Ik denk dat het te maken heeft met hoe vaak je rookt. Toen ik als student nog elke dag een stick rookte was m'n denken wat meer een 'opiaat' gebeuren. En ik kon erop maffen als een baby.
Toen ik het daarna incidenteel ging doen met vrienden en ook puur begon te roken werd ik er gestimuleerd van en creativiteit kreeg vaak bijzondere uitwegen.
Zo kwamen we er eens achter dat bijvoorbeeld kaas ook met de zijkant van een vork kon worden gesneden. Als je maar hard genoeg drukte. Dus die kaas op tafel leggen en uiteraard schoten de hompen er soms af de kamer in.

En ja, wij lachend en losbollig helemaal dubbel liggen als we dat probeerde. Want soms ging het goed, of soms vlogen ze op de kast of tegen de muur. 1tje ging tegen het schilderij en daar bleef een afdruk aanzitten. Dus we trokken het niet meer van 't lachen maar gingen er wel mee door.
Hedendaags gaat m'n hartslag omhoog en racen me gedachten ervan. Maar rook nauwelijks nog.