De hoop verloren ooit te kunnen stoppen, ik ben wanhopig...

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Hey allemaal,

Mijn wil om te stoppen met mijn verslaving is helemaal weg. Ik ben verslaafd aan Concerta in de eerste plaats en gebruik pseudo efedrine en speed als ik geen Concerta heb.

Ik weet niet eens of ik ooit wou stoppen, ik moest 2 maal stoppen met gebruik. De eerste keer omdat ik zo verslaafd was dat ik niet meer oppaste bij het doktersshoppen en betrapt werd, ik wou dat ik toentertijd nooit eerlijk was geweest, maar langs de andere kant kon ik psychisch niet meer met het middel om. Ik nam 7 a 10 Concerta s per dag voor een 3 a 4 tal dagen en wisselde dit af met 3 a 4 dagen 10 tot 20 pseudoefedrines. Daarnaast was ik al een aantal keer op spoed beland. 1 of 2 maal met ongeveer 28 concerta s op een dag binnen (1 maal was ik gewoon blijven slikken omdat ik zo bang was om te moeten stoppen met Concerta) en 2 andere malen met veel te veel pseudoefedrines. Ook had ik mijn gedrag niet meer onder controle of kreeg ik onder gebruik een alter ego dat zonder anderen te storen weliswaar bepaalde dingen deed die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Ondanks dat dit punt al ernstig genoeg was en ondanks dat mijn middelen vandaag nog nauwelijks werken wegens te hoge tolerantie ben ik de moed helemaal verloren om te stoppen. Bij de vorige paragraaf kan ik nog een hele hoop nadelen zetten gaande van de dag dat ik door een afkickhel ging na 3 dagen 30 concerta s genomen te hebben, tot plots niet meer kunnen praten, enz... plots niet meer kunnen stappen,...angsten zoals enorme hoogtevrees waardoor ik niet meer staand van een trap kon van de eerste verdieping...

Dan zijn er nog de nadelen van t milieu waar ik in kom nu het doktershoppen niet meer kan en ik bijgevolg naar speed zoek of Concerta s koop van iemand, ik voel me allesbehalve goed in die wereld, het gaat helemaal tegen mijn natuur in om contacten te hebben tot soms samen te gebruiken met iemand voor een product vast te krijgen, ik ontmoet mensen die ik niet wil kennen, ik rijd mee met iemand die zwaar onder invloed is en nachten niet geslapen heeft en zie mezelf nog hetzelfde snuifbuisje gebruiken van iemand die ik niet vertrouw....

Ook geef ik er veel meer geld aan uit dan toen het doktershoppen nog kon.

Als ik dit allemaal bij elkaar lees wat ik hierboven geschreven heb, zou het logisch zijn dat ik stop...maar na ettelijke hervallen en 2 maal op een PAAZ waarbij ik tijdens een verblijf van een maand tijdens herviel en vlak na, weet ik gewoon niet meer of ik het kan, ik ben alle vertrouwen kwijt in mezelf.

Ik heb me 3 maal kort bij NA aangesloten maar ik vind het te sektarisch en heb er nog andere vervelende gevoelens bij. Dit is niet mijn manier.

Daarnaast zie ik anderen met een verslaving telkens terug opgenomen worden en ik zie mijn verslaving of voel ze als heel erg ernstig aan...

De voorbije 4 dagen heb ik 20 pseudoefedrines gebruikt, 3 concerta s, minstens een gram coke en zeker 8 gram speed(weliswaar van geen al te goeie kwaliteit deze keer) gebruikt. Dit was een herval na 2 en een halve week clean...mits 1 concerta die ik s morgens haalde bij de apotheker...gisteren was ik erg angstig van gewoonweg teveel speed binnen gehad te hebben en suïcidaal...

Ik weet niet meer wat ik wil doen, ik wil eigenlijk stoppen met te stoppen, ben het zat, geloof er in mijn geval echt niet meer in, ben op bepaalde momenten niet meer te houden, contacteer om aan gerief te geraken iemand die ik nooit meer terug wou zien met gegronde redenen, gewoon omdat ik speed waar ik eigenlijk niet zo n goede ervaring mee heb 2 uur sneller kon krijgen dan mijn geliefde Concerta die toch nog een uurtje een goed gevoel geeft waarna er een ernstige comedown komt...ik heb pogingen en pogingen gedaan om deze Concerta terug door te slikken zodat het een minder verslavende werking heeft en geen piek heeft maar kauw ze toch steeds weer kapot voor een snelle piek en jammer genoeg hevige comedown.

Gisteren was ik door een andere emotionele omstandigheid erbij zo wanhopig dat ik zin had te OD'en als dat kan met speed...

Sociaal loop ik ook helemaal vast want mijn vrienden gebruiken niet, ik heb dit maar zelden gebruikt om uit te gaan, meestal om gewoon te functioneren en me beter te voelen. Zij begrijpen niet wat een verslaving is, ik zie het niet zitten om hier over te blijven zagen of te liegen of eerlijk te zijn over weeral herval...

Ik wil niet meer denken aan stoppen maar gebruiken gaat gewoon niet meer en de verkeerde richting uit, toch kan ik mezelf niet tegenhouden, soms lijkt t of elk stukje verstand weg is als ik mijn middel wil...

Tot voor deze terugval bleef ik vechten om te stoppen en dat is al van september 2020...

Ik vertrouw mezelf helemaal niet meer, ben de moed totaal kwijt...gebruik gevaarlijk hoge dosissen uit te hoge tolerantie en heb pas ten vroegste over een maand maar waarschijnlijk pas over 3 maanden kans op een langer durende opname waarvoor ik een intake deed, die noodzakelijk zal zijn...deze tijd kan ik niet overbruggen

Wat moet ik in godsnaam doen? Op darkweb gaan bestellen als me dat al lukt zodat ik uit die wereld blijf en blijven gebruiken terwijl mijn product niet meer werkt en ik er zo zware nadelen aan heb?

In ieder geval heb ik de moed niet meer om te stoppen...ik ontgoochel mezelf alleen maar.
 

CuriousExplorer

Badass junkie
Hey allemaal,

Mijn wil om te stoppen met mijn verslaving is helemaal weg. Ik ben verslaafd aan Concerta in de eerste plaats en gebruik pseudo efedrine en speed als ik geen Concerta heb.

Ik weet niet eens of ik ooit wou stoppen, ik moest 2 maal stoppen met gebruik. De eerste keer omdat ik zo verslaafd was dat ik niet meer oppaste bij het doktersshoppen en betrapt werd, ik wou dat ik toentertijd nooit eerlijk was geweest, maar langs de andere kant kon ik psychisch niet meer met het middel om. Ik nam 7 a 10 Concerta s per dag voor een 3 a 4 tal dagen en wisselde dit af met 3 a 4 dagen 10 tot 20 pseudoefedrines. Daarnaast was ik al een aantal keer op spoed beland. 1 of 2 maal met ongeveer 28 concerta s op een dag binnen (1 maal was ik gewoon blijven slikken omdat ik zo bang was om te moeten stoppen met Concerta) en 2 andere malen met veel te veel pseudoefedrines. Ook had ik mijn gedrag niet meer onder controle of kreeg ik onder gebruik een alter ego dat zonder anderen te storen weliswaar bepaalde dingen deed die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Ondanks dat dit punt al ernstig genoeg was en ondanks dat mijn middelen vandaag nog nauwelijks werken wegens te hoge tolerantie ben ik de moed helemaal verloren om te stoppen. Bij de vorige paragraaf kan ik nog een hele hoop nadelen zetten gaande van de dag dat ik door een afkickhel ging na 3 dagen 30 concerta s genomen te hebben, tot plots niet meer kunnen praten, enz... plots niet meer kunnen stappen,...angsten zoals enorme hoogtevrees waardoor ik niet meer staand van een trap kon van de eerste verdieping...

Dan zijn er nog de nadelen van t milieu waar ik in kom nu het doktershoppen niet meer kan en ik bijgevolg naar speed zoek of Concerta s koop van iemand, ik voel me allesbehalve goed in die wereld, het gaat helemaal tegen mijn natuur in om contacten te hebben tot soms samen te gebruiken met iemand voor een product vast te krijgen, ik ontmoet mensen die ik niet wil kennen, ik rijd mee met iemand die zwaar onder invloed is en nachten niet geslapen heeft en zie mezelf nog hetzelfde snuifbuisje gebruiken van iemand die ik niet vertrouw....

Ook geef ik er veel meer geld aan uit dan toen het doktershoppen nog kon.

Als ik dit allemaal bij elkaar lees wat ik hierboven geschreven heb, zou het logisch zijn dat ik stop...maar na ettelijke hervallen en 2 maal op een PAAZ waarbij ik tijdens een verblijf van een maand tijdens herviel en vlak na, weet ik gewoon niet meer of ik het kan, ik ben alle vertrouwen kwijt in mezelf.

Ik heb me 3 maal kort bij NA aangesloten maar ik vind het te sektarisch en heb er nog andere vervelende gevoelens bij. Dit is niet mijn manier.

Daarnaast zie ik anderen met een verslaving telkens terug opgenomen worden en ik zie mijn verslaving of voel ze als heel erg ernstig aan...

De voorbije 4 dagen heb ik 20 pseudoefedrines gebruikt, 3 concerta s, minstens een gram coke en zeker 8 gram speed(weliswaar van geen al te goeie kwaliteit deze keer) gebruikt. Dit was een herval na 2 en een halve week clean...mits 1 concerta die ik s morgens haalde bij de apotheker...gisteren was ik erg angstig van gewoonweg teveel speed binnen gehad te hebben en suïcidaal...

Ik weet niet meer wat ik wil doen, ik wil eigenlijk stoppen met te stoppen, ben het zat, geloof er in mijn geval echt niet meer in, ben op bepaalde momenten niet meer te houden, contacteer om aan gerief te geraken iemand die ik nooit meer terug wou zien met gegronde redenen, gewoon omdat ik speed waar ik eigenlijk niet zo n goede ervaring mee heb 2 uur sneller kon krijgen dan mijn geliefde Concerta die toch nog een uurtje een goed gevoel geeft waarna er een ernstige comedown komt...ik heb pogingen en pogingen gedaan om deze Concerta terug door te slikken zodat het een minder verslavende werking heeft en geen piek heeft maar kauw ze toch steeds weer kapot voor een snelle piek en jammer genoeg hevige comedown.

Gisteren was ik door een andere emotionele omstandigheid erbij zo wanhopig dat ik zin had te OD'en als dat kan met speed...

Sociaal loop ik ook helemaal vast want mijn vrienden gebruiken niet, ik heb dit maar zelden gebruikt om uit te gaan, meestal om gewoon te functioneren en me beter te voelen. Zij begrijpen niet wat een verslaving is, ik zie het niet zitten om hier over te blijven zagen of te liegen of eerlijk te zijn over weeral herval...

Ik wil niet meer denken aan stoppen maar gebruiken gaat gewoon niet meer en de verkeerde richting uit, toch kan ik mezelf niet tegenhouden, soms lijkt t of elk stukje verstand weg is als ik mijn middel wil...

Tot voor deze terugval bleef ik vechten om te stoppen en dat is al van september 2020...

Ik vertrouw mezelf helemaal niet meer, ben de moed totaal kwijt...gebruik gevaarlijk hoge dosissen uit te hoge tolerantie en heb pas ten vroegste over een maand maar waarschijnlijk pas over 3 maanden kans op een langer durende opname waarvoor ik een intake deed, die noodzakelijk zal zijn...deze tijd kan ik niet overbruggen

Wat moet ik in godsnaam doen? Op darkweb gaan bestellen als me dat al lukt zodat ik uit die wereld blijf en blijven gebruiken terwijl mijn product niet meer werkt en ik er zo zware nadelen aan heb?

In ieder geval heb ik de moed niet meer om te stoppen...ik ontgoochel mezelf alleen maar.
Als ik dit zo lees, kan ik je maar 1 raad geven. Vertel dit aan uw ouders en kijk of je een gedwongen opname kan regelen. Gaat meestal sneller dan 3maand.

Heel veel succes.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Als ik dit zo lees, kan ik je maar 1 raad geven. Vertel dit aan uw ouders en kijk of je een gedwongen opname kan regelen. Gaat meestal sneller dan 3maand.

Heel veel succes.
Ik kan dat mogelijks vragen aan een vriend of mijn zus...mijn ouders zijn mensen die niks vergeten of vergeven en erg straffend zijn, geen begrip hebben, daar kan ik niet met dit probleem terecht.
Dank je voor reactie
 

inner_search

Badass junkie
Als ik dit zo lees, kan ik je maar 1 raad geven. Vertel dit aan uw ouders en kijk of je een gedwongen opname kan regelen. Gaat meestal sneller dan 3maand.

Heel veel succes.
Als ze deze tekst aan de arts laat lezen (als ze Belgische is..)
Krijg je meteen een opname.
Je arts is verplicht een gedwongen opname te rapporteren bij politie en instanties als je een gevaar vormt voor andere EN jezelf.
Aangezien je suïcide gedachten hebt ben je een gevaar voor jezelf.

toen ik men disso bad trip had destijds en er ook effe niet meer wou zijn vroeg ze of ze het in gang moest zetten , maar heb toen besloten mezelf op te laten nemen omdat er nog geen wachttijden waren.

let wel op , gedwongen opnamen kom je niet onderuit eens in gang gezet.
Dus denk er goed over na wat je wil.

maar met die levensstijl , en ik spreek uit ervaring (zonder de coke dan) ga je het niet lang meer volhouden in je kopje.

pb’en mag altijd als je vragen hebt over speed , benzo , weed en disso verslaving of een opname.
 

inner_search

Badass junkie
Ik kan dat mogelijks vragen aan een vriend of mijn zus...mijn ouders zijn mensen die niks vergeten of vergeven en erg straffend zijn, geen begrip hebben, daar kan ik niet met dit probleem terecht.
Dank je voor reactie
Dat kan zeer zeker !
je krijgt sessies met je ouders er bij om te bemiddelen.
Je zit duidelijk met ernstige problemen , als je dit niet kwijt kan aan je ouders is dit wel zeer zonde en egoïstisch imo.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Mijn ambulante hulpverlening stimuleerde steeds dit ambulant te doen...Ben met ambulante hulp van 7 a 10 concerta s per dag gegaan naar 1 met behulp van dagelijks halen bij de apotheker en is heel moeilijk gegaan...ze hielden bij mijn laatste opname ook tegen dat ik opgenomen werd...het lijkt soms of ze niets begrijpen van een verslaving...enkel een eigebruiker die ik ken was ongerust omdat hij er iets van weet
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Als ze deze tekst aan de arts laat lezen (als ze Belgische is..)
Krijg je meteen een opname.
Je arts is verplicht een gedwongen opname te rapporteren bij politie en instanties als je een gevaar vormt voor andere EN jezelf.
Aangezien je suïcide gedachten hebt ben je een gevaar voor jezelf.

toen ik men disso bad trip had destijds en er ook effe niet meer wou zijn vroeg ze of ze het in gang moest zetten , maar heb toen besloten mezelf op te laten nemen omdat er nog geen wachttijden waren.

let wel op , gedwongen opnamen kom je niet onderuit eens in gang gezet.
Dus denk er goed over na wat je wil.

maar met die levensstijl , en ik spreek uit ervaring (zonder de coke dan) ga je het niet lang meer volhouden in je kopje.

pb’en mag altijd als je vragen hebt over speed , benzo , weed en disso verslaving of een opname.
Dank je, ik weet gewoon helemaal geen raad met mijn hulpverlening die gewoon niet lijkt te beseffen hoe mis dit loopt. In de opname ben ik echter wel serieus genomen...voor de rest lijkt er ook niemand om te geven want ze gebruiken zelf niet of zijn niet verslaafd dus kennen de gevaren niet.
 

inner_search

Badass junkie
Dank je, ik weet gewoon helemaal geen raad met mijn hulpverlening die gewoon niet lijkt te beseffen hoe mis dit loopt. In de opname ben ik echter wel serieus genomen...voor de rest lijkt er ook niemand om te geven want ze gebruiken zelf niet of zijn niet verslaafd dus kennen de gevaren niet.
Ben je Belg ? Zo ja stuur even de omgeving waar je woont mss kan ik je wel helpen een goede instantie aan te wijzen.

sterkte allesinds.
 

Dopemonster

Wijs gebruiker
Heftig verhaal zeg, mag ik je als advies geven om eerst goed in je mind uit te zoeken wat je nou allemaal mankeert en waarom je zo in je verslavingen blijft hangen. Schrijf alles wat in je opkomt van je af om voor jezelf een zo duidelijk mogelijk beeld te krijgen waarom je zo verslaafd bent en aan od's denkt.
Ga daarna op zoek naar hulp en ik denk dat een nieuwe opname wel een goed idee is.
Probeer toch steun te zoeken bij je familie en/of vrienden, hoe moeilijk ook.
Probeer niet alleen uit te leggen hoe het is om verslaafd te zijn aan die middelen maar juist wat de aanleiding is en waarom je verslaafd bent geraakt de problemen die jou zo in de houdgreep houden. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk en vervelend deze shitzooi is. De realisatie dat het hele zorgsysteem faalt, wat echt waar is maar al zou de zorg nog zo goed zijn je zult het natuurlijk zelf moeten doen eindstand, dus Probeer echt met een plan te komen om het goed aan te pakken!
Mag ik ook ff tegen je zeggen dat je problemen inzien en erover durven te praten altijd de eerste stap zijn, en een teken van kracht zijn!
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Heftig verhaal zeg, mag ik je als advies geven om eerst goed in je mind uit te zoeken wat je nou allemaal mankeert en waarom je zo in je verslavingen blijft hangen. Schrijf alles wat in je opkomt van je af om voor jezelf een zo duidelijk mogelijk beeld te krijgen waarom je zo verslaafd bent en aan od's denkt.
Ga daarna op zoek naar hulp en ik denk dat een nieuwe opname wel een goed idee is.
Probeer toch steun te zoeken bij je familie en/of vrienden, hoe moeilijk ook.
Probeer niet alleen uit te leggen hoe het is om verslaafd te zijn aan die middelen maar juist wat de aanleiding is en waarom je verslaafd bent geraakt de problemen die jou zo in de houdgreep houden. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk en vervelend deze shitzooi is. De realisatie dat het hele zorgsysteem faalt, wat echt waar is maar al zou de zorg nog zo goed zijn je zult het natuurlijk zelf moeten doen eindstand, dus Probeer echt met een plan te komen om het goed aan te pakken!
Mag ik ook ff tegen je zeggen dat je problemen inzien en erover durven te praten altijd de eerste stap zijn, en een teken van kracht zijn!
Ik ben nu laatst hervallen, niet omdat ik craving had, maar met de onderliggende problemen in contact kwam en het 4 dagen niet weg ging, wat te zwaar was...dus ben doodsbang gebruik te laten nu...ik was lange tijd veel stabieler met gebruik of met dit middel i p v benzoverslaving. Aan andere problemen heb ik de kans gekregen om aan te werken, maar verslaving is onbehandeld gebleven en speelt al 15 jaar mee
 

De Zandman

Badass junkie
Ik zeg dit:
Dit is een heel serieuze zaak, en snel handelen is geboden!
Jouw verslaving(en) verbergen een hoop shit.
Deze druk je weg, en op een gegeven moment lukt dat niet meer...
Jij moet via een crisis opname een kliniek voor ontwenning in.
Aan een PAAZ heb je helemaal niets. Daar weet men maar weinig over verslaving aan drugs...
Eenmaal afgekickt moet er aan jouw shit gewerkt gaan worden.
Dat gaat niet in een maandje...
Zorg, dat je hulp krijgt!
Een verslavingskliniek in!
 

Mrloverdj

Wijs gebruiker
Wees heel eerlijk over je gedachten die je soms hebt. Ook over de dood, ook al voel je je op dat moment anders

Ik weet niets over je vorige opnames. Ik lees geen vervolg voor een safe house/beschermd wonen. Een traject na de opname kan het wel succes maken.

Zorgen dat je gedwongen opgenomen word lijkt mij zolang je bij een goede kliniek zit! een must voor jou. Dat zou ik wel uitzoeken..dat je naar een goede kliniek gaat met mogelijkheid tot nazorg erna qua wonen
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Ik zeg dit:
Dit is een heel serieuze zaak, en snel handelen is geboden!
Jouw verslaving(en) verbergen een hoop shit.
Deze druk je weg, en op een gegeven moment lukt dat niet meer...
Jij moet via een crisis opname een kliniek voor ontwenning in.
Aan een PAAZ heb je helemaal niets. Daar weet men maar weinig over verslaving aan drugs...
Eenmaal afgekickt moet er aan jouw shit gewerkt gaan worden.
Dat gaat niet in een maandje...
Zorg, dat je hulp krijgt!
Een verslavingskliniek in!
Het probleem is dat die allemaal wachttijden hebben...alleen heel dure klinieken hebben dat niet...

Ik neem mezelf dankzij jullie tenminste serieus dat dit niet alleen gaat. Dank jullie daarvoor!
 

Die ene

Wijs gebruiker
Het probleem is dat die allemaal wachttijden hebben...alleen heel dure klinieken hebben dat niet...

Ik neem mezelf dankzij jullie tenminste serieus dat dit niet alleen gaat. Dank jullie daarvoor!
Bij mij was het wachten op een opname 2 weken (Tactus) na 10 dagen kon ik door naar een klinische behandeling van 3 maanden.

Wat ik wil zeggen, meld je in ieder geval aan voor een detox via de huisarts (leg hem alles uit, hij heeft een plicht om geheim te houden) en vanuit daar te opteren voor een klinische opname. Hoe dan ook, wees als eerste open! Het plaatsen op dit forum is een goede eerst stap geweest.

mocht je vragen hebben of je willen uiten, voel je vrij om me te berichten.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Bij mij was het wachten op een opname 2 weken (Tactus) na 10 dagen kon ik door naar een klinische behandeling van 3 maanden.

Wat ik wil zeggen, meld je in ieder geval aan voor een detox via de huisarts (leg hem alles uit, hij heeft een plicht om geheim te houden) en vanuit daar te opteren voor een klinische opname. Hoe dan ook, wees als eerste open! Het plaatsen op dit forum is een goede eerst stap geweest.

mocht je vragen hebben of je willen uiten, voel je vrij om me te berichten
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Als t klopt wat de dokter me antwoordde per mail kan ik al 2 weken via spoed ergens terecht om dan te zien wat er verdere mogelijkheden zijn van opname.
 

Dopemonster

Wijs gebruiker
Als t klopt wat de dokter me antwoordde per mail kan ik al 2 weken via spoed ergens terecht om dan te zien wat er verdere mogelijkheden zijn van opname.
Klopt je hebt ten alle tijden recht op een crisis opname(dat word bedoeld) dat is als het echt nodig is dat je binnen 24 uur of na 24 uur ergens terrecht kunt voor 1 tot 14 dagen ongeveer wanneer je acuut hulp nodig hebt en je een gevaar voor jezelf bent als je bijvoorbeeld van plan bent om jezelf van kant te maken. Tijdens zo'n opname vogelen ze uit wat je aan hulp nodig hebt bijvoorbeeld wat voor opname en waar etc. Raad aan om dit echt alleen te doen als het echt niet anders kan en ook met je huisarts te bespreken waar je eventueel terrecht kunt voor hulp/opname. Veel sterkte
 

Hardcore_frk

Badass junkie
Over je herstel kan ik je helaas weinig goede adviezen geven. Maar gelukkig anderen hierboven wel, zie ik!

Ik ben nog wel even benieuwd wat er zo leuk is aan pseudoefedrine? Dat is toch tegen hoestklachten en geeft (bijna) geen roes? En ze maken er in Amerika crystal meth van, dat spul?
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Over je herstel kan ik je helaas weinig goede adviezen geven. Maar gelukkig anderen hierboven wel, zie ik!

Ik ben nog wel even benieuwd wat er zo leuk is aan pseudoefedrine? Dat is toch tegen hoestklachten en geeft (bijna) geen roes? En ze maken er in Amerika crystal meth van, dat spul?
Voor mij is dat ook allemaal nooit om leuk gegaan, maar om wakker, alert en kunnen functioneren. Middel tegen neusverstopping is dat. Ik heb een ongelooflijke angst om moe en niet meer alert te zijn en dat werkt daar prima tegen. Ik kom daar ook van tot rust, angst gaat weg en craving gaat weg...plezant is dat niet.
 

Hardcore_frk

Badass junkie
Voor mij is dat ook allemaal nooit om leuk gegaan, maar om wakker, alert en kunnen functioneren. Middel tegen neusverstopping is dat. Ik heb een ongelooflijke angst om moe en niet meer alert te zijn en dat werkt daar prima tegen. Ik kom daar ook van tot rust, angst gaat weg en craving gaat weg...plezant is dat niet.
Dank voor je toelichting! Ik denk trouwens dat het een Belgisch iets is, hier verkopen ze dat niet bij de drogist.

En veel sterkte met je herstel. Als je echt wilt, kan je het zeker!
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Ik denk dat ik een collocatie nodig heb zoals iemand hierboven schreef. Ik ben doodsbang om te stoppen. Ik ben kort in opname geweest, maar ben met toestemming vertrokken en dat was toen op die plaats wel het beste. Maar ik ben natuurlijk verder gegaan met gebruiken...niet al teveel meer maar mijn lichaam kan t niet meer aan, zonder kan ik nog geen boterham meer gesmeerd krijgen, voor alles wat ik doe heb ik een pil nodig om nog basaal iets te kunnen. Ik glijd meer en meer af.
Ik moet gedwongen worden een tijd clean te blijven. En te ervaren dat ik door bepaalde gevoelens en gedachten en herinneringen wel door geraak zonder middelen.
Ik moet nog 1 a waarschijnlijk 2 of misschien 3 maanden overbruggen.
Bij mij zal t met een lange tijd opsluiting moeten beginnen om uit de greep van mijn middel te geraken.
 

Brakka Mang

Belezen gebruiker
Op laten nemen in een 12 stappen kliniek en daarna een safehouse in. Klinkt alsof je dat nodig hebt. Ga naar Solutions bijvoorbeeld, erg goed. Of via GGZ Interventie naar zuid afrika. Kan je ook niet zomaar weg namelijk. Mooie stok achter de deur! Als ik het zo hoor ga je anders enkeltje naar je laatste rustplaat. Daar kan je vaak met 1 of 2 weken al de detox in en dan direct door naar zuid afrika. De vraag is, hoe serieus wil je dit zelf en de angst om te stoppen is een kort moment waar je doorheen moet. Die angsten zullen, als je in gebruik zit, alleen, of maar erger worden niet meer minder. Overigens is jouw angscentum continu overprikkeld door je gebruik maar je zit in een dal, of hel, en cirkel waar je nu vooral niet op je eigen denken kan vertrouwen en daar zo snel mogelijk hulp voor moet zoeken. Stuur maar een PM als ik je ergens mee kan helpen! En je moet het zelf echt willen, want als je weer een tijd clean bent en weer de wijde wereld in mag ben je zo weer terug bij af.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Op laten nemen in een 12 stappen kliniek en daarna een safehouse in. Klinkt alsof je dat nodig hebt. Ga naar Solutions bijvoorbeeld, erg goed. Of via GGZ Interventie naar zuid afrika. Kan je ook niet zomaar weg namelijk. Mooie stok achter de deur! Als ik het zo hoor ga je anders enkeltje naar je laatste rustplaat. Daar kan je vaak met 1 of 2 weken al de detox in en dan direct door naar zuid afrika. De vraag is, hoe serieus wil je dit zelf en de angst om te stoppen is een kort moment waar je doorheen moet. Die angsten zullen, als je in gebruik zit, alleen, of maar erger worden niet meer minder. Overigens is jouw angscentum continu overprikkeld door je gebruik maar je zit in een dal, of hel, en cirkel waar je nu vooral niet op je eigen denken kan vertrouwen en daar zo snel mogelijk hulp voor moet zoeken. Stuur maar een PM als ik je ergens mee kan helpen! En je moet het zelf echt willen, want als je weer een tijd clean bent en weer de wijde wereld in mag ben je zo weer terug bij af.
Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.
Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.

Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.

Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wíllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.

Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.

Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.

Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel(?)
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.

Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.

Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wíllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.

Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.

Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.

Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel?
Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........
En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen....
In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder.
Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is.
Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is...
Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Ik aanvaard ergens dat ik overleef, het moeilijke bij de NA bv vind ik dat ze spreken van het vinden van zoveel geluk na het clean zijn, ik voorspel dit bij mij niet zo en baseer me hierbij op het verleden (mss was ik te jong toen om dingen aan te pakken en zijn middelen een manier geweest vanaf een bepaald moment ze nooit echt te kunnen aanpakken). En ik voel me niet ongelukkig...echt diep ongelukkig voelen ken ik vanuit de periode voor mijn keuzeproduct nu. En dit ondanks mijn product gewoon niet meer werkt...ik haal veel uit dingen van de NA maar in sommige dingen die ze benadrukken geloof ik voor mezelf echt niet...
Afzien is een deel van mijn leven, waarom dan niet het afzien van afkick bv i p v de onderliggende dingen? Waarom zou ik niet de keuze mogen maken dingen liever niet meegemaakt te hebben.
Ook al houdt deze oplossing op een gegeven moment op, ik zal toch dankbaar blijven dat ik ze een tijd gehad heb.
Het lijkt mss of mijn leven een hel is, mss ben ik het gewoon dat een deel van mijn leven hel is of moeilijk is...maakt dat me ongelukkig? Nee, er zijn genoeg momenten dat ik echt geniet.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........
Maar dat is nou precies waar ik het over heb. Als je het werk alleen op het psychologische niveau doet, dus op het niveau van het verhaal dat vastzit aan een emotie, dan raak je de kern niet. Dit is denk ik ook de reden waarom mensen zo 10, 20, 30 jaar of langer bij een psycholoog of iets dergelijks kunnen blijven komen.

Maar door (tijdelijk) het verhaal aan de kant te zetten en de rauwe emotie, dus de rauwe sensatie te voelen, confronteer je jezelf direct met de kern van het probleem. En dan kunnen dingen mogelijk snel gaan, héél snel. Maar dat hangt af van de intensiteit waarmee je de rauwe sensatie durft te voelen. Natuurlijk, in de praktijk zal er alsnog tijd nodig zijn, maar met deze methode kun je dit in mijn ogen drastisch verkorten. Omdat je voorbij het psychologische niveau gaat.

En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen....
In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder.
Natuurlijk, begrijpelijk. Als dat je keuzes lijken te zijn. Maar er is dus nog een keuze: komen tot neutrale observatie. Afkoppelen van het verhaal. Niet meer "deze gevoelens plagen mij", maar "ik ben me bewust van deze onpersoonlijke gevoelens".

Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is.
Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is...
Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?
Ik denk dat die opname voor jou ook absoluut nodig is. Maar ga ook alvast nadenken over wat je op de lange termijn gaat doen. Als je terugkomt uit opname, zul je ook de manier moeten veranderen waarop je met je emoties omgaat. En daarvoor raad ik dus die directe onpersoonlijke confrontatie met je emoties aan.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Maar dat is nou precies waar ik het over heb. Als je het werk alleen op het psychologische niveau doet, dus op het niveau van het verhaal dat vastzit aan een emotie, dan raak je de kern niet. Dit is denk ik ook de reden waarom mensen zo 10, 20, 30 jaar of langer bij een psycholoog of iets dergelijks kunnen blijven komen.

Maar door (tijdelijk) het verhaal aan de kant te zetten en de rauwe emotie, dus de rauwe sensatie te voelen, confronteer je jezelf direct met de kern van het probleem. En dan kunnen dingen mogelijk snel gaan, héél snel. Maar dat hangt af van de intensiteit waarmee je de rauwe sensatie durft te voelen. Natuurlijk, in de praktijk zal er alsnog tijd nodig zijn, maar met deze methode kun je dit in mijn ogen drastisch verkorten. Omdat je voorbij het psychologische niveau gaat.


Natuurlijk, begrijpelijk. Als dat je keuzes lijken te zijn. Maar er is dus nog een keuze: komen tot neutrale observatie. Afkoppelen van het verhaal. Niet meer "deze gevoelens plagen mij", maar "ik ben me bewust van deze onpersoonlijke gevoelens".


Ik denk dat die opname voor jou ook absoluut nodig is. Maar ga ook alvast nadenken over wat je op de lange termijn gaat doen. Als je terugkomt uit opname, zul je ook de manier moeten veranderen waarop je met je emoties omgaat. En daarvoor raad ik dus die directe onpersoonlijke confrontatie met je emoties aan.
Dank voor de verdere uitleg...ik kan niet zeggen dat ik het helemaal begrijp...ik denk het te begrijpen wat je bedoeld. De vicieuze cirkel doorbreken tussen het gevoel en de gedachten (verhalen die bovenkomen) die het gevoel versterken en het allemaal veel pijnlijker maken. Het gevoel wijst juistere, eenvoudigere weg... zoiets en een stuk mindfullness (?)...kan t moeilijk verwoorden...
Als je hier lectuur over hebt, lijkt me heel erg interessant!
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Dank voor de verdere uitleg...ik kan niet zeggen dat ik het helemaal begrijp...ik denk het te begrijpen wat je bedoeld. De vicieuze cirkel doorbreken tussen het gevoel en de gedachten (verhalen die bovenkomen) die het gevoel versterken en het allemaal veel pijnlijker maken. Het gevoel wijst juistere, eenvoudigere weg... zoiets en een stuk mindfullness (?)...kan t moeilijk verwoorden...
Als je hier lectuur over hebt, lijkt me heel erg interessant!
Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.

En wees gerust, je hoeft je lijden niet permanent op te geven. Na zo'n sessie van neutrale observatie kun je gewoon weer het verhaal, de context, het lijden op je nemen. Dit staat er misschien raar, maar is dit niet precies hoe we met emoties omgaan? We willen het verhaal niet loslaten. We voelen ons gerechtvaardigd in ons lijden. Maar je moet dat verhaal loslaten, al is het maar tijdelijk, om de rauwe sensatie te voelen en verwerken. Valt eenmaal die rauwe sensatie weg, dan heeft het verhaal geen grond meer om op te staan. Het verhaal móet die weerstand hebben, daar haalt het zijn leven uit.

Hoop dat je het zo nog iets beter begrijpt? En anders, stel gerust meer vragen.

Tja lectuur, dit is zeg maar de essentie van meditatie en inderdaad mindfulness. Daar zijn genoeg dingen over te vinden.
 

Fairflower

Experimenterende gebruiker
Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.

En wees gerust, je hoeft je lijden niet permanent op te geven. Na zo'n sessie van neutrale observatie kun je gewoon weer het verhaal, de context, het lijden op je nemen. Dit staat er misschien raar, maar is dit niet precies hoe we met emoties omgaan? We willen het verhaal niet loslaten. We voelen ons gerechtvaardigd in ons lijden. Maar je moet dat verhaal loslaten, al is het maar tijdelijk, om de rauwe sensatie te voelen en verwerken. Valt eenmaal die rauwe sensatie weg, dan heeft het verhaal geen grond meer om op te staan. Het verhaal móet die weerstand hebben, daar haalt het zijn leven uit.

Hoop dat je het zo nog iets beter begrijpt? En anders, stel gerust meer vragen.

Tja lectuur, dit is zeg maar de essentie van meditatie en inderdaad mindfulness. Daar zijn genoeg dingen over te vinden.
Ik doe mijn best te vatten en geeft hoop, lijkt de pijnlijke ervaring of gedachte een slachtoffer geweest te zijn van bepaalde situaties weg te nemen en dat betekent veel...dan is het gewoon pijn als ik het goed begrijp zonder de kwelling van het verhaal er extra bovenop en dat is net wat ik te verdragen vind aan de pijn van bv de afkick ook al is die soms heel zwaar, het is draaglijk omdat t geen verhaal mee draagt...bij t laatste heb ik wel de gegarandeerde zekerheid dat t overgaat en maar 1 dag echt piekt. Het is voorspelbaar...en bekend.

Hoedanook, mijn lichaam is zo uitgeput geraakt, ik zal geen keuze hebben en voor dat onbekende moeten gaan. Ik kan altijd een tijd terug naar gebruik, hiermee kan ik mezelf geruststellen...ik ben toch graag terug fit en wil meer dan t minimum niet meer dreigen te kunnen natuurlijk...

Dank voor een handvat met hoop!
 

Mrloverdj

Wijs gebruiker
@Fairflower als je uitgeput bent door gebruik dan snap ik de wens voor een.opname. daar kan je instorten.. thuis hol je dan achteruit. Daar zorgen ze voor eten, beddengoed,structuur..eindelijk bijkomen.

Maat wat jammer dat je maanden moet wachten. Hoe kijk je tegen die tussentijd aan?
 

Brakka Mang

Belezen gebruiker
Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.
Optie is inschrijfadres nederland, nederlandse verzekering afsluiten en aanmelden kliniek. Ik weet niet hoe je gebonden bent aan Belgie wat betreft inkomen, woning etc.

Belgie heeft ook regelingen, zie de volgende link: https://www.inami.fgov.be/nl/themas...sten-behandeling-gespecialiseerde-centra.aspx

Solutions Belgie wordt inderdaad niet vergoed door aanvullende verzekeringen. Hoop dat je hier wat mee kan.
 

Dopemonster

Wijs gebruiker
Wil je niet van het ene middel aan het andere middel krijgen maar is anti depressiva misschien voor jou niet een medicatie om te proberen?
Misschien pas wanneer je in opname zit zodat je meer grip kunt krijgen op het stabiel worden in je leven.
Hoop dat je snel rust en verbetering zult vinden, te gek van woorden dat de wachtlijsten altijd nog zo lang zijn.
Hoeveel mensen eigenlijk wel niet met zulke problemen rondlopen, vreselijk!
 
  • Like
Waarderingen: Syl

CaRRita

Newbie
Ik herken het deel van bepaalde gevoelens niet willen (kunnen) voelen en daardoor moeten kiezen tussen de regen of de drup. Voel ik me totaal afgestompt door de oxy of voel ik me kut omdat ik mezelf voel? En toch is het laatste aanpakken (dus bij mezelf te kunnen zijn) het enige dat mijn leven kan verbeteren. Daarom zou ik je willen aanraden alles op alles te zetten om van jezelf te leren houden. Om jezelf te leren zien zoals je echt bent en niet wat anderen aan beeldvorming hebben gedaan. (het klinkt een beetje alsof je ouders ook wel negatief over je waren).

Maar dit kun je inderdaad niet alleen doen. Ik zit nu bijna 2 jaar in therapie en ik begin een beetje te begrijpen wat er met me is. Ik heb nu ook een diagnose en voor mij is het heel fijn om te weten dat ik bepaalde dingen doe vanuit mijn ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Dus vanuit mijn stoornis en niet vanuit mijn karakter. Hierdoor kan ik eindelijk ook begrijpen dat hoe mijn jeugd was, echt heel erg onveilig was. En dat het dus best logisch is dat ik strategieen heb ontwikkeld zoals: 'ik ben er niet', 'dit kan niet mijn leven zijn' en 'ik ga later mijn leven wel leiden, nu niet.' Vluchtgedrag omdat de werkelijkheid onverdragelijk was. Ik ben nog steeds aan het vluchten via mijn verslaafdheid aan de oxy, maar afkicken is iets wat ik nu even laat rusten (ook omdat ik een redelijk functionerende verslaafde ben).

Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.
Het is inderdaad niet ingewikkeld wat je zegt. Maar het is wel veel te moeilijk voor mij. Die sensatie is pure doodsangst; er niet kunnen zijn en die kan ik niet zomaar even voelen. Dat gaat gewoon niet, dat is veel te heftig en overweldigend. Ik heb het vroeger gevoeld en ik heb mezelf zo enorm beschermd om dit nooit meer te hoeven voelen, dat ik alles uit de kast zal halen om deze sensatie te vermijden. Het is te vergelijken met een drukke snelweg te moeten oversteken, zonder links of rechts te kijken en erop vertrouwen dat de auto's wel voor je zullen stoppen. Ik kan dat alleen maar samen met een kordon van mensen en die ben ik nu aan het verzamelen. Ik hoop zó dat jij dat ook kunt gaan doen, Fairflower!

Ik vind je ongelovelijk dapper en moedig om zo je verhaal te doen. Je bent een heel sterk persoon, dat kan niet anders. Ik wens je al het beste, maar dan nog beter, toe!
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan