Datum: Onbekend, ergens begin april 2006
Lokatie: Mijn slaapkamer
Wie: Ik en Tyler
De drug: Ik driekwart portie gedroogde Hawaiiaanse paddestoelen, Tyler had wel een hele portie op.
Inleidend stukje:
Ik begon toen straks heel enthousiast aan een post in een ander topic, maar bij nader inzien vind ik mijn "post", gezien de lengte en details, eigenlijk een volwaardig tripreport geworden en toch hier beter tussen passen! Nog even ter verduidelijking:het ging in het andere topic over trippen en daarbij zo diep gaan, dat je alle banden met je realiteit en ego ook letterlijk voor je gevoel verloren en losgelaten hebt. De zogenaamde "Egodeath" en daardoor helemaal losgekoppeld van jezelf/lichaam, op een enkel "waarnemende" manier, een gevoel hebben van in andere, onbekende demensie te zitten en het "oneindige en eeuwigdurende" te ervaren. Voor sommigen een heel beangstigend gevoel, voor anderen een verrijking of nieuw begin......
Mijn unieke tripervaring:
Ik heb met paddestoelen ook eens een soortgelijke ervaring gehad. Ik dacht dat mijn normale leven en de mensen om me heen, eigenlijk helemaal niet bestonden en dat ik dat allemaal had gedroomd.....
Het begon met dat ik al een klein tijdje, met mijn ogen gesloten, steeds dieper in mijn trip begon weg te zakken, maar dat ik op een vluchtig moment - in de vorm van een soort kortdurende helderheid - plotseling ook even terugblikte op wat ik die middag nou allemaal had gedaan toen ik nog nuchter was. Dat leek opeens eigenlijk zo onwerkelijk en ver van me af te staan, dat ik begon te twijfelen of het uberhaupt wel echt gebeurd was. Dit was al een heel vreemde gewaarwording voor me. Terwijl ik zo lag te twijfelen over mijn herinneringen van die middag, leek mijn trip ook nog steeds harder te gaan en begonnen mijn twijfels steeds grotere en diepere vormen aan te nemen.
Ik dacht niet meer alleen aan die middag, maar het ging nog een paar stappen verder: ik haalde herinneringen op van steeds wat langer geleden, ik dacht daarbij aan mijn ouders, mijn zusje, goede vrienden, collega's en werk. Het voelde allemaal zo vreemd en onwerkelijk voor me, ik had totaal geen binding meer met al deze dingen die me normaal zo dierbaar zijn en zo'n groot onderdeel van mijn leven in beslag nemen. Ik kon even geen andere conclusie trekken dat als ik dit dan allemaal zo voelde, ik het alleen nog maar gedroomd kon hebben. Een gigantische schrik overviel me: mijn gewone leven, mijn realiteit bestond dus eigenlijk helemaal niet! Maar wie was ik zelf eigenlijk dan nog? Ik was er van overtuigd dat ik toch echt nog steeds wel een mens was van vlees en bloed en dat ik nog leefde! Alleen ik kwam niet verder dan het bed waarin ik lag, Tyler die naast mij lag te spacen, de achtergrondmuziek en uiteraard mijn slaapkamer - die enigszins nog wel vertrouwd aanvoelde - en waarin ik me dus ook bevond. Dit kon toch niet het enige op de wereld zijn dat voor mij bestond en telde voor me? Ik had hiernaast toch ook nog wel een ander leven? Het voelde meer alsof ik net wakker was geschut uit een droom van zesentwintig jaar lang en dat ik nu helemaal aan het begin stond van een nieuw leven, een soort wedergeboorte. Ik had alleen datgene wat tastbaar en zichtbaar was binnen de straal van een paar meter in mijn slaapkamertje. Alles daarbuiten, was onbekend, misschien oneindig of bestond misschien zelfs helemaal niet eens!
Ik was me er de hele tijd nog wel van bewust dat ik paddestoelen had gegeten en dat ik aan het trippen was, maar op zo'n heftig tripniveau had ik nog nooit eerder gezeten. Ik voelde een enorme paniek op komen en dacht heel even dat deze trip me misschien wel voorgoed krankzinnig had gemaakt. Op dat moment balanseerde ik echt even op het randje van een badtrip en vond ik het wel weer genoeg geweest met deze beangstigende toestand van mij. Ik kon het alleen niet even stopzetten natuurlijk, want ik was juist net in mijn hoogtepunt beland en moest accepteren dat ik voorlopig nog wel een aantal uurtjes in deze status van bewustzijn zou verkeren.
Het was gelukkig niet mijn eerste tripervaring met paddestoelen, ik kon mezelf er nog net van weerhouden om in totale paniek te raken en me er blijkbaar toch nog goed van overtuigen dat ik niet gek was geworden. Ik tripte alleen behoorlijk hard, maar moest dit zo rustig mogelijk over me heen laten komen, want anders maakte ik het alleen maar moeilijker voor mezelf. De gedachte dat het allemaal vanzelf wel weer wat begrijpelijker voor me zou worden, kon me enigszins kalmeren. Mijn contact met de realiteit was nog steeds ver te zoeken, maar daar moest ik me ook maar niet meer proberen op te focussen. Ik kon beter mijn ogen weer sluiten, me laten meeslepen door de vrolijke muziek van Vive la vete en dan genieten van de velle kleurenpatronen en bewegende mozaiekfiguren die ik dan zag. Ik kroop veilig nog wat dichter tegen Tyler aan, die daarop zijn armen om me heen sloeg en voelde me alweer een stukje beter.
Heel in de verte voelde ik nog wel af en toe die twijfels opkomen over mijn vage "droomrealiteit", maar ik liet ze niet meer zo dicht bij me komen. Dat was gewoon een stapje te ver voor me, ik kon mijzelf beter focussen op het niveau van bewustzijn waar ik me op dat moment ook daadwerkelijk in bevond. Dat ervaarde ik heel intens met al mijn zintuigen, het kwam ook aardig overeen met wat ik om me heen met mijn ogen kon waarnemen en gaf me opeens een vetrouwd en werkelijk gevoel. Ook al wist ik dat ik door de paddo's mijn omgeving anders zag, dan hij hoorde te zijn. Dit tastbare en vertrouwde, was het bewijs dat ik de controle over mezelf tenminste nog niet helemaal verloren was. Dit kon ik relativeren en in verband zien met mijn trip. Mijn paniekgevoel van daarvoor was er ook niet meer. Zolang mijn allerinnerlijkste ego nog steeds voelde als een bewust deel van mij en op zo'n manier de dingen kon relativeren, lag de controle nog steeds bij mij en bepaalde ik hoe ik me voelde.
Ik weet niet meer hoe lang ik zo nog gelegen heb. Ik wilde me fijn en gelukkig voelen, ik kende Tyler net een week of drie en ik had het gevoel dat hij speciaal voor me was. Dit kon inderdaad wel eens een nieuw begin gaan betekenen! Het feit dat ik zomaar deze unieke kans op deze unieke manier in mijn schoot geworpen kreeg, was niet zomaar iets wat me dagelijks kon overkomen, hiervoor moest ik eerst heel dicht bij mijn innerlijke zelf komen en mezelf accepteren en vertrouwen. Deze ervaring had nieuwe wegen voor me geopend en ik was klaar om ze te gaan betreden. Ik wist nu dat ik over die zelfcontrole kon beschikken.... Langzaam maar zeker, begon ik me ook weer steeds vertrouwder te voelen met mijn andere realiteit - namelijk: mijn omgeving, die de andere kant van mijn ego omvat - en die eerder plotseling zo ver bij me vandaan stond. De trip begon nu inene duidelijk en zeer snel in sterkte af te nemen. Voor het eerst kon ik ook weer wat zeggen tegen Tyler. Het was nog onmogelijk om uit te leggen wat er in mijn geest allemaal had plaatsgevonden de afgelopen uren, daarvoor moest ik het de komende tijd eerst zelf nog een duidelijk plekje gaan geven, maar ik kon wel zeggen dat het erg heftig en zeer bijzonder voor me was. Tyler vertelde dat hij ook heel mooi en ver weg was geweest, maar dat het hem soms wel een beetje moeite had gekost om er niet te ver in te zakken. Ik kon hem daarin uiteraard helemaal begrijpen, echter mijn droomwereld nu goed aan hem verwoorden lukte voor geen meter. Zo'n gevoel had ik nou eenmaal nog nooit eerder zo bewust meegemaakt en kon ik pas veeeeeeel later min of meer aan hem verwoorden.
Het idee voor deze trip kwam destijds vrij impulsief vanuit Tyler, terwijl ik voor me zelf eigenlijk had voorgenomen om het nooit meer te doen. Ik had (na eerder een paar goede trips) er de laatste paar keren toch steeds wat onplezierige ervaringen aan overgehouden en besloot daarom dat het toch maar niet meer voor mij was weggelegd. Het was weer voor het eerst in ruim drie/vier jaar, dat ik me ondanks andere voornemens toch nog een keer liet overhalen en ik had het ook absoluut niet willen missen!
Ik vergeet deze heftige confrontatie met mijzelf nooit meer, ik kan nu na bijna twee jaar verder ook wel bevestigen dat mijn gevoel van toen ook daadwerkelijk klopte. Deze trip was inderdaad een ommekeer van mijn leven, want vanaf die periode begon mijn leven zich langzaam maar zeker verder te ontwikkelen en hield ik daarbij een andere route aan dan ik doorgaans gewend was. Ik heb onderweg bepaalde obstakels inmiddels ook voorgoed en volledig afgesloten, waardoor ik me nu op een enigszins stabiel en gelukkig punt bevindt.
Dit is exact het punt waar ik gevoelsmatig ook naar toe wilde en waarvanuit ik samen met Tyler - op dezelfde gemeenschappelijke route - graag verder het pad bewandel in een richting waar we beiden onze unieke kansen zullen blijven vinden en benutten. Dat zal immers telkens een wijze levensles zijn waar we veel van kunnen leren en wat ons leven samen hopelijk net zo boeiend houdt als het nu is!
Ben niet zoals een aantal anderen hier mijn "ego" echt helemaal kwijtgeraakt, ik snap wel dat mensen zo ver geweest zijn, want ik zat er volgens mij zelf ook vlak bij. Toch hoop ik nu (nog) niet dat ik dat ooit bij mezelf zal ervaren, omdat het idee om de controle helemaal te verliezen, mij nog steeds wel enorm bang maakt. De eenzaamheid en het onvermogen om te relativeren als ik zelfs niet eens meer op mezelf kan terugvallen, lijkt me iets heel naars.......
_________________
Lokatie: Mijn slaapkamer
Wie: Ik en Tyler
De drug: Ik driekwart portie gedroogde Hawaiiaanse paddestoelen, Tyler had wel een hele portie op.
Inleidend stukje:
Ik begon toen straks heel enthousiast aan een post in een ander topic, maar bij nader inzien vind ik mijn "post", gezien de lengte en details, eigenlijk een volwaardig tripreport geworden en toch hier beter tussen passen! Nog even ter verduidelijking:het ging in het andere topic over trippen en daarbij zo diep gaan, dat je alle banden met je realiteit en ego ook letterlijk voor je gevoel verloren en losgelaten hebt. De zogenaamde "Egodeath" en daardoor helemaal losgekoppeld van jezelf/lichaam, op een enkel "waarnemende" manier, een gevoel hebben van in andere, onbekende demensie te zitten en het "oneindige en eeuwigdurende" te ervaren. Voor sommigen een heel beangstigend gevoel, voor anderen een verrijking of nieuw begin......
Mijn unieke tripervaring:
Ik heb met paddestoelen ook eens een soortgelijke ervaring gehad. Ik dacht dat mijn normale leven en de mensen om me heen, eigenlijk helemaal niet bestonden en dat ik dat allemaal had gedroomd.....
Het begon met dat ik al een klein tijdje, met mijn ogen gesloten, steeds dieper in mijn trip begon weg te zakken, maar dat ik op een vluchtig moment - in de vorm van een soort kortdurende helderheid - plotseling ook even terugblikte op wat ik die middag nou allemaal had gedaan toen ik nog nuchter was. Dat leek opeens eigenlijk zo onwerkelijk en ver van me af te staan, dat ik begon te twijfelen of het uberhaupt wel echt gebeurd was. Dit was al een heel vreemde gewaarwording voor me. Terwijl ik zo lag te twijfelen over mijn herinneringen van die middag, leek mijn trip ook nog steeds harder te gaan en begonnen mijn twijfels steeds grotere en diepere vormen aan te nemen.
Ik dacht niet meer alleen aan die middag, maar het ging nog een paar stappen verder: ik haalde herinneringen op van steeds wat langer geleden, ik dacht daarbij aan mijn ouders, mijn zusje, goede vrienden, collega's en werk. Het voelde allemaal zo vreemd en onwerkelijk voor me, ik had totaal geen binding meer met al deze dingen die me normaal zo dierbaar zijn en zo'n groot onderdeel van mijn leven in beslag nemen. Ik kon even geen andere conclusie trekken dat als ik dit dan allemaal zo voelde, ik het alleen nog maar gedroomd kon hebben. Een gigantische schrik overviel me: mijn gewone leven, mijn realiteit bestond dus eigenlijk helemaal niet! Maar wie was ik zelf eigenlijk dan nog? Ik was er van overtuigd dat ik toch echt nog steeds wel een mens was van vlees en bloed en dat ik nog leefde! Alleen ik kwam niet verder dan het bed waarin ik lag, Tyler die naast mij lag te spacen, de achtergrondmuziek en uiteraard mijn slaapkamer - die enigszins nog wel vertrouwd aanvoelde - en waarin ik me dus ook bevond. Dit kon toch niet het enige op de wereld zijn dat voor mij bestond en telde voor me? Ik had hiernaast toch ook nog wel een ander leven? Het voelde meer alsof ik net wakker was geschut uit een droom van zesentwintig jaar lang en dat ik nu helemaal aan het begin stond van een nieuw leven, een soort wedergeboorte. Ik had alleen datgene wat tastbaar en zichtbaar was binnen de straal van een paar meter in mijn slaapkamertje. Alles daarbuiten, was onbekend, misschien oneindig of bestond misschien zelfs helemaal niet eens!
Ik was me er de hele tijd nog wel van bewust dat ik paddestoelen had gegeten en dat ik aan het trippen was, maar op zo'n heftig tripniveau had ik nog nooit eerder gezeten. Ik voelde een enorme paniek op komen en dacht heel even dat deze trip me misschien wel voorgoed krankzinnig had gemaakt. Op dat moment balanseerde ik echt even op het randje van een badtrip en vond ik het wel weer genoeg geweest met deze beangstigende toestand van mij. Ik kon het alleen niet even stopzetten natuurlijk, want ik was juist net in mijn hoogtepunt beland en moest accepteren dat ik voorlopig nog wel een aantal uurtjes in deze status van bewustzijn zou verkeren.
Het was gelukkig niet mijn eerste tripervaring met paddestoelen, ik kon mezelf er nog net van weerhouden om in totale paniek te raken en me er blijkbaar toch nog goed van overtuigen dat ik niet gek was geworden. Ik tripte alleen behoorlijk hard, maar moest dit zo rustig mogelijk over me heen laten komen, want anders maakte ik het alleen maar moeilijker voor mezelf. De gedachte dat het allemaal vanzelf wel weer wat begrijpelijker voor me zou worden, kon me enigszins kalmeren. Mijn contact met de realiteit was nog steeds ver te zoeken, maar daar moest ik me ook maar niet meer proberen op te focussen. Ik kon beter mijn ogen weer sluiten, me laten meeslepen door de vrolijke muziek van Vive la vete en dan genieten van de velle kleurenpatronen en bewegende mozaiekfiguren die ik dan zag. Ik kroop veilig nog wat dichter tegen Tyler aan, die daarop zijn armen om me heen sloeg en voelde me alweer een stukje beter.
Heel in de verte voelde ik nog wel af en toe die twijfels opkomen over mijn vage "droomrealiteit", maar ik liet ze niet meer zo dicht bij me komen. Dat was gewoon een stapje te ver voor me, ik kon mijzelf beter focussen op het niveau van bewustzijn waar ik me op dat moment ook daadwerkelijk in bevond. Dat ervaarde ik heel intens met al mijn zintuigen, het kwam ook aardig overeen met wat ik om me heen met mijn ogen kon waarnemen en gaf me opeens een vetrouwd en werkelijk gevoel. Ook al wist ik dat ik door de paddo's mijn omgeving anders zag, dan hij hoorde te zijn. Dit tastbare en vertrouwde, was het bewijs dat ik de controle over mezelf tenminste nog niet helemaal verloren was. Dit kon ik relativeren en in verband zien met mijn trip. Mijn paniekgevoel van daarvoor was er ook niet meer. Zolang mijn allerinnerlijkste ego nog steeds voelde als een bewust deel van mij en op zo'n manier de dingen kon relativeren, lag de controle nog steeds bij mij en bepaalde ik hoe ik me voelde.
Ik weet niet meer hoe lang ik zo nog gelegen heb. Ik wilde me fijn en gelukkig voelen, ik kende Tyler net een week of drie en ik had het gevoel dat hij speciaal voor me was. Dit kon inderdaad wel eens een nieuw begin gaan betekenen! Het feit dat ik zomaar deze unieke kans op deze unieke manier in mijn schoot geworpen kreeg, was niet zomaar iets wat me dagelijks kon overkomen, hiervoor moest ik eerst heel dicht bij mijn innerlijke zelf komen en mezelf accepteren en vertrouwen. Deze ervaring had nieuwe wegen voor me geopend en ik was klaar om ze te gaan betreden. Ik wist nu dat ik over die zelfcontrole kon beschikken.... Langzaam maar zeker, begon ik me ook weer steeds vertrouwder te voelen met mijn andere realiteit - namelijk: mijn omgeving, die de andere kant van mijn ego omvat - en die eerder plotseling zo ver bij me vandaan stond. De trip begon nu inene duidelijk en zeer snel in sterkte af te nemen. Voor het eerst kon ik ook weer wat zeggen tegen Tyler. Het was nog onmogelijk om uit te leggen wat er in mijn geest allemaal had plaatsgevonden de afgelopen uren, daarvoor moest ik het de komende tijd eerst zelf nog een duidelijk plekje gaan geven, maar ik kon wel zeggen dat het erg heftig en zeer bijzonder voor me was. Tyler vertelde dat hij ook heel mooi en ver weg was geweest, maar dat het hem soms wel een beetje moeite had gekost om er niet te ver in te zakken. Ik kon hem daarin uiteraard helemaal begrijpen, echter mijn droomwereld nu goed aan hem verwoorden lukte voor geen meter. Zo'n gevoel had ik nou eenmaal nog nooit eerder zo bewust meegemaakt en kon ik pas veeeeeeel later min of meer aan hem verwoorden.
Het idee voor deze trip kwam destijds vrij impulsief vanuit Tyler, terwijl ik voor me zelf eigenlijk had voorgenomen om het nooit meer te doen. Ik had (na eerder een paar goede trips) er de laatste paar keren toch steeds wat onplezierige ervaringen aan overgehouden en besloot daarom dat het toch maar niet meer voor mij was weggelegd. Het was weer voor het eerst in ruim drie/vier jaar, dat ik me ondanks andere voornemens toch nog een keer liet overhalen en ik had het ook absoluut niet willen missen!
Ik vergeet deze heftige confrontatie met mijzelf nooit meer, ik kan nu na bijna twee jaar verder ook wel bevestigen dat mijn gevoel van toen ook daadwerkelijk klopte. Deze trip was inderdaad een ommekeer van mijn leven, want vanaf die periode begon mijn leven zich langzaam maar zeker verder te ontwikkelen en hield ik daarbij een andere route aan dan ik doorgaans gewend was. Ik heb onderweg bepaalde obstakels inmiddels ook voorgoed en volledig afgesloten, waardoor ik me nu op een enigszins stabiel en gelukkig punt bevindt.
Dit is exact het punt waar ik gevoelsmatig ook naar toe wilde en waarvanuit ik samen met Tyler - op dezelfde gemeenschappelijke route - graag verder het pad bewandel in een richting waar we beiden onze unieke kansen zullen blijven vinden en benutten. Dat zal immers telkens een wijze levensles zijn waar we veel van kunnen leren en wat ons leven samen hopelijk net zo boeiend houdt als het nu is!
Ben niet zoals een aantal anderen hier mijn "ego" echt helemaal kwijtgeraakt, ik snap wel dat mensen zo ver geweest zijn, want ik zat er volgens mij zelf ook vlak bij. Toch hoop ik nu (nog) niet dat ik dat ooit bij mezelf zal ervaren, omdat het idee om de controle helemaal te verliezen, mij nog steeds wel enorm bang maakt. De eenzaamheid en het onvermogen om te relativeren als ik zelfs niet eens meer op mezelf kan terugvallen, lijkt me iets heel naars.......
_________________
