Het (gevoel) gedachten van een vorige trip, maar dan in woorden.
misschien hebben anderen ook zulke dingen, (in je hoofd zitten, maar nooit opgeschreven)
ben benieuwd.
Een geluid, ik hoor het veranderen, ik kan het niet thuisbrengen. het lijkt op een soort pulserende toon, van een radar, maar dan prettiger, en trager. Een geluid dat doet denken aan een zware afzuiger, die verse lucht blaast.
Langzaam verschijnt er een beeld, de vloeiende kleuren van rood, oranje en groen. een korte heldere beeltenis van een bos, met een caravan, die net zo snel weer verdwijnt. Zinnen en woorden, die niet door mijn gedachten worden gezegd. "
De stem van een jonge vrouw, ze zegt, hou deze gedachte vast, alleen dan ben ik bij je, anders vind je me nu niet meer terug" maar het is te laat, haar stem verdwijnt in een onbekend geluid.
Tikken van de klok verstoort hard alles wat ik in mijn gedachten hoor. De wind blaast koele lucht in mijn gezicht, dit terwijl ik op bed lig. nooit geweten dat dit gevoel zo lekker kon zijn.
De wind blaast nu met het ritme van mijn hart. Ik herriner me ineens dat de ventilator aanstaat. ik hoor nu alleen de ventilator brommen, een zoemende toon, die steeds harder lijkt te klinken. mijn ogen gesloten, het is net of er een wedstrijd is tussen zwarte en paarse wolkjes achter mijn ogen. ze smelten om elkaar heen, net als plasma. maar mengen niet.
De tikkende klok haalt me weer eventjes terug. nu hoor ik ook de klok in de kamer ernaast tikken, ze lopen net niet synchroon, twee tikjes net iets dichter bij elkaar dan de pauze ertussen. Tot het opeens omdraait. het geluid van de ene klok lijkt nu eerder te tikken dan die andere.
De tv blijkt nog aan te staan, het nieuws is er op, het is net of de nieuwslezer alleen mij aankijkt. ik snap er helemaal niets van. sommige dingen die worden gezegd, lijken betrekking te hebben op mij. Een politieauto stopt, op tv zie ik de wijk waarin ik woon, mijn hart bonst, nu hopen dat ze niet bij mij komen. Maar waarom, ik heb niets verkeerd gedaan. nu hoor ik de bel, of toch niet. nee. Een geluid alsof de voordeur opengaat, en weer dichtslaat. Maar verder hoor ik niets. Er loopt iemand de trap op, voetstappen... maar wat is die lang onderweg. hij zal nog wel buiten rondlopen. Ineens merk ik dat he het geluid is van mijn hartslag, die ik in mijn oor hoor, als ik mijn hoofd op het kussen leg.
Het geluid van de tv begint weer te vervallen in een monotome pulserende zoem. wat ineens de ventilator weer het geluid overneemt, en de wind weer koel laat blazen.
Ik val in slaap, een kraai. Kraaa Kraaa, en een brommer. Ik denk klaarwakker te zijn. maar bleek maar een paar minuten weggezakt te zijn. Het gevoel glijd nu weg, net zo snel dat het gekomen is. ik zie vlak voor mijn ogen gordijntjes dichtgaan. waarna ik in een diepe droomslaap val. Allemaal korte en vreemde kleine fragmenten, die helemaal nergens op slaan. "Doe de autodeur dicht" ... ... ... "Pasop die duif"... ... ... "de koffie is warm" ... ... ... (hierdoor schrok ik weer wakker)
Een film op tv, bijna afgelopen. nog net het laatste stukje gezien. nog geen tien seconden later herken ik weer die 0900 sms dingen. Ik heb geen idee, maar het irriteert me, op alle zenders dezelfde reclame...
Langzaam weer terug. met een laatste tik van de klok, weer genoeg terug om weer "aards" na te denken.
Ik doe de tv uit, en ga slapen.
misschien hebben anderen ook zulke dingen, (in je hoofd zitten, maar nooit opgeschreven)
ben benieuwd.
Een geluid, ik hoor het veranderen, ik kan het niet thuisbrengen. het lijkt op een soort pulserende toon, van een radar, maar dan prettiger, en trager. Een geluid dat doet denken aan een zware afzuiger, die verse lucht blaast.
Langzaam verschijnt er een beeld, de vloeiende kleuren van rood, oranje en groen. een korte heldere beeltenis van een bos, met een caravan, die net zo snel weer verdwijnt. Zinnen en woorden, die niet door mijn gedachten worden gezegd. "
De stem van een jonge vrouw, ze zegt, hou deze gedachte vast, alleen dan ben ik bij je, anders vind je me nu niet meer terug" maar het is te laat, haar stem verdwijnt in een onbekend geluid.
Tikken van de klok verstoort hard alles wat ik in mijn gedachten hoor. De wind blaast koele lucht in mijn gezicht, dit terwijl ik op bed lig. nooit geweten dat dit gevoel zo lekker kon zijn.
De wind blaast nu met het ritme van mijn hart. Ik herriner me ineens dat de ventilator aanstaat. ik hoor nu alleen de ventilator brommen, een zoemende toon, die steeds harder lijkt te klinken. mijn ogen gesloten, het is net of er een wedstrijd is tussen zwarte en paarse wolkjes achter mijn ogen. ze smelten om elkaar heen, net als plasma. maar mengen niet.
De tikkende klok haalt me weer eventjes terug. nu hoor ik ook de klok in de kamer ernaast tikken, ze lopen net niet synchroon, twee tikjes net iets dichter bij elkaar dan de pauze ertussen. Tot het opeens omdraait. het geluid van de ene klok lijkt nu eerder te tikken dan die andere.
De tv blijkt nog aan te staan, het nieuws is er op, het is net of de nieuwslezer alleen mij aankijkt. ik snap er helemaal niets van. sommige dingen die worden gezegd, lijken betrekking te hebben op mij. Een politieauto stopt, op tv zie ik de wijk waarin ik woon, mijn hart bonst, nu hopen dat ze niet bij mij komen. Maar waarom, ik heb niets verkeerd gedaan. nu hoor ik de bel, of toch niet. nee. Een geluid alsof de voordeur opengaat, en weer dichtslaat. Maar verder hoor ik niets. Er loopt iemand de trap op, voetstappen... maar wat is die lang onderweg. hij zal nog wel buiten rondlopen. Ineens merk ik dat he het geluid is van mijn hartslag, die ik in mijn oor hoor, als ik mijn hoofd op het kussen leg.
Het geluid van de tv begint weer te vervallen in een monotome pulserende zoem. wat ineens de ventilator weer het geluid overneemt, en de wind weer koel laat blazen.
Ik val in slaap, een kraai. Kraaa Kraaa, en een brommer. Ik denk klaarwakker te zijn. maar bleek maar een paar minuten weggezakt te zijn. Het gevoel glijd nu weg, net zo snel dat het gekomen is. ik zie vlak voor mijn ogen gordijntjes dichtgaan. waarna ik in een diepe droomslaap val. Allemaal korte en vreemde kleine fragmenten, die helemaal nergens op slaan. "Doe de autodeur dicht" ... ... ... "Pasop die duif"... ... ... "de koffie is warm" ... ... ... (hierdoor schrok ik weer wakker)
Een film op tv, bijna afgelopen. nog net het laatste stukje gezien. nog geen tien seconden later herken ik weer die 0900 sms dingen. Ik heb geen idee, maar het irriteert me, op alle zenders dezelfde reclame...
Langzaam weer terug. met een laatste tik van de klok, weer genoeg terug om weer "aards" na te denken.
Ik doe de tv uit, en ga slapen.
. Het is zeker herkenbaar. 
