Onze eerste ervaring met HCC gummies.
2 weekenden geleden liepen mijn partner en ik in Zwolle spontaan een Smartshop binnen. Ik had het idee wiet te willen roken maar kan de geur soms niet hebben. Dus zoekende naar vloeitjes met smaken tot de verkoper mij wees op de aanwezige edibles.
Ons oog viel op HCC gummies, nog nooit van gehoord en vooral ik was erg nieuwsgierig. Het idee was om thuis 2 te nemen maar onderweg in de trein had ik de ingeving om de treinreis wat ‘leuker’ te maken.
De gummies waren in de vorm van beertjes en hadden een aangename cola smaak, niet zo chemisch als we hadden verwacht.
Iets meer dan een half uur later veranderde er iets, ik kreeg moeite mij te concentreren en wilde echt even gaan zitten. Op dat moment zag mijn partner dat het echt begon te werken en besloot hij om er ook 2 te nemen. Op dat moment stonden we te wachten op de bus en konden we gaan instappen.
Vanaf het moment dat ik zat voelde het alsof ik door allemaal handen naar beneden werd getrokken, alsof ik elk moment neer kon vallen. Door heftige duizeligheid’s problemen in het verleden raakte ik hierdoor een beetje in paniek maar mijn partner trok mij tegen hem aan met zijn arm om mij heen en in die positie was het heel prettig en iets minder ongemakkelijk. Lekker wegdromen en genieten van een bepaalde roes.. En toen woorden kots. Ineens praatte ik onzin en was alles grappig, het was nóg grappiger toen mijn partner ineens hetzelfde ging doen. De busreis duurde 50 minuten maar het voelde echt als uren. Je had het idee al een tijdje onderweg te zijn en dan keek je naar de tijd en was je nog maar 5 minuten verder.
Toen we de bus uit stapten moesten we nog een stukje fietsen maar we voelden ons beiden erg zwaar dus zijn eerst nog even gaan zitten. Bij de halte was er kermis gaande en zo hebben we even genoten van het uitzicht en alle gekke geluiden.
Op de fiets hebben we een uur gedaan over een stukje waar we normaliter 10 minuten over doen. Totaal geen realisatie van tijd, maar ook niet van je omgeving. Je weet de weg maar bent zo geconcentreerd bezig dat je aan de andere kant niet weet waar je nou écht bent. Lastig om je gedachten op 1 ding te houden, praten tijdens het fietsen lukt dan ook niet want dan ga je automatisch slingeren.
Bij thuiskomst werd er uitgesproken dat we beiden erg opgewonden waren, dus hup meteen de slaapkamer in. Alles voelde fijn, remmingen waren totaal weg en door het geen besef hebben van tijd leek het alsof we uren in elkaar verdronken waren.
De dag erna waren we beiden erg moe,
het was een super fijne ervaring samen.
2 weekenden geleden liepen mijn partner en ik in Zwolle spontaan een Smartshop binnen. Ik had het idee wiet te willen roken maar kan de geur soms niet hebben. Dus zoekende naar vloeitjes met smaken tot de verkoper mij wees op de aanwezige edibles.
Ons oog viel op HCC gummies, nog nooit van gehoord en vooral ik was erg nieuwsgierig. Het idee was om thuis 2 te nemen maar onderweg in de trein had ik de ingeving om de treinreis wat ‘leuker’ te maken.
De gummies waren in de vorm van beertjes en hadden een aangename cola smaak, niet zo chemisch als we hadden verwacht.
Iets meer dan een half uur later veranderde er iets, ik kreeg moeite mij te concentreren en wilde echt even gaan zitten. Op dat moment zag mijn partner dat het echt begon te werken en besloot hij om er ook 2 te nemen. Op dat moment stonden we te wachten op de bus en konden we gaan instappen.
Vanaf het moment dat ik zat voelde het alsof ik door allemaal handen naar beneden werd getrokken, alsof ik elk moment neer kon vallen. Door heftige duizeligheid’s problemen in het verleden raakte ik hierdoor een beetje in paniek maar mijn partner trok mij tegen hem aan met zijn arm om mij heen en in die positie was het heel prettig en iets minder ongemakkelijk. Lekker wegdromen en genieten van een bepaalde roes.. En toen woorden kots. Ineens praatte ik onzin en was alles grappig, het was nóg grappiger toen mijn partner ineens hetzelfde ging doen. De busreis duurde 50 minuten maar het voelde echt als uren. Je had het idee al een tijdje onderweg te zijn en dan keek je naar de tijd en was je nog maar 5 minuten verder.
Toen we de bus uit stapten moesten we nog een stukje fietsen maar we voelden ons beiden erg zwaar dus zijn eerst nog even gaan zitten. Bij de halte was er kermis gaande en zo hebben we even genoten van het uitzicht en alle gekke geluiden.
Op de fiets hebben we een uur gedaan over een stukje waar we normaliter 10 minuten over doen. Totaal geen realisatie van tijd, maar ook niet van je omgeving. Je weet de weg maar bent zo geconcentreerd bezig dat je aan de andere kant niet weet waar je nou écht bent. Lastig om je gedachten op 1 ding te houden, praten tijdens het fietsen lukt dan ook niet want dan ga je automatisch slingeren.
Bij thuiskomst werd er uitgesproken dat we beiden erg opgewonden waren, dus hup meteen de slaapkamer in. Alles voelde fijn, remmingen waren totaal weg en door het geen besef hebben van tijd leek het alsof we uren in elkaar verdronken waren.
De dag erna waren we beiden erg moe,
het was een super fijne ervaring samen.
Bijlagen
-
53C4E20B-D572-4E86-8481-5074211D69D9.jpeg
