Wie? - Ik alleen. Man, 32 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~110 µg ALD-52
Waar? - Thuis
Wanneer? - 23-9-2017 ~12:00 uur
Wederom ben ik verrast door de psychedelische ervaring. Wederom ben ik geschokt door wat het mij heeft laten zien. Weer ben ik op dat punt gekomen dat ik mezelf wel wat kon aandoen omdat ik weer in de "hel" was beland. Maar in de nasleep van de trip en ook nu een dag later is alles meer in perspectief te plaatsen. Hoe onvoorstelbaar duister en hopeloos het op bepaalde momenten ook was, dit was weer precies wat ik moest zien.
Mijn laatste ALD-52: 1 zegel plus 1/8 zegel. Samen ongeveer 110 µg. Het plan was om een 2e poging tot een succesvolle candyflip te doen, maar dat is er niet van gekomen. De reden is simpelweg dat de ervaring op zichzelf compleet aanvoelde op het moment dat de piek voorbij was, zo'n 4 uren na inname. MDMA nemen op dat moment leek niets toe te kunnen voegen, behalve een kunstmatig gevoel. Of dit ook echt zo zou zijn geweest kan ik niet zeggen, maar achteraf gezien is het goed zo.
~12:00 - Inname
Rond 12 uur 's middags neem ik de ALD in. Ik weet nog niet eens zeker of ik er weer klaar voor ben of dat ik er überhaupt zin in heb. Maar na een kwartier is er die prettige onderbuikspanning. Het gevoel dat ik aan het begin van een avontuur sta. Zoals altijd begin ik gauw daarna te ijsberen door mijn huis heen. Langzaam wordt het gevoel intenser, maar ook onrustiger. Ik weet echter dat dat later af zal nemen, of in ieder geval minder merkbaar zal zijn wanneer de trip echt los zal gaan.
~13:00 - Opkomst en piekervaring
Het is voor mij altijd vrij moeilijk om te zeggen wanneer de piek van een ALD-52 (of LSD of 1P-LSD) trip begint en eindigt, maar de piek begon dit keer denk ik vóór een uur na inname. En om eerlijk te zijn had ik deze keer een ellendige piekervaring. Het was geleidelijk aan met vlagen steeds meer paranoïde worden. Niet zo erg als mijn duisterste trips op psilocybine en die allerergste keer met ALD-52 gecombineerd met wiet, maar alsnog op momenten verschrikkelijk. Op een schaal van 1 tot 9 ringen van de hel - waarbij 9 die allerergste keer was - toch een goede 7...
En het begint zoals altijd met denken. Overmatig veel denken. Iets waar ik sowieso al "goed" in ben, maar wat in overdrive gaat met psychedelica. En hoe raar ook... psychedelica betekent 'mind-manefesting', het zichtbaar maken van gedachten.
Met een ongemakkelijke bodyload en opkomend gevoel van onwerkelijkheid loop ik naar het voorraam en zie van boven af (2 hoog) een auto met een Pak 'n bak kar erachter staan. O ja, dat is waar ook. Een buurman van mij is verhuisd en de nieuwe bewoner is sinds vrijdag bezig zijn spul in zijn nieuwe huis aan het brengen. Ik kijk vlug even wat voor type mijn nieuwe buurman is, maar het is moeilijk in te schatten. Hij is ouder dan mij en lijkt vrij rustig. Een andere man helpt hem het meubilair naar binnen te brengen. Kort daarop komen er nog meer mannen helpen, ik heb er denk ik 5 geteld in totaal. Sommige van de mannen hebben een beetje een louche uiterlijk. Gedachtes komen in mij op: 'De plek voor de portiek waar normaal niets staat, staat nu vol met scooters en oude fietsen.' en 'Hun auto's zijn een beetje van die tokkie bakken' en 'Wat als er niet maar 1 iemand gaat wonen, maar meerdere van deze mannen?' en 'Waarom zijn het alleen maar mannen en geen vrouwen?'
Vanaf daar gaat het eigenlijk al mis en daal ik af in steeds meer paranoïde gedachten: 'Wat als dit een stel criminelen is die hier een appartement in een nette buurt huren om foute dingen te doen?' Zelfs de gedachte dat deze mannen homofiel zijn en hier met zijn allen gaan wonen spookt door mijn hoofd. Absurd en enorm bevooroordelend (ik heb niet eens wat tegen homo's), maar dat is de gedachte die in me op komt. Waar er normaal een deel bezinning is, ontbreekt dat op dit moment bijna geheel. Het voelt allemaal niet goed om zo negatief te denken en dus loop ik door het huis om me uit die mindset te krijgen en dat helpt.
Ik pak een autoblad die ik heb gekocht voor mijn vader (die vandaag jarig is) en blader er een beetje door heen. Het is een speciale editie over classics en in een artikel staat een foto van ik geloof een Ford en een Citroën uit ik denk begin jaren 90. Vooral de Citroën is gewoon een oud lelijk barrel en ik barst in lachen uit over het idee dat dit een zogenaamde classic is. Ik blader verder en zie overal oude mannetjes glimlachen. De oude barrels zijn duidelijk hun passie. Ik merk dat ik alle oude mannetjes in het blad opzoek. Het maakt me blij die glinstering in hun ogen te zien. Ze doen precies wat ze willen met hun leven.
Na het magazine te hebben doorgebladerd loop ik door m'n huis op zoek naar wat nieuws. Maar al gauw is daar weer die negativiteit. Ik kijk uit het raam en zie de bomen bruin-grijzig van kleur worden. Troosteloos, doods, droog. Ik weet uit ervaring dat er niet aan die negativiteit te ontkomen is en ik deze minder leuke fase gewoon moet accepteren zoals hij is. Maar alles in mijn lichaam schreeuwt uit hier aan te willen ontsnappen. Ik voel die nu zo bekende demonische energie in mij opkomen en geloof er in. Alles is een dreiging. Mensen op straat zijn niet meer gewoon mensen, maar lijken demonen te zijn die het op mij gemunt hebben om god weet wat voor reden. Wanhopig loop ik naar de eetkamer, maar natuurlijk is dezelfde dreiging daar ook. Het is niet de wereld, ik ben het die dit doet. Het zijn mijn projecties. Iets gekalmeerd door die gedachte loop ik terug naar mijn woonkamer en zie de lucht pikzwart worden in het midden van mijn visie. Overal waar ik kijk is een donkere wolk. Ik zie dat ik zelf de duisternis ben die de wereld verhuld. Het is mijn negativiteit die belet om de realiteit te laten zijn zoals deze is. Alles wat gezien wordt, wordt letterlijk gekleurd door mij. Ik besef me dat ik altijd kijk met een filter en wellicht helemaal niet weet wat de realiteit zonder filter is. Het enige dat ik weet is dat door mij de wereld lelijk en verdorven wordt. Ik hang er altijd als een schaduw voor en kan daardoor niet zien wat er echt is. En hoe minder ik er ben, hoe mooier de wereld.
In golven verval ik in dat kwaadaardige gevoel en raak er zo nu en dan een beetje uit. Ik kijk op de klok en heb tenminste dat als lichtpuntje van hoop. Ik kan het altijd uitzitten. En ook zie ik het flesje met clonazepam tabletten die ik als een soort uitweg voor de zekerheid neer heb gezet. Maar ik wil mezelf niet verdoven omdat ik bang ben zo de trip niet goed af te kunnen sluiten en besluit het niet te nemen. Vlagen van intense neerslachtigheid en angst bekruipen me. Het is die soort existentiële angst die onder je huid gaat zitten. Nergens is rust te vinden en overal is het gevoel dat je bekeken wordt door een onzichtbaar kwaad. Wat me er op dat moment doorheen helpt is het weten dan ik dit eerder heb meegemaakt in nog veel ergere mate en ik daar ook ongeschonden vanaf ben gekomen. Dan zie ik een klein boekje op de salontafel liggen waar ik de laatste tijd zo nu en dan een paar bladzijden van lees. Het is een nederlandse versie van de Dhammapada. Een werk met uitspraken van de Boeddha. Tijdens de trip heb ik opgeschreven wat ik heb gelezen. Pagina 83:
"Geen groter hitte dan lust, Geen groter kwaad dan afkeer en haat. Geen groter leed dan dit materiële, fysieke, aardse bestaan. Geen verhevener blijdschap dan innerlijke kalmte en rust. Geen intenser geluk dan nirvana."
Deze woorden komen binnen als mokerslagen. Normaal in nuchtere staat herken ik de waarheid hierin, maar lees ik het half bewust. Nu wordt het gelezen met opperste alertheid en aanwezigheid en voel ik dat wat onder deze woorden zit. Ik lees door:
"Wie het genot van eenzame afzondering en innerlijke rust heeft geproefd, wordt van alle zonden en smetten bevrijd. Wie de zoete geur van de weldaad van de dhamma in zich opneemt, wordt onbevreesd."
Dit zijn niet slechts woorden. Dit zijn wijzers naar iets hogers in ons. Bij het lezen ervan verdwijnt de zwarte wolk voor mijn ogen en alles krijgt een grote diepte van kleur en levendigheid. Van mijn hoofd daal ik af naar mijn hart en verder naar mijn buik, waar ik begin te verdwijnen en gelukzaligheid de leegte die ik achterlaat direct opvult. Buiten zie en hoor ik een aalscholver en een stel kraaien luid wegvliegen, alsof ze als vertegenwoordigers van de duisternis het licht niet kunnen verdragen. Het ligt er bijna te dik bovenop. Het is allemaal als een film, maar de 'realiteit' is ook net als een film als je erbij stilstaat. Dan breekt er iets in me. Ik begin te huilen. Ik weet niet eens waarom, maar een diep verdriet is losgekomen en laat me lichter achter.
~16:30 - De na-trip
Pas in de na-trip en ook nu de dag erna is veel op zijn plek gevallen. Ik zie nu helderder in dat de piekervaring vooral gericht is op het in versterkte mate beleven van de illusie, het omhoog halen van het onderbewuste in het bewuste. En dat daarna vooral de contemplatie over wat is gezien plaatsvindt.
In de afterglow heb ik eerst een tijd zitten mediteren en daarna heb ik muziek op gezet. Het leek me interessant om eens klassieke muziek te luisteren tijdens een trip, dus heb ik op youtube Bach, Schubert en anderen opgezocht. Wat een beleving was dat! Ongelofelijk wat er verborgen zit in zulke muziek. Zulke vreugde en schoonheid. Waarom heb ik nuchter vaak geen zin om deze muziek te luisteren? Ik denk dat het is dat over het algemeen moderne muziek meer voor het plezier wordt geluisterd en klassieke muziek eerder kunst is. Het leidt je naar binnen toe, richt je naar je eigen ware schoonheid, waar geluk, ware liefde. Moderne muziek wordt geconsumeerd, klassieke muziek reflecteert dat wat in ons zit. Althans, zo voel ik dat, hopelijk zonder pretentieus over te komen. Een ding wat zeker is, is dat ik meer klassieke muziek ga luisteren vanaf nu.
Na een paar uren muziek luisteren ga ik op de grond zitten en richt mijn aandacht op mijn ademhaling. Ik bedenk me dat ademhaling zowel bewust als onbewust kan zijn. Wanneer ik bewust let op mijn ademhaling, is er de neiging om controle uit te oefenen. Om het ritme van de ademhaling te bepalen met het denken. Dit zorgt er echter juist voor dat het natuurlijk ritme verstoord wordt en de ademhaling hakkelig verloopt. Dit is grotendeels wat meditatie zo moeilijk maakt. Maar nog onder invloed van de ALD-52 is het veel makkelijker om bewust te zijn van de ademhaling zonder deze teveel te controleren. Ik merk dat ik die drang naar controle stukje bij beetje op kan geven, waardoor de ademhaling rustig wordt en diep, tot in de onderbuik. Maar het is anders dan bewust een diepe teug lucht inademen. Juist door niet te proberen, wordt de ademhaling diep en ritmisch. Het is het proberen te controleren dat constant de ademhaling verstoort.
En er gebeuren dingen wanneer de ademhaling dieper wordt. De ademhaling is veel meer dan lucht in en uit je longen zuigen/blazen. Wanneer de controle los wordt gelaten verplaatst je bewustzijn zich meer en meer uit je hoofd, uit het denken. De ruimte tussen twee gedachten vergroot zich totdat je gedachten de illusie dat jij een persoon bent niet meer in stand kunnen houden. Dit komt erop neer dat wanneer de ademhaling zich verdiept, "jij" meer en meer begint te verdwijnen. Op een gegeven moment zie je dat jij niet lucht aan het ademen bent, maar dat 'iets' jou aan het ademen is. En dit iets is in staat om perfecte ademhaling tot stand te brengen. En met perfecte ademhaling komt immense vredigheid, gelukzaligheid, schoonheid, liefde.
De ademhaling is de poort naar de andere "wereld". Het is aan de ene kant verbonden aan het lichaam en aan de andere kant aan de bron van waar de adem uit komt, wat die bron ook is. Je persoonlijkheid, tijd en de hele wereld verdwijnen tegelijk wanneer je de ademhaling genoeg loslaat en uit zichzelf laat verlopen. Het is allemaal een kwestie om dat wat jou in leven ademt blindelings te vertrouwen. Maar omdat het ego een inherent wantrouwen heeft voor de 'ander' - wat de ademhaling vanaf het ego perspectief ook is - is het altijd bezig om het ademen te saboteren, hoe subtiel ook. Het denkt de touwtjes in handen te hebben, maar het doet helemaal niets behalve de onderliggende harmonie die er al is verstoren.
Wat een heerlijkheid om te beseffen dat waar geluk zo dichtbij is! We hoeven enkel onze ademhaling te verdiepen. Niet door controle, maar juist door het opgeven daarvan. Wanneer we dat doen en het bestaan zelf de ademhaling overneemt, dan is er sprake van echte meditatie. Al het mentale leed in deze wereld heeft zijn oorsprong in oppervlakkig ademhalen. Dat is een gewaagde uitspraak, maar daar sta ik achter. Voel je je depressief: ga letten op je ademhaling zonder het te controleren. Ga door totdat je ademhaling in je onderbuik is. Ik garandeer je dat je depressie als sneeuw voor de zon zal verdwijnen, hoe diep deze ook is.
Nawoord
Misschien niet de meest spectaculaire trip die ik heb ervaren, maar daarom niet minder bijzonder. Wanneer je denkt dat je het allemaal wel hebt gezien, wordt je weer geconfronteerd met je eigen foute aannames en kortzichtigheid. Heerlijk hoe psychedelica dat in me bovenbrengen, ook al kan trippen op momenten zo verschrikkelijk naar zijn. Achteraf is het het altijd dik waard! Ik ben weer even voor een tijdje tevreden en zal in de komende tijd klassieke muziek gaan verkennen en mediteren op mijn ademhaling.
mile:
Wat? - ~110 µg ALD-52
Waar? - Thuis
Wanneer? - 23-9-2017 ~12:00 uur
Wederom ben ik verrast door de psychedelische ervaring. Wederom ben ik geschokt door wat het mij heeft laten zien. Weer ben ik op dat punt gekomen dat ik mezelf wel wat kon aandoen omdat ik weer in de "hel" was beland. Maar in de nasleep van de trip en ook nu een dag later is alles meer in perspectief te plaatsen. Hoe onvoorstelbaar duister en hopeloos het op bepaalde momenten ook was, dit was weer precies wat ik moest zien.
Mijn laatste ALD-52: 1 zegel plus 1/8 zegel. Samen ongeveer 110 µg. Het plan was om een 2e poging tot een succesvolle candyflip te doen, maar dat is er niet van gekomen. De reden is simpelweg dat de ervaring op zichzelf compleet aanvoelde op het moment dat de piek voorbij was, zo'n 4 uren na inname. MDMA nemen op dat moment leek niets toe te kunnen voegen, behalve een kunstmatig gevoel. Of dit ook echt zo zou zijn geweest kan ik niet zeggen, maar achteraf gezien is het goed zo.
~12:00 - Inname
Rond 12 uur 's middags neem ik de ALD in. Ik weet nog niet eens zeker of ik er weer klaar voor ben of dat ik er überhaupt zin in heb. Maar na een kwartier is er die prettige onderbuikspanning. Het gevoel dat ik aan het begin van een avontuur sta. Zoals altijd begin ik gauw daarna te ijsberen door mijn huis heen. Langzaam wordt het gevoel intenser, maar ook onrustiger. Ik weet echter dat dat later af zal nemen, of in ieder geval minder merkbaar zal zijn wanneer de trip echt los zal gaan.
~13:00 - Opkomst en piekervaring
Het is voor mij altijd vrij moeilijk om te zeggen wanneer de piek van een ALD-52 (of LSD of 1P-LSD) trip begint en eindigt, maar de piek begon dit keer denk ik vóór een uur na inname. En om eerlijk te zijn had ik deze keer een ellendige piekervaring. Het was geleidelijk aan met vlagen steeds meer paranoïde worden. Niet zo erg als mijn duisterste trips op psilocybine en die allerergste keer met ALD-52 gecombineerd met wiet, maar alsnog op momenten verschrikkelijk. Op een schaal van 1 tot 9 ringen van de hel - waarbij 9 die allerergste keer was - toch een goede 7...
En het begint zoals altijd met denken. Overmatig veel denken. Iets waar ik sowieso al "goed" in ben, maar wat in overdrive gaat met psychedelica. En hoe raar ook... psychedelica betekent 'mind-manefesting', het zichtbaar maken van gedachten.
Met een ongemakkelijke bodyload en opkomend gevoel van onwerkelijkheid loop ik naar het voorraam en zie van boven af (2 hoog) een auto met een Pak 'n bak kar erachter staan. O ja, dat is waar ook. Een buurman van mij is verhuisd en de nieuwe bewoner is sinds vrijdag bezig zijn spul in zijn nieuwe huis aan het brengen. Ik kijk vlug even wat voor type mijn nieuwe buurman is, maar het is moeilijk in te schatten. Hij is ouder dan mij en lijkt vrij rustig. Een andere man helpt hem het meubilair naar binnen te brengen. Kort daarop komen er nog meer mannen helpen, ik heb er denk ik 5 geteld in totaal. Sommige van de mannen hebben een beetje een louche uiterlijk. Gedachtes komen in mij op: 'De plek voor de portiek waar normaal niets staat, staat nu vol met scooters en oude fietsen.' en 'Hun auto's zijn een beetje van die tokkie bakken' en 'Wat als er niet maar 1 iemand gaat wonen, maar meerdere van deze mannen?' en 'Waarom zijn het alleen maar mannen en geen vrouwen?'
Vanaf daar gaat het eigenlijk al mis en daal ik af in steeds meer paranoïde gedachten: 'Wat als dit een stel criminelen is die hier een appartement in een nette buurt huren om foute dingen te doen?' Zelfs de gedachte dat deze mannen homofiel zijn en hier met zijn allen gaan wonen spookt door mijn hoofd. Absurd en enorm bevooroordelend (ik heb niet eens wat tegen homo's), maar dat is de gedachte die in me op komt. Waar er normaal een deel bezinning is, ontbreekt dat op dit moment bijna geheel. Het voelt allemaal niet goed om zo negatief te denken en dus loop ik door het huis om me uit die mindset te krijgen en dat helpt.
Ik pak een autoblad die ik heb gekocht voor mijn vader (die vandaag jarig is) en blader er een beetje door heen. Het is een speciale editie over classics en in een artikel staat een foto van ik geloof een Ford en een Citroën uit ik denk begin jaren 90. Vooral de Citroën is gewoon een oud lelijk barrel en ik barst in lachen uit over het idee dat dit een zogenaamde classic is. Ik blader verder en zie overal oude mannetjes glimlachen. De oude barrels zijn duidelijk hun passie. Ik merk dat ik alle oude mannetjes in het blad opzoek. Het maakt me blij die glinstering in hun ogen te zien. Ze doen precies wat ze willen met hun leven.
Na het magazine te hebben doorgebladerd loop ik door m'n huis op zoek naar wat nieuws. Maar al gauw is daar weer die negativiteit. Ik kijk uit het raam en zie de bomen bruin-grijzig van kleur worden. Troosteloos, doods, droog. Ik weet uit ervaring dat er niet aan die negativiteit te ontkomen is en ik deze minder leuke fase gewoon moet accepteren zoals hij is. Maar alles in mijn lichaam schreeuwt uit hier aan te willen ontsnappen. Ik voel die nu zo bekende demonische energie in mij opkomen en geloof er in. Alles is een dreiging. Mensen op straat zijn niet meer gewoon mensen, maar lijken demonen te zijn die het op mij gemunt hebben om god weet wat voor reden. Wanhopig loop ik naar de eetkamer, maar natuurlijk is dezelfde dreiging daar ook. Het is niet de wereld, ik ben het die dit doet. Het zijn mijn projecties. Iets gekalmeerd door die gedachte loop ik terug naar mijn woonkamer en zie de lucht pikzwart worden in het midden van mijn visie. Overal waar ik kijk is een donkere wolk. Ik zie dat ik zelf de duisternis ben die de wereld verhuld. Het is mijn negativiteit die belet om de realiteit te laten zijn zoals deze is. Alles wat gezien wordt, wordt letterlijk gekleurd door mij. Ik besef me dat ik altijd kijk met een filter en wellicht helemaal niet weet wat de realiteit zonder filter is. Het enige dat ik weet is dat door mij de wereld lelijk en verdorven wordt. Ik hang er altijd als een schaduw voor en kan daardoor niet zien wat er echt is. En hoe minder ik er ben, hoe mooier de wereld.
In golven verval ik in dat kwaadaardige gevoel en raak er zo nu en dan een beetje uit. Ik kijk op de klok en heb tenminste dat als lichtpuntje van hoop. Ik kan het altijd uitzitten. En ook zie ik het flesje met clonazepam tabletten die ik als een soort uitweg voor de zekerheid neer heb gezet. Maar ik wil mezelf niet verdoven omdat ik bang ben zo de trip niet goed af te kunnen sluiten en besluit het niet te nemen. Vlagen van intense neerslachtigheid en angst bekruipen me. Het is die soort existentiële angst die onder je huid gaat zitten. Nergens is rust te vinden en overal is het gevoel dat je bekeken wordt door een onzichtbaar kwaad. Wat me er op dat moment doorheen helpt is het weten dan ik dit eerder heb meegemaakt in nog veel ergere mate en ik daar ook ongeschonden vanaf ben gekomen. Dan zie ik een klein boekje op de salontafel liggen waar ik de laatste tijd zo nu en dan een paar bladzijden van lees. Het is een nederlandse versie van de Dhammapada. Een werk met uitspraken van de Boeddha. Tijdens de trip heb ik opgeschreven wat ik heb gelezen. Pagina 83:
"Geen groter hitte dan lust, Geen groter kwaad dan afkeer en haat. Geen groter leed dan dit materiële, fysieke, aardse bestaan. Geen verhevener blijdschap dan innerlijke kalmte en rust. Geen intenser geluk dan nirvana."
Deze woorden komen binnen als mokerslagen. Normaal in nuchtere staat herken ik de waarheid hierin, maar lees ik het half bewust. Nu wordt het gelezen met opperste alertheid en aanwezigheid en voel ik dat wat onder deze woorden zit. Ik lees door:
"Wie het genot van eenzame afzondering en innerlijke rust heeft geproefd, wordt van alle zonden en smetten bevrijd. Wie de zoete geur van de weldaad van de dhamma in zich opneemt, wordt onbevreesd."
Dit zijn niet slechts woorden. Dit zijn wijzers naar iets hogers in ons. Bij het lezen ervan verdwijnt de zwarte wolk voor mijn ogen en alles krijgt een grote diepte van kleur en levendigheid. Van mijn hoofd daal ik af naar mijn hart en verder naar mijn buik, waar ik begin te verdwijnen en gelukzaligheid de leegte die ik achterlaat direct opvult. Buiten zie en hoor ik een aalscholver en een stel kraaien luid wegvliegen, alsof ze als vertegenwoordigers van de duisternis het licht niet kunnen verdragen. Het ligt er bijna te dik bovenop. Het is allemaal als een film, maar de 'realiteit' is ook net als een film als je erbij stilstaat. Dan breekt er iets in me. Ik begin te huilen. Ik weet niet eens waarom, maar een diep verdriet is losgekomen en laat me lichter achter.
~16:30 - De na-trip
Pas in de na-trip en ook nu de dag erna is veel op zijn plek gevallen. Ik zie nu helderder in dat de piekervaring vooral gericht is op het in versterkte mate beleven van de illusie, het omhoog halen van het onderbewuste in het bewuste. En dat daarna vooral de contemplatie over wat is gezien plaatsvindt.
In de afterglow heb ik eerst een tijd zitten mediteren en daarna heb ik muziek op gezet. Het leek me interessant om eens klassieke muziek te luisteren tijdens een trip, dus heb ik op youtube Bach, Schubert en anderen opgezocht. Wat een beleving was dat! Ongelofelijk wat er verborgen zit in zulke muziek. Zulke vreugde en schoonheid. Waarom heb ik nuchter vaak geen zin om deze muziek te luisteren? Ik denk dat het is dat over het algemeen moderne muziek meer voor het plezier wordt geluisterd en klassieke muziek eerder kunst is. Het leidt je naar binnen toe, richt je naar je eigen ware schoonheid, waar geluk, ware liefde. Moderne muziek wordt geconsumeerd, klassieke muziek reflecteert dat wat in ons zit. Althans, zo voel ik dat, hopelijk zonder pretentieus over te komen. Een ding wat zeker is, is dat ik meer klassieke muziek ga luisteren vanaf nu.
Na een paar uren muziek luisteren ga ik op de grond zitten en richt mijn aandacht op mijn ademhaling. Ik bedenk me dat ademhaling zowel bewust als onbewust kan zijn. Wanneer ik bewust let op mijn ademhaling, is er de neiging om controle uit te oefenen. Om het ritme van de ademhaling te bepalen met het denken. Dit zorgt er echter juist voor dat het natuurlijk ritme verstoord wordt en de ademhaling hakkelig verloopt. Dit is grotendeels wat meditatie zo moeilijk maakt. Maar nog onder invloed van de ALD-52 is het veel makkelijker om bewust te zijn van de ademhaling zonder deze teveel te controleren. Ik merk dat ik die drang naar controle stukje bij beetje op kan geven, waardoor de ademhaling rustig wordt en diep, tot in de onderbuik. Maar het is anders dan bewust een diepe teug lucht inademen. Juist door niet te proberen, wordt de ademhaling diep en ritmisch. Het is het proberen te controleren dat constant de ademhaling verstoort.
En er gebeuren dingen wanneer de ademhaling dieper wordt. De ademhaling is veel meer dan lucht in en uit je longen zuigen/blazen. Wanneer de controle los wordt gelaten verplaatst je bewustzijn zich meer en meer uit je hoofd, uit het denken. De ruimte tussen twee gedachten vergroot zich totdat je gedachten de illusie dat jij een persoon bent niet meer in stand kunnen houden. Dit komt erop neer dat wanneer de ademhaling zich verdiept, "jij" meer en meer begint te verdwijnen. Op een gegeven moment zie je dat jij niet lucht aan het ademen bent, maar dat 'iets' jou aan het ademen is. En dit iets is in staat om perfecte ademhaling tot stand te brengen. En met perfecte ademhaling komt immense vredigheid, gelukzaligheid, schoonheid, liefde.
De ademhaling is de poort naar de andere "wereld". Het is aan de ene kant verbonden aan het lichaam en aan de andere kant aan de bron van waar de adem uit komt, wat die bron ook is. Je persoonlijkheid, tijd en de hele wereld verdwijnen tegelijk wanneer je de ademhaling genoeg loslaat en uit zichzelf laat verlopen. Het is allemaal een kwestie om dat wat jou in leven ademt blindelings te vertrouwen. Maar omdat het ego een inherent wantrouwen heeft voor de 'ander' - wat de ademhaling vanaf het ego perspectief ook is - is het altijd bezig om het ademen te saboteren, hoe subtiel ook. Het denkt de touwtjes in handen te hebben, maar het doet helemaal niets behalve de onderliggende harmonie die er al is verstoren.
Wat een heerlijkheid om te beseffen dat waar geluk zo dichtbij is! We hoeven enkel onze ademhaling te verdiepen. Niet door controle, maar juist door het opgeven daarvan. Wanneer we dat doen en het bestaan zelf de ademhaling overneemt, dan is er sprake van echte meditatie. Al het mentale leed in deze wereld heeft zijn oorsprong in oppervlakkig ademhalen. Dat is een gewaagde uitspraak, maar daar sta ik achter. Voel je je depressief: ga letten op je ademhaling zonder het te controleren. Ga door totdat je ademhaling in je onderbuik is. Ik garandeer je dat je depressie als sneeuw voor de zon zal verdwijnen, hoe diep deze ook is.
Nawoord
Misschien niet de meest spectaculaire trip die ik heb ervaren, maar daarom niet minder bijzonder. Wanneer je denkt dat je het allemaal wel hebt gezien, wordt je weer geconfronteerd met je eigen foute aannames en kortzichtigheid. Heerlijk hoe psychedelica dat in me bovenbrengen, ook al kan trippen op momenten zo verschrikkelijk naar zijn. Achteraf is het het altijd dik waard! Ik ben weer even voor een tijdje tevreden en zal in de komende tijd klassieke muziek gaan verkennen en mediteren op mijn ademhaling.
mile:
