In geval van de natuurlijke psychedelica zit in mijn optiek het ''goed doorbreken'' vooral in geloof in de kracht en wijsheid van de spirita in plaats van in het zoeken van allerlei combinaties. Met dit geloof en vertrouwen verkrijg je naar mijn idee ook de meest pure, onvervuilde ervaring. Natuurlijk zijn er combinaties die elkaar best kunnen ondersteunen, zoals kambo om je lichaam te reinigen of mapacho om je te openen alvorens je een reis met ayahuasca ingaat. Dit neem je dan echter na elkaar en niet gelijktijdig.
Zelf heb ik eens 25 gram gedroogde Amanita muscaria genomen in de comedown van 45 gram truffels, echter omdat ik hiertoe geroepen werd. De Amanita muscaria zette de reis die door de truffels was ingezet voort op een wijze die anderszins niet mogelijk was geweest. Dit zijn unieke gevallen waarbij spirita hun handen ineen lijken te slaan. Dit lijkt mij echter geen vanzelfsprekendheid. Zo zou ik zonder hiertoe geroepen te worden nooit opnieuw paddo's/truffels en Amanita muscaria combineren. Evenmin zou ik bijvoorbeeld paddo's/truffels en ayahuasca zomaar combineren. Geef in plaats daarvan je vertrouwen. Ik geloof sterk dat wanneer je zou moeten combineren, of combineren een helingsproces kan faciliteren, dit vanzelf tot je zal komen. Ik vind het ook enigszins opmerkelijk dat je deze vraag drie dagen voor aanvang van je ceremonie stelt. Je had het reeds kunnen vragen. Probeer eens te communiceren. Stel je open. Geloof me, ze kunnen antwoorden. Bij de juiste intenties is er interactie waarbij je antwoord kunt krijgen op dit soort vragen. De spirita weten als geen ander wat je nodig hebt.
Ik kan je weinig aanraden. Wel zou ik afraden om natuurlijke psychedelica te combineren met niet-natuurlijke middelen. Ik zie dergelijke combinaties hier geregeld voorbij komen. Ieder moet uiteraard voor zich weten wat hij doet, maar ik vind het regelrechte minachting van de natuur om middelen als LSD, MDMA, ketamine of lachgas te combineren met de medicijnen die de natuur ons biedt. Er zijn talloze heroïsche combinaties te bedenken waarop je ongetwijfeld hard zult gaan, maar hard in de richting van heling of verlichting of simpelweg hard naar de klote? Laat ook het tempo waarop het gaat het tempo zijn. Ik vind het zelf vaak ook allemaal veel te langzaam gaan, maar als ik dan mijn ogen open gebeurt er onnoemelijk veel. Ik probeer me vooral bezig te houden met de ervaring in plaats van het proces, waarbij ik probeer het proces zoveel mogelijk los te laten en te nemen zoals het komt. Probeer niet te forceren, want daarmee is louter je ego aan het werk.
