• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Ayahuasca ceremonie

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Guacamaya

Newbie
Ongeveer anderhalf jaar geleden vertelde een goeie vriend me dat hij zou deelnemen aan een Ayahuasca ceremonie. Ik had eerder al eens over het plantenmedicijn gelezen en vond het fascinerend, angstaanjagend en mysterieus tegelijk. Mijn eerste reactie was dus dat ik het wel wilde maar niet goed durfde. Natuurlijk had ik ook de verhalen gelezen van volgekotste emmers, schreeuwende mensen, en de niet zo aangename confrontaties met diep verborgen angsten en demonen. Daar kon toch niemand zich vrijwillig voor opgeven? Ik vertelde over het voorstel aan mijn vriendin en ze zei: als jij gaat, ga ik met je mee. Dus raapte ik al mijn moed bij elkaar, belde naar de vriend en schreven we ons in. Jullie moeten weten dat ik nog nooit een bericht op eender welk forum dan ook heb geplaatst, maar de ervaring heeft mijn leven veranderd, en dit wil ik graag met jullie delen.

De ceremonie zou worden begeleid door een Vlaamse sjamane die een tijdje bij inheemse stammen heeft geleefd in Peru. Of dat nu juist een geruststellende gedachte was of niet, daar was ik nog niet over uit. Een paar weken ervoor kregen we instructies hoe we naar de bewuste dag moesten toeleven. Zo kregen we te horen dat we 3 dagen voor en 3 dagen na de ceremonie best geen ui, look, zuivel of vlees meer konden eten. Ook alcohol, sigaretten en seks zouden we best van ons lijstje schrappen. Op het eerste zicht leek het wel op de intrede in een klooster, maar het waren geen verplichtingen. Als we er ons echter strikt aan zouden houden zou het de werking van de planten niet verstoren, waardoor ze optimaal hun werk zouden kunnen doen.

Die bewuste vrijdag 11 oktober 2019 stond ik op met lage rugpijn. 'Oh nee' dacht ik. 'Net nu'. De opgebouwde spanning voor de ceremonie had zich blijkbaar fysiek geuit, wat maakte dat een knagend gevoel van pijn me aanvankelijk deed twijfelen of ik wel zou kunnen deelnemen. Ik probeerde de pijn te negeren en we reden die avond met ons drie naar de afgesproken locatie. Een smal doodlopend pad leidde ons naar een klein huisje aan de rand van een bos. Links van ons stonden een paar prachtige oude eiken in hun herfstkleuren. Rechts van ons uitgestrekte heuvelachtige velden met grazende ezels en een paard. Misschien niet de jungle van Peru, maar deze locatie kon alvast niet beter gekozen zijn.

We werden hartelijk verwelkomd door de sjamane die zei dat die avond elke emotie welkom was. Lachen, huilen, boosheid, verdriet,... het hoort bij het leven zoals licht bij donker en dag bij nacht. De kleine ceremonieruimte voelde alvast heel veilig en comfortabel aan. Er stond een altaar met voorwerpen uit de Amazone, er brandden kaarsen, en een houtkachel verwarmde de ruimte. Buiten begon een felle wind op te steken dat de eerste bladeren van de bomen rukte en de sfeer compleet maakte. Het gehuil van de wind in combinatie met de ruisende bomen onder een volle maan Als dat maar goed zou komen. De sjamane vertelde ons immers dat de effecten van Ayahuasca bij volle maan nog heviger worden. Zouden we toch niet beter eens een andere keer terugkomen? Nadat we kennis maakten met de andere 5 personen in onze groep gingen we rustig op onze plaats zitten en kon het beginnen. Ik ben van nature een heel rustig persoon, maar ik moet toegeven dat ik nog nooit zo nerveus geweest ben als toen. Er was geen weg terug. Het was ook geen droom. Het ging gebeuren, of ik dat nu leuk vond of niet.

De sjamane ging aan het altaar staan, richtte zich tot de vier windstreken en sprak uitgebreid haar dankbaarheid uit. Dankbaar dat we er mochten zijn, en dankbaar dat moeder Aarde ons zou beschermen tijdens onze reis. Ze stak wat salie in brand, wat de ruimte zou zuiveren van alle negatieve sferen. De lichten werden gedoofd en doordat het buiten intussen al goed donker geworden was konden we elkaar enkel nog zien als vage schimmen, dansend in het breekbare licht van de kaarsen. Na ongeveer een kwartier kwam ze bij ons zitten met wat ze zelf omschreef als vloeibare tabak. Het was de bedoeling dat we dit zouden drinken. Niet via de mond, maar via de neus vanuit de handpalm. Dit zou ons helpen om oude pijnen of onbewuste blokkades los te maken, en zo de weg vrij te maken voor Moeder Ayahuasca om ons te helen. Het zag er echt vies uit, en de gedachte dat dit ook nog eens via mijn neus naar binnen zou gaan hielp de zaken ook al niet vooruit. De reactie van mijn overprikkelde sinussen resulteerde dan ook vrijwel meteen in een oncontroleerbare hoestbui. Terwijl ik daar nog van aan het bekomen was liet ze ons één voor één naar het altaar liet komen. Voor mij stond hij dan, een tot de rand gevulde beker Ayahuasca, waar ik zoveel over gelezen had. De dikke bruin/groene brij dat het duidelijk niet moest hebben van zijn looks. Ik sloot mijn ogen en zonder veel nadenken probeerde ik het in één keer door te slikken. Ik had eens gelezen dat eens je het medicijn inneemt er geen weg terug meer is. Gelijk wat er op je afkomt, er is niemand die iets voor je kan doen, waardoor de enige optie die je rest schuilt in het uitzitten van de volledige trip. Trippen is trouwens een woord dat volgens de sjamane niet past bij een heilig medicijn zoals Ayahuasca. In plaats daarvan noemen we het 'reizen'.

Ik ging zitten in lotushouding en focuste me op mijn ademhaling. Vrij snel voelde ik me erg op mijn gemak, en het nerveuze gevoel waar ik al gans de dag last van had was plots volledig verdwenen. Ik staarde wat voor me uit, nam alle indrukken uit de kamer in me op, en keek naar de vlammen van de kachel. Tot op dat moment zag of voelde ik vrij weinig. 'Zo' dacht ik nog. 'Geen idee waarom mensen dit zo heftig vinden hoor, het valt allemaal heel goed mee'. Geleidelijk aan kwam er echter een dieper ontspannen gevoel en begon ik ook lichtjes wazig te zien. Ook had ik de neiging om te lachen. Niet enkel glimlachen, maar écht lachen. Ik weet niet waar dat plots vandaan kwam, maar ik liet het gevoel toe. Enerzijds omdat het aangenaam was maar vooral omdat het buiten mijn wil om vanzelf leek te gaan en niet te onderdrukken was. Mijn lichaam voelde plots ook een stuk minder zwaar aan, en de hevige rugpijn waarmee ik die ochtend was opgestaan was ook verdwenen. Ik leek me te bevinden in een roes en wat mij betrof kan ik daar best aan wennen.

Een tijdje later nodigde de sjamane ons uit voor een tweede kopje. Ze had ons vooraf gezegd dat ons lichaam ons zelf zou aangeven hoeveel kopjes we die avond zouden moeten drinken. We moesten gewoon naar onszelf en naar ons lichaam luisteren. Ik twijfelde. Tot nu toe was het heel aangenaam, dus waarom zou ik het risico nemen dat het niet meer zo zou blijven? Tegelijk besefte ik ook dat ik er nog niet echt 'in' zat en nog niet echt 'op reis' was vertrokken. Dus besloot ik -als laatste van onze groep- toch nog een keer naar het altaar te gaan. Als er iets op mijn pad zou moeten komen of een boodschap zou moeten krijgen, dan zou ik de uitdaging aangaan en het recht in de ogen kijken. Daar was ik van overtuigd.

Kort na de tweede beker ging ik terug in dezelfde positie zitten, met de ogen gesloten. Plots zag ik een klein blauw helder bolletje. Ik schrok en opende mijn ogen, maar het was er nog steeds. Toen wist ik dat het begonnen was. Waar ik ook keek, het leek op mijn netvlies gebrand en het bleef de hele tijd bij me. Het was een diepheldere zuivere blauwe kleur en het fascineerde me. De verwondering voor het bolletje maakte echter zonder waarschuwing plaats voor een ongemakkelijk brandend gevoel in mijn onderbuik. Ik begon te zweten en kon me opeens in geen enkele positie meer comfortabel zetten. Ik concentreerde me op mijn ademhaling, maar dit hielp niet. Ik voelde me steeds zwakker en misselijker worden en het voelde alsof er met messen in mijn buik werden geprikt. Alsof dat nog niet erg genoeg was begon ik opeens slijmen op te hoesten. Ze leken als slangen uit het diepste van mijn lichaam te komen. Met mijn laatste krachten probeerde ik al kruipend mijn kotsbakje te grijpen dat ik vooraf had gekregen. 'Wat gebeurt er met mij? Ik wil dit niet'. Het zweet stroomde intussen letterlijk van mijn voorhoofd en de neiging om de boel onder te kotsen was bijna niet meer tegen te houden. Het was een strijd met mezelf. Mijn hoofde tolde naar alle kanten en ik vocht tegen de misselijkheid. Maar hoe harder ik vocht hoe slechter ik me begon te voelen. 'Waar ben ik toch aan begonnen? Waarom ben ik niet gewoon thuis gebleven?' Hoe lang die strijd duurde kan ik niet meer inschatten, maar op een bepaald moment kon ik echt niet meer. Het was echt heel zwaar en ik besloot dat het genoeg geweest was. Ik besloot om niet langer weerstand te bieden, en zei 'goed, wie of wat je ook bent, ik vecht niet meer tegen jou'. Ik brak en liet alles los.

Opeens kwam het blauwe bolletje van daarnet terug maar ging vrijwel onmiddellijk over in allerlei vormen en patronen in alle mogelijke kleuren. Het waren zeer complexe structuren waarin alles in beweging was en waarbij het leek alsof elke vorm in contact stond met een andere of daar op zijn minst een invloed op had. Ik wist niet waar eerst te kijken en was verbaasd over de verdovende schoonheid ervan. Ik kreeg de mooiste regenbogen en de meest heldere lichten te zien. Ze flitsten voor mijn ogen en gaven me tegelijk een enorm vredig gevoel. Het was magisch. Ik heb al het geluk gehad te mogen reizen naar de mooiste plaatsen op aarde, maar dit was met niets te vergelijken. Het was met voorsprong het mooiste wat ik ooit al heb gezien. Ik besefte plots dat er zoveel meer is dan we in het dagelijkse leven kunnen zien. We denken dat we alles kunnen begrijpen en controleren met onze manier van denken, maar het tegendeel is waar. We hebben geen flauw benul wat er rondom ons gebeurt of hoe de natuur echt werkt. Ik zweefde door de ruimte en genoot van al het moois rondom mij. Het leek wel een andere wereld. Ik wilde dat het nooit zou stoppen.

Plots opende ik mijn ogen en keek ik naar de andere mensen in de ruimte. Het lukt me echter niet meer om hun gezichten te zien. Ze leken te zijn vervormd of zelfs volledig te zijn weggevaagd. In plaats daarvan voelde ik energieën. Dat was echt ongelooflijk. Ik voelde me verbonden met alles en iedereen. Niet alleen met de andere mensen in de kamer, maar ook met de planten, de bomen, en alle dieren op aarde. 'Wauw' dacht ik toen. 'Wij zijn gewoon natuur'. Dat is echt geweldig. Hoe lang ik rondzweefde in die andere wereld kan ik niet zeggen. Het begrip tijd en ruimte leken totaal te vervagen en waren ook helemaal niet meer belangrijk. Alle zorgen van het dagelijkse leven maakten plots ook niet meer uit. Dat was een heel bevrijdend gevoel dat ik nooit eerder had mogen ervaren. Elke persoon waar ik mijn leven een conflict mee heb gehad kreeg ik te zien, kon ik in de ogen kijken en zeggen: 'het is ok, we waren allebei in fout, laten we het vergeten'. De vrij moeilijke relatie met mijn vader, de respectloze werkgever, een ruzie met mijn vriendin, de egoïstische vriend, de veel te gehaaste chauffeur die me bijna van mijn fiets reed,.. Ik kon plots alles begrijpen en aanvaarden. Dat gaf me een enorme kracht en een diep gelukkig gevoel dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds met me meedraag. Het enige wat we écht nodig hebben in het leven is liefde en verbinding. Dat werd plots niet alleen heel erg duidelijk. Het was zo overweldigend dat het bijna niet onder woorden te brengen is.

Terwijl ik diep geraakt was door alle indrukken begon er vanuit het niks een stem tegen me te praten. Duidelijk een zachte, maar duidelijk vrouwelijke stem. 'Je bent veel te streng voor jezelf en voor anderen. Het is normaal dat jij en anderen fouten maken. Je moet die aanvaarden en vooral loslaten. Fouten worden gemaakt om uit te leren en om sterker van te worden'. Ik schrok op. Wie ben je? Waar kwam die stem vandaan? Had ik me dit ingebeeld? Een lichte twijfel overviel me, maar er kwamen geen antwoorden op mijn vragen. In plaats daarvan zei de stem: 'Kijk naar je vriendin. Ik kijk, zei ik. Zie je dan niet wat voor een mooi persoon zij is? Jawel, dat weet ik wel. Waarom zeg je het haar dan niet wat vaker? Terwijl ik dit schrijf krijg ik nog altijd kippenvel over mijn ganse lichaam. Die stem wist niet alleen dingen over mezelf waar ik zelf nooit bij stil had gestaan. Achteraf bekeken bleken ze ook nog eens één voor één te kloppen als een bus. Dat was en is nog steeds onverklaarbaar.

Intussen was de sjamane muziek beginnen maken. De vibraties van de drum vloeiden naar mijn gevoel rechtstreeks over naar het ritme van mijn hart, en het raakte me dieper dan ooit tevoren. Ik liet alles over me heen komen en kreeg in snel tempo beelden en flashbacks te zien dat ik niet kon plaatsen. Telkens ik probeerde te begrijpen wat ik te zien kreeg schoot het beeld aan een razend tempo weer weg. Het voelde als een rollercoaster in een pretpark, maar dan 1000 keer sneller. Ik wou de beelden op pauze zetten en de tijd 'pakken', maar ik had geen enkel besef meer van tijd, datum, jaartal of wat dan ook. Tegelijk wist ik wel perfect wie ik was, waar ik was en met wie ik daar was gekomen. Onbegrijpelijk. Het leek alsof Ayahuasca me wegplukte uit de fysieke wereld, maar via mijn bewustzijn wilde tonen dat er zoveel meer is dan we denken dat er is. Het leek er dus op dat ik niet enkel kennis had gemaakt met een onbekende wereld, maar ook met een hogere intelligentie, waarvan ik het bestaan niet eens had durven te vermoeden.

Maar moeder Aya was nog niet klaar met mij: de sfeer van gelukzaligheid sloeg plots om toen ik scherpe tanden en klauwen begon te zien van allerlei dieren: haaien, krokodillen, tijgers. Zelf de stekels van egels kwamen voorbij. De dieren kwamen dreigend en brullend naar mij toe met opengesperde bek en dat maakte me erg bang. Zo bang zelfs dat ik schrok en in paniek mijn ogen opende. Toen ik na een paar tellen mijn ogen weer sloot waren ze weg. Dit herhaalde zich een paar keer wat maakte dat een angstig gevoel zich meester van me maakte. Het maakte me onrustig en ik wilde die confrontatie niet telkens opnieuw aangaan. Ik begreep het ook niet. 'Waarom kreeg ik dit te zien'? Wat was de boodschap erachter? Ik kwam er niet achter en wilde gewoon dat dit stopte. Ik voelde me intussen zo uitgeput en wilde alleen maar gaan slapen of weg kruipen onder een deken zodat ik die vreselijke tanden niet meer hoefde te zien. Gelukkig voelde ik dat de planten stilaan hun kracht begonnen te verliezen en dat was geen moment te vroeg. Ik voelde me gesloopt en het was goed geweest. Uiteindelijk moet ik in een diepe slaap gevallen zijn want wanneer ik mijn ogen terug opende was het al ochtend.

Ik leefde dus nog, was mijn eerste gedachte. En hoe. Ik voelde me herboren. Ik had een fris, opgewekt gevoel en voelde dat mijn hart geopend was. De intense liefde dat ik afgelopen nacht zo had mogen ervaren was nog altijd tot in elke cel van mijn lichaam voelbaar. Dat was heel bijzonder. De rest van de groep bleek ook al wakker te zijn We pakten elkaar allemaal eens goed vast en ik zei: 'dit was niet van deze wereld hé mensen' Iedereen knikte en wist zonder verdere woorden perfect wat ik bedoelde. Tijdens het ontbijt kregen we de kans om te vertellen over onze ervaringen. Het viel me op dat de ogen van iedereen bijzonder helder waren en dat iedereen zich euforisch voelde over de nieuwe inzichten die we hadden gekregen. Op de één of andere manier hadden we ons allemaal verbonden gevoeld met elkaar. En dat terwijl de meeste van ons elkaar voor onze reis nog nooit eerder hadden ontmoet. Ik vertelde de sjamane over de scherpe tanden en volgens haar weerspiegelen ze mijn angsten. Ik sloot mijn ogen toen ik bang van ze was, waarop ze verdwenen. Dat wil zeggen dat je angsten verdwijnen als je er geen aandacht meer aan schenkt. En dat zou wel eens kunnen kloppen.

Nu, meer dan een jaar later denk ik nog vaak aan de ceremonie terug. Ik heb ergens zelfs het gevoel dat de planten nog altijd werkzaam zijn. Niet op een fysieke manier, maar in mijn bewustzijn. Mijn kijk op veel dingen en op de wereld in het algemeen is echt wel veranderd. Ik besef dat het gek klinkt maar het besef dat er meer is, dat er een hogere intelligentie is die het goed meent met alles en iedereen is geruststellend. Het ergste wat er vroeger kon gebeuren was sterven, en die oerangst zit in ons allemaal. Nu heb ik het gevoel dat sterven niet het einde is, maar dat je ziel naar een andere wereld gaat, waar onvoorwaardelijke liefde en licht ons zullen opwachten.

Voor mij is de boodschap geweest: we kunnen ons beter verbinden vanuit liefde en vertrouwen in plaats van vanuit angst. We moeten durven leven, elkaar liefhebben, zoveel mogelijk plezier maken, maar vooral leren loslaten. Geen weerstand bieden maar je laten meedrijven met de flow van het leven. Dan pas kan magie ontstaan.
En als iemand ons kwetst heeft dat een achterliggende betekenis, dat net bedoeld is om ons een bepaalde les te leren. Het leven leert ons lessen die we met de glimlach moeten doorstaan. Alleen zijn wij ons daar niet bewust van.

Van het leven genieten, vergeven en loslaten. Bedankt voor de boodschap Moeder Aya. Daar kan ik jou nooit dankbaar genoeg voor zijn.
 

Sabotage

Bewuste gebruiker
Ongeveer anderhalf jaar geleden vertelde een goeie vriend me dat hij zou deelnemen aan een Ayahuasca ceremonie. Ik had eerder al eens over het plantenmedicijn gelezen en vond het fascinerend, angstaanjagend en mysterieus tegelijk. Mijn eerste reactie was dus dat ik het wel wilde maar niet goed durfde. Natuurlijk had ik ook de verhalen gelezen van volgekotste emmers, schreeuwende mensen, en de niet zo aangename confrontaties met diep verborgen angsten en demonen. Daar kon toch niemand zich vrijwillig voor opgeven? Ik vertelde over het voorstel aan mijn vriendin en ze zei: als jij gaat, ga ik met je mee. Dus raapte ik al mijn moed bij elkaar, belde naar de vriend en schreven we ons in. Jullie moeten weten dat ik nog nooit een bericht op eender welk forum dan ook heb geplaatst, maar de ervaring heeft mijn leven veranderd, en dit wil ik graag met jullie delen.

De ceremonie zou worden begeleid door een Vlaamse sjamane die een tijdje bij inheemse stammen heeft geleefd in Peru. Of dat nu juist een geruststellende gedachte was of niet, daar was ik nog niet over uit. Een paar weken ervoor kregen we instructies hoe we naar de bewuste dag moesten toeleven. Zo kregen we te horen dat we 3 dagen voor en 3 dagen na de ceremonie best geen ui, look, zuivel of vlees meer konden eten. Ook alcohol, sigaretten en seks zouden we best van ons lijstje schrappen. Op het eerste zicht leek het wel op de intrede in een klooster, maar het waren geen verplichtingen. Als we er ons echter strikt aan zouden houden zou het de werking van de planten niet verstoren, waardoor ze optimaal hun werk zouden kunnen doen.

Die bewuste vrijdag 11 oktober 2019 stond ik op met lage rugpijn. 'Oh nee' dacht ik. 'Net nu'. De opgebouwde spanning voor de ceremonie had zich blijkbaar fysiek geuit, wat maakte dat een knagend gevoel van pijn me aanvankelijk deed twijfelen of ik wel zou kunnen deelnemen. Ik probeerde de pijn te negeren en we reden die avond met ons drie naar de afgesproken locatie. Een smal doodlopend pad leidde ons naar een klein huisje aan de rand van een bos. Links van ons stonden een paar prachtige oude eiken in hun herfstkleuren. Rechts van ons uitgestrekte heuvelachtige velden met grazende ezels en een paard. Misschien niet de jungle van Peru, maar deze locatie kon alvast niet beter gekozen zijn.

We werden hartelijk verwelkomd door de sjamane die zei dat die avond elke emotie welkom was. Lachen, huilen, boosheid, verdriet,... het hoort bij het leven zoals licht bij donker en dag bij nacht. De kleine ceremonieruimte voelde alvast heel veilig en comfortabel aan. Er stond een altaar met voorwerpen uit de Amazone, er brandden kaarsen, en een houtkachel verwarmde de ruimte. Buiten begon een felle wind op te steken dat de eerste bladeren van de bomen rukte en de sfeer compleet maakte. Het gehuil van de wind in combinatie met de ruisende bomen onder een volle maan Als dat maar goed zou komen. De sjamane vertelde ons immers dat de effecten van Ayahuasca bij volle maan nog heviger worden. Zouden we toch niet beter eens een andere keer terugkomen? Nadat we kennis maakten met de andere 5 personen in onze groep gingen we rustig op onze plaats zitten en kon het beginnen. Ik ben van nature een heel rustig persoon, maar ik moet toegeven dat ik nog nooit zo nerveus geweest ben als toen. Er was geen weg terug. Het was ook geen droom. Het ging gebeuren, of ik dat nu leuk vond of niet.

De sjamane ging aan het altaar staan, richtte zich tot de vier windstreken en sprak uitgebreid haar dankbaarheid uit. Dankbaar dat we er mochten zijn, en dankbaar dat moeder Aarde ons zou beschermen tijdens onze reis. Ze stak wat salie in brand, wat de ruimte zou zuiveren van alle negatieve sferen. De lichten werden gedoofd en doordat het buiten intussen al goed donker geworden was konden we elkaar enkel nog zien als vage schimmen, dansend in het breekbare licht van de kaarsen. Na ongeveer een kwartier kwam ze bij ons zitten met wat ze zelf omschreef als vloeibare tabak. Het was de bedoeling dat we dit zouden drinken. Niet via de mond, maar via de neus vanuit de handpalm. Dit zou ons helpen om oude pijnen of onbewuste blokkades los te maken, en zo de weg vrij te maken voor Moeder Ayahuasca om ons te helen. Het zag er echt vies uit, en de gedachte dat dit ook nog eens via mijn neus naar binnen zou gaan hielp de zaken ook al niet vooruit. De reactie van mijn overprikkelde sinussen resulteerde dan ook vrijwel meteen in een oncontroleerbare hoestbui. Terwijl ik daar nog van aan het bekomen was liet ze ons één voor één naar het altaar liet komen. Voor mij stond hij dan, een tot de rand gevulde beker Ayahuasca, waar ik zoveel over gelezen had. De dikke bruin/groene brij dat het duidelijk niet moest hebben van zijn looks. Ik sloot mijn ogen en zonder veel nadenken probeerde ik het in één keer door te slikken. Ik had eens gelezen dat eens je het medicijn inneemt er geen weg terug meer is. Gelijk wat er op je afkomt, er is niemand die iets voor je kan doen, waardoor de enige optie die je rest schuilt in het uitzitten van de volledige trip. Trippen is trouwens een woord dat volgens de sjamane niet past bij een heilig medicijn zoals Ayahuasca. In plaats daarvan noemen we het 'reizen'.

Ik ging zitten in lotushouding en focuste me op mijn ademhaling. Vrij snel voelde ik me erg op mijn gemak, en het nerveuze gevoel waar ik al gans de dag last van had was plots volledig verdwenen. Ik staarde wat voor me uit, nam alle indrukken uit de kamer in me op, en keek naar de vlammen van de kachel. Tot op dat moment zag of voelde ik vrij weinig. 'Zo' dacht ik nog. 'Geen idee waarom mensen dit zo heftig vinden hoor, het valt allemaal heel goed mee'. Geleidelijk aan kwam er echter een dieper ontspannen gevoel en begon ik ook lichtjes wazig te zien. Ook had ik de neiging om te lachen. Niet enkel glimlachen, maar écht lachen. Ik weet niet waar dat plots vandaan kwam, maar ik liet het gevoel toe. Enerzijds omdat het aangenaam was maar vooral omdat het buiten mijn wil om vanzelf leek te gaan en niet te onderdrukken was. Mijn lichaam voelde plots ook een stuk minder zwaar aan, en de hevige rugpijn waarmee ik die ochtend was opgestaan was ook verdwenen. Ik leek me te bevinden in een roes en wat mij betrof kan ik daar best aan wennen.

Een tijdje later nodigde de sjamane ons uit voor een tweede kopje. Ze had ons vooraf gezegd dat ons lichaam ons zelf zou aangeven hoeveel kopjes we die avond zouden moeten drinken. We moesten gewoon naar onszelf en naar ons lichaam luisteren. Ik twijfelde. Tot nu toe was het heel aangenaam, dus waarom zou ik het risico nemen dat het niet meer zo zou blijven? Tegelijk besefte ik ook dat ik er nog niet echt 'in' zat en nog niet echt 'op reis' was vertrokken. Dus besloot ik -als laatste van onze groep- toch nog een keer naar het altaar te gaan. Als er iets op mijn pad zou moeten komen of een boodschap zou moeten krijgen, dan zou ik de uitdaging aangaan en het recht in de ogen kijken. Daar was ik van overtuigd.

Kort na de tweede beker ging ik terug in dezelfde positie zitten, met de ogen gesloten. Plots zag ik een klein blauw helder bolletje. Ik schrok en opende mijn ogen, maar het was er nog steeds. Toen wist ik dat het begonnen was. Waar ik ook keek, het leek op mijn netvlies gebrand en het bleef de hele tijd bij me. Het was een diepheldere zuivere blauwe kleur en het fascineerde me. De verwondering voor het bolletje maakte echter zonder waarschuwing plaats voor een ongemakkelijk brandend gevoel in mijn onderbuik. Ik begon te zweten en kon me opeens in geen enkele positie meer comfortabel zetten. Ik concentreerde me op mijn ademhaling, maar dit hielp niet. Ik voelde me steeds zwakker en misselijker worden en het voelde alsof er met messen in mijn buik werden geprikt. Alsof dat nog niet erg genoeg was begon ik opeens slijmen op te hoesten. Ze leken als slangen uit het diepste van mijn lichaam te komen. Met mijn laatste krachten probeerde ik al kruipend mijn kotsbakje te grijpen dat ik vooraf had gekregen. 'Wat gebeurt er met mij? Ik wil dit niet'. Het zweet stroomde intussen letterlijk van mijn voorhoofd en de neiging om de boel onder te kotsen was bijna niet meer tegen te houden. Het was een strijd met mezelf. Mijn hoofde tolde naar alle kanten en ik vocht tegen de misselijkheid. Maar hoe harder ik vocht hoe slechter ik me begon te voelen. 'Waar ben ik toch aan begonnen? Waarom ben ik niet gewoon thuis gebleven?' Hoe lang die strijd duurde kan ik niet meer inschatten, maar op een bepaald moment kon ik echt niet meer. Het was echt heel zwaar en ik besloot dat het genoeg geweest was. Ik besloot om niet langer weerstand te bieden, en zei 'goed, wie of wat je ook bent, ik vecht niet meer tegen jou'. Ik brak en liet alles los.

Opeens kwam het blauwe bolletje van daarnet terug maar ging vrijwel onmiddellijk over in allerlei vormen en patronen in alle mogelijke kleuren. Het waren zeer complexe structuren waarin alles in beweging was en waarbij het leek alsof elke vorm in contact stond met een andere of daar op zijn minst een invloed op had. Ik wist niet waar eerst te kijken en was verbaasd over de verdovende schoonheid ervan. Ik kreeg de mooiste regenbogen en de meest heldere lichten te zien. Ze flitsten voor mijn ogen en gaven me tegelijk een enorm vredig gevoel. Het was magisch. Ik heb al het geluk gehad te mogen reizen naar de mooiste plaatsen op aarde, maar dit was met niets te vergelijken. Het was met voorsprong het mooiste wat ik ooit al heb gezien. Ik besefte plots dat er zoveel meer is dan we in het dagelijkse leven kunnen zien. We denken dat we alles kunnen begrijpen en controleren met onze manier van denken, maar het tegendeel is waar. We hebben geen flauw benul wat er rondom ons gebeurt of hoe de natuur echt werkt. Ik zweefde door de ruimte en genoot van al het moois rondom mij. Het leek wel een andere wereld. Ik wilde dat het nooit zou stoppen.

Plots opende ik mijn ogen en keek ik naar de andere mensen in de ruimte. Het lukt me echter niet meer om hun gezichten te zien. Ze leken te zijn vervormd of zelfs volledig te zijn weggevaagd. In plaats daarvan voelde ik energieën. Dat was echt ongelooflijk. Ik voelde me verbonden met alles en iedereen. Niet alleen met de andere mensen in de kamer, maar ook met de planten, de bomen, en alle dieren op aarde. 'Wauw' dacht ik toen. 'Wij zijn gewoon natuur'. Dat is echt geweldig. Hoe lang ik rondzweefde in die andere wereld kan ik niet zeggen. Het begrip tijd en ruimte leken totaal te vervagen en waren ook helemaal niet meer belangrijk. Alle zorgen van het dagelijkse leven maakten plots ook niet meer uit. Dat was een heel bevrijdend gevoel dat ik nooit eerder had mogen ervaren. Elke persoon waar ik mijn leven een conflict mee heb gehad kreeg ik te zien, kon ik in de ogen kijken en zeggen: 'het is ok, we waren allebei in fout, laten we het vergeten'. De vrij moeilijke relatie met mijn vader, de respectloze werkgever, een ruzie met mijn vriendin, de egoïstische vriend, de veel te gehaaste chauffeur die me bijna van mijn fiets reed,.. Ik kon plots alles begrijpen en aanvaarden. Dat gaf me een enorme kracht en een diep gelukkig gevoel dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds met me meedraag. Het enige wat we écht nodig hebben in het leven is liefde en verbinding. Dat werd plots niet alleen heel erg duidelijk. Het was zo overweldigend dat het bijna niet onder woorden te brengen is.

Terwijl ik diep geraakt was door alle indrukken begon er vanuit het niks een stem tegen me te praten. Duidelijk een zachte, maar duidelijk vrouwelijke stem. 'Je bent veel te streng voor jezelf en voor anderen. Het is normaal dat jij en anderen fouten maken. Je moet die aanvaarden en vooral loslaten. Fouten worden gemaakt om uit te leren en om sterker van te worden'. Ik schrok op. Wie ben je? Waar kwam die stem vandaan? Had ik me dit ingebeeld? Een lichte twijfel overviel me, maar er kwamen geen antwoorden op mijn vragen. In plaats daarvan zei de stem: 'Kijk naar je vriendin. Ik kijk, zei ik. Zie je dan niet wat voor een mooi persoon zij is? Jawel, dat weet ik wel. Waarom zeg je het haar dan niet wat vaker? Terwijl ik dit schrijf krijg ik nog altijd kippenvel over mijn ganse lichaam. Die stem wist niet alleen dingen over mezelf waar ik zelf nooit bij stil had gestaan. Achteraf bekeken bleken ze ook nog eens één voor één te kloppen als een bus. Dat was en is nog steeds onverklaarbaar.

Intussen was de sjamane muziek beginnen maken. De vibraties van de drum vloeiden naar mijn gevoel rechtstreeks over naar het ritme van mijn hart, en het raakte me dieper dan ooit tevoren. Ik liet alles over me heen komen en kreeg in snel tempo beelden en flashbacks te zien dat ik niet kon plaatsen. Telkens ik probeerde te begrijpen wat ik te zien kreeg schoot het beeld aan een razend tempo weer weg. Het voelde als een rollercoaster in een pretpark, maar dan 1000 keer sneller. Ik wou de beelden op pauze zetten en de tijd 'pakken', maar ik had geen enkel besef meer van tijd, datum, jaartal of wat dan ook. Tegelijk wist ik wel perfect wie ik was, waar ik was en met wie ik daar was gekomen. Onbegrijpelijk. Het leek alsof Ayahuasca me wegplukte uit de fysieke wereld, maar via mijn bewustzijn wilde tonen dat er zoveel meer is dan we denken dat er is. Het leek er dus op dat ik niet enkel kennis had gemaakt met een onbekende wereld, maar ook met een hogere intelligentie, waarvan ik het bestaan niet eens had durven te vermoeden.

Maar moeder Aya was nog niet klaar met mij: de sfeer van gelukzaligheid sloeg plots om toen ik scherpe tanden en klauwen begon te zien van allerlei dieren: haaien, krokodillen, tijgers. Zelf de stekels van egels kwamen voorbij. De dieren kwamen dreigend en brullend naar mij toe met opengesperde bek en dat maakte me erg bang. Zo bang zelfs dat ik schrok en in paniek mijn ogen opende. Toen ik na een paar tellen mijn ogen weer sloot waren ze weg. Dit herhaalde zich een paar keer wat maakte dat een angstig gevoel zich meester van me maakte. Het maakte me onrustig en ik wilde die confrontatie niet telkens opnieuw aangaan. Ik begreep het ook niet. 'Waarom kreeg ik dit te zien'? Wat was de boodschap erachter? Ik kwam er niet achter en wilde gewoon dat dit stopte. Ik voelde me intussen zo uitgeput en wilde alleen maar gaan slapen of weg kruipen onder een deken zodat ik die vreselijke tanden niet meer hoefde te zien. Gelukkig voelde ik dat de planten stilaan hun kracht begonnen te verliezen en dat was geen moment te vroeg. Ik voelde me gesloopt en het was goed geweest. Uiteindelijk moet ik in een diepe slaap gevallen zijn want wanneer ik mijn ogen terug opende was het al ochtend.

Ik leefde dus nog, was mijn eerste gedachte. En hoe. Ik voelde me herboren. Ik had een fris, opgewekt gevoel en voelde dat mijn hart geopend was. De intense liefde dat ik afgelopen nacht zo had mogen ervaren was nog altijd tot in elke cel van mijn lichaam voelbaar. Dat was heel bijzonder. De rest van de groep bleek ook al wakker te zijn We pakten elkaar allemaal eens goed vast en ik zei: 'dit was niet van deze wereld hé mensen' Iedereen knikte en wist zonder verdere woorden perfect wat ik bedoelde. Tijdens het ontbijt kregen we de kans om te vertellen over onze ervaringen. Het viel me op dat de ogen van iedereen bijzonder helder waren en dat iedereen zich euforisch voelde over de nieuwe inzichten die we hadden gekregen. Op de één of andere manier hadden we ons allemaal verbonden gevoeld met elkaar. En dat terwijl de meeste van ons elkaar voor onze reis nog nooit eerder hadden ontmoet. Ik vertelde de sjamane over de scherpe tanden en volgens haar weerspiegelen ze mijn angsten. Ik sloot mijn ogen toen ik bang van ze was, waarop ze verdwenen. Dat wil zeggen dat je angsten verdwijnen als je er geen aandacht meer aan schenkt. En dat zou wel eens kunnen kloppen.

Nu, meer dan een jaar later denk ik nog vaak aan de ceremonie terug. Ik heb ergens zelfs het gevoel dat de planten nog altijd werkzaam zijn. Niet op een fysieke manier, maar in mijn bewustzijn. Mijn kijk op veel dingen en op de wereld in het algemeen is echt wel veranderd. Ik besef dat het gek klinkt maar het besef dat er meer is, dat er een hogere intelligentie is die het goed meent met alles en iedereen is geruststellend. Het ergste wat er vroeger kon gebeuren was sterven, en die oerangst zit in ons allemaal. Nu heb ik het gevoel dat sterven niet het einde is, maar dat je ziel naar een andere wereld gaat, waar onvoorwaardelijke liefde en licht ons zullen opwachten.

Voor mij is de boodschap geweest: we kunnen ons beter verbinden vanuit liefde en vertrouwen in plaats van vanuit angst. We moeten durven leven, elkaar liefhebben, zoveel mogelijk plezier maken, maar vooral leren loslaten. Geen weerstand bieden maar je laten meedrijven met de flow van het leven. Dan pas kan magie ontstaan.
En als iemand ons kwetst heeft dat een achterliggende betekenis, dat net bedoeld is om ons een bepaalde les te leren. Het leven leert ons lessen die we met de glimlach moeten doorstaan. Alleen zijn wij ons daar niet bewust van.

Van het leven genieten, vergeven en loslaten. Bedankt voor de boodschap Moeder Aya. Daar kan ik jou nooit dankbaar genoeg voor zijn.
mooi beschreven . het word ingezet tegen verslaving,depressie ect. maar gevaarlijk om er zelf mee te rommelen naar mijn idee. want er zijn gevallen bekend met de dood als gevolg.
 

Kwak

Belezen gebruiker
mooi beschreven . het word ingezet tegen verslaving,depressie ect. maar gevaarlijk om er zelf mee te rommelen naar mijn idee. want er zijn gevallen bekend met de dood als gevolg.
Wat je zegt is echt kletspraat en dan druk ik mij minimaal uit.

Net als bij wiet, paddo's als ayahuasca zijn er geen doden door deze middelen gevallen. ( En als er doden zijn gevallen moet dat minimaal minimaal zijn geweest).
De dooie die er wel vielen. Mixten een cocktail van andere drugssoorten bijelkaar of hebben zich niet in de materie verdiept.

De media heeft een aardig handje geholpen om deze middelen om zeep te helpen.
 

Guacamaya

Newbie
Bedankt voor jullie lieve reacties mensen. Ik was echt bang hoor toen. Vooral omdat je niet weet wat er op je af gaat komen. Maar dat weet je eigenlijk in het echte leven ook niet. Controle is een illusie. En ook dat is een boodschap van de planten. Ik ben daar als een ander mens uitgekomen, ook al is het werk aan jezelf nooit af. Ik kan het eigenlijk iedereen aanraden, maar er zijn twee belangrijke dingen: 1 Respecteer het medicijn en hou je daarom ook aan de voorbereiding vooraf. 2 Drink het alleen onder begeleiding van een Sjamaan/Sjamane die weet waar hij of zij mee bezig is. Onze sjamane voelde ons perfect aan en kwam bij ons zitten op het moment dat we haar nodig hadden. Tijdens een ceremonie mag je zijn wie je bent. En in een maatschappij waar je vaak in een soort van keurslijf wordt geduwd voelde dat alleen al als een enorme opluchting. Wat Ayahuasca ons toont gaat ons nietig verstand ver te boven en wat het je doet voelen gaat ver boven al je zintuigen. Ik hou van het leven, maar heb soms echt heimwee naar die plek. Jammer dat het westen dit niet begrijpt en het dan maar op de lijst van verboden middelen zet. Ik denk echter dat Ayahuasca precies is wat de mensheid nodig heeft. Nu meer dan ooit :wink: Warme groet vanuit België.
 

geflipt

Wijs gebruiker
Zo mooi omschreven allemaal! Alsof ik erbij was...

Je zegt zelf dat je 'de werking' van de planten nog voelt, dat heet volgens mij 'verandering' (kan op geen beter woord komen, maar je snapt mij wel...). Het heeft je dingen doen zien en voelen die je daarvoor nooit hebt ervaren, wat je dus 'verandert' heeft. Het doet mij wat denken aan mijn eerste ervaringen met psychedelica. Als ik erop terug kijk heeft het mij ook een heel ander mens gemaakt. Maar, zoals je zelf zegt, je moet de 'regels' volgen, en er voor open staan...

Wat ik me nog af zit te vragen... De sjamane zei dat het waarschijnlijk je angsten waren, die klauwen en tanden. Kon je je daarin vinden? En zoja, heb je de indruk dat je die angsten nu beter de baas kunt?

Echt heel mooi dit!!
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Maar moeder Aya was nog niet klaar met mij: de sfeer van gelukzaligheid sloeg plots om toen ik scherpe tanden en klauwen begon te zien van allerlei dieren: haaien, krokodillen, tijgers. Zelf de stekels van egels kwamen voorbij. De dieren kwamen dreigend en brullend naar mij toe met opengesperde bek en dat maakte me erg bang. Zo bang zelfs dat ik schrok en in paniek mijn ogen opende. Toen ik na een paar tellen mijn ogen weer sloot waren ze weg. Dit herhaalde zich een paar keer wat maakte dat een angstig gevoel zich meester van me maakte. Het maakte me onrustig en ik wilde die confrontatie niet telkens opnieuw aangaan. Ik begreep het ook niet. 'Waarom kreeg ik dit te zien'? Wat was de boodschap erachter?
Ik heb vaak vergelijkbare visuals gehad op psilo. Boze gezichten, enge monsterlijke dieren, scherpe stekels, bloed, pus, schedels, etc. Enge en ranzige stuff. Misschien dat er ook nog specifieke betekenissen voor respectievelijk al deze dingen zijn, maar ik weet wel dat het allemaal visuele projecties/voorstellingen zijn van onderbewuste negativiteit/weerstand/angst. Het is altijd mijn opvatting geweest dat de betekenis er niet zo toe doet, maar dat het belangrijker is om jezelf er direct mee te confronteren. In mijn beleving kwamen negatieve gevoelens vanuit het onderbewuste omhoog in mijn bewustzijn en door hier niet van weg te kijken zag ik dan de visuals in real time corresponderen met die gevoelens. Door de intensiteit brandden die negatieve gevoelens zichzelf dan als het ware op en losten die monsterlijke visuals daarmee gelijktijdig ook op en veranderden in de meest ongelofelijk mooie kleuren en patronen. Je kunt echt in een soort hemel dimensie komen op die manier.

Geen ervaring met ayahuasca dus daar kan ik niks over zeggen, maar als ik het zo lees lijkt het wel vergelijkbaar.
 

Guacamaya

Newbie
Zo mooi omschreven allemaal! Alsof ik erbij was...

Je zegt zelf dat je 'de werking' van de planten nog voelt, dat heet volgens mij 'verandering' (kan op geen beter woord komen, maar je snapt mij wel...). Het heeft je dingen doen zien en voelen die je daarvoor nooit hebt ervaren, wat je dus 'verandert' heeft. Het doet mij wat denken aan mijn eerste ervaringen met psychedelica. Als ik erop terug kijk heeft het mij ook een heel ander mens gemaakt. Maar, zoals je zelf zegt, je moet de 'regels' volgen, en er voor open staan...

Wat ik me nog af zit te vragen... De sjamane zei dat het waarschijnlijk je angsten waren, die klauwen en tanden. Kon je je daarin vinden? En zoja, heb je de indruk dat je die angsten nu beter de baas kunt?

Echt heel mooi dit!!
Ja, ik snap jou zeker hoor. Verandering heeft het zeker gebracht. Groei ook, maar dan in bewustzijn. Hoe hebben jouw ervaringen je dan veranderd? Wat betreft mijn angsten zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik nu van niks meer bang ben. Zo zou ik bv. nog altijd geen speech durven geven voor een volle zaal mensen. Anderzijds hebben de planten op de één of andere manier mijn geest rustiger gemaakt. Het is gemakkelijker geworden om veel zaken te relativeren, terwijl die mij vroeger wel stress en angst zouden hebben bezorgd. Het heeft dus zeker geholpen ja. Uiteindelijk geeft Ayahuasca jou als raadgever de nodige inzichten, maar het is wel aan jezelf om er daarna ook effectief iets mee te gaan doen.
 

Guacamaya

Newbie
Ik heb vaak vergelijkbare visuals gehad op psilo. Boze gezichten, enge monsterlijke dieren, scherpe stekels, bloed, pus, schedels, etc. Enge en ranzige stuff. Misschien dat er ook nog specifieke betekenissen voor respectievelijk al deze dingen zijn, maar ik weet wel dat het allemaal visuele projecties/voorstellingen zijn van onderbewuste negativiteit/weerstand/angst. Het is altijd mijn opvatting geweest dat de betekenis er niet zo toe doet, maar dat het belangrijker is om jezelf er direct mee te confronteren. In mijn beleving kwamen negatieve gevoelens vanuit het onderbewuste omhoog in mijn bewustzijn en door hier niet van weg te kijken zag ik dan de visuals in real time corresponderen met die gevoelens. Door de intensiteit brandden die negatieve gevoelens zichzelf dan als het ware op en losten die monsterlijke visuals daarmee gelijktijdig ook op en veranderden in de meest ongelofelijk mooie kleuren en patronen. Je kunt echt in een soort hemel dimensie komen op die manier.

Geen ervaring met ayahuasca dus daar kan ik niks over zeggen, maar als ik het zo lees lijkt het wel vergelijkbaar.
Zeer interessant wat je schrijft. Het zou dus kunnen betekenen dat je negativiteit of angsten kunt healen als je ze recht in de ogen durft te kijken. Het vergt wel erg veel moed denk ik om er niet van weg te kijken zoals ik toen wel heb gedaan. Had jij na je ervaring dan ook effectief een blijvend gevoel dat je op dat vlak stappen vooruit heb gezet?
 

geflipt

Wijs gebruiker
Ja, ik snap jou zeker hoor. Verandering heeft het zeker gebracht. Groei ook, maar dan in bewustzijn. Hoe hebben jouw ervaringen je dan veranderd? Wat betreft mijn angsten zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik nu van niks meer bang ben. Zo zou ik bv. nog altijd geen speech durven geven voor een volle zaal mensen. Anderzijds hebben de planten op de één of andere manier mijn geest rustiger gemaakt. Het is gemakkelijker geworden om veel zaken te relativeren, terwijl die mij vroeger wel stress en angst zouden hebben bezorgd. Het heeft dus zeker geholpen ja. Uiteindelijk geeft Ayahuasca jou als raadgever de nodige inzichten, maar het is wel aan jezelf om er daarna ook effectief iets mee te gaan doen.
Mooi verwoord!

Wat ik zelf geleerd heb uit psychedelica is dat er veel meer is dat ons omringd, we zien niet alles. Maar alles is verbonden, dat heb ik zo vaak mogen voelen op paddo's... En uiteraard dat liefde moet overheersen, in alles. Klinkt misschien wat zweverig, maar dat is wat paddo's met mij deden. Ze openden een poort, maar het was inderdaad aan mij om er naar binnen te stappen... Niets gaat vanzelf.
 
Laatst bewerkt:

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Zeer interessant wat je schrijft. Het zou dus kunnen betekenen dat je negativiteit of angsten kunt healen als je ze recht in de ogen durft te kijken. Het vergt wel erg veel moed denk ik om er niet van weg te kijken zoals ik toen wel heb gedaan. Had jij na je ervaring dan ook effectief een blijvend gevoel dat je op dat vlak stappen vooruit heb gezet?
Het vergt moed maar minder dan je verwacht. Als je je angsten/gevoelens recht en met liefde aankijkt en ze niet probeert weg te krijgen, kunnen ze héél snel beginnen te transformeren.

Nou... Ik ervaar de dagen erna dan vaak een gevoel alsof ik herboren ben. Diep gelukkig, vredig en vol liefde. Maar dat is nooit permanent zo gebleven. Ik denk dat psychedelica je zeker kunnen laten zien wat mogelijk is en in welke richting je moet kijken, maar je zult dit allemaal alsnog ook nuchter moeten kunnen doen. Psychedelica zijn als een soort zijwieltjes voor meditatie (Zen zijn) denk ik. Op een gegeven moment moet je toch zonder.

Je moet ook oppassen voor niet rechtmatig verkregen wijsheid (beware of unearned wisdom), dat kan een diepe valstrik zijn.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Kan je iets meer vertellen over die 'niet rechtsmatig verkregen wijsheid'? Klinkt interessant, maar ik ken het niet...
Nou soms kun je in een trip bepaalde inzichten krijgen waar je nog niet klaar voor bent om deze ook echt uit te leven in het dagelijks leven. Dan heb je niet het nuchtere werk gedaan om je lichaam en geest zo vrij te maken van ego dat je die hogere frequentie aan kan en dan worden het meer intellectuele inzichten. Herinneringen aan wat je toen tijdens die trip met je hele wezen wist, maar nu nog enkel met je hoofd.

Je kunt denk ik niet om nuchtere meditatie en mindful leven heen. Er zijn geen echte shortcuts hierin. Al denk ik wel dat trips zeer waardevol kunnen zijn in het jouw tonen in welke richting je het moet zoeken.
 

RoyV1991

Newbie
Wauw wat fascinerend en en indrukwekkend! En wat mooi dat je alles wat je geleerd hebt mooi hebt kunnen integreren in je dagelijkse leven!

06-03-2021 mag ik mijn eerste ceremonie bijwonen, ik kwam daarom ook op je verhaal uit! Ik ben er helemaal klaar voor🥰
 

Guacamaya

Newbie
Wauw wat fascinerend en en indrukwekkend! En wat mooi dat je alles wat je geleerd hebt mooi hebt kunnen integreren in je dagelijkse leven!

06-03-2021 mag ik mijn eerste ceremonie bijwonen, ik kwam daarom ook op je verhaal uit! Ik ben er helemaal klaar voor🥰
Er wordt gezegd dat het medicijn je precies toont wat je op dat moment nodig hebt. Als ik je één tip zou mogen geven dan zou ik zeggen: laat alles op je afkomen en biedt geen weerstand. Op het moment dat ik stopte met vechten werd ik er als het ware volledig ingezogen en beleefde ik de reis van mijn leven. Geniet ervan Roy en post zeker je ervaring hier hé. Ik kijk er al naar uit :wink:
 

RoyV1991

Newbie
Er wordt gezegd dat het medicijn je precies toont wat je op dat moment nodig hebt. Als ik je één tip zou mogen geven dan zou ik zeggen: laat alles op je afkomen en biedt geen weerstand. Op het moment dat ik stopte met vechten werd ik er als het ware volledig ingezogen en beleefde ik de reis van mijn leven. Geniet ervan Roy en post zeker je ervaring hier hé. Ik kijk er al naar uit :wink:
Thanx voor je reactie!

Ik ben er al jaren mee bezig in mijn hoofd, en ben met mijn zus samen tot het besluit gekomen om naar een ceremonie te gaan (06-03).

Betreft het ‘mezelf overgeven’ heb ik wel enige ervaring met LSD trips, die soms ook dieper gingen dan normaal haha, of het te vergelijken is? Daar ga ik achterkomen. Ik ga in ieder geval mijn best doen er een supermooie ervaring van te maken, waar ik een heleboel van kan leren!

Natuurlijk ga ik ook een report typen hieronder,
beloofd! Alleen heb ik er alleen maar gelezen, en nog nooit een getypt hehe, maar eens is de eerste keer! Misschien is het zo mooi, dat ik niet uitgetypt raak.. We shall see!

Groeten,

Roy.
 

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Wat een mooi en duidelijk report. Wat een prachtige reis, zeg. Met een prachtige boodschap. Klinkt echt wel als een uniek, diep reinigend plantmedicijn. Heb je nog ervaring met andere psychedelica of plantmedicijnen, en zo ja, hoe zou je deze ervaring plaatsen tov de andere middelen?

Ook ik heb mijn eerste ayahuasca ceremonie ingepland. Ik heb wel al ervaring met de wat zwaardere middelen waaronder DPT, DMT roken, 5-MeO-DMT... qua plantmedicijnen huachuma en paddo's. Maar toch vind ik het best wel spannend. Ik heb ook de horrorverhalen gehoord. Paniek... en het vele, vele kotsen terwijl je tegelijkertijd van de onderkant ook leeg loopt etc...
Hoe waren de reizen van de andere mensen in jouw groep? Zijn er ook mensen heel slecht gegaan?
En zou je het nog eens doen?
 

Natozlato

Wijs gebruiker
Ik vind het ook een heel mooi verslag! Heel onderhoudend geschreven. Het geeft, denk ik, een goed beeld van zo'n ceremonie, als je er zelf geen ervaring mee hebt.
En wat een mooie inzichten. Ik ben blij voor je!
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Wow wat een prachtig report! Hoe kan ik deze nou weer gemist hebben?!
Je neemt de lezer echt mooi mee in je ervaring en het effect dat de ayahuasca zowel tijdens als na je ervaring heeft op je leven. Ik heb zelf nog geen ervaring met Ayahuasca maar ik herken sommige uitspraken die je doet wel van mijn ervaringen met pure DMT ervaringen:

dat er zoveel meer is dan we denken dat er is. Het leek er dus op dat ik niet enkel kennis had gemaakt met een onbekende wereld,

et ergste wat er vroeger kon gebeuren was sterven, en die oerangst zit in ons allemaal. Nu heb ik het gevoel dat sterven niet het einde is, maar dat je ziel naar een andere wereld gaat, waar onvoorwaardelijke liefde en licht ons zullen opwachten.

Mooi beschreven ook hoe grillig zo'n ayahuasca-reis kan verlopen. Je herinnerd me er tegelijkertijd aan waarom Ayahuasca op mijn to-do-lijstje staat maar ook waarom ik het heel spannend vind. Ik ben best wel gesteld op fysiek comfort. Als je je dan opeens fysiek heel slecht gaat voelen lijkt het me nog knap lastig om dan mentaal sterk en positief te blijven tijdens een heftige psychedelische ervaring. Zodra de hele Corona-ellende achter ons ligt en ik me mentaal weer wat sterker voel wil ik het zeker voor mezelf gaan ervaren. Bedankt voor het delen van je ervaring!

Ook ik heb mijn eerste ayahuasca ceremonie ingepland. Ik heb wel al ervaring met de wat zwaardere middelen waaronder DPT, DMT roken, 5-MeO-DMT... qua plantmedicijnen huachuma en paddo's. Maar toch vind ik het best wel spannend. Ik heb ook de horrorverhalen gehoord. Paniek... en het vele, vele kotsen terwijl je tegelijkertijd van de onderkant ook leeg loopt etc...
Ben benieuwd naar je ervaringen @NiandraLades . Als je 5-meo aankunt dan zal ayahuasca ook wel goedkomen toch?! Volgens mij kun je het wel aan!
 

RoyV1991

Newbie
Wat een mooi en duidelijk report. Wat een prachtige reis, zeg. Met een prachtige boodschap. Klinkt echt wel als een uniek, diep reinigend plantmedicijn. Heb je nog ervaring met andere psychedelica of plantmedicijnen, en zo ja, hoe zou je deze ervaring plaatsen tov de andere middelen?

Ook ik heb mijn eerste ayahuasca ceremonie ingepland. Ik heb wel al ervaring met de wat zwaardere middelen waaronder DPT, DMT roken, 5-MeO-DMT... qua plantmedicijnen huachuma en paddo's. Maar toch vind ik het best wel spannend. Ik heb ook de horrorverhalen gehoord. Paniek... en het vele, vele kotsen terwijl je tegelijkertijd van de onderkant ook leeg loopt etc...
Hoe waren de reizen van de andere mensen in jouw groep? Zijn er ook mensen heel slecht gegaan?
En zou je het nog eens doen?
5-MeO- DMT, en gewone DMT heb ik ook verschillende keren gedaan, maar als ik het goed begrijp is ayahuasca ietwat milder, maar duurt 2 tot 8 uur, ipv 5 min.

Wanneer ga je je ceremonie doen? Ik ga naar Capelle a/d ijssel. Ben benieuwd!
 

Guacamaya

Newbie
Wat een mooi en duidelijk report. Wat een prachtige reis, zeg. Met een prachtige boodschap. Klinkt echt wel als een uniek, diep reinigend plantmedicijn. Heb je nog ervaring met andere psychedelica of plantmedicijnen, en zo ja, hoe zou je deze ervaring plaatsen tov de andere middelen?

Ook ik heb mijn eerste ayahuasca ceremonie ingepland. Ik heb wel al ervaring met de wat zwaardere middelen waaronder DPT, DMT roken, 5-MeO-DMT... qua plantmedicijnen huachuma en paddo's. Maar toch vind ik het best wel spannend. Ik heb ook de horrorverhalen gehoord. Paniek... en het vele, vele kotsen terwijl je tegelijkertijd van de onderkant ook leeg loopt etc...
Hoe waren de reizen van de andere mensen in jouw groep? Zijn er ook mensen heel slecht gegaan?
En zou je het nog eens doen?
Ik heb vroeger wel eens een XTC pilletje geslikt, maar dat is al bijna een jaar of 20 geleden. Voor de rest heb ik geen enkele ervaring met welke drugs dan ook, wat vergelijken ook meteen zeer moeilijk maakt. Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst over Ayahuasca las was ik meteen gefascineerd. Enerzijds door het mystieke, maar vooral doordat het een natuurlijk middel is. Alle antwoorden op levensvragen zijn volgens mij dan ook terug te vinden in de natuur. We moeten het alleen willen zien. Ik dacht dat ik met mijn 38 jaar al best wat wist over het leven, maar ik bleek er op veel vlakken compleet naast te zitten. Ayahuasca kruipt onder je huid en geeft je in 1 nacht meer inzichten en wijsheid dan je anders in een volledig leven zou kunnen vergaren. Of ik het nog eens zou doen vind ik moeilijk te beantwoorden. De meeste inzichten komen pas weken of maanden nadien. Het verandert je bewustzijn op een subtiele maar positieve manier, en niks wordt nog hetzelfde als voorheen. Daarom voel ik niet echt de behoefte om het nog eens te doen. Anderzijds betrap ik er mezelf geregeld op opnieuw te verlangen naar die plek waar ik iets gevoeld heb dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Als je je overgeeft aan de planten sterft je ego, en verdwijnen de gevoelens die daaraan gekoppeld zijn. (woede, boosheid, jaloezie, angst, gebrek aan eigenwaarde,..) Wat dan overblijft is liefde in zijn puurste vorm en daar zijn echt geen woorden voor. Dat vergeet je nooit meer. Het verzachtte mij als mens en het heelde de wonden dat ik in me droeg. Ik begrijp nu pas waarom de inheemse volkeren het een medicijn noemen, en ik heb er alleen nog maar meer respect voor gekregen.

Onze groep was eigenlijk heel rustig en sereen, en lang niet iedereen heeft ook moeten kotsen. Het gekke aan Ayahuasca is dat je je er kan tegen verzetten als je hard je best doet. Zo had mijn vriendin het heel moeilijk om de controle los te laten, en heeft ze de ganse nacht last gehad van misselijkheid en hoofdpijn. Het is natuurlijk makkelijk gezegd maar loslaten is de sleutel. De sleutel tot het doorbreken van de sluier naar die andere wereld. En die wil je echt niet missen.

Bedankt voor je reactie. Ik heb veel van jouw verslagen gelezen en ik zou niet eens de helft durven van wat jij allemaal hebt geprobeerd. Jouw manier van schrijven weet me trouwens telkens diep te raken en dat is een talent. Ik ben je daar zeer dankbaar voor en kijk nu al uit naar jouw Aya verslag!
 

Guacamaya

Newbie
Ik ben best wel gesteld op fysiek comfort. Als je je dan opeens fysiek heel slecht gaat voelen lijkt het me nog knap lastig om dan mentaal sterk en positief te blijven tijdens een heftige psychedelische ervaring.
Dat begrijp ik heel goed Eik. Het fysieke ongemak is allesbehalve aangenaam, maar het is ook maar een klein deeltje van de totale reis. En tegelijk maakt het ook deel uit van het proces van lichamelijke zuivering. Normaal zou ik me wat schamen om te kotsen in het bijzijn van anderen maar tijdens de ceremonie kwam dat zelfs niet eens in me op. Iedereen had zijn of haar eigen gevecht en dat op zich schepte al een soort van veilige verbondenheid. We zijn allemaal maar mensen. Tijdens de ceremonie vallen de maskers af, en de remmingen die we normaal in het dagelijkse leven zouden voelen kan je dan niet meer tegenhouden. Dat is heel bevrijdend en geeft je de mentale kracht om je reis verder te zetten.
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Dat begrijp ik heel goed Eik. Het fysieke ongemak is allesbehalve aangenaam, maar het is ook maar een klein deeltje van de totale reis. En tegelijk maakt het ook deel uit van het proces van lichamelijke zuivering. Normaal zou ik me wat schamen om te kotsen in het bijzijn van anderen maar tijdens de ceremonie kwam dat zelfs niet eens in me op. Iedereen had zijn of haar eigen gevecht en dat op zich schepte al een soort van veilige verbondenheid. We zijn allemaal maar mensen. Tijdens de ceremonie vallen de maskers af, en de remmingen die we normaal in het dagelijkse leven zouden voelen kan je dan niet meer tegenhouden. Dat is heel bevrijdend en geeft je de mentale kracht om je reis verder te zetten.
Echt interessant om te horen dat iedereen zegt dat het kotsen en fysieke ongemak er gewoon bijhoort. Ik denk dat ik het gewoon zelf zal moeten ervaren om echt te weten hoe het is. Wat me wel opvalt is dat je het ieder haar "eigen gevecht" noemt. Dat klinkt toch best wel heftig. Als mensen Ayahuasca beschrijven klinkt het vaak alsof het tijdens de ervaring best vervelend/zwaar is maar dat het achteraf wel veel goed heeft gedaan. Zorgt ervoor dat ik het wel graag een keer wil doen maar dat ik er wel flink tegenop zie.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan