8 juni 2007:
Dosis: onbekende dosis gedroogde paddo's
Deelnemers: H en ikzelf
Best lang report, maar er gebeurde ook een hele hoop. Veel plezier met lezen!
"Al" vier keer eerder gebruikte ik paddo's. Twee keer heel relaxt, twee keer minder relaxt (niet goed genoeg om een tripreport over te schrijven in ieder geval). Deze vijfde keer deed ik het enkel met H. Hij regelde de paddo's, voor ieder een portie. Ik had niet zo'n zin in hele sterke, maar ik hoefde me volgens hem geen zorgen te maken. Hij wist niet precies welk soort het was, maar ze waren volgens de verkoper gewoon relaxt... read on...
We hadden na het werk afgesproken, rond een uur of 18:00 bij mij thuis. Zouden we het binnen doen of gaan we naar een park? Het orginele plan was om het buiten te doen, maar het begon wat te spetteren, dus wat mij betreft konden we beter binnen blijven. H haalde me over om toch naar het grote park te gaan, maar dan wilde ik wel thuis eerst soep maken om die droge paddo's in te gooien want zo rauw kan ik die dingen niet naar binnen krijgen. Thuis dus soep gemaakt, benodigdheden bij elkaar geraapt: Suiker, pure chocoladeletter, bier, sigaretten, jointjes, gek kubusvormig verkleurend lampje, paraplu's. Soep met paddo's opgevroten, in de auto gestapt en naar het park geraced voordat we begonnen te spacen.
In het park aangekomen begonnen we te lopen, op zoek naar een goede plek om neer te ploffen. Paraplu's opgestoken, chocoladeletter in de hand, in korte broek door de regen en het begon inmiddels ook flink te onweren. Best spannend dus, maar het was een prachtig schouwspel dat alleen nog maar prachtiger zou worden die avond.
In het park is ook een natuurtuin. Het werd ons doel om die te bereiken. Het was echter verder lopen dan we dachten, dus we hebben het eerste het beste bankje gepakt dat we zagen om een sigaretje te roken. Mooi uitzicht over een rietveld, dus ik zat prima. Ik dacht dat ik al wat begon te voelen. De hemel kleurde geel, groen en rozig, maar dat kon ook door het gekke weer komen. Het was inmiddels een drie kwartier later, dus ik kreeg al aardig de slappe lach.
We verveelden ons een beetje, dus we begonnen weer wat te lopen. Onwijs slappe benen, maar mijn lach werd nog slapper dan mijn benen, totdat ik echt bijna op de grond lag van het lachen. Ik dacht alleen maar van "Als iemand ons ziet belt ie de politie! We lijken wel twee kinderlokkers met die chocoladeletter!" H verstopte hem in zijn "speciale broekzak voor chocoladeletters". Om te gillen gewoon!
Op een gegeven moment werd alles een beetje anders. Takken begonnen in elkaar over te vloeien, de plantjes langs het weggetje leken wel van een andere planeet en het was net of ze ook op het asfalt groeiden!
Toen ik moest plassen leken de takken wel slangetjes die overal kropen. Best een enge gedachte, maar het deerde me niet, ik had het veel te veel naar mijn zin.
De regen was volgens mij opgehouden en er hing een prachtige laag mist over het water. De bomen aan de overkant konden we zien bewegen en kregen prachtige kleuren. Waar de mistlaag vandaan kwam begrepen we
niet, maar het stroomde overal, als een soort witte energielaag die alles en iedereen met elkaar verbond. In het midden van het meer kwam het bijeen om daar een prachtig luchtkasteel te vormen.
De paraplu's lieten we omhoog, het was net of die voor een soort bescherming zorgden en ik kreeg het gevoel in een eigen wereldje te belanden. De planten om ons heen werden wonderbaarlijk mooi! We liepen misschien 3x hetzelfde doodlopende pad op, maar het was zo mooi dat we daar steevast langzaam begonnen te lopen om al het moois te aanschouwen.
Eenmaal aan het eind van het doodlopende pad ontdekten we een weggetje door hoog gras, dat naar een waterkant leidde. Wat daar allemaal groeide en bloeide! "Waanzinnig!" was het enigste dat ik nog kon zeggen! Op een gegeven moment stond ik te kijken naar wat gekke gele
bloemetjes. Ik kon ze gewoon niet plaatsen, dus ik riep H erbij (die de andere kant op stond te staren) en we hebben samen naar mijn gevoel wel 10 minuten naar die gekke plantjes staan kijken. Ineens wist ik het: KUIKENTJES! "JAAA DANK JE WEL!" riep H, blijkbaar ook van de wijs geraakt van die gele aliens. De natuur zorgde echt voor het meest indrukwekkende schouwspel dat ik ooit van mijn leven heb gezien.
We besloten terug te keren naar de auto om wat muziek te luisteren. Ik raakte volledig van de kaart en alles begon filosofisch te worden. Onderweg zag ik de prachtigste wolken, alsof God op ons neerkeek. Ik was zo dankbaar voor alles, mijn prachtige leven, het kon me niet meer schelen wie ik was of wat ik deed. Ik WIST gewoon dat er voor me gezorgd werd. Ik snapte niet meer wat voor werk ik deed, ik snapte niet wie ik was, wat geld is, wat internet in vredesnaam is, of wat leven of dood betekende. Leven en dood deed er niet meer toe. Niet dat het leven me niet meer kon schelen, maar ik voelde me gewoon tijdloos. Het voelde alsof ik contact had met alle dierbaren, zowel levend als overleden. Vlagen met rare gedachten kwamen verder in me op. Oorlog was zoiets raars en nutteloos bedacht ik me, en waarom eten mensen dieren? We kwamen langs een grasveld met konijnen en alles was zo ontroerend mooi en vriendelijk! Ik keerde volledig terug naar mijn basis.
Gelukkig kwamen we aan bij de auto, om aldaar naar de prachtigste muziek te luisteren. Volgens mij was het iets van The Orb wat we luisterden. Gelukkig wist H hoe de cd speler werkte, want ik snapte er werkelijk helemaal niets van! Ook die getalletjes die steeds versprongen zeiden me HELEMAAL NIETS! The Orb was misschien wel het raarste dat ik ooit heb gehoord. Geluiden van ongelukken waarvan ik me te pletter schrok, vliegtuigen die overvlogen (ik dacht even dat het de mug was die op het raam zat), kerkgeluiden, violen. Echt ontroerend mooi allemaal, alsof ik een ruimtereis maakte in een spaceship (auto) en opnieuw geboren werd!
Ik begon me weer steeds meer mens te voelen en herinnerde me zelfs het lampje ineens dat ik meegenomen had! Ik toverde hem tevoorschijn en het zorgde voor een fijne afleiding. Ik kon weer een waanzinnig hard lachen om de muziek, waar af en toe de meest vreemde geluiden in zaten (ik kende The Orb tot nu toe niet). Wat later begonnen we naar andere muziek te luisteren, van Tiesto en Marco V en dat was zo fokking briljant! Ik was even alle sleur uit het dagelijkse leven vergeten.
Alle irritante collega's, alle geldzorgen, uberhaupt alle zorgen waren even verdwenen voor een paar uurtjes die een eeuwigheid leken. Ik kon er weer even helemaal tegenaan. Ik kon nog maar een ding denken en dat was dat ik naar huis wilde, naar mijn lieve vriendin die zo goed voor me zorgt.
Achteraf gezien was dit het meest heftige wat ik ooit heb meegemaakt. Zo surreeel, maar toch zo prachtig en puur. Ik denk niet dat ik snel nog eens voor zo'n heftige trip ga, maar het was zeker de moeite waard. Ik heb weer wat om over na te denken
Bankje waar we als eerste zaten. Uitzicht over het weiland dat mooier en mooier werd.
Aan de overkant stonden de bomen naar ons te zwaaien. De mist kwam vanaf het land zo het water op stromen.
Slangetjes...
Graspaadje naar de waterkant.
Kuikentjes!!!
Dosis: onbekende dosis gedroogde paddo's
Deelnemers: H en ikzelf
Best lang report, maar er gebeurde ook een hele hoop. Veel plezier met lezen!
"Al" vier keer eerder gebruikte ik paddo's. Twee keer heel relaxt, twee keer minder relaxt (niet goed genoeg om een tripreport over te schrijven in ieder geval). Deze vijfde keer deed ik het enkel met H. Hij regelde de paddo's, voor ieder een portie. Ik had niet zo'n zin in hele sterke, maar ik hoefde me volgens hem geen zorgen te maken. Hij wist niet precies welk soort het was, maar ze waren volgens de verkoper gewoon relaxt... read on...
We hadden na het werk afgesproken, rond een uur of 18:00 bij mij thuis. Zouden we het binnen doen of gaan we naar een park? Het orginele plan was om het buiten te doen, maar het begon wat te spetteren, dus wat mij betreft konden we beter binnen blijven. H haalde me over om toch naar het grote park te gaan, maar dan wilde ik wel thuis eerst soep maken om die droge paddo's in te gooien want zo rauw kan ik die dingen niet naar binnen krijgen. Thuis dus soep gemaakt, benodigdheden bij elkaar geraapt: Suiker, pure chocoladeletter, bier, sigaretten, jointjes, gek kubusvormig verkleurend lampje, paraplu's. Soep met paddo's opgevroten, in de auto gestapt en naar het park geraced voordat we begonnen te spacen.
In het park aangekomen begonnen we te lopen, op zoek naar een goede plek om neer te ploffen. Paraplu's opgestoken, chocoladeletter in de hand, in korte broek door de regen en het begon inmiddels ook flink te onweren. Best spannend dus, maar het was een prachtig schouwspel dat alleen nog maar prachtiger zou worden die avond.
In het park is ook een natuurtuin. Het werd ons doel om die te bereiken. Het was echter verder lopen dan we dachten, dus we hebben het eerste het beste bankje gepakt dat we zagen om een sigaretje te roken. Mooi uitzicht over een rietveld, dus ik zat prima. Ik dacht dat ik al wat begon te voelen. De hemel kleurde geel, groen en rozig, maar dat kon ook door het gekke weer komen. Het was inmiddels een drie kwartier later, dus ik kreeg al aardig de slappe lach.
We verveelden ons een beetje, dus we begonnen weer wat te lopen. Onwijs slappe benen, maar mijn lach werd nog slapper dan mijn benen, totdat ik echt bijna op de grond lag van het lachen. Ik dacht alleen maar van "Als iemand ons ziet belt ie de politie! We lijken wel twee kinderlokkers met die chocoladeletter!" H verstopte hem in zijn "speciale broekzak voor chocoladeletters". Om te gillen gewoon!
Op een gegeven moment werd alles een beetje anders. Takken begonnen in elkaar over te vloeien, de plantjes langs het weggetje leken wel van een andere planeet en het was net of ze ook op het asfalt groeiden!
Toen ik moest plassen leken de takken wel slangetjes die overal kropen. Best een enge gedachte, maar het deerde me niet, ik had het veel te veel naar mijn zin.
De regen was volgens mij opgehouden en er hing een prachtige laag mist over het water. De bomen aan de overkant konden we zien bewegen en kregen prachtige kleuren. Waar de mistlaag vandaan kwam begrepen we
niet, maar het stroomde overal, als een soort witte energielaag die alles en iedereen met elkaar verbond. In het midden van het meer kwam het bijeen om daar een prachtig luchtkasteel te vormen.
De paraplu's lieten we omhoog, het was net of die voor een soort bescherming zorgden en ik kreeg het gevoel in een eigen wereldje te belanden. De planten om ons heen werden wonderbaarlijk mooi! We liepen misschien 3x hetzelfde doodlopende pad op, maar het was zo mooi dat we daar steevast langzaam begonnen te lopen om al het moois te aanschouwen.
Eenmaal aan het eind van het doodlopende pad ontdekten we een weggetje door hoog gras, dat naar een waterkant leidde. Wat daar allemaal groeide en bloeide! "Waanzinnig!" was het enigste dat ik nog kon zeggen! Op een gegeven moment stond ik te kijken naar wat gekke gele
bloemetjes. Ik kon ze gewoon niet plaatsen, dus ik riep H erbij (die de andere kant op stond te staren) en we hebben samen naar mijn gevoel wel 10 minuten naar die gekke plantjes staan kijken. Ineens wist ik het: KUIKENTJES! "JAAA DANK JE WEL!" riep H, blijkbaar ook van de wijs geraakt van die gele aliens. De natuur zorgde echt voor het meest indrukwekkende schouwspel dat ik ooit van mijn leven heb gezien.
We besloten terug te keren naar de auto om wat muziek te luisteren. Ik raakte volledig van de kaart en alles begon filosofisch te worden. Onderweg zag ik de prachtigste wolken, alsof God op ons neerkeek. Ik was zo dankbaar voor alles, mijn prachtige leven, het kon me niet meer schelen wie ik was of wat ik deed. Ik WIST gewoon dat er voor me gezorgd werd. Ik snapte niet meer wat voor werk ik deed, ik snapte niet wie ik was, wat geld is, wat internet in vredesnaam is, of wat leven of dood betekende. Leven en dood deed er niet meer toe. Niet dat het leven me niet meer kon schelen, maar ik voelde me gewoon tijdloos. Het voelde alsof ik contact had met alle dierbaren, zowel levend als overleden. Vlagen met rare gedachten kwamen verder in me op. Oorlog was zoiets raars en nutteloos bedacht ik me, en waarom eten mensen dieren? We kwamen langs een grasveld met konijnen en alles was zo ontroerend mooi en vriendelijk! Ik keerde volledig terug naar mijn basis.
Gelukkig kwamen we aan bij de auto, om aldaar naar de prachtigste muziek te luisteren. Volgens mij was het iets van The Orb wat we luisterden. Gelukkig wist H hoe de cd speler werkte, want ik snapte er werkelijk helemaal niets van! Ook die getalletjes die steeds versprongen zeiden me HELEMAAL NIETS! The Orb was misschien wel het raarste dat ik ooit heb gehoord. Geluiden van ongelukken waarvan ik me te pletter schrok, vliegtuigen die overvlogen (ik dacht even dat het de mug was die op het raam zat), kerkgeluiden, violen. Echt ontroerend mooi allemaal, alsof ik een ruimtereis maakte in een spaceship (auto) en opnieuw geboren werd!
Ik begon me weer steeds meer mens te voelen en herinnerde me zelfs het lampje ineens dat ik meegenomen had! Ik toverde hem tevoorschijn en het zorgde voor een fijne afleiding. Ik kon weer een waanzinnig hard lachen om de muziek, waar af en toe de meest vreemde geluiden in zaten (ik kende The Orb tot nu toe niet). Wat later begonnen we naar andere muziek te luisteren, van Tiesto en Marco V en dat was zo fokking briljant! Ik was even alle sleur uit het dagelijkse leven vergeten.
Alle irritante collega's, alle geldzorgen, uberhaupt alle zorgen waren even verdwenen voor een paar uurtjes die een eeuwigheid leken. Ik kon er weer even helemaal tegenaan. Ik kon nog maar een ding denken en dat was dat ik naar huis wilde, naar mijn lieve vriendin die zo goed voor me zorgt.
Achteraf gezien was dit het meest heftige wat ik ooit heb meegemaakt. Zo surreeel, maar toch zo prachtig en puur. Ik denk niet dat ik snel nog eens voor zo'n heftige trip ga, maar het was zeker de moeite waard. Ik heb weer wat om over na te denken
Bankje waar we als eerste zaten. Uitzicht over het weiland dat mooier en mooier werd.
Aan de overkant stonden de bomen naar ons te zwaaien. De mist kwam vanaf het land zo het water op stromen.
Slangetjes...
Graspaadje naar de waterkant.
Kuikentjes!!!
