Hee
@marianne88 wat goed dat je zoon zoveel steun krijgt! Dat is nog wel eens anders..
Ik moet je helaas ook hiervoor waarschuwen:
Het probleem is namelijk dat jouw volledige steun en hulp ook kan bijdragen aan een toxische situatie, juist omdat jullie zo'n warme band hebben en omdat jij van alles doet om hem te helpen.
Kenmerken van verslaving zijn namelijk: afspraken niet nakomen, meer gebruiken dan de persoon zich had voorgenomen, verantwoordelijkheid ontvluchten.
Ik wil je daarbij even wijzen op de Drama Triangle, die heel belangrijk is om je bewust van te zijn in dit soort situaties:
Bekijk bijlage 50361
Daarbij kan het dus juist een valkuil zijn om je op te stellen als rescuer (redder). Dat zorgt er namelijk voor dat je zoon alsnog niet zelf de verantwoordelijkheid draagt voor het veranderen van gedrag. Daardoor kan er een giftige afhankelijkheidsrelatie ontstaan tussen jullie. Je zoon is afhankelijk van jou voor hulp en neemt niet zelf verantwoordelijkheid, en jij bent afhankelijk van zijn progressie want als hij ineens toch weer keihard gaat wegvluchten met gebruik van drugs, dan heb jij het gevoel dat hij je belazert en dat je hem voor niks hebt geholpen. Dan kan de rol van rescuer verschuiven in the persecutor (de veroordelaar), of the victim (het slachtoffer).
Dit soort rollen versterken elkaar dus. Daardoor kan jouw fantastische liefdevolle steun uiteindelijk ook contraproductief werken. En dat wil natuurlijk niemand. Vandaar dat ik je er nu op wijs. Die Drama Triangle is precies DE reden waarom professionele behandelaars niet emotioneel betrokken mogen raken bij hun cliënten.
Ik zou adviseren om je zoon heel voorzichtig richting de (Nederlandse) verslavingszorg te begeleiden. Ik noem specifiek de Nederlandse verslavingszorg, omdat daar redelijk veel behandelopties zijn. Hier in Nederland is bijvoorbeeld methadon beschikbaar, maar ook klinisch geproduceerde heroïne, er zijn gebruikersruimten, maar er is dus vooral een algemeen accepterende en verwelkomende sfeer voor mensen met een verslaving. Terwijl in andere landen vaak alsnog een soort hard strafkamp wordt opgelegd, zo van, 'jij zat fout met je heroïne-gebruik, en nu gaan we een dwingende omgeving opstellen om je het stoppen te forceren." Die omgeving werkt vluchtgedrag in de hand, waardoor de hulp juist minder effectief is.
Ik ben met andere forumleden eens dat de weerstand tegen methadon of tegen verslavingsklinieken waarschijnlijk het verslavingsstemmetje is wat alles probeert om maar niet echt te hoeven stoppen met drugs gebruiken. Probeer dat stemmetje dus niet te ondersteunen, maar probeer het ook niet te veroordelen. Dat is echt niet makkelijk, maar wel de enige manier waarop je het productief kunt doen.
Een punt waarvoor ik je écht moet waarschuwen is dat je
NIET kunt accepteren om medeplichtig te raken aan zijn drugsgebruik. Zeker in Bulgarije is dat een probleem. Straks wordt jij nog gearresteerd omdat je heroïne in bezit hebt, of omdat je aanwezig bent in een pand waar heroïne is. En daar is niemand mee geholpen. Ook als er geen sprake is van de politie kan het zeer problematisch zijn als jij de stash van je zoon gaat bewaken. Stel, het gaat om met fentanyl versneden heroïne en je zoon krijgt onverwachts een overdosis. Dan ben jij daar medeplichtig aan. Zoiets zul je jezelf als moeder nooit vergeven.
Wat je wel kunt doen
Bottom line is dus: natuurlijk wil je dolgraag helpen, je wil je zoon beschermen, knuffelen, je wil zijn pijn wegnemen. Vergeet die warme gevoelens niet. Maar onthoud ook dat jij niet opgeleid bent om mentale stoornissen te genezen, en dat je ook niet de gelegenheid hebt om dat op een professionele manier op te lossen.
Blijf die warme, accepterende en luisterende houding aannemen tegenover je zoon. Die is super behulpzaam!
Maar ontsla jezelf van de verantwoordelijkheid om zijn problemen op te lossen. Serieus, dat kan je niet, en pogingen om het wel te proberen werken contraproductief. Stel dus grenzen vast, en houd jezelf daaraan. Probeer je zoon naar de verslavingszorg te begeleiden. En zoek zelf ook hulp! Je hoeft het niet alleen te doen. Er zijn in Nederland en België bijvoorbeeld hulplijnen voor naasten die je kunt bellen/mailen/chatten. Want het is voor jou natuurlijk ook allemaal best heftig.
Check bijvoorbeeld Drugsinfo.nl voor meer tips voor naasten, en ook een hulplijn waarmee je contact kunt opnemen:
Maak je je zorgen om het gebruik van iemand? Op deze pagina vind je hulp, tips en advies.
www.drugsinfo.nl
Daarnaast heb je in Nederland stichting Mind Korrelatie, die je ook kunnen helpen om je zoon te helpen:
Hulp of advies nodig? Bel, chat, WhatsApp of mail gratis en anoniem met een van onze hulpverleners.
mindkorrelatie.nl
In België heb je de Druglijn, die je ook kunt bellen, mailen of chatten als naaste van iemand die kampt met een verslaving:
https://www.druglijn.be/bezorgd-om-iemand
Succes, en voel je vooral vrij om meer vragen te stellen, of om even te ventileren wat je allemaal hebt meegemaakt! Wij zijn er ook om je te helpen
