• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
[2019] – DOC @ Psychedelic Rave Amsterdam

Ik kwam nog wat oudere reportjes tegen die ik nog niet eerder online had gezet.

Niandra La Des – 2.5 mg DOC (oraal) + 60 mg 3-MMC (oraal)
A – 5,9 mg DOC + 70 mg 1P-LSD
V – 5 mg DOC + 200 mcg 1P-LSD
W – nuchter
P – jointjes
P2 – 140 mg 6-APB + halfje 1P-LSD.

Na lekker met zijn vieren te hebben gechillt op de Dam vertrekken we naar de locatie van het feest. Eenmaal bij de ingang zorgt de controle gelijk al voor de nodige hilariteit, zoals ik van A gewend ben. Ik sta achter hem en ik zie hoe zijn neusspray gevonden wordt. HOOIKOORTSSPRAY, staat erop. “Oh”, zegt hij, “dat is neusspray. Voor m’n, ehh, neus! Voor hooikoorts. Kijk maar” zegt hij terwijl hij direct de pepspray (speed) in zijn beide neusgaten sprayt. Hij mag verder lopen en hoeft de spray niet in te leveren. Ook ik kom ongeschonden uit de controle.

22.30 uur (T+0) – gezamenlijke inname DOC. Ik leg mijn tas in een kluisje, want spullen raken makkelijk kwijt tijdens het trippen. Mijn pasje voor consumpties, pasje voor de kluis en mijn gripzakje met drugs en pijnmedicatie geef ik aan A omdat ik zelf geen zakken heb.

De locatie is snel verkend en verdwalen zal ik hier niet snel. We gaan de dansvloer op en ik begin voorzichtig te dansen, het voelt nog een tikkeltje onwennig. Na ongeveer een uurtje vinden P en P ons en ik geef ze een knuffel. Ik ben blij ze weer te zien maar voel me verlegen en kan ze toch niet verstaan door de muziek, dus ik ga gelijk weer verder met dansen.

24.00 uur (T+1,5) – de DOC begint op te komen. LSD achtig, mooi visueel, heldere headspace, uitvergroting van onzekerheden maar geen verwarring of mindfucks. Lekker veel energie maar niet geforceerd, minder vervelende bodyload dan ik gewend ben van LSD. De intensiteit valt me nog redelijk mee, het wordt waarschijnlijk een vrij subtiel tripje.
Ondertussen ben ik iedereen kwijtgeraakt. Geeft niet, zal ze vanzelf wel weer tegenkomen.

00.30 (T+2) – dorst. Waar is A? Hij heeft mijn consumptiepasje. Maar even naar de wc om wat water uit de kraan te drinken. Flinke rij bij de wc’s, verwarrend. Het wordt ook steeds drukker en voller. Mensen krioelen door elkaar heen als slangen en reptielen, moeilijk van elkaar te onderscheiden. Gezichten zijn niet echt meer te herkennen en ik probeer me te herinneren welke kleding A en V aan hadden zodat ik ze daar aan zou kunnen herkennen. Is er hier ergens een krokodil tussen de slangen?

Terug de dansvloer op, nog steeds niemand te bekennen, behalve P die af en toe tussen de dansende menigte opduikt. Elke keer als ik hem zie begin ik veel harder te trippen en wordt mijn trip steeds alien-achtiger, net als de vorige keer op Psy-Fi. Er gebeuren mysterieuze dingen in een mysterieuze wereld waar de regels en wetten van deze planeet niet gelden; er klopt hier iets niet. Niets is wat het lijkt. Deze dansende mensen zijn ook maar een illusie. Het is fascinerend en creepy tegelijk. Het is me wel duidelijk dat ik vrijwel niets over deze wereld weet en dat ik hier totaal geen macht of controle heb, ik krijg soms een inkijkje maar daar moet ik het mee doen. Wat is het toch met hem, wie is hij, hoe komt het dat hij zo veel weet en hoe komt het dat hij tussen twee werelden in lijkt te staan? Hij praat tegen me maar ik kan hem niet verstaan door de muziek en gesprekken volgen is sowieso lastig door de chaotische tripgedachten. Voel me dom en lelijk, maak mezelf belachelijk, vraag me af waarom ik mezelf ALWEER in deze moeilijke situatie heb gebracht terwijl ik weet dat ik een druk feest eigenlijk geen geschikte setting vind om te trippen. Dit is ook niet het moment om die andere wereld te verkennen.

Haal even adem, het geeft niks. Laat ik even ergens gaan zitten om mijn rug even wat rust te geven en de boel eens rustig gade te slaan. Degene naast me vraagt me meermaals of alles wel goed met me gaat. Hoezo, doe ik raar dan? Zie ik eruit alsof het niet goed met me gaat? Zie ik er gek uit, trek ik aandacht? Het maakt me alleen maar extra onzeker.

Nu toch echt wel heel veel dorst, toch eens kijken of A zich ergens op de dansvloer begeeft. Na een tijdje verschijnt hij ineens achter me. Opgelucht vraag ik of alles goed met hem gaat, hij knikt een beetje vertwijfeld en zegt dat hij wel hard gaat. Ik zie dat hij zijn draai ook nog moet vinden en besluit dat het nu te veel gevraagd is om hem naar mijn pas te laten zoeken, dus ik zeg niks. Hij roept nog iets en met een rood gezicht loopt hij weg. Geen idee wat hij zei, moet ik hem nu achterna of zou hij dat juist vervelend vinden? Ik besluit maar te blijven staan. En hoe zou het nu met V zijn? Ach, het is oké als ieder zijn eigen avonturen beleefd, maar gezien zijn hoge dosering begin ik me toch wat zorgen te maken…

+/- 1.30 uur (T+3) – ik word steeds onrustiger, voel me niet geaard, kan door alle prikkels van buitenaf en de chaos van de trip niet meer dicht bij mijn eigen gevoel komen. Iedereen is vrolijk en energiek aan het dansen maar ik voel me er niet prettig bij en wil ook geen contact met anderen. Bleh, wat een mislukking weer. Zie je wel, jij kan dit niet, dat wist je toch al? Dit is de laatste keer geweest. Voortaan gewoon lekker alleen thuis trippen zodat niemand last van je heeft. Je hebt het weer flink verpest, geen wonder dat iedereen weg is, je maakt altijd iedereen ongemakkelijk. Ze willen niet bij je zijn en gelijk hebben ze.

Ik loop wat verder naar achteren en vraag me af of er een plek is waar ik naartoe kan om me even af te sluiten van de prikkels. Er zijn wat zitplekjes maar het is overal zo vol, lawaaiig en druk. Hoe kan ik me even afsluiten van de omgeving?
En dan bedenk ik het me. Mediteren. Ik moet gaan mediteren. De omgeving hoeft niet stil te zijn – de stilte zit in mijzelf.

Ik ga zitten op de grond en sluit mijn ogen. Even wat twijfel, moet ik dit wel doen? Wordt er naar me gekeken? Hebben mensen last van me? Zit ik in de weg? Wat zullen ze wel niet denken? Ik kijk nog eens om me heen en haal een paar keer diep adem. Fuck it. Het boeit niet wat anderen denken, ik voel dat ik dit moet doen. Ik sluit mijn ogen weer en adem rustig door. Al snel ben ik gedachteloos. Bij elke ademhaling zie ik meer licht en voel ik meer kracht. Er komt iets in beweging, het witte licht wordt steeds feller en draait voor me en om me heen. Zo krachtig en zo puur, zo vol levenslust. Dit is de bron, de bron van alle energie, de bron van het ‘zijn’. Het is niet de eerste keer dat ik in contact sta met deze bron maar hij overweldigd me nog net zo als de eerste keer. Wat is die bron toch ongelooflijk krachtig en helder en wat voelt het als thuiskomen. Enkel ‘zijn’… waar ik altijd zo naar verlang. En ik heb het gewoon zelf gevonden, op eigen kracht! Het voelt zo vredig maar tegelijkertijd zo onvoorstelbaar energiek, zonder dat het dreigend is. Ik besef me nu weer hoe onbelangrijk mijn zorgen en onzekerheden zijn, hoe onzinnig in het grote geheel. Ik nam het leven weer eens te serieus.

Door de drukte om me heen is het moeilijk om het contact met de bron lang vast te houden, maar het is goed zo. De chaos is weg, mijn zelfvertrouwen is terug. Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht, alle controle is terug in mijn handen en ik voel enkel liefde en waardering. Zie je wel, ik ben de maker van mijn eigen realiteit, en binnenin mezelf vind ik alles wat ik nodig heb. Ik voel me alsof ik de sleutel van de poort naar een ander universum binnenin me draag en dat geeft me een heel speciaal gevoel.

Ik denk na over alleen zijn, over vriendschap, over wat ik belangrijk vind in dit rare menselijke leven. Op dit moment, maar ook in algemene zin. Het is belangrijk om op eigen benen te staan, mezelf niet afhankelijk van anderen op te stellen. Ik moet het zelf kunnen, moet niet aan anderen gaan hangen, moet zelf met lastige situaties dealen. Ik denk vaak dat ik het niet zelf kan, omdat ik het nooit echt alleen heb gedaan, maar ik merk dat als ik eerst even rustig nadenk, stil ben en luister naar mijn gevoel, ik het wel degelijk alleen kan. Ik moet alleen een beetje vertrouwen in mezelf en mijn eigen oordeel hebben. Dat betekent niet dat ik geen vrienden nodig heb. Ik heb ze wel nodig – maar niet om mijn problemen op te lossen. Ik heb ze nodig omdat verbindingen met anderen het leven kleur geeft, omdat delen, geven, luisteren en gehoord worden voor warmte en zingeving zorgt. Deze inzichten zijn niet nieuw, maar ik besef me dat ik er nog niet genoeg mee gedaan heb.

Ik ben bang dat mijn vrienden me niet meer leuk vinden omdat ik met de één over de ander heb gepraat. Ook in vriendschappen wordt geroddeld, en ik heb daar aan mee gedaan om mijn hart te luchten en de vriendschappen te verdiepen door persoonlijke dingen te delen. Dit was echter fout, en ik voel me een walgelijk mens. Ik neem me op dat moment voor om beter na te denken voordat ik ergens over begin. Als mensen mij iets persoonlijks vertellen dan moet ik dat voor me houden. En dan vind ik mezelf ook weer leuker. Ja, dit is een duidelijke les en de gedachte dat ik het vanaf nu wél goed ga doen maakt me blij.

Ik loop weer verder en na een tijdje zie ik A weer. Hij redt zich wel maar is met vlagen misselijk, we gaan ergens aan de kant zitten en hij geeft meermaals over. Ik haal wat water voor hem en voor mezelf maar verder weet ik ook niet zo goed hoe ik hem moet helpen. Ik ben blij dat ik bij hem ben zodat hij niet alleen is, en tegelijkertijd geeft hij mij ook de veiligheid die ik goed kan gebruiken. Het voelt altijd vertrouwd met hem.

+/- 2.30 (T+4) – de trip is nu gestabiliseerd en eigenlijk vind ik dat er nog wel een tandje bij kan. Ik vind het echter te laat om nu nog wat DOC bij te nemen en mijn 25i-NBOMe spray heb ik niet bij me. Ik besluit dan maar een 3-MMC capsule te nemen voor wat extra energie om straks hopelijk eindelijk mijn draai te vinden in de muziek en keihard te gaan dansen. Er ontstaat een lichte paniek bij me als A aangeeft mijn gripzakje met drugs en medicatie kwijt te zijn geraakt, maar op een later moment vist hij hem zo ineens uit zijn zak. Het was ook niet oké om hem op te zadelen met de verantwoordelijkheid van mijn spullen, dus als we naar mijn kluis gaan besluit ik mijn tas bij me te houden en hou ik mijn spullen weer bij me. Hij verlost van de verantwoordelijkheid, ik verlost van het schuldgevoel.

Ik geloof dat het hier ergens is dat ik V ineens voorbij zie komen. Hij ziet er bezweet, gehaast en verward uit, en als ik achter hem aan kom om hem op zijn schouder te tikken zie ik in zijn ogen dat er iets heftigs gaande is. We geven elkaar een intense knuffel en ik ben opgelucht dat hij weer terecht is. Het was geen bewuste keuze geweest van hem om al die tijd alleen te zijn, hij was ook al lange tijd naar ons op zoek. Geëmotioneerd vertelt hij dat hij iets onbeschrijfelijks heeft meegemaakt. Ik schat het in eerste instantie niet goed in en kan hem ook bijna niet verstaan door de muziek. Het is zo’n chaos in mijn hoofd en om me heen en voor ik het weet ben ik hem ineens ook alweer kwijt.

Toch maar weer de dansvloer op, ondertussen kijkend of V zich weer ergens tussen de menigte begeeft. Op dat moment slaat de 3-MMC in en voel ik mijn trip ineens afvlakken en voel ik het heldere open gevoel verdwijnen. De magie van de DOC lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen en ik voel een nep, onverschillig, chemisch gevoel over me heen komen. Ik herken dit gevoel van mijn XTC katers. Een opgewekt gevoel krijg ik allang niet meer van serotonine releasers door het vele misbruik in het verleden. Om die reden is het zinloos voor mij om nog XTC te gebruiken, maar ik hoopte dat 3-MMC me op zijn minst een aangenaam gevoel en wat extra energie zou geven. Het tegendeel blijkt waar; ik ervaar de typische lege, depressieve gedachten die ik tijdens en na XTC gebruik ook altijd ervaar sinds het misbruik. M’n ogen vallen half dicht, ik begin als een gek te kaakschaatsen en mijn tong leidt een eigen leven, ziet er lekker intelligent uit ook. Ik word misselijk, voel me ziek, mijn benen gaan slapen en mijn spieren verkrampen. Ik heb het gevoel dat ik straks onwel ga worden dus ik loop even weg naar de wc om mijn flesje te vullen. Eenmaal op de wc blijkt plassen ook niet te lukken.

Ik ga ergens tegen de muur aan zitten, ik voel me nu echt te ziek om nog te staan. Slimme zet dit zeg. We zijn pas halverwege het feest en dansen zit er nu niet meer in. Mijn fysieke ongemakken worden nog verder versterkt doordat ik ook nog trip, en ik heb het gevoel dat ik totaal geen controle over mijn lichaam meer heb. Meerdere mensen komen naar mij toe om te vragen of alles wel goed met me gaat en waar mijn vrienden zijn. Ik wil vooral met rust gelaten worden want ik schaam me kapot… Alles is oké, ik zit ‘m wel uit, deze. Ondertussen probeer ik me te bedenken hoe laat de eerste trein gaat, want ik moet liggen straks, staan en zitten geeft me teveel rugpijn. Ik besef me echter dat ik nog veel te hard aan het trippen ben om naar huis te gaan en dat ik die treinreis in m’n eentje nu ook niet goed zou trekken. Hier en daar komen er nog wat bekende en onbekende mensen om een praatje met me te maken en zo kom ik de tijd wel door.

+/- 5.00 (T+6,5) – A komt en gaat, soms kletsen we even samen, soms gaat hij weer even dansen. Op een gegeven moment probeer ik ook maar eens op te staan om te kijken of dansen alweer een beetje lukt. Dat blijkt niet het geval; bij elke beweging heb ik het gevoel dat ik moet kotsen. Ik begin dan maar gewoon wat zachtjes heen en weer te wiegen op de muziek, ogen half dicht, m’n eigen tong opetend zonder dat ik daar controle over heb. Het ziet er vast uit alsof ik compleet van de kaart ben, maar so be it. Het sfeertje is wel lekker en zo in de muziek ‘hangen’ voelt eigenlijk wel goed. Ik kijk naar de blije energieke mensen om me heen en naar hoe ze bewegen. Ik krijg weer het gevoel dat er iets niet klopt. Is dit onschuldig dansen, of speelt er meer? Waarom dansen die mensen? Wat proberen we te bereiken, waar dient dit voor, waar willen we naartoe? Het is een façade, maar wat staat er te gebeuren? Op onbewust niveau voelen de mensen iets aan, vroeg of laat gaat er iets geforceerd worden, maar wat is het precies?

Vandaag gaat het niet gebeuren. Maar op een dag wel. Ik trek me weer terug, ga ergens zitten terwijl ik merk hoe de 3-MMC uit begint te werken. Ik ben niet misselijk meer, mijn lichaam voelt beter aan en de mooie heldere headspace van de DOC komt steeds meer terug zoals ‘ie was voordat ik de 3-MMC nam.


+/- 6.00 (T+7,5) – ik zie V. We geven elkaar weer een knuffel en hij vertelt dat hij naar me op zoek was. Hij heeft tijdens zijn trip zeer heftige dingen meegemaakt waar maar moeilijk woorden aan te geven zijn en hij is ook zijn telefoon kwijtgeraakt. Ik ben enorm nieuwsgierig, gefascineerd en bezorgd terwijl hij probeert om toch woorden te vinden om het me uit te leggen. Ik neem zijn woorden serieus. Ik weet dat hij meer weet. Ik weet dat velen zijn verhalen wellicht krankzinnig zouden vinden maar ik denk dat hij dichter bij de waarheid staat dan de rest van de mensen hier. Hij, gek? Nah, het is andersom, alle anderen zijn gek door mee te draaien in iets wat niet echt is. Ik merk dat hij wat twijfelt. “Ik moet dit ook niet aan jou vertellen”, zegt hij, maar hij vertelt wel verder. Een pijnlijke opmerking die wel terecht is. Ik kan de les van eerder op de avond (niet meer roddelen over anderen) nu gelijk in de praktijk brengen. Dankbaar voor deze kans zal ik bewijzen dat ik vanaf nu wél te vertrouwen ben.
Het is moeilijk zijn verhaal goed te volgen, ik krijg maar flarden mee door het lawaai om ons heen en gesprekken voeren tijdens het trippen gaat me altijd al moeilijk af. Toch bekruipt me het gevoel dat het allemaal wel eens zou kunnen kloppen wat hij zegt, en ik begin zelf het sterke vermoeden te krijgen dat ik een bijrol in zijn verhaal heb, dat we op één of andere manier verbonden met elkaar zijn.

Ik twijfel wel. Zeg ik wel de juiste dingen? Misschien gaat het wel niet goed met hem en ben ik zijn paranoia nu verder aan het versterken. Misschien doe ik wel het slechtste wat iemand op dit moment kan doen, hij heeft immers een hoge dosis DOC + LSD genomen en nu ben ik zijn ‘wanen’ en verwarring groter aan het maken in plaats van hem gerust te stellen. Ik weet het niet. Ik weet wel dat de realiteit die we nu zien totaal niet echt is, en dat ik zijn verhaal daarom zeker niet per definitie af kan doen als een waan. Ik weet dat ik open moet blijven staan voor alle verschillende realiteiten, hoe absurd ze ook kunnen klinken. Zijn verhaal klinkt niet raarder dan de dagelijkse realiteit, alles is mogelijk. Bovendien merk ik dat hoe meer hij vertelt, hoe meer ik me zelf lijk te herinneren dat ik ook indirecte aanwijzingen heb gehad voor hetgeen wat hij vertelt. Heel langzaam komen er dingen naar boven, maar het zit te ver weg, in mijn onderbewuste, het voelt ergens bekend maar ik kan er niet bij.
Hij vraagt zich af wat hij moet doen. Ik kan hem daarin geen advies geven, en die verantwoordelijkheid is me ook veel te groot. Alleen hijzelf kan die beslissing maken.

Ik haal even wat water en denk ondertussen na. Dankbaar voor het vertrouwen. Zelf geen doorbraak gehad, maar dankbaar dat ik getuige mag zijn van de doorbraak van een ander. Mijn tijd komt ook nog. Antwoorden zullen komen. Maar nu nog niet.

Ik loop nog even naar voren en zie dat het rustiger wordt. A en P zijn aan het dansen en eindelijk voel ik de muziek in mijn lijf zoals ik hem zou moeten voelen. Ik moet deze informatie verwerken en tot in elke vezel van mijn lijf op gaan nemen, en dat kan maar op éen manier: door te dansen. Ik ga terug naar V en W en vraag of hij mee komt voor een laatste ronde om alles eruit te dansen. Hij komt mee, en samen met P en V dans ik puur en rauw tot de muziek eindigt om 8.00 uur. Ik merk dat ik me prettig voel bij P2, die helemaal ontspannen en in balans overkomt en met wie ik een zelfde soort humor lijk te delen, en dat ik ondanks alles met een geweldig gevoel terugkijk op deze nacht.

8.00 uur (T+9,5) – we hebben elkaar allemaal weer teruggevonden en vragen op verschillende plekken na of er een telefoon is gevonden, maar tevergeefs. Het is heel vreemd allemaal en het gaat er bij mij niet in dat de telefoon niet is gevonden, maar als de tent gaat sluiten kunnen we niet anders dan het accepteren.

Het daglicht is een flinke omschakeling en ik merk dat ik nog steeds flink aan het trippen ben. De ruimte en de frisse lucht om me heen doen me erg goed. Met zijn vijven (W is inmiddels vertrokken) lopen we naar de auto om wat spullen te pakken. A heeft zijn muziek meegenomen. Terwijl we naar het station lopen galmt het nummer ‘One Love’ door de speaker. Het voelt surrealistisch en komisch en ik voel een sterke verbinding met de anderen. Het is fijn om relaxt te kunnen praten, lachen en te genieten van de buitenlucht. Na een tijdje nemen we afscheid van andere P en chillen we met zijn vieren terwijl er af en toe mensen bij ons komen met wie we een praatje maken. Ik ben zelf niet zo spraakzaam maar merk wel dat ik gevoelsmatig helemaal open sta en geniet van de mensen om mij heen. Ik hou echt van deze staat waarin er geen filters meer zijn en we ons pure zelf kunnen zijn. Ik neem een Oxycodon tegen de rugpijn en merk dat ik daar, in combinatie met de DOC, heerlijk dromerig van word.

Na een tijdje sluiten we ons nog aan bij een groepje bijzondere types die ook nog zin hadden in een afterparty, wat zorgt voor de nodige vermakelijke gesprekken. Ik sla het allemaal relaxt gade, het leven is fijn zo. Er komen nog mensen op het idee om te gaan midgetgolfen en hoewel ik het een vrij briljant idee vind, is dit toch wat te veel voor mijn zwaar mishandelde lijf. A is in zijn element en ik moet regelmatig lachen om zijn prachtige opmerkingen.

15.00 uur (T+16,5) – mijn lichaam is op, het is tijd om naar huis te gaan. A voelt zich weer in staat om te rijden en zet V en P af bij het station. Ik rij een stuk mee terug met A en onderweg hebben we fijne openhartige gesprekken. A wil nog even wat eten bij een tankstation en daar merken we dat koffiemachines en munt-inworp constructies nog best wel ingewikkeld zijn. A roept hardop uit: “goh, ik merk dat ik toch nog best wel van de kaart ben!” en vertelt over hoe de visuals nog krioelen over de grond. Ik kan mijn lach nog maar net inhouden, A kan zo heerlijk puur en onbevangen vertellen wat er in hem opkomt, wat niet in alle situaties even verstandig is maar het is mooi. We zitten nog een tijdje tot hij zich weer wat helderder voelt en dan zet hij me af bij het station waar ik moet zijn.

Om 17.00 uur ben ik thuis. Het is nu 18,5 uur na inname en ik zie nog steeds lichte visuals op de stoeptegels. Ex ziet gelijk aan mijn ogen dat ik nog niet uitgetript ben, maar hij kent me dan ook als geen ander. Na een douche, een warme pyjama en een maaltijd voel ik me alweer een ander mens, en om 21.00 uur val ik na een benzo in een diepe slaap.

De volgende dag merk ik dat er toch wat wazige stukken in de nacht zitten en dat ik wat delen kwijt ben, ondanks dat ik het heel netjes heb gehouden met drugs. Met dit verslag heb ik geprobeerd wat eindjes aan elkaar te knopen.

Wat een geweldig middel is DOC. Ik kan niet wachten om het verder te verkennen in hogere doseringen, maar dan wel in een rustigere setting.
 

Truetruffles

Experimenterende gebruiker
Wat een vet en uitgebreid trip report!! Ik heb het met veel interesse gelezen en ook wat geleerd. Niet zo maar tripmiddelen nemen op een festival 😅.
 

witte270

Belezen gebruiker
Wow vet on te lezen hoe je je voelde gedurende deze uren. Ik heb met DOC altijd zelf extreem last van de come up, zou dit misschien bij jou de reden geweest kunnen zijn dat je je zo raar voelde in het begin?

Overigens toen ik zag wat je nam was ik heel benieuwd naar de combo met 3mmc, maar lees hier dus ook echt uit dat de synergie tussen deze twee niet echt een aanrader is.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Mooi report weer!

En DOC is dus ook wel echt een bijzonder iets zo te horen. Hoe je vertelde dat de sero rush van 3MMC in vergelijking zo nep en oppervlakkig is. Alleen duurt DOC dus wel megalang...

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat V nou precies vertelde en meemaakte...
 

Snuffelaar

Badass junkie
Tripreporter
Mooi report zoals altijd.
Ik zou wel oppassen met een hogere dosering DOC te nemen. Heb eens 5 gedaan en kon drie uur niet rechtstaan door misselijkheid, daarna ook teveel euforie dat ik niet wist waar ik het kwijt moest.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Mooi report zoals altijd.
Ik zou wel oppassen met een hogere dosering DOC te nemen. Heb eens 5 gedaan en kon drie uur niet rechtstaan door misselijkheid, daarna ook teveel euforie dat ik niet wist waar ik het kwijt moest.

Voor mij (60 kg) was 3.75 mg al teveel. Ik ging er fysiek echt niet lekker op. Voelde als een soort agressieve XTC maar dan puur de nare bijwerkingen. Kaakklapperen, hard rillen, zweten, shaken, dat gedoe. Ik heb daardoor waarschijnlijk een mindere trip gekregen met gigantische tijdsfucks waarbij ik de hele tijd vast zat in tijd, iets wat ik nog nooit zo extreem heb meegemaakt met een tripmiddel. Psychedelisch vond ik het effect niet zo heftig, maar die tijd, damn. Moet het eigenlijk nog eens een kans geven en dan ook gewoon voor de gebruikelijke 2.5 mg gaan, maar het duurt echt ook gewoon enorm lang. :) Ik denk wel dat het leuk kan zijn, had het effect en met name het lichamelijke onderschat. Daarom moet je RC’s dus nooit direct hoog doseren, lol, foutje.

Tot op heden nooit psychedelica op een feest genomen, ik weet ook niet of ik het ooit ga doen, lijkt me altijd zo heftig als ik het lees... behalve wellicht een keer op Psy-Fi, daar lijkt een LSD’tje me wel vet. ^^

Weer heel mooi report @NiandraLades! We gaan je reports hier missen, ik ga ze sowieso opvolgen op je site.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan