1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.

Hoe ermee om te gaan

Discussie in 'Voeding, gezondheid, liefde, seks en relaties' gestart door Broer-tje, 10 mrt 2018.

OmniMind - improve your mental performance
OmniMind - improve your mental performance
OmniMind - improve your mental performance
  1. Broer-tje

    Broer-tje Newbie

    Hallo allemaal.
    Zal lang verhaal worden srry daarvoor
    Ik zit met een probleem en hoop op wat tips oid omdat ik het er zelf kei moeilijk mee heb en niet weet wat te doen.
    Bedankt zover.

    Het zit nl zo: Mijn broer 47 was/is al zeker 26 jaar verslaafd aan crack en blowen.(Hij heeft heel veel pijnlijke dingen meegemaakt in zijn jeugd) Dus altijd onderdrukking geweest. Hij heeft het echt niet makkelijk gehad.
    Ook heeft hij zijn dagelijkse dosis methadon. Vorig jaar heb ik "ingegrepen" Ik zag dat hij letterlijk naar de klote ging van de crack. Hij rookte zga dagelijks en al zijn geld ging naar de crack en blowen. Zichzelf verwaarlozen zwaar depressief heel verdrietig wilde dood onredelijk en zijn huis werdt een zooitje. Me hart brak om hem zo mee te maken. 10 maanden lang ben ik stad en land met hem afgelopen voor hulp. Soms kreeg ik hem alleen maar mee als ik hem geld beloofde voor een pakje want eerst wilde hij niet en vooral niet over zijn pijnlijke verleden praten moest dat toch dan huilde hij als een klein kind. Zo triest. Eindelijk naar 8 maanden pro- persona/Iriszorg kreeg ik hem in een afkickkliniek. Nou moet sws zeggen die kliniek was een lachertje en viel me zo tegen maar eind goed al goed. Hij deed echt zijn best en ik was zo trots op hem. Hij verbleef er 4 weken was clean van de crack en het blowen en zijn methadon naar 20 mg afgebouwd van de 60 . Het heeft me bloed zweet geld en tranen gekost want wat was hij soms onredelijk. Ik ben soms wel 3 keer op een dag naar Nijmegen gereden om hem te kalmeren of om iets te brengen als hij iets nodig had.Terwijl de winkel om de hoek was maar maakte me niet uit. Hij belde me gemiddeld 130 keer per week. Ene keer was alles top andere keer alles slecht en dan moest Ik hem kalmeren. Op een gegeven moment was ik op van alles. Ben een alleenstaamde moeder en heb ook me gezondsheid problemen en toen kwam ik op de hartbewaking terecht door alle stress eromheen. En heb hem niet laten vallen. Na zijn opname herkende ik me broer niet meer. Ipv een vijandig depressief onmogelijk persoon die geen toekomst meer zag werdt hij een leuke lieve zorgzame broer en voor het eerst hadden we een goede band samen.Hij straalde ook weer en had zijn trots terug. En voor het eerst was het ook echt gezellig met hem en vertelde hij ook regelmatig dat hij me zo dankbaar was en ik alles voor hem was. En hij had echt weer plannen voor de toekomst. Nog steeds deed en regelde ik alles maar dan ook alles voor hem want het jarenlange gebruik heeft zijn sporen achter gelaten. Werdt voor gek verklaard door mensen en moest aan mezelf denken maar wilde hem zo graag helpen. Ik reed/rij minimaal 3 x per week naar hem toe om bv dokter of winkel te gaan. Ook beheerde ik zijn geld. (Hij heeft geen schulden oid) vondt ik allemaal niet erg. Hij was weer "gelukkig" en dat was het belangerijkste maar na 3 weken begon het. Hij had een tegenslag en hij kan niet met tegenslagen omgaan hoe klein ook en alles was opeens weer slecht. Klagen en zeuren enzovoort en kocht weer een pakje crack. Ik vondt het vreselijk en heb hem dat laten weten ook. Hij begon te huilen en zei ook dat hij stom bezig was en dat ik dit niet verdiende en hij niet terug wilde naar toen omdat zijn leven beter was nu en hij zichzelf zoveel beter voelde.. Maar toen werdt het 2 keer per week en hij maar roepen zie je zus af en toe kan best.Toen werdt het drie/vier keer pw en ik keek toe en bleef hem steunen. Maar merkte verandering in zijn karakter. Afgelopen vrijdag kon ik echt niet mee met hem naar een afspraak want voelde me niet fijn me hart was weer op hol door een oneindigheid met hem de avond ervoor. Ik belde hem op of hij het erg vond om alleen naar het gesprek te gaan. Hij liet me niet eens uitpraten en werdt erg boos en vroeg alleen naar geld. (Zijn eigen geld) om te roken. Er speelde nog een paar meer dingen waar hij boos om is maar totaal onterecht maar hij laat me niks uitleggen en gooi de telefoon erop. Het is echt weer me "oude" broer aan het worden met zijn streken en hij is heilig overtuigd van zijn gelijk. En ik hem laat barsten wat echt niet zo is Ik weet dat het nu zo is dat hij weer doodongelukkig in zijn huisje zit en erg verdrietig boos is en dat vreet aan me. Ik ben er de hele dag mee bezig omdat ik weet dat hij zichzelf erg rot voel maar ben er ook een beetje klaar mee. Dit verdien ik niet aan hem. Maar hoe moet ik hier nou mee omgaan? Het liefste bel ik en zeg wat hij wil horen zodat hij zich weer beter voel maar zou mezelf daarmee zwaar tekort doen want ik heb niks verkeerd gedaan en alles altijd voor hem gedaan. Hij heeft wel een persoonlijkheid stoornis maar dat merkte niemand niks meer van toen hij helemaal clean was. Ik wil me broer niet kwijt en wil hem gelukkig zien maar wat moet ik nog doen. Ik loop al op eieren om de vrede te bewaren Blijf me zo schuldig voelen en is onterecht maar toch. Ik heb al drie dagen niks meer gehoord van hem. En maak me zorgen om hem en zijn toestand en hoe me de hele dag bezig. Wat moet ik nou?? Had wel bericht gestuurd dat hij me moest bellen maar tot heden niks gehoord van hem.
    Bedankt voor het lezen en evt advies.(blowen doet hij niet meer want dat is slecht volgens hem)
     
  2. Yaizer

    Yaizer Bewuste gebruiker

    Ik heb zelf totaal geen ervaring met heftige verslavingen etc. dus ik kan je geen goed advies geven.

    Wel vind ik dat je hartstikke goed bezig bent. Je bent een goed mens met een goed hart. Wens je het beste toe.
     
    Broer-tje vindt dit leuk.
  3. Broer-tje

    Broer-tje Newbie

    Dank je wel!!
     
  4. Jmths

    Jmths Wijs gebruiker Tripreporter

    Ik heb momenteel eigenlijk niet zoveel tijd om te reageren en kan er niet fatsoenlijk inhoudelijk op in gaan (i.v.m. deadline voor middernacht). Ik wil eigenlijk gewoon even mijn steun betuigen. Neem aan dat met crack base coke wordt bedoeld. Ik heb wel gezien wat voor rare dingen een coke verslaving met iemand kan doen, het roken van base coke is daar nog wel een schepje bovenop van wat ik heb gezien en gelezen. De wiet zal nog wel de laatste zorg wezen gok ik.

    Persoonlijk probeerde ik twee jaar lang iemand te steunen met een flinke heroïne en benzodiazepine verslaving. Het was vaak bizar en moeilijk om te zien hoe zijn verslaving aan deze middelen zijn karakter en handelen bepaalde. Hij wist dat het foute boel was en toch bleef hij het constant goed praten, hij vond altijd wel een manier om het goed te praten. De drugs verboog zijn rationele gedachtegang compleet. Iets dat ik ook bij mezelf herkend heb in tijden van verslaving.

    Op momenten wist ik 100% zeker dat hij loog, maar hij loog zo overtuigend dat ik alsnog weer aan mijzelf ging twijfelen. Dubbel controleren ook met mijn vriendin of ik mij echt geen dingen verbeelde. Het moeilijkste was dat ik wist dat er een prachtig persoon onder deze verslaving schuil ging die ook oprecht om mij gaf, zodra het puntje bij paaltje kwam verkoos deze echter toch de drugs.

    Hij was depressief en had al besloten dat hij uiteindelijk dood zou gaan aan drugs of een overdosis. Op een gegeven moment moest ik een keiharde lijn trekken, het zou gewoon niet ophouden als ik er voor hem bleef zijn en het leek alleen maar verder te escaleren. Na een gigantische ruzie liet hij zich opnemen waarna ik meteen weer contact met hem had gezocht. Hij kon alleen van zijn verslaving af komen als hij dat zelf wou en het begon negatief te wegen op mijn leven en het leven van anderen om hem heen. Op mijn aanraden heeft zijn vriendin destijds ook afstand genomen.

    Doordat hij afbouwde met zijn drugsgebruik kwamen zijn jeugdtrauma's weer naar boven, het was gewoon teveel. Hij zei nog dat de heroïne zijn leven al verder had gerekt dan normaal mogelijk was. Ik probeerde alles mogelijk voor hem te doen om hem te helpen maar het zou nooit genoeg wezen. We hebben nog mooie momenten gehad maar op een gegeven moment was het genoeg voor hem en stapte hij (nog binnen de kliniek) uit het leven op 23 jarige leeftijd.

    Wellicht is het wat egoïstisch om mijn eigen ervaring er tegenaan te gooien maar wat ik probeer te zeggen is dat ik mij kan voorstellen dat je alles wilt betekenen voor iemand waarvan je houdt en je simpelweg machteloos staat. Je kunt niets forceren omdat het zijn eigen keus moet wezen om een nieuw pad in te slaan. Het enige wat je kunt doen is deze persoon zoveel mogelijk geven om voor te leven en hopen dat deze daar voor kiest. Soms moet je keihard op je strepen kunnen staan zonder dat deze persoon zichzelf nog verder in het nauw drijft.

    Ik denk dat het belangrijkste dat je voor hem kan betekenen dat de onderliggende problematiek bespreekbaar wordt, ik ben er vrij zeker van dat dit de belangrijkste factor is waarop je invloed kunt uitoefenen. Je geeft ook aan dat hij aan de methadon is, opiaten vallen ook niet te onderschatten. Ik denk echt dat het noodzakelijk in ieder geval één van de twee af te bouwen. De wiet is nog wel je laatste zorg.

    Veel sterkte en succes in ieder geval.
     
    Broer-tje en Eik vinden dit leuk.
  5. Broer-tje

    Broer-tje Newbie

    Dank je wel voor je bericht. Zo herkenbaar. En ik heb er alles maar dan ook alles aan gedaan. Cijferde mezelf weg voor hem keer op keer maar wat moet ik nog? Ik heb er hem toen hij clean was er keer op keer op gewezen hoeveel beter het leven nu voor hem was. Want dat was het. Hij wist waar zijn zwakte lag en wat zijn problemen waren. En hebben we aan gewerkt en tot zijn derde pakje was hij zijn problemen de baas. Maar nu niet meer .Bleef hem ook maar complimenten geven en hij was ook trots terecht op zichzelf . En ook hij weet dat hij fout bezig was en toch gaat hij maar door. Op het moment is hij weer erg boos op me. Ik laat het maar even zo ben kapot van al die strijdt steeds maar weer. Toen hij gisteren tegen me oudste dochter van 17 tekeer ging wat hij nog nooit heeft gedaan was het voor mij op dat moment klaar. Ik kan hem niet dwingen te stoppen. Iedereen om hem heen ziet hem veranderen in weer een echt onmogelijk/onredelijk persoon en dan heb ik er het nog niet eens over hoe hij zichzelf weer te kort doet. Heb hem nu een paar dagen niet gehoord en ik laat het voorlopig maar zo. Ik kan het niet begrijpen dat hij hiervoor kies. Hij was zo sterk en ging zo goed en toch kiest hij er weer voor. Vindt het heel erg om hem zo weer mee te maken. Totaal het tegenovergestelde van hoe hij clean was. Triest ook! Maar op moment doe ik stapje terug hopelijk komt hij tot het besef waar hij mee bezig is maar ben er bang voor dat dat niet zal gebeuren. Mocht het wel zo zijn zal ik hem zeker in alles (weer) steunen
     
  6. Jmths

    Jmths Wijs gebruiker Tripreporter

    Het is best confronterend hoe instinctief we zijn als mensen. Afkicken van drugs was voor mij iets waar toch zeker een jaar overheen ging en ik eigenlijk nog steeds wel tot bepaalde hoogte mee bezig ben. Destijds rond mijn 20/21e bevond mijn leven zich op een dieptepunt en leek niet vooruit te gaan, toen ben ik anderhalf jaar zonder alcohol en (toegevoegde) suikers door het leven gegaan. Om daar te raken heeft mij ook zeker een jaar gekost, om het in je structuur en uit je systeem te krijgen.

    Het frustrerende met drugs afkick voor mij was ook, juist als ik flink aan het minderen was werd ik uiteraard flink geirriteert en wou ik het liefst gewoon dat iedereen een gigantisch eind opdonderde, juist op die momenten kwamen negatieve reacties op mij af omdat het merkbaar werd. Als je weer naar een nulpunt moet je zowel zelf als je omgeving zich er bij kunnen neerleggen dat je langere tijd een ellendige zak zout zult wezen. Toen ik in een burn-out terecht kwam mede door mijn 'productieve' stimulant gebruik ging ik ironisch genoeg vaker stimulanten misbruiken. Het gevoel dat je jezelf nergens tot kunt zetten, zelfs simpele dingen zoals TV kijken teveel energie kost en je eigenlijk gevangen zit in je lichaam is een van de meest frustrerende dingen die mij ooit is overkomen.

    Ik heb heel veel geluk gehad dat ik een begripvolle omgeving heb en ik voor mijzelf vanuit mijn suiker/alcoholvrije ervaring weet constructief lange termijn weet af te bouwen wat het moedeloze gevoel dat soms na maanden naar boven komt dat het nooit beter zal worden kan al snel de overhand nemen terwijl het juist op die momenten belangrijk is om door te zetten en te realiseren dat de lange termijn positieve lijn belangrijk is.

    Dit is niet iets dat je in een dag gaat overwinnen en het komt vrij complex met wanneer je iemand beter kunt steunen en wanneer het noodzakelijk is je grenzen aan te geven. Je wilt dat het beter gaat moet iemand maar tegelijkertijd kun je de persoon soms wel iets aan doen.

    Voor mij deed een stuk afzondering/rust wel goed al weet ik niet of dit voor iedereen werkt. Soms moet je het ook wat los kunnen laten, de enige manier waarop het gaat lukken is als de persoon het zelf echt wilt, en soms zijn daar ook mindere momenten voor nodig voordat iemand zich dit realiseert.
     
  7. acht.zes

    acht.zes Badass junkie

    @Jmths

    Alcohol en drugs kan ik begrijpen maar suiker? das toch geen punt?

    Daar ben ik vorig jaar mee gestopt, makkelijkste wat ik ooit gedaan heb. En je voelt je nog beter ook zonder die pieken in je bloedsuikerspiegel.
     
Laden...