Dat ik zie dat ze het zichzelf te moeilijk maakt, bijvoorbeeld omdat dingen “zo horen” bijvoorbeeld. Of omdat je iets niet mag zeggen ofzo. Maar op eoa gekke manier neemt ze sommig nieuw gedrag ook wel van me over. En als ik haar op een niet helpend patroon wijs dat ik zelf heb gerepareerd wil ze het nog wel eens afkeuren en mij sarcastisch “meneer de psycholoog” noemen,
Haha wel een grappige opmerking. Àlles gebeurt in kleine stapjes dus het is al goed dat ze zich wat aanpast. Maar omdat “het zo hoort” hoort denk ik gewoon bij oudere mensen, mijn ouders zeggen het ook zo vaak🙋🏼♀️
Ja, het hoort bij Boomers (en de generaties voor ze) maar ik heb ‘t zelf ook lang gedacht, en het losweken van die gedachtengang was toch wel bevrijdend
Vind dit wat vreemd.
Oh, maar dat zou ook zeker niet goed zijn. Er is denk ik een verschil tussen op een gezonde manier zorg en genegenheid naar elkaar tonen en er teveel bovenop zitten. Ik denk persoonlijk dat “wakker liggen van de terugval van je kind” een beetje neigt naar er teveel bovenop zitten. Ik vind het niet gezond als elke fout van je kind een enorm gevoel van teleurstelling teweeg brengt.
Teveel erbovenop zitten moet misschien ook niet, maar kan me voorstellen dat als het vreselijk slecht gaat met je kind - hoe oud die ook is - dat je daar slapeloze nachten van krijgt.
Dit geldt ook voor mij. Mijn ouders waren wel mijn ultieme steun als het weer eens mis ging - dan kwam ik een tijdje bij hen wonen in mijn jeugdslaapkamertje. Ik had er ook zo'n puinhoop van gemaakt dat op eigen benen staan soms lastig was.
Ja hè?
Omdat mijn ouders nogal betrokken zijn, ook al zou ik dat soms anders willen zien.
Ja, dat herken ik. Het voelde altijd veilig bij hen, en het was een soort van complete verzorging. Op het laatste gebruikte ik dan als ik bij hen was ook, stiekem. Soms kwamen ze er wel achter. Toen werd het echt raar. Ik saboteerde mijn safe space ook gewoon keihard. Maargoed die fucked up tijd ligt nu achter me.
Gelukkig ligt het achter je.
Dat vond ik ook altijd wel fijn. Nu ik weer een tijdje bij m'n moeder woon vind ik het ook wel fijn dat ik haar kan helpen met dingen die haar moeilijker af gaan. Ze is ondertussen bejaard. Ergens zit dan ook het idee dat ik wat terug kan doen voor alles wat ze voor mij heeft gedaan. Ik verhuis ook wel weer zodra ik m'n leven weer beter op de rit heb hoor mocht het goed met haar blijven gaan. Anders vind ik mantelzorg geen probleem.Gelukkig ligt het achter je.
Dit onderwerp doet me ook even denken aan hoe ze in andere landen/werelddelen vaak veel meer contact blijven houden qua familie: dus ook ouders en zelfs grootouders. Vaak zelfs in hetzelfde huis blijven wonen.
Aan de ene kant vind ik dat mooi. Aan de andere kant vind ik het enorm fijn om echt mijn eigen plekje te hebben en ook niet te dichtbij elkaar te wonen. Ik mag mijn familie heel erg, daar heeft het niet mee te maken. Maar ik heb toch liever wat afstand ook.
Maar je hebt het er wel over dat het zo veel met je ouders doet om te weten dat je een terugval hebt, dat het je beter lijkt om het contact tijdelijk te verbreken (!). Dat vind ik dan wel weer het andere uiterste. Er is vast een gezonde middenweg tussen geen bezorgdheid en zoveel bezorgdheid dat het beter is om het contact te verbreken.
Echt respect dat je dit doet.
Ja daar heb je zeker gelijk in! Ik was nog al van slag toen ik dat berichtje typte dus sowieso ga ik ook eerst is nuchter nadenken.
Okay, veel sterkte!
Hmm ik weet het niet, mijn ouders waren behoorlijk streng, en dat heeft geen reet geholpen, en als ik eerlijk ben had het ook niet echt verschil gemaakt denk ik
Lief. Dankjewel.
Het zorgde er bij mij wel voor dat ik op 14 jarige leeftijd dagelijks blowde.
