Ik heb in het verleden twee keer getruffeld met vrienden. Eén keer Mexicana en een keer Tampanensis. Mijn laatste trip is onderhand al bijna weer vijf jaar geleden. Mijn interesse is sinds die keer nooit verloren gegaan in psychedelica, maar ik voelde me de afgelopen jaren minder stabiel om te experimenteren met truffels. En na een keer volledig misselijk te zijn geworden van Trip-E, was het voor mij echt klaar. Dat was in 2020. Nu we vijf jaar verder zijn en ik mezelf beter ken, leek het me weer leuk om te truffelen. Deze keer in het tripreport: 15g Psilocybe Pajaritos.
12:00 Niet denken maar doen
Ik had het al een paar weken in de koelkast liggen en het staarde me elke dag aan: het kleurrijke pakje Pajaritos. Relaxed, cheerful and social, stond erop. Ik wilde wachten op het juiste moment, wanneer ik met vrienden zou zijn en het een prachtige dag was. Echter had ik nu een hele dag vrij en was het een zonovergoten dag. De zon scheen vanaf de opkomst al mijn appartement in. Alleen was er niemand vrij of in de buurt om mee te trippen. Na een beetje dubben omdat ik al een tijdje wat spanningshoofdpijn heb, griste ik het pakje toch uit de koelkast en scheurde het open. Nu was er geen weg meer terug. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn 'common sense', want ik zou eigenlijk alleen gaan trippen met andere mensen en als ik me fysiek volledig oké zou voelen. Desalniettemin leek het me wel een goede taak om te onderzoeken wat mijn staat daadwerkelijk was, dus dat werd ook de intentie. Met een kinderlijke naïviteit gooide ik 2/3 van de truffels in mijn mond en begon goed te kauwen. Ik had me de smaak in m'n hoofd veel erger voorgesteld dan het daadwerkelijk was. Het doet me elke keer denken aan een iets te zure walnoot. Na het verorberen kreeg ik zin in de trip. Ik stond er heel relaxed in en dacht: gaan wel zien wat er komt. Ik ruimde nog wat dingen op en maakt een sopje om het aanrecht schoon te maken. Ik belandde in een echte schoonmaakvibe, misschien omdat ik de trip toch de positieve kant wilde opsturen. Na ongeveer een half uur begon ik al te twijfelen of de truffels wel zouden werken. Ik had vrolijke, tropische muziek opgezet en het zonnetje scheen mooi mijn huisje in. Ik werd wat onrustig vanwege het feit dat ik nog niks merkte. Ik ging zitten op mijn kleed en deed mijn ogen dicht. Ik leunde naar achteren met mijn armen en daar voelde ik ineens iets geks: alsof ik net uit een kermisattractie kwam en ik de G-krachten nog een beetje in mijn lijf voelde. Het was niet onprettig. Ik deed mijn ogen weer open en keek naar buiten. Ik zag een vogel vliegen met een takje in zijn snavel. 'Wauw', zei ik ineens hardop en moest lachen om mijn eigen reactie.
12:50 Druppels inkt
Ik had een klapper opgetrommeld met wat lege A4tjes en begon met een fineliner te tekenen. Ondertussen stond Coldplay op, mijn lievelingsband en ik streek met alle aandacht de fineliner over het papier. Ik besefte me ineens dat je door zacht te tekenen ontzettend mooie inktstrepen kan maken. Het had iets magisch om inkt te zien vloeien op het witte papier. Ik begon duidelijk meer oog te krijgen voor detail en ineens ging het allemaal vanzelf. Mijn hand bewoog de stift af en toe in rondjes en dan weer in lange lijnen. Ik moest er van lachen omdat het niet meer voelde alsof ik het zelf deed en bij elke lach kwam er weer een rondje. Op een gegeven moment was ik klaar met tekenen, gooide ik de rest van de truffels in mijn mond en liep ik naar de boxjes toe. 'Hey Google, zet Oasis op', zei ik op een wat dwingende manier. 'Alsjeblieft,' vulde ik aan. En weer schoot ik in de lach om mezelf. Oasis bracht me in een fijne, melancholische staat. Het nummer 'Sad Song' wat ik eerder nooit zo aandachtig had beluisterd, kwam helemaal binnen. De line we're throwing it all away at the end of the day hitte hard. Ik begon me wat verwaarloosd te voelen. Ik had mezelf nog niet goed aangekleed. De zon scheen volledig in mijn appartement en ik was midden op de dag in m'n eentje aan het truffelen. Daar vond ik ook wat van. Het voelde een beetje sad. Alles was vrolijk om me heen, van de planten tot aan de kast, behalve mezelf. Ik keek naar mijn hand die ineens ontzettend rood was, een grote witte vlek verspreidde zich rond mijn knokkels. Ik wist dat het wat droger was daar, maar dit leek wel ernstig. Ik maakte me niet teveel zorgen, omdat ik wist dat de kleuren intenser zouden worden tijdens de trip. Ik liep weer terug naar de tafel en tekende verder. Plots zag ik in een paar lijnen een poppetje ontstaan, een figuur dat ik later B zou noemen. Maar eerst ging ik naar de slaapkamer.
13:30 Reflectie
Mijn slaapkamer heeft een wat grauwige kleur grijs op de muur en ik merkte dat dat wat deed met mijn gemoedstoestand. Ik plofte neer op mijn bed en voelde emotie opkomen. Dat heb ik toegelaten en na wat gejankt te hebben loop ik naar de badkamer. Ik deed het licht aan en het viel me op hoe geïsoleerd mijn badkamer aanvoelde. Alsof ik even in een totaal andere wereld ben dan mijn warme woonkamer. De slaapkamer voelde depri aan, maar de badkamer uiterst kil. Ik staarde mezelf aan in de spiegel met een echte out-of-bed look. Er verscheen voor even een glimlach op het gezicht, maar mijn mondhoeken trilden en mijn ogen spraken geen vreugde. Ik ademde diep in en uit, want het was confronterend om te zien hoe erg de persoon in de spiegel aan het strugglen om zich beter voor te doen dan hij is. Om toch een lach te willen geven ondanks iets anders te voelen. Ik zeg de persoon omdat ik hier met een kleine afstand naar mezelf keek. Het gezicht veranderde van een wat neutrale uitdrukking naar een ontzettend verdrietige uitdrukking en ineens voelde ik een ontzettende medelijden voor mezelf. Ik kon het alleen niet helemaal plaatsen waarom precies. Ik jankte even alles eruit. En liep weer naar de vrolijkere woonkamer. Het voelde niet alsof ik bad ging. Het was fijn om even wat los te kunnen laten. Ik zette Pink Floyd op en kwam weer helemaal in de positieve tripmodus. Alles voelde schattig, klein en dik. Ik zette een plant die achter de televisie was op een betere plek en gaf hem wat aandacht. Ik plukte wat dooie blaadjes af en gaf hem wat water. Ik voelde me ontzettend gelukkig met mijn planten. Ze voelden aan als mijn kinderen.
14:00 Helemaal B
Ik plofte op de bank neer en keek naar buiten, naar de bomen. Hier zat veel kleurverschil in, terwijl ze allemaal groen en nagenoeg kaal waren. Naarmate ik langer focuste zag ik ook ronddraaiende mandala's in de bomen. Iets wat ik nog nooit eerder in een trip had gezien. Mijn kast leek het ene moment wel dichtbij te staan en het andere moment weer verder weg. De nerven in het hout van de kast stroomde als waterstroompjes langs elkaar heen. Ik bekeek het van dichterbij en zag dat de kast zelfs haartjes had. Ik maakte een vergelijking met mijn hand en de bleke uitslag op de kast. Het is in principe hetzelfde, dacht ik. Inmiddels was het alsof de muziek van Pink Floyd 360 graden om me heen klonk en genoot ik van de vernieuwde waarneming, alsof ik in een attractie zat van een pretpark. Ik liep weer naar de badkamer en besloot een douche te nemen om even alle narigheid van me af te spoelen. De douche was een aparte ervaring, gezien het leek alsof ik alle stralen apart kon voelen. Het slurpende geluid van het afvoerputje was niet bepaald aangenaam. Ik keek mezelf daarna weer aan in de spiegel en deze keer zag ik een vrolijk en fris persoon. Ik wilde me omkleden totdat ik mezelf nog een keer in de spiegel keek. Wat een lijf, dacht ik, terwijl een gevoel van trotsheid over me heerste. Ik weet dat ik niet mag klagen over mijn bovenlijf, maar het zag er nog zoveel beter uit dan normaal. Ik leek daarnaast ook nog eens 8 jaar jonger. Na wat flexen deed ik me broek aan. Het duurde nog zeker een kwartier voordat ik een trui had uitgekozen om aan te doen, want alle keuzes overdonderde mij. Ik werd chaotisch. Ik liep naar de woonkamer en weer terug en weer naar de woonkamer. Wil ik eten? Wil ik naar buiten toe? Wil ik aankleden? Wil ik muziek luisteren? Ik kan ook nog even muziek spelen? Ik kreeg een immense keuzestress. Ik besloot als eerst een banaantje te eten, omdat ik de hele dag nog niks ophad. Ik at een banaan en ik moest ineens weer keihard lachen om het feit dat ik een banaan at en voelde me met alle planten om me heen een aap in de jungle. Ik noemde mezelf Benjie Banana en alles wat schattig was, was B. Het poppetje wat ik eerder had getekend leek een beetje in de hemel te zijn met allemaal vogeltjes om zich heen. Dit was helemaal B. (Nu ik terugdenk hieraan zie ik in de B een vlinder, als je de B aan zijn linkerzijde spiegelt. En ook de link tussen B en klein en dik. Het onderste deel van de B is namelijk een dik buikje.)
15:30 Sunshine village
Alle gekkigheid op een stokje, het was tijd om iets nieuws te doen. Ik ging achter mijn keyboard zitten en speelde een aantal nummers die ik goed ken. Ik merkte hoe heerlijk het was om even muziek te maken. Het voelde geweldig. Daarna kwam er weer een emotionele golf, dat zich nu ook uitte in willekeurige akkoordopvolgingen. Het was alsof er weer iets verteld werd in een taal die ik niet helemaal begreep, maar dat was oké. Ik zag de patronen die ik eerder buiten in de bomen zag nu ook op mijn lijf. Sierlijke ronddraaiende patronen. De vorige twee keren vond ik het redelijk overzichtelijk wat er gebeurde, nu gebeurde er teveel in het moment dat ik het idee had niet meer gegrond te zijn. Ik ademde een paar keer goed diep in en uit en hield daar een hele kalme vibe aan over. Ik stond weer te dubben of ik naar buiten zou gaan of zou eten. Eerst eten. Ik at een manderijn en man wat was die smerig zeg. Ik liet het aangebroken en al op het aanrecht staan en trok uiteindelijk de dingen aan om naar buiten te gaan. Eenmaal buiten liep ik van mijn appartementenblok de wijk in. Ik had best even getwijfeld of het wel veilig genoeg zou zijn, maar het voelde vertrouwd aan om naar buiten te gaan. Ik woon in een Vinex wijk en wordt normaal gesproken een beetje verveeld van de klinische blokkendozenarchitectuur. Maar nu leek het alsof ik in een één of andere filmset rondliep in de mooiste wijk van Nederland. De mensen die ik tegenkwam leken wel figuranten en hadden allemaal een make-over gehad ofzo. Ik kon haarscherp zien wat er gebeurde op straat en elk detail viel me op. Het klinkt alsof ik helemaal overprikkeld zou zijn, maar in tegendeel, ik voelde me juist kalm en ontzettend dankbaar van binnen. Ik liep door een stuk natuur heen en alles voelde zo sereen en in harmonie aan. Er hoefde ineens helemaal niks veranderd te worden van mij aan die Vinex wijk. De zon schitterde op elk huis en het leek wel alsof alle huizen gepolijst waren. Ik stond stil op een bruggetje en genoot van de zon. Ik kreeg zelfs de neiging om iedereen aan te spreken, maar hier heb ik mezelf van weerhouden omdat ik me besefte dat het een beetje 'raar' zou zijn als ik ineens iemand zou aanspreken. Dat is niet erg gebruikelijk in de wijk. Ik ervoer hier enerzijds een idealistisch beeld dat iedereen in harmonie met elkaar is en open staat voor contact en anderzijds ratelde op een wat gedempt ratio dat niet iedereen het zal waarderen als je ineens op hun afstapt om een praatje te maken. De stap was nog iets te groot om dit daadwerkelijk te onderzoeken, maar dat gaf niks. Ik genoot van alles om me heen. Kwam dingen tegen die ik nog nooit had gezien, hoorde vogels de gekste geluiden maken, genoot van de diverse levendigheid in de wijk en liep door sprookjesachtige mooie lanen. Ik liep nog even langs de supermarkt op om een salade te halen.
16:30 Schaduw
Ik heb wel zes rondjes gemaakt in de supermarkt met een leeg mandje rond de groenteafdeling. Neem ik een salade, een maaltijdpakket, een soepje of toch een lekkere vette hap? Hmm toch een salade? Waar liggen überhaupt de salades eigenlijk? Ga ik iemand aanspreken? Ga ik het zelf zoeken? Ik werd er een beetje geïrriteerd van. Van al die mensen en al die keuzes en mezelf. Het is een thema dat vaker terugkomt, teveel keuzes blokkeren mij. Uiteindelijk heb ik toch de knoop doorgehakt en een maaltijdsalade meegenomen. Het was mooi geweest. Ik liep terug naar huis en kwam door een straat met alleen maar schaduw. De kalme, tevreden vibe die ik eerste had sloeg een beetje om in een wat somber gevoel van eenzaamheid. Ik had maar met één persoon gedeeld dat ik ging trippen en het vooruitzicht dat ik nu zelf ging avondeten en de dag 'ten einde' liep, bracht me weer terug naar het gevoel dat ik had in het begin van de middag. Een wat verwaarloosd gevoel. Ineens schoot me te binnen dat de vraag 'wie ben ik' helemaal niet zo relevant meer is voor mij. De vraag 'wie wil ik zijn', daar gaat het nu om. Want ik geloof dat we meer zijn dan onszelf en dat onze verschijningsvorm gedeeltelijk kan veranderen in hoe we onszelf zien. Toen ik thuis kwam scheurde ik de salade bak open en besefte dat ik niet zo veel trek had in iets, maar besloot toch te gaan eten. Ik belde ondertussen iemand op om even te kletsen en zo kwam ik langzaam weer terug op de stabiele lijn.
_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Er waren vleugjes van plezier in mijn huis, de wandeling was geweldig en er was een duidelijke golf gaande tussen kalmte en onrust. Het was een trip die veel losmaakte bij me, maar me ook hard aan het denken zette. Misschien staat B ook voor just be. Ik laat het voor wat het is. Ik heb prima geslapen, maar zou de volgende keer truffels wel weer met vrienden doen.
12:00 Niet denken maar doen
Ik had het al een paar weken in de koelkast liggen en het staarde me elke dag aan: het kleurrijke pakje Pajaritos. Relaxed, cheerful and social, stond erop. Ik wilde wachten op het juiste moment, wanneer ik met vrienden zou zijn en het een prachtige dag was. Echter had ik nu een hele dag vrij en was het een zonovergoten dag. De zon scheen vanaf de opkomst al mijn appartement in. Alleen was er niemand vrij of in de buurt om mee te trippen. Na een beetje dubben omdat ik al een tijdje wat spanningshoofdpijn heb, griste ik het pakje toch uit de koelkast en scheurde het open. Nu was er geen weg meer terug. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn 'common sense', want ik zou eigenlijk alleen gaan trippen met andere mensen en als ik me fysiek volledig oké zou voelen. Desalniettemin leek het me wel een goede taak om te onderzoeken wat mijn staat daadwerkelijk was, dus dat werd ook de intentie. Met een kinderlijke naïviteit gooide ik 2/3 van de truffels in mijn mond en begon goed te kauwen. Ik had me de smaak in m'n hoofd veel erger voorgesteld dan het daadwerkelijk was. Het doet me elke keer denken aan een iets te zure walnoot. Na het verorberen kreeg ik zin in de trip. Ik stond er heel relaxed in en dacht: gaan wel zien wat er komt. Ik ruimde nog wat dingen op en maakt een sopje om het aanrecht schoon te maken. Ik belandde in een echte schoonmaakvibe, misschien omdat ik de trip toch de positieve kant wilde opsturen. Na ongeveer een half uur begon ik al te twijfelen of de truffels wel zouden werken. Ik had vrolijke, tropische muziek opgezet en het zonnetje scheen mooi mijn huisje in. Ik werd wat onrustig vanwege het feit dat ik nog niks merkte. Ik ging zitten op mijn kleed en deed mijn ogen dicht. Ik leunde naar achteren met mijn armen en daar voelde ik ineens iets geks: alsof ik net uit een kermisattractie kwam en ik de G-krachten nog een beetje in mijn lijf voelde. Het was niet onprettig. Ik deed mijn ogen weer open en keek naar buiten. Ik zag een vogel vliegen met een takje in zijn snavel. 'Wauw', zei ik ineens hardop en moest lachen om mijn eigen reactie.
12:50 Druppels inkt
Ik had een klapper opgetrommeld met wat lege A4tjes en begon met een fineliner te tekenen. Ondertussen stond Coldplay op, mijn lievelingsband en ik streek met alle aandacht de fineliner over het papier. Ik besefte me ineens dat je door zacht te tekenen ontzettend mooie inktstrepen kan maken. Het had iets magisch om inkt te zien vloeien op het witte papier. Ik begon duidelijk meer oog te krijgen voor detail en ineens ging het allemaal vanzelf. Mijn hand bewoog de stift af en toe in rondjes en dan weer in lange lijnen. Ik moest er van lachen omdat het niet meer voelde alsof ik het zelf deed en bij elke lach kwam er weer een rondje. Op een gegeven moment was ik klaar met tekenen, gooide ik de rest van de truffels in mijn mond en liep ik naar de boxjes toe. 'Hey Google, zet Oasis op', zei ik op een wat dwingende manier. 'Alsjeblieft,' vulde ik aan. En weer schoot ik in de lach om mezelf. Oasis bracht me in een fijne, melancholische staat. Het nummer 'Sad Song' wat ik eerder nooit zo aandachtig had beluisterd, kwam helemaal binnen. De line we're throwing it all away at the end of the day hitte hard. Ik begon me wat verwaarloosd te voelen. Ik had mezelf nog niet goed aangekleed. De zon scheen volledig in mijn appartement en ik was midden op de dag in m'n eentje aan het truffelen. Daar vond ik ook wat van. Het voelde een beetje sad. Alles was vrolijk om me heen, van de planten tot aan de kast, behalve mezelf. Ik keek naar mijn hand die ineens ontzettend rood was, een grote witte vlek verspreidde zich rond mijn knokkels. Ik wist dat het wat droger was daar, maar dit leek wel ernstig. Ik maakte me niet teveel zorgen, omdat ik wist dat de kleuren intenser zouden worden tijdens de trip. Ik liep weer terug naar de tafel en tekende verder. Plots zag ik in een paar lijnen een poppetje ontstaan, een figuur dat ik later B zou noemen. Maar eerst ging ik naar de slaapkamer.
13:30 Reflectie
Mijn slaapkamer heeft een wat grauwige kleur grijs op de muur en ik merkte dat dat wat deed met mijn gemoedstoestand. Ik plofte neer op mijn bed en voelde emotie opkomen. Dat heb ik toegelaten en na wat gejankt te hebben loop ik naar de badkamer. Ik deed het licht aan en het viel me op hoe geïsoleerd mijn badkamer aanvoelde. Alsof ik even in een totaal andere wereld ben dan mijn warme woonkamer. De slaapkamer voelde depri aan, maar de badkamer uiterst kil. Ik staarde mezelf aan in de spiegel met een echte out-of-bed look. Er verscheen voor even een glimlach op het gezicht, maar mijn mondhoeken trilden en mijn ogen spraken geen vreugde. Ik ademde diep in en uit, want het was confronterend om te zien hoe erg de persoon in de spiegel aan het strugglen om zich beter voor te doen dan hij is. Om toch een lach te willen geven ondanks iets anders te voelen. Ik zeg de persoon omdat ik hier met een kleine afstand naar mezelf keek. Het gezicht veranderde van een wat neutrale uitdrukking naar een ontzettend verdrietige uitdrukking en ineens voelde ik een ontzettende medelijden voor mezelf. Ik kon het alleen niet helemaal plaatsen waarom precies. Ik jankte even alles eruit. En liep weer naar de vrolijkere woonkamer. Het voelde niet alsof ik bad ging. Het was fijn om even wat los te kunnen laten. Ik zette Pink Floyd op en kwam weer helemaal in de positieve tripmodus. Alles voelde schattig, klein en dik. Ik zette een plant die achter de televisie was op een betere plek en gaf hem wat aandacht. Ik plukte wat dooie blaadjes af en gaf hem wat water. Ik voelde me ontzettend gelukkig met mijn planten. Ze voelden aan als mijn kinderen.
14:00 Helemaal B
Ik plofte op de bank neer en keek naar buiten, naar de bomen. Hier zat veel kleurverschil in, terwijl ze allemaal groen en nagenoeg kaal waren. Naarmate ik langer focuste zag ik ook ronddraaiende mandala's in de bomen. Iets wat ik nog nooit eerder in een trip had gezien. Mijn kast leek het ene moment wel dichtbij te staan en het andere moment weer verder weg. De nerven in het hout van de kast stroomde als waterstroompjes langs elkaar heen. Ik bekeek het van dichterbij en zag dat de kast zelfs haartjes had. Ik maakte een vergelijking met mijn hand en de bleke uitslag op de kast. Het is in principe hetzelfde, dacht ik. Inmiddels was het alsof de muziek van Pink Floyd 360 graden om me heen klonk en genoot ik van de vernieuwde waarneming, alsof ik in een attractie zat van een pretpark. Ik liep weer naar de badkamer en besloot een douche te nemen om even alle narigheid van me af te spoelen. De douche was een aparte ervaring, gezien het leek alsof ik alle stralen apart kon voelen. Het slurpende geluid van het afvoerputje was niet bepaald aangenaam. Ik keek mezelf daarna weer aan in de spiegel en deze keer zag ik een vrolijk en fris persoon. Ik wilde me omkleden totdat ik mezelf nog een keer in de spiegel keek. Wat een lijf, dacht ik, terwijl een gevoel van trotsheid over me heerste. Ik weet dat ik niet mag klagen over mijn bovenlijf, maar het zag er nog zoveel beter uit dan normaal. Ik leek daarnaast ook nog eens 8 jaar jonger. Na wat flexen deed ik me broek aan. Het duurde nog zeker een kwartier voordat ik een trui had uitgekozen om aan te doen, want alle keuzes overdonderde mij. Ik werd chaotisch. Ik liep naar de woonkamer en weer terug en weer naar de woonkamer. Wil ik eten? Wil ik naar buiten toe? Wil ik aankleden? Wil ik muziek luisteren? Ik kan ook nog even muziek spelen? Ik kreeg een immense keuzestress. Ik besloot als eerst een banaantje te eten, omdat ik de hele dag nog niks ophad. Ik at een banaan en ik moest ineens weer keihard lachen om het feit dat ik een banaan at en voelde me met alle planten om me heen een aap in de jungle. Ik noemde mezelf Benjie Banana en alles wat schattig was, was B. Het poppetje wat ik eerder had getekend leek een beetje in de hemel te zijn met allemaal vogeltjes om zich heen. Dit was helemaal B. (Nu ik terugdenk hieraan zie ik in de B een vlinder, als je de B aan zijn linkerzijde spiegelt. En ook de link tussen B en klein en dik. Het onderste deel van de B is namelijk een dik buikje.)
15:30 Sunshine village
Alle gekkigheid op een stokje, het was tijd om iets nieuws te doen. Ik ging achter mijn keyboard zitten en speelde een aantal nummers die ik goed ken. Ik merkte hoe heerlijk het was om even muziek te maken. Het voelde geweldig. Daarna kwam er weer een emotionele golf, dat zich nu ook uitte in willekeurige akkoordopvolgingen. Het was alsof er weer iets verteld werd in een taal die ik niet helemaal begreep, maar dat was oké. Ik zag de patronen die ik eerder buiten in de bomen zag nu ook op mijn lijf. Sierlijke ronddraaiende patronen. De vorige twee keren vond ik het redelijk overzichtelijk wat er gebeurde, nu gebeurde er teveel in het moment dat ik het idee had niet meer gegrond te zijn. Ik ademde een paar keer goed diep in en uit en hield daar een hele kalme vibe aan over. Ik stond weer te dubben of ik naar buiten zou gaan of zou eten. Eerst eten. Ik at een manderijn en man wat was die smerig zeg. Ik liet het aangebroken en al op het aanrecht staan en trok uiteindelijk de dingen aan om naar buiten te gaan. Eenmaal buiten liep ik van mijn appartementenblok de wijk in. Ik had best even getwijfeld of het wel veilig genoeg zou zijn, maar het voelde vertrouwd aan om naar buiten te gaan. Ik woon in een Vinex wijk en wordt normaal gesproken een beetje verveeld van de klinische blokkendozenarchitectuur. Maar nu leek het alsof ik in een één of andere filmset rondliep in de mooiste wijk van Nederland. De mensen die ik tegenkwam leken wel figuranten en hadden allemaal een make-over gehad ofzo. Ik kon haarscherp zien wat er gebeurde op straat en elk detail viel me op. Het klinkt alsof ik helemaal overprikkeld zou zijn, maar in tegendeel, ik voelde me juist kalm en ontzettend dankbaar van binnen. Ik liep door een stuk natuur heen en alles voelde zo sereen en in harmonie aan. Er hoefde ineens helemaal niks veranderd te worden van mij aan die Vinex wijk. De zon schitterde op elk huis en het leek wel alsof alle huizen gepolijst waren. Ik stond stil op een bruggetje en genoot van de zon. Ik kreeg zelfs de neiging om iedereen aan te spreken, maar hier heb ik mezelf van weerhouden omdat ik me besefte dat het een beetje 'raar' zou zijn als ik ineens iemand zou aanspreken. Dat is niet erg gebruikelijk in de wijk. Ik ervoer hier enerzijds een idealistisch beeld dat iedereen in harmonie met elkaar is en open staat voor contact en anderzijds ratelde op een wat gedempt ratio dat niet iedereen het zal waarderen als je ineens op hun afstapt om een praatje te maken. De stap was nog iets te groot om dit daadwerkelijk te onderzoeken, maar dat gaf niks. Ik genoot van alles om me heen. Kwam dingen tegen die ik nog nooit had gezien, hoorde vogels de gekste geluiden maken, genoot van de diverse levendigheid in de wijk en liep door sprookjesachtige mooie lanen. Ik liep nog even langs de supermarkt op om een salade te halen.
16:30 Schaduw
Ik heb wel zes rondjes gemaakt in de supermarkt met een leeg mandje rond de groenteafdeling. Neem ik een salade, een maaltijdpakket, een soepje of toch een lekkere vette hap? Hmm toch een salade? Waar liggen überhaupt de salades eigenlijk? Ga ik iemand aanspreken? Ga ik het zelf zoeken? Ik werd er een beetje geïrriteerd van. Van al die mensen en al die keuzes en mezelf. Het is een thema dat vaker terugkomt, teveel keuzes blokkeren mij. Uiteindelijk heb ik toch de knoop doorgehakt en een maaltijdsalade meegenomen. Het was mooi geweest. Ik liep terug naar huis en kwam door een straat met alleen maar schaduw. De kalme, tevreden vibe die ik eerste had sloeg een beetje om in een wat somber gevoel van eenzaamheid. Ik had maar met één persoon gedeeld dat ik ging trippen en het vooruitzicht dat ik nu zelf ging avondeten en de dag 'ten einde' liep, bracht me weer terug naar het gevoel dat ik had in het begin van de middag. Een wat verwaarloosd gevoel. Ineens schoot me te binnen dat de vraag 'wie ben ik' helemaal niet zo relevant meer is voor mij. De vraag 'wie wil ik zijn', daar gaat het nu om. Want ik geloof dat we meer zijn dan onszelf en dat onze verschijningsvorm gedeeltelijk kan veranderen in hoe we onszelf zien. Toen ik thuis kwam scheurde ik de salade bak open en besefte dat ik niet zo veel trek had in iets, maar besloot toch te gaan eten. Ik belde ondertussen iemand op om even te kletsen en zo kwam ik langzaam weer terug op de stabiele lijn.
_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Er waren vleugjes van plezier in mijn huis, de wandeling was geweldig en er was een duidelijke golf gaande tussen kalmte en onrust. Het was een trip die veel losmaakte bij me, maar me ook hard aan het denken zette. Misschien staat B ook voor just be. Ik laat het voor wat het is. Ik heb prima geslapen, maar zou de volgende keer truffels wel weer met vrienden doen.
Laatst bewerkt:
