje gemaakt in het leven. :wink: Hij is nog best wel oké toch? Proost! ^^
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Gestoorde ervaring en geweldig report weer zoals we inmiddels gewend zijn van Verwondering :grimacing: 60 gram op zichzelf was nog niet genoeg haha!


P.S.: Fijn dat alles goed met je is afgelopen en dat acht.zes paraat stond, dit soort doseringen zijn niet voor de poes. Ik zou er nog niet aan moeten denken, no way dat ik dit ooit durf (hoewel... zeg nooit nooit... maar de komende honderd jaar ben ik hier nog VEEL te schijterig voor.)
Grappig dat je dit zegt, terwijl je wel DMT hebt genomen. Ik heb zulke doseringen genomen en ben veel schijteriger voor DMT.


De draaikolk die ik meemaakte is een terugkerend fenomeen in mijn trips, ook in de minder heftige trips. Het is een beetje voor te stellen als een shitload aan materie die om een zwart gat heen draait, en wel zo langzaam dat de zwaartekracht van het zwarte gat het uiteindelijk allemaal zal opslokken. Het draait niet snel, het is een langzaam proces, maar uiteindelijk verdwijnt alles erin. We weten dat het ons te wachten staat, we draaien met de stroom mee en kunnen er niets tegen doen.
Heb dit denk ik weleens eerder gezegd hier, maar dit doet mij heel erg denken aan een terugkerend fenomeen in mijn trips. Sinds een bepaalde tripervaring (weet niet meer welke) lang geleden, is er sindsdien kans op dat terugkerend fenomeen, elke keer wanneer ik trip. Maar het gebeurd bijna alleen wanneer ik bewust probeer de trip dieper/intenser te maken (met meditatie).

Het begint altijd met dat de omgeving helemaal stil wordt, terwijl er 'iets' in de lucht hangt. Een soort dreiging dat er iets heel groots staat te gebeuren. En het heeft een aantrekkingskracht. Dat wanneer ik er te "dichtbij" kom, dat ik erin meegezogen wordt.

Bij het dieper gaan in de ervaring komen steevast deze elementen terug: honden in de buurt beginnen te blaffen, auto's beginnen te toeteren, kraaien beginnen te... kraaien en worden helemaal gek. Uiteindelijk vliegen zwermen vogels weg.

Nog intenser en dan gebeurd er iets dat ik nu al meerdere keren heb meegemaakt: mensen buiten openen allemaal hun deuren en gaan naar buiten. Kreten als ooohh, aaahh, wauww, et cetera klinken door de buurt, autotoeters en blaffende honden op de achtergrond.

Het is een absolute mindfuck ervaring. Ten eerste is er het gevoel dat ik centraal sta in dat alles. Dat alle ogen in het hele universum op mij gericht staan en dat er gewacht wordt op mij om 'iets' te doen. En ik heb wel degelijk grote invloed op dit alles door de intensiteit die ik toelaat, al kan ik niets controleren. Daarnaast raak ik elke keer compleet verward, want dit zijn niet meer gewoon wat patronen en vervormingen die ik zie. Dit is de realiteit zelf die lijkt te veranderen. Speelt dit zich allemaal in mijn hoofd af? Maar het is té echt, te intens om slechts een soort hallucinatie te zijn. Want de mensen die ik zie zijn echt, lijken echt, klinken echt, maar gedragen zich opmerkelijk vreemd. En als het wel een hallucinatie is, dan is mijn brein of geest tot veel meer in staat dan ik ooit had kunnen denken.

En dit is niet één keer. Het is iets dat ik inmiddels met grote consistentie op kan roepen door simpelweg te gaan trippen op een voldoende dosering en daarbij te gaan mediteren. Er is een tijd geweest dat ik te bang was om dieper te gaan in die ervaring, omdat het zo intens is. En ook nu ben ik er soms nog wel wat terughoudend in.


Komt dit je bekend voor, of is dit toch iets anders dan dat jij meemaakt?
 

KropSla

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Wow, Mindless. Wat jij post lijkt (voor de lezer :wink: ) wel echt overeenkomsten te hebben met wat verwondering beschrijft. Ik ben benieuwd of dat ook echt zo is, wel interessant...

Welkom in mijn leven. Niet alleen op truffels maar altijd is mijn leven zulk een chaos. Eigenlijk omschreef ik hier weinig anders dan een standaardzoektocht naar mijn telefoon.
Ik quote hier thuis het betreffende stuk + het stuk over je sleutels, waarop mijn vriend ook alleen reageerde met 'Ja, daar heb jij geen 60 gram truffels voor nodig he'. En bedankt.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
@Mindless, ik denk omdat ik me bij DMT ondanks alles wat ik erover gelezen had uiteindelijk toch bar weinig kon voorstellen. Ik wist wel dat me iets heftigs te wachten stond, maar als normale psychedelicatrips je referentiekader zijn (wat voor mij het geval was, ik had/heb nooit écht hele hoge doseringen LSD of psilo geprobeerd) dan heb je eigenlijk geen flauw idee wat er staat te gebeuren, zelfs al verwacht je het heftigste.

Het was denk ik dus gewoon naïef en ook wel makkelijk voor mij om niet (al te) bang te zijn voor iets wat ik niet kende. Ik bedoel, mensen kunnen je wel leuk vertellen dat je in een andere reële/tastbare dimensie terechtkomt, maar ja, dus, en dan? De intensiteit van zoiets dringt pas tot je door in de paar seconden nadat je de stap hebt genomen om voor het eerst een paar hijsen van zo’n pijp te nemen, en dan ben je al daar.

Als je eerder ervaring hebt met hele hoge psilodosissen bijvoorbeeld dan verwacht ik dat je misschien al een wat beter beeld hebt van wat DMT ongeveer kan gaan doen. Ik weet niet in hoeverre dit klopt maar het lijkt me waarschijnlijk.

Ik wil zeker nog meer ervaring op gaan doen met DMT binnenkort of in de toekomst. Maar het spul is wel in die mate overweldigend dat ik de volgende keer vermoedelijk wat meer stress van tevoren ga ervaren dan die eerste keer. Vervelend of eng was de belevenis niet, het was indrukwekkend en ik was er dankbaar voor, maar ik weet de volgende keer wel zo’n beetje waar ik aan begin en dat is aardig spannend.

Bij psilo en LSD heb ik wat meer referentiekader, in de normale tot de wat hogere (niet extreme) dosissen range. En ik heb weliswaar (nog) geen horrorervaringen zoals ik ze soms hier lees maar wel een paar keer goed over de rand kunnen kijken en een glimpje gezien van wat echt flink ‘bad trippen’ kán zijn, en die shit geeft me toch wel rillingen hoor. ‘t Is denk ik hierdoor dat ik meer pussy ben voor heroïsche dosissen relatief bekende middelen. Bang voor het bekende, maar dan een totaal krankzinnige versie ervan. :’)

Daarbij is een DMT-ervaring heel kort. Dat zegt niet alles gezien de shitload aan complexe info die je in die periode op je afgevuurd krijgt en het hoeft ook zeker niet als kort ervaren te worden (mensen houden volgens mij regelmatig een redelijk normaal tijdsbegrip, maar soms ook niet, bij mijzelf was het echt wel flink verstoord en leek het eerder een jarenlange loop). Maar het is van tevoren toch een wat geruststellender gevoel dat iets waar je jezelf in gaat storten - wat mogelijkerwijs op de grens zal gaan zitten van wat je geest aan kan qua heftigheid - minuten gaat duren vs. uren.

Zo was het voor mij dan. :wink:
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
@Roze Olifant
Denk dat je daar wel gelijk in hebt. Ik heb ook wel gehoord dat sommige mensen daarom niet een 2e keer DMT doen. Omdat ze dan hebben gezien hoe diep de rabbithole is. :wink:

En inderdaad, DMT duurt erg kort. Al zit ik op psilo weleens tijden naar de klok te kijken om te ontcijferen wat tijd is, dus kun je nagaan hoe dat met DMT is. Maar toch, van tevoren is het misschien wel meer geruststellend om te weten dat het maar 5 minuten is ja.

En ugh... dat gevoel van aan de rand staan ken ik maar al te goed (bij psilo en lsd enzo)... Meerdere keren ging het juist daar de verkeerde kant op bij mij, omdat ik me daar pas meestal écht herinner hoe diep ik vorige keren ben gegaan en dan kan dat mij afschrikken, maar dan is het al te laat om terug te gaan en is het kiezen tussen alles compleet ondergaan en loslaten of vast blijven houden en meegesleurd worden in de gekte.
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Heb dit denk ik weleens eerder gezegd hier, maar dit doet mij heel erg denken aan een terugkerend fenomeen in mijn trips. Sinds een bepaalde tripervaring (weet niet meer welke) lang geleden, is er sindsdien kans op dat terugkerend fenomeen, elke keer wanneer ik trip. Maar het gebeurd bijna alleen wanneer ik bewust probeer de trip dieper/intenser te maken (met meditatie).

Het begint altijd met dat de omgeving helemaal stil wordt, terwijl er 'iets' in de lucht hangt. Een soort dreiging dat er iets heel groots staat te gebeuren. En het heeft een aantrekkingskracht. Dat wanneer ik er te "dichtbij" kom, dat ik erin meegezogen wordt.
Klopt helemaal. En òf dat er 'iets' in de lucht hangt. Ik weet precies wat je bedoelt. Een heel benauwd drukkend gevoel, alsof er onweer in de lucht hangt. Ik heb dit al in meerdere trips ervaren. Tijdens heel zware maar ook weleens bij wat mildere trips.

Bij het dieper gaan in de ervaring komen steevast deze elementen terug: honden in de buurt beginnen te blaffen, auto's beginnen te toeteren, kraaien beginnen te... kraaien en worden helemaal gek. Uiteindelijk vliegen zwermen vogels weg.

Nog intenser en dan gebeurd er iets dat ik nu al meerdere keren heb meegemaakt: mensen buiten openen allemaal hun deuren en gaan naar buiten. Kreten als ooohh, aaahh, wauww, et cetera klinken door de buurt, autotoeters en blaffende honden op de achtergrond.
Tijdens de betreffende truffeltrip was dit inderdaad ook het geval. Ik herinner me niet letterlijk blaffende honden, vogels etc. Maar ik 'wist' wel dat iedereen op dat moment het huis uitliep om als een gek buiten rond te lopen. Omdat er iets enorms stond te gebeuren. En dus wilde ik zelf ook heel graag naar buiten.

Het is een absolute mindfuck ervaring. Ten eerste is er het gevoel dat ik centraal sta in dat alles. Dat alle ogen in het hele universum op mij gericht staan en dat er gewacht wordt op mij om 'iets' te doen.
Dit was vooral héél erg van toepassing op mijn Antwerpentrip. Heel herkenbaar. Tijdens de truffeltrip kwam dit niet zozeer naar voren. Er stond wel iets heel bijzonders te gebeuren, maar ik speelde daar niet per sé de hoofdrol in.

Dit is de realiteit zelf die lijkt te veranderen. Speelt dit zich allemaal in mijn hoofd af? Maar het is té echt, te intens om slechts een soort hallucinatie te zijn. Want de mensen die ik zie zijn echt, lijken echt, klinken echt, maar gedragen zich opmerkelijk vreemd. En als het wel een hallucinatie is, dan is mijn brein of geest tot veel meer in staat dan ik ooit had kunnen denken.

En dit is niet één keer. Het is iets dat ik inmiddels met grote consistentie op kan roepen door simpelweg te gaan trippen op een voldoende dosering en daarbij te gaan mediteren. Er is een tijd geweest dat ik te bang was om dieper te gaan in die ervaring, omdat het zo intens is. En ook nu ben ik er soms nog wel wat terughoudend in.

Komt dit je bekend voor, of is dit toch iets anders dan dat jij meemaakt?
Nee, dit is heel vergelijkbaar inderdaad. Ik verbaas mij er ook over dat ik zulke bizarre dingen kan ervaren.

Tijdens mijn truffeltrip waren het vooral angst en verbazing die elkaar afwisselden. Ik was nog helder genoeg om te kunnen bedenken dat ik 112 zóu kunnen bellen.

Tijdens de LSD-trip in Antwerpen was ik ervan overtuigd dat zoiets als ambulances of ziekenhuizen inmiddels niet meer bestonden. Dat een telefoon ook geen enkele waarde meer had. Ik was toen de angst ook al ver voorbij, ik ging volledig op in de waan en was niet eens in staat iets aards als angst te voelen.

In dat opzicht was de truffeltrip dus minder intens. Alleen helaas wel een stukje angstiger. Maar goed, heb ik dat ook eens ervaren. Misschien had ik het nodig en begrijp ik dat nu nog niet. Misschien dat in de toekomst nog zal blijken waarom ik juist deze ervaring nodig had.
 
hoi

weet jij zeker dat je het wel met mao-remmers kan combineren
ik zou zo graag weer magic truffels willen eten
maar ik heb ssri als medicatie dus eigenlijk schijnt in combinatie met harddrugs
slecht te zijn
volgens my psych mocht het wel
maar wel uitkijken ofzo
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
hoi

weet jij zeker dat je het wel met mao-remmers kan combineren
ik zou zo graag weer magic truffels willen eten
maar ik heb ssri als medicatie dus eigenlijk schijnt in combinatie met harddrugs
slecht te zijn
volgens my psych mocht het wel
maar wel uitkijken ofzo
Truffels kun je zeker goed met MAO-remmers combineren. Het maakt het wel een stuk potenter.

Als je SSRI's gebruikt zou ik oppassen. De meeste psychedelica kunnen wel, al zal de werking dan mogelijk iets minder zijn. MAO-remmers zou ik er dan niet bijnemen. Van Syrische wijnruit (een MAO-remmer) weet ik dat het tevens als milde SSRI werkt en wordt afgeraden in combinatie met andere SSRI's.

Sowieso, wat je ook gebruikt, controleer of het veilig gecombineerd kan worden met SSRI's. Vraag het je dokter of een zoekmachine.

Verder moet ik zeggen dat de trip tot nu toe achteraf weinig indruk op me lijkt te maken. Het waren angstige momenten, maar de lessen die het me wilde leren heb ik nog niet ontdekt. Wellicht komt dat nog.
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Klopt helemaal. En òf dat er 'iets' in de lucht hangt. Ik weet precies wat je bedoelt. Een heel benauwd drukkend gevoel, alsof er onweer in de lucht hangt. Ik heb dit al in meerdere trips ervaren. Tijdens heel zware maar ook weleens bij wat mildere trips.
Het is echt een stilte voor de storm gevoel. En wat omschreven wordt in de eerste fases van een DMT trip, namelijk dat de lucht uit de kamer lijkt te zijn gezogen, is imo ook toepasselijk hier. Het is een totaal andere atmosfeer dan normaal, waar je niet anders kan dan compleet op je hoede zijn, want je voelt aan dat alles kan gebeuren in het volgende moment. Aan de ene kant een enorme stilte, maar door die dreiging toch een benauwd gevoel inderdaad.

Tijdens de betreffende truffeltrip was dit inderdaad ook het geval. Ik herinner me niet letterlijk blaffende honden, vogels etc. Maar ik 'wist' wel dat iedereen op dat moment het huis uitliep om als een gek buiten rond te lopen. Omdat er iets enorms stond te gebeuren. En dus wilde ik zelf ook heel graag naar buiten.
Ik heb ook een keer ervaren dat tijdens dit fenomeen alle activiteit buiten stil begon te staan en twee jongens in rubberbootjes hier in de vaart voor huis tot stilstand kwamen omdat hun buitenboordmotors het beide tegelijk niet meer deden. Ik begreep er helemaal niets van, maar toen ik doorhad dat ik zelf op de een of andere mysterieuze manier verbonden was met alles wat buiten mij gebeurd, sloegen de motoren weer aan. En daar werd ik zo verward van dat ze daardoor weer afsloegen, daarna weer aan, dan weer af, et cetera... Realiteit zelf werd letterlijk op pauze gezet, totdat ik het weer door liet gaan... Klinkt misschien heel megalomaan, alsof ik een of andere god met supreme control over alles was, maar het voelde eerder alsof me iets duidelijk werd gemaakt op deze manier. Dat wat ik zie als de wereld, iets compleet anders is dan wat ik normaal denk. Er zijn krachten achter alles dat gebeurd, die alles tot in de meest minuscule details tot leven wekken.

En wanneer ik erg diep in deze ervaring kom, ga ik soms ook stemmen horen die mij een soort van aanmoedigen. Het is net alsof ik die "mensen" ken. Alsof zij mijn familie zijn op de een of andere manier en dat ze mij naar mijn echte huis leiden door mij te roepen (i know... maar aangezien we nu toch weirde shit zitten te bespreken...)

Wat de hele ervaring lijkt te zijn, is het stoppen van lineaire tijd en via het huidige moment (die als een poort fungeert) naar een andere dimensie gaan, waar je ontvankelijk wordt voor veel meer dingen dan normaal. Ik heb het idee dat ik al heel vaak door die poort ben gegaan, maar dat je vanaf een bepaald punt niets meer 'mee kunt nemen' hier naar deze wereld toe. De dingen die ik beschrijf nog wel, maar daarna gaat het nog veel verder en wordt het nog veel weirder. Soms trip ik weleens en herinner ik dan pas hoe ver of diep ik vorige keren ben gegaan. Pas in die staat kan ik dat dan zien en dat is soms angstaanjagend, omdat dat alles eigenlijk niets meer heeft te maken met mijn gewone leventje als Mindless. En als ik dan weer terugkeer naar aarde, dan ga ik door een soort sluier van vergetelheid, waardoor ik de echt transcendentale shit niet meer herinner.

Dit was vooral héél erg van toepassing op mijn Antwerpentrip. Heel herkenbaar. Tijdens de truffeltrip kwam dit niet zozeer naar voren. Er stond wel iets heel bijzonders te gebeuren, maar ik speelde daar niet per sé de hoofdrol in.
Het kan bij mij zowel bij truffels/paddo's als bij (1P-)LSD/ALD-52 gebeuren.

Nee, dit is heel vergelijkbaar inderdaad. Ik verbaas mij er ook over dat ik zulke bizarre dingen kan ervaren.
Echt hè...

En elke keer wanneer het gebeurd, ligt mijn onderkaak weer op de grond. Het is het laatste wat je verwacht dat gaat gebeuren en toch gebeurt het. Het is zo mysterieus en ontzagwekkend.

Tijdens mijn truffeltrip waren het vooral angst en verbazing die elkaar afwisselden. Ik was nog helder genoeg om te kunnen bedenken dat ik 112 zóu kunnen bellen.

Tijdens de LSD-trip in Antwerpen was ik ervan overtuigd dat zoiets als ambulances of ziekenhuizen inmiddels niet meer bestonden. Dat een telefoon ook geen enkele waarde meer had. Ik was toen de angst ook al ver voorbij, ik ging volledig op in de waan en was niet eens in staat iets aards als angst te voelen.
Haha, ja je gaat wel helemaal in je eigen wereld zitten.

In dat opzicht was de truffeltrip dus minder intens. Alleen helaas wel een stukje angstiger. Maar goed, heb ik dat ook eens ervaren. Misschien had ik het nodig en begrijp ik dat nu nog niet. Misschien dat in de toekomst nog zal blijken waarom ik juist deze ervaring nodig had.
Ja, dat besef komt soms veel later. :)
 
Laatst bewerkt:
  • Like
Waarderingen: Eik
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan