Een aantal maanden terug heb ik voor het eerst xtc geprobeerd, wat op z’n zachts gezegd niet echt prettig is verlopen. Ik ben heel erg benieuwd of andere hier ervaring mee hebben .
Omdat het mijn eerste keer was en ik toch wel nerveus was leek het me goed om het thuis te proberen. Afgezien van de zenuwen zat ik verder goed in mijn vel.
Ik was samen met mijn vriend die ook xtc op had. Denk zelf zo rond de 50mg genomen. M’n vriend heeft al vaker xtc genomen en me van tevoren ook ingelicht, dus ik had wel het gevoel dat ik wist wat me te wachten stond. Zo ongeveer. En ook al was ik wel zenuwachtig, ik had er wel veel zin in. Verder niet echt bang dat het verkeerd zou gaan dus ik denk niet dat het daaraan gelegen heeft. Mijn vriend heeft de pillen ook laten testen, geen gekke dingen aanwezig. En voor de verdere informatie ik slik verder ook geen medicatie en heb ook geen andere middelen genomen vooraf of tijdens.
Maargoed, vanaf het moment dat de pil inkickte ging het mis. Mijn vriend was op het toilet op het moment dat het begon te werken en de muziek stond aan. Ik werd meteen angstig van de muziek en het feit dat mijn vriend er niet was. Voelde me ontzettend eenzaam en kwetsbaar. Ik heb de muziek afgezet en gewacht tot m’n vriend terug kwam. Toen hij er was leken de angstgevoelens wat minder te worden, maar na een minuut of 5 kwamen ze net zo hevig weer terug. Wilde het niet verpeste voor mijn vriend, waardoor ik in eerste instantie niet echt vertelde hoe ik me voelde maar er meer als een zombie bij zat naar mijn gevoel. Kreeg ook meer en meer het gevoel dat de muren op me afkwamen en had een erg verstikkend gevoel binnen. Daarom voorgesteld even naar buiten gegaan, frisse lucht halen. Dit nam het verstikkende gevoel wel weg, maar die angst aanvallen bleven terug komen. Ik kon wel goed redeneren dat het door de xtc kwam en dat het uiteindelijk wel weg zou gaan, maar dat nam niet weg dat het op dat moment zwaar klote aanvoelde.
Ik had het gevoel dat er iets binnen in me dwars zat wat eruit moest, een soort blok. Maar ik had geen idee wat het was en hoe ik dit eruit kon krijgen. Ook had ik het gevoel vanalles te willen zeggen, maar niet goed wist wat. Nu heb ik wel gehoord dat je dat sowieso krijgt van de xtc, maar alles had een negatief/angstig tintje. Ik heb een tijdje met mijn vriend gepraat en uitgelegd hoe ik me voelde en hij heeft me wel rustig gekregen en de ergste angst gevoelens weg gekregen en me nogmaals laten inzien dat het door de trip kwam en dat het weg zou ebben. Maar dat gevoel dat me iets dwars zat en dat er iets uit moest bleef.
Beetje buiten gelopen in het park, vooral in het donker wat me wat rustiger maakte. Ergste angst zakte wel wat weg, en was toen wel te handelen. Na een tijdje lopen zag ik een schommel, waar ik ineens op moest en zou gaan schommelen. Ik begon toen ook wel wat fijne gevoelens te ervaren, was helemaal gelukkig met de schommel. Maar tijdens het schommelen brak ik opeens. In mijn verleden ben ik misbruikt door een ex en dit heb ik jaren lang weggestopt. Alle gevoelens kwamen ineens naar boven en alle herinneringen. Had op dat moment ook echt de behoefte het allemaal te delen en naderhand waren ook eigenlijk nagenoeg alle angstgevoelens weg. Ik voelde me nog wel echt bagger, mag ook denk ik wel als je net 2 jaar lang aan weggestopte herinneringen voorbij ziet komen. Maar dat gevoel dat er iets dwars zat was helemaal weg. Wel een ontzettende behoefte om te blijven praten over die ex en wat er gebeurd was, maar begon me ook wel fijn te voelen en heb toch nog even kunnen genieten van mijn kerstlichtjes en wat gelukkige gevoelens al waren ze niet super sterk meer, niet wat je zou verwachten bij je eerste keer trippen.
Ben heel erg benieuwd of mensen soortgelijke situaties meegemaakt hebben en of ze daarna ooit nog xtc genomen hebben.
Ik zit er de laatste tijd weer aan te denken om toch nog een keer xtc te nemen. Ik ben naar een psycholoog geweest en heb dat hele gedoe met mijn ex een plekje kunnen geven. Maar blijf natuurlijk wel bang dat zoiets weer gaat gebeuren. Ik heb verder geen psychiatrische aandoeningen, bij mezelf en ook niet in mijn familie, dus het is niet dat het echt iets getriggerd heeft afgezien van dat trauma. Ook geen last van angststoornissen o.i.d. Iemand tips voor de volgende keer of ervaringen?
Omdat het mijn eerste keer was en ik toch wel nerveus was leek het me goed om het thuis te proberen. Afgezien van de zenuwen zat ik verder goed in mijn vel.
Ik was samen met mijn vriend die ook xtc op had. Denk zelf zo rond de 50mg genomen. M’n vriend heeft al vaker xtc genomen en me van tevoren ook ingelicht, dus ik had wel het gevoel dat ik wist wat me te wachten stond. Zo ongeveer. En ook al was ik wel zenuwachtig, ik had er wel veel zin in. Verder niet echt bang dat het verkeerd zou gaan dus ik denk niet dat het daaraan gelegen heeft. Mijn vriend heeft de pillen ook laten testen, geen gekke dingen aanwezig. En voor de verdere informatie ik slik verder ook geen medicatie en heb ook geen andere middelen genomen vooraf of tijdens.
Maargoed, vanaf het moment dat de pil inkickte ging het mis. Mijn vriend was op het toilet op het moment dat het begon te werken en de muziek stond aan. Ik werd meteen angstig van de muziek en het feit dat mijn vriend er niet was. Voelde me ontzettend eenzaam en kwetsbaar. Ik heb de muziek afgezet en gewacht tot m’n vriend terug kwam. Toen hij er was leken de angstgevoelens wat minder te worden, maar na een minuut of 5 kwamen ze net zo hevig weer terug. Wilde het niet verpeste voor mijn vriend, waardoor ik in eerste instantie niet echt vertelde hoe ik me voelde maar er meer als een zombie bij zat naar mijn gevoel. Kreeg ook meer en meer het gevoel dat de muren op me afkwamen en had een erg verstikkend gevoel binnen. Daarom voorgesteld even naar buiten gegaan, frisse lucht halen. Dit nam het verstikkende gevoel wel weg, maar die angst aanvallen bleven terug komen. Ik kon wel goed redeneren dat het door de xtc kwam en dat het uiteindelijk wel weg zou gaan, maar dat nam niet weg dat het op dat moment zwaar klote aanvoelde.
Ik had het gevoel dat er iets binnen in me dwars zat wat eruit moest, een soort blok. Maar ik had geen idee wat het was en hoe ik dit eruit kon krijgen. Ook had ik het gevoel vanalles te willen zeggen, maar niet goed wist wat. Nu heb ik wel gehoord dat je dat sowieso krijgt van de xtc, maar alles had een negatief/angstig tintje. Ik heb een tijdje met mijn vriend gepraat en uitgelegd hoe ik me voelde en hij heeft me wel rustig gekregen en de ergste angst gevoelens weg gekregen en me nogmaals laten inzien dat het door de trip kwam en dat het weg zou ebben. Maar dat gevoel dat me iets dwars zat en dat er iets uit moest bleef.
Beetje buiten gelopen in het park, vooral in het donker wat me wat rustiger maakte. Ergste angst zakte wel wat weg, en was toen wel te handelen. Na een tijdje lopen zag ik een schommel, waar ik ineens op moest en zou gaan schommelen. Ik begon toen ook wel wat fijne gevoelens te ervaren, was helemaal gelukkig met de schommel. Maar tijdens het schommelen brak ik opeens. In mijn verleden ben ik misbruikt door een ex en dit heb ik jaren lang weggestopt. Alle gevoelens kwamen ineens naar boven en alle herinneringen. Had op dat moment ook echt de behoefte het allemaal te delen en naderhand waren ook eigenlijk nagenoeg alle angstgevoelens weg. Ik voelde me nog wel echt bagger, mag ook denk ik wel als je net 2 jaar lang aan weggestopte herinneringen voorbij ziet komen. Maar dat gevoel dat er iets dwars zat was helemaal weg. Wel een ontzettende behoefte om te blijven praten over die ex en wat er gebeurd was, maar begon me ook wel fijn te voelen en heb toch nog even kunnen genieten van mijn kerstlichtjes en wat gelukkige gevoelens al waren ze niet super sterk meer, niet wat je zou verwachten bij je eerste keer trippen.
Ben heel erg benieuwd of mensen soortgelijke situaties meegemaakt hebben en of ze daarna ooit nog xtc genomen hebben.
Ik zit er de laatste tijd weer aan te denken om toch nog een keer xtc te nemen. Ik ben naar een psycholoog geweest en heb dat hele gedoe met mijn ex een plekje kunnen geven. Maar blijf natuurlijk wel bang dat zoiets weer gaat gebeuren. Ik heb verder geen psychiatrische aandoeningen, bij mezelf en ook niet in mijn familie, dus het is niet dat het echt iets getriggerd heeft afgezien van dat trauma. Ook geen last van angststoornissen o.i.d. Iemand tips voor de volgende keer of ervaringen?
