Ik heb gisteren een zeer vreemde dag gehad. Tot een uur of 15:00 in de middag was er niets aan de hand, maar na de lunch verliet ik geheel onverwacht de realiteit waaraan ik gewend ben.
Mijn lunch bestond uit twee broodjes pesto met tomaat er bovenop. De pesto was een creatie van mijn vader, gemaakt van fijngemalen delen van planten van mannelijke hennepplanten (eigen kweek), kruiden en olijfolie. Mijn vader had al een aantal keren gegeten van deze henneppesto, en zei dat hij er geen effect van gevoeld had. Omdat het ging om mannelijke planten, en om eigen kweek, en omdat ik erg weinig henneppesto op de broodjes had gedaan, had ik totaal geen effect verwacht. Ik wilde ook helemaal niet high worden, ik wilde gewoon een lekker broodje eten :P
Het eerste teken dat het wel degelijk werkte, was dat ik een ontzettend droge mond kreeg. Verder begon ik mij langzaam maar zeker heeeel wazig te voelen. Ik zat in de schaduw op een bank op ons terras. Ik keek naar de planten om me heen en had sterk het gevoel dat de tijd stil stond. Erg was het niet, want ik voelde me wel goed. Maar aan de andere kant begreep ik niet hoe die pesto zo'n heftige werking kon hebben. Want het was enorm heftig!!
Ik voelde mijn hart tekeer gaan en probeerde er niet teveel aandacht aan te schenken. Ademen leek moeizamer te gaan dan normaal. Rustig blijven was het enige wat ik kon doen, en gelukkig lukte dat. Ik zat er relaxt bij met een boek, misschien wel het meest toepasselijke boek ooit: Alice in Wonderland, van Lewis Carroll. Af en toe las ik er een stukje in. In het begin ging het prima, maar ik raakte steeds de draad kwijt.
Op een gegeven moment kwam mijn broer ook op het terras zitten. Ik wilde zo normaal mogelijk doen, en vertelde hem niet dat de henneppesto mij in een andere staat van bewustzijn had gebracht. De twijfel sloeg toe; ik vroeg me continu af of hij iets zou merken. Voor mijn gevoel zat hij op 15 meter afstand; het geluid uit zijn mond leek ook uit de verte te komen. Ik probeerde een normaal gesprek te voeren, maar mijn stem klonk zo apart dat ik ieder moment dacht dat ik 'door de mand zou vallen'. Ook vond ik dat het gesprek absoluut niet gewoon verliep, de stiltes tussen de zinnen leken vreselijk lang te duren en ik dacht steeds: "Moet ik nou wat zeggen?!?". Mijn broer schraapte zijn keel en ik zei: "Boer!". Hij: "Nee ik schraapte mijn keel". Ik: "Oh... Nee, je bent een lompe boer"
Uiteindelijk zei ik dat ik graag verder wilde lezen, mijn boekje enthousiast door de lucht zwaaiend. Ik stelde voor dat hij ook een leuk boek kon gaan lezen. Gelukkig deed hij dat, en hoefde ik niet meer te praten. Ik kon terug naar Wonderland . Af en toe keek ik op naar mijn broer, maar hij zat vredig te lezen. Het verhaal volgen was lastig. Zo nu en dan begonnen de letters te verschuiven. Alice in Wonderland is absurd joh!
Toen mijn broer alweer een tijdje weg was, las ik Alice in Wonderland uit en staarde ik wat naar de omgeving. Ik besloot even in mijn bed te gaan liggen. Ik lag daar half te slapen totdat ik werd geroepen voor het avondeten. Ooooh..... ik was nog steeds niet terug gekeerd naar mijn normale staat! Ik wilde wel eten dus schoof ik aan. Hmm de spaghetti smaakte lekkerder dan ooit . Hahah, typisch!! Intussen probeerde ik mij normaal te gedragen tegenover mijn broer en mijn moeder, wat naar mijn idee niet lukte. Ik at heel snel, ruimde af en maakte me vlug uit de voeten.
Op mijn kamer zette ik de tv aan en begon ik de nootjes te eten die daar stonden. Oeh wat heerlijk. Ik heb urenlang voor pampus gelegen voor de tv, zonder dat ik me nu veel kan herinneren van wat ik gezien heb. Er staat me nog iets bij van een enge film, met een hele griezelige benedenbuurvrouw (ojee ojee), maar ik heb het einde niet gezien omdat ik dacht dat ik het niet aan zou kunnen.
Rond middernacht nam ik twee volle glazen groentesap, in de hoop er echt een beetje een einde aan te maken. Ik was toen redelijk normaal, maar nog steeds niet helemaal! Ik vond het onvoorstelbaar dat ik al zo'n 8 uur lang in een andere staat verkeerde.
Ik liep door de donkere keuken en beeldde me in dat er buiten voor het raam kwaadaardige wezens stonden, en toen ik in het donker de trap op liep kwam een oude angst uit mijn kindertijd weer naar boven, namelijk die van grijparmen uit de duisternis die het op mijn benen voorzien hadden. Om deze gedachte te verzetten beeldde ik mezelf in als een lichte verschijning omgeven door beschermengelen. Eenmaal terug op mijn kamer viel ik al snel in slaap.
Wat een dag zeg...
Mijn lunch bestond uit twee broodjes pesto met tomaat er bovenop. De pesto was een creatie van mijn vader, gemaakt van fijngemalen delen van planten van mannelijke hennepplanten (eigen kweek), kruiden en olijfolie. Mijn vader had al een aantal keren gegeten van deze henneppesto, en zei dat hij er geen effect van gevoeld had. Omdat het ging om mannelijke planten, en om eigen kweek, en omdat ik erg weinig henneppesto op de broodjes had gedaan, had ik totaal geen effect verwacht. Ik wilde ook helemaal niet high worden, ik wilde gewoon een lekker broodje eten :P
Het eerste teken dat het wel degelijk werkte, was dat ik een ontzettend droge mond kreeg. Verder begon ik mij langzaam maar zeker heeeel wazig te voelen. Ik zat in de schaduw op een bank op ons terras. Ik keek naar de planten om me heen en had sterk het gevoel dat de tijd stil stond. Erg was het niet, want ik voelde me wel goed. Maar aan de andere kant begreep ik niet hoe die pesto zo'n heftige werking kon hebben. Want het was enorm heftig!!
Ik voelde mijn hart tekeer gaan en probeerde er niet teveel aandacht aan te schenken. Ademen leek moeizamer te gaan dan normaal. Rustig blijven was het enige wat ik kon doen, en gelukkig lukte dat. Ik zat er relaxt bij met een boek, misschien wel het meest toepasselijke boek ooit: Alice in Wonderland, van Lewis Carroll. Af en toe las ik er een stukje in. In het begin ging het prima, maar ik raakte steeds de draad kwijt.
Op een gegeven moment kwam mijn broer ook op het terras zitten. Ik wilde zo normaal mogelijk doen, en vertelde hem niet dat de henneppesto mij in een andere staat van bewustzijn had gebracht. De twijfel sloeg toe; ik vroeg me continu af of hij iets zou merken. Voor mijn gevoel zat hij op 15 meter afstand; het geluid uit zijn mond leek ook uit de verte te komen. Ik probeerde een normaal gesprek te voeren, maar mijn stem klonk zo apart dat ik ieder moment dacht dat ik 'door de mand zou vallen'. Ook vond ik dat het gesprek absoluut niet gewoon verliep, de stiltes tussen de zinnen leken vreselijk lang te duren en ik dacht steeds: "Moet ik nou wat zeggen?!?". Mijn broer schraapte zijn keel en ik zei: "Boer!". Hij: "Nee ik schraapte mijn keel". Ik: "Oh... Nee, je bent een lompe boer"
Uiteindelijk zei ik dat ik graag verder wilde lezen, mijn boekje enthousiast door de lucht zwaaiend. Ik stelde voor dat hij ook een leuk boek kon gaan lezen. Gelukkig deed hij dat, en hoefde ik niet meer te praten. Ik kon terug naar Wonderland
. Af en toe keek ik op naar mijn broer, maar hij zat vredig te lezen. Het verhaal volgen was lastig. Zo nu en dan begonnen de letters te verschuiven. Alice in Wonderland is absurd joh!Toen mijn broer alweer een tijdje weg was, las ik Alice in Wonderland uit en staarde ik wat naar de omgeving. Ik besloot even in mijn bed te gaan liggen. Ik lag daar half te slapen totdat ik werd geroepen voor het avondeten. Ooooh..... ik was nog steeds niet terug gekeerd naar mijn normale staat! Ik wilde wel eten dus schoof ik aan. Hmm de spaghetti smaakte lekkerder dan ooit
. Hahah, typisch!! Intussen probeerde ik mij normaal te gedragen tegenover mijn broer en mijn moeder, wat naar mijn idee niet lukte. Ik at heel snel, ruimde af en maakte me vlug uit de voeten. Op mijn kamer zette ik de tv aan en begon ik de nootjes te eten die daar stonden. Oeh wat heerlijk. Ik heb urenlang voor pampus gelegen voor de tv, zonder dat ik me nu veel kan herinneren van wat ik gezien heb. Er staat me nog iets bij van een enge film, met een hele griezelige benedenbuurvrouw (ojee ojee), maar ik heb het einde niet gezien omdat ik dacht dat ik het niet aan zou kunnen.
Rond middernacht nam ik twee volle glazen groentesap, in de hoop er echt een beetje een einde aan te maken. Ik was toen redelijk normaal, maar nog steeds niet helemaal! Ik vond het onvoorstelbaar dat ik al zo'n 8 uur lang in een andere staat verkeerde.
Ik liep door de donkere keuken en beeldde me in dat er buiten voor het raam kwaadaardige wezens stonden, en toen ik in het donker de trap op liep kwam een oude angst uit mijn kindertijd weer naar boven, namelijk die van grijparmen uit de duisternis die het op mijn benen voorzien hadden. Om deze gedachte te verzetten beeldde ik mezelf in als een lichte verschijning omgeven door beschermengelen. Eenmaal terug op mijn kamer viel ik al snel in slaap.
Wat een dag zeg...
