Noelloe
Newbie
Hallo allemaal!
Ik heb gister voor de eerste keer truffels gebruikt en zoals de titel al insinueert was het voor mij geen hele prettige ervaring. Ik had met een vriend (B) in de ochtend truffels gehaald bij de sjamaan (2x 15 gram mexicana) en hebben die toen we thuiskwamen gelijk opgegeten, wat voor mij obviously veels te veel was.
Na het opeten heb ik de Wii aangesloten van B en ik voelde me daarna al gelijk een beetje loom in mijn armen. Niet heel veel later merkte ik al lichte visuals. Het leek alsof er een laagje water op de vloer lag met glitters erin en dat liep heel mooi in elkaar over. Als ik naar de tv keek waren de schaduwen heel mooi aan het bewegen en toen keek ik naar het stilleven schilderij wat ik naast de tv heb hangen. Holy shit wat was dat aprt. De geschilderde tulpen gingen open en dicht en het leuk alsof er een licht in zat wat mee bewoog met de bloem. Het leek op zo’n koelkast magneet waar je, als je die van de ene kant bekijkt een plaatje ziet en als je die dan beweegt zie je een ander plaatje als je begrijpt wat ik bedoel. Ik merkte dan B ook wel al wat merkte, want hij vertelde dat als hij zijn ogen dicht deed dat zijn gedachten hem meenamen naar allerlei mooie plekken. We probeerden elkaar uit te leggen wat we zagen en omdat we er niks van begrepen hadden we een enorme lachkick. En toen kwam mijn vriend thuis.
Mijn vriend wist wat we aan het doen waren, maar ik vond het wel heel erg grappig omdat hij niet zag wat wij zagen. Dus wij lachen en mijn vriend had zoiets van ‘t zal wel. Hij ging weer weg en zei dat hij met een uurtje terug was en of ik in de tussentijd de honden uit kon laten. Ik zei dat ik niet zeker wist of dat een goed idee was, want ik voelde me niet alsof ik in staat was om de honden uit te laten. Maar hij raakte een beetje geïrriteerd en ik wilde hem snel weg hebben dus ik zei dat ik de honden uit zou laten. Vanaf toen was dat het enige wat ik in mijn hoofd had, dat ik de honden uit moet laten maar ik was niet in staat om de honden uit te laten want wat zouden de mensen denken als ze mij zo zien? Maar ik moet de honden uitlaten, maar ik kan de honden niet uitlaten. Maar de honden moeten uit! Mijn vriend komt zo thuis dan moet ik de honden uitgelaten hebben. Zo ongeveer ging dat. Dus B probeerde me te kalmeren en zei dat we de honden gewoon uit konden laten. Dus ik liep weer te flippen dat dat niet kon, maat de honden moeten uit en H (mijn vriend) komt zo thuis. Uiteindelijk heeft hij me op de bank gezet om even rustig te worden. Toen heb ik een sigaretje aangestoken en ben ik naar mijn hondjes gaan kijken. Wauw. Dat was echt Alice in Wonderland. De zon scheen door het raam op hun en de rook van mijn sigaret maakte het allemaal zo ontzettend prachtig. Mijn hond had een hele mooie lichte aura of zo om haar heen en ze was heel mooi naar buiten aan het staren. Dat beeld zal ik nooit meer vergeten, want dat is by far het mooiste wat ik ooit heb gezien. Ik werd weer ietsje kalmer en toen kwam het: B’s werk belde.
Omdat wij zo dom waren om de telefoons aan te laten begon hij dus ook helemaal te stressen. Wat nou als hij iets fouts heeft gedaan? Wat nou als hij ergens een strijkijzer aan heeft laten staan? Hij maakte zich heel veel zorgen, waardoor ik me ook weer zorgen begon te maken over de honden. Hij heeft uiteindelijk zijn werk een bericht gestuurd wat er aan de hand was, het bleek niks te zijn. Namelijk of hij de dag erna kon werken. Oké top, maar hier ging het helemaal mis bij mij. B probeerde me namelijk uit te leggen wat er aan de hand was met zijn werk, maar ik begreep het niet? Ik was helemaal de kluts kwijt. Toen begon ik het echt enorm kut te vinden, want ik kon helemaal niks meer denken behalve dat ik de honden uit moet laten en dat ik er niks meer van snap. Dus B probeerde me nog een keer te kalmeren, maar dat lukte niet helemaal, want ik begreep echt geen snars van wat hij zei. Dus ik zei ook alleen maar: ik snap er helemaal niks meer van, ik moet de honden uitlaten. B heeft heeft echt ontelbare keren gezegd dat we de honden gewoon uit moesten laten, maar ik kon het gewoon echt niet volgen. Ik wilde gewoon dat het gestopt was voordat H thuis zou komen. Dus ik aan de suiker, echt een shitload. En opeens was mijn nieuwe angst dat H thuis zou komen. Ik vond het zo kut en ben uiteindelijk gewoon op bed gaan liggen hopen dat het snel voorbij zou gaan.
Daarna is H nog thuisgekomen en ik vond hem echt heel erg vervelend, maar hij is gewoon beneden gaan zitten en heeft me verder met rust gelaten. B is uiteindelijk ook maar naar huis gegaan, want hij voelde zich echt heel erg bezwaard. Ik voelde me op bed ook heel angstig, ik begreep er gewoon helemaal niks van. Iedere keer als ik het idee had dat ik wegglipte dacht ik aan H, dat we lekker zouden knuffelen als alles weer goed was. Ik heb zelfs ons liedje nog aangezet in de hoop dat dat me een beetje scherp zou houden. Toen ik uiteindelijk weer een beetje bij zinnen was ben ik maar documentaires gaan kijkenden David Attenborough en uiteindelijk was ik weer een beetje normaal.
Ik weet niet zeker of het echt een bad trip was, omdat alles wel heel erg mooi was. Ik was alleen heel erg verward en daarom bang en ik kon de taak om de honden uit te laten niet eens aan. Als ik terugdenk heb ik echt wel een mooie dingen gezien en het was niet alleen maar slecht, maar ik vraag me vooral af waardoor het kan komen? Heb ik me te slecht voorbereid? Veel te veel genomen? Is het normaal om helemaal de kluts kwijt te zijn bij het gebruik van truffels? Als ik bijvoorbeeld maar 5 gram zou nemen i.p.v. 15, wat voor effect zou dat dan hebben? Ik vond het namelijk wel een hele mooie ervaring achteraf, ik heb er op het moment zelf alleen niet zo van kunnen genieten..
Ik heb gister voor de eerste keer truffels gebruikt en zoals de titel al insinueert was het voor mij geen hele prettige ervaring. Ik had met een vriend (B) in de ochtend truffels gehaald bij de sjamaan (2x 15 gram mexicana) en hebben die toen we thuiskwamen gelijk opgegeten, wat voor mij obviously veels te veel was.
Na het opeten heb ik de Wii aangesloten van B en ik voelde me daarna al gelijk een beetje loom in mijn armen. Niet heel veel later merkte ik al lichte visuals. Het leek alsof er een laagje water op de vloer lag met glitters erin en dat liep heel mooi in elkaar over. Als ik naar de tv keek waren de schaduwen heel mooi aan het bewegen en toen keek ik naar het stilleven schilderij wat ik naast de tv heb hangen. Holy shit wat was dat aprt. De geschilderde tulpen gingen open en dicht en het leuk alsof er een licht in zat wat mee bewoog met de bloem. Het leek op zo’n koelkast magneet waar je, als je die van de ene kant bekijkt een plaatje ziet en als je die dan beweegt zie je een ander plaatje als je begrijpt wat ik bedoel. Ik merkte dan B ook wel al wat merkte, want hij vertelde dat als hij zijn ogen dicht deed dat zijn gedachten hem meenamen naar allerlei mooie plekken. We probeerden elkaar uit te leggen wat we zagen en omdat we er niks van begrepen hadden we een enorme lachkick. En toen kwam mijn vriend thuis.
Mijn vriend wist wat we aan het doen waren, maar ik vond het wel heel erg grappig omdat hij niet zag wat wij zagen. Dus wij lachen en mijn vriend had zoiets van ‘t zal wel. Hij ging weer weg en zei dat hij met een uurtje terug was en of ik in de tussentijd de honden uit kon laten. Ik zei dat ik niet zeker wist of dat een goed idee was, want ik voelde me niet alsof ik in staat was om de honden uit te laten. Maar hij raakte een beetje geïrriteerd en ik wilde hem snel weg hebben dus ik zei dat ik de honden uit zou laten. Vanaf toen was dat het enige wat ik in mijn hoofd had, dat ik de honden uit moet laten maar ik was niet in staat om de honden uit te laten want wat zouden de mensen denken als ze mij zo zien? Maar ik moet de honden uitlaten, maar ik kan de honden niet uitlaten. Maar de honden moeten uit! Mijn vriend komt zo thuis dan moet ik de honden uitgelaten hebben. Zo ongeveer ging dat. Dus B probeerde me te kalmeren en zei dat we de honden gewoon uit konden laten. Dus ik liep weer te flippen dat dat niet kon, maat de honden moeten uit en H (mijn vriend) komt zo thuis. Uiteindelijk heeft hij me op de bank gezet om even rustig te worden. Toen heb ik een sigaretje aangestoken en ben ik naar mijn hondjes gaan kijken. Wauw. Dat was echt Alice in Wonderland. De zon scheen door het raam op hun en de rook van mijn sigaret maakte het allemaal zo ontzettend prachtig. Mijn hond had een hele mooie lichte aura of zo om haar heen en ze was heel mooi naar buiten aan het staren. Dat beeld zal ik nooit meer vergeten, want dat is by far het mooiste wat ik ooit heb gezien. Ik werd weer ietsje kalmer en toen kwam het: B’s werk belde.
Omdat wij zo dom waren om de telefoons aan te laten begon hij dus ook helemaal te stressen. Wat nou als hij iets fouts heeft gedaan? Wat nou als hij ergens een strijkijzer aan heeft laten staan? Hij maakte zich heel veel zorgen, waardoor ik me ook weer zorgen begon te maken over de honden. Hij heeft uiteindelijk zijn werk een bericht gestuurd wat er aan de hand was, het bleek niks te zijn. Namelijk of hij de dag erna kon werken. Oké top, maar hier ging het helemaal mis bij mij. B probeerde me namelijk uit te leggen wat er aan de hand was met zijn werk, maar ik begreep het niet? Ik was helemaal de kluts kwijt. Toen begon ik het echt enorm kut te vinden, want ik kon helemaal niks meer denken behalve dat ik de honden uit moet laten en dat ik er niks meer van snap. Dus B probeerde me nog een keer te kalmeren, maar dat lukte niet helemaal, want ik begreep echt geen snars van wat hij zei. Dus ik zei ook alleen maar: ik snap er helemaal niks meer van, ik moet de honden uitlaten. B heeft heeft echt ontelbare keren gezegd dat we de honden gewoon uit moesten laten, maar ik kon het gewoon echt niet volgen. Ik wilde gewoon dat het gestopt was voordat H thuis zou komen. Dus ik aan de suiker, echt een shitload. En opeens was mijn nieuwe angst dat H thuis zou komen. Ik vond het zo kut en ben uiteindelijk gewoon op bed gaan liggen hopen dat het snel voorbij zou gaan.
Daarna is H nog thuisgekomen en ik vond hem echt heel erg vervelend, maar hij is gewoon beneden gaan zitten en heeft me verder met rust gelaten. B is uiteindelijk ook maar naar huis gegaan, want hij voelde zich echt heel erg bezwaard. Ik voelde me op bed ook heel angstig, ik begreep er gewoon helemaal niks van. Iedere keer als ik het idee had dat ik wegglipte dacht ik aan H, dat we lekker zouden knuffelen als alles weer goed was. Ik heb zelfs ons liedje nog aangezet in de hoop dat dat me een beetje scherp zou houden. Toen ik uiteindelijk weer een beetje bij zinnen was ben ik maar documentaires gaan kijkenden David Attenborough en uiteindelijk was ik weer een beetje normaal.
Ik weet niet zeker of het echt een bad trip was, omdat alles wel heel erg mooi was. Ik was alleen heel erg verward en daarom bang en ik kon de taak om de honden uit te laten niet eens aan. Als ik terugdenk heb ik echt wel een mooie dingen gezien en het was niet alleen maar slecht, maar ik vraag me vooral af waardoor het kan komen? Heb ik me te slecht voorbereid? Veel te veel genomen? Is het normaal om helemaal de kluts kwijt te zijn bij het gebruik van truffels? Als ik bijvoorbeeld maar 5 gram zou nemen i.p.v. 15, wat voor effect zou dat dan hebben? Ik vond het namelijk wel een hele mooie ervaring achteraf, ik heb er op het moment zelf alleen niet zo van kunnen genieten..
