• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

  • Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Hoe LSD me eindelijk mijn relatiebreuk liet verwerken

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Neo-Shulginist

Wijs gebruiker
Toen mijn relatie uitging voelde ik een paar dagen lang eigenlijk helemaal niks. Pas toen ik (1B-)LSD nam kwam het verdriet naar boven. Ik kon eindelijk beginnen met het verwerkingsproces.

Ik maak een flinke introductie met uitleg van wat er vóór de trip allemaal is gebeurd. Dus als je alleen geïnteresseerd bent in de effecten van 1B-LSD, scroll dan even door naar het tussenkopje ‘hier begint de trip’.

Het had jaren geduurd voordat ik eindelijk weer op een punt was waarop ik iemand in mijn leven kon toelaten. Aan de ene kant had ik wel behoefte aan liefde. Maar het was de verkeerde behoefte. Ik wilde het om me beter te voelen over mezelf.

Eerder had ik al een vrij lange relatie gehad. Maar die draaide eigenlijk vooral om mijn wens om me aantrekkelijk te voelen, als een soort übermannelijke seksbom die stoer is omdat hij een vrouw op de gekste manieren in bed weet te praten. Op de middelbare school werd ik altijd ‘uitgescholden’ voor ‘homo’. Zo had ik de indruk gekregen dat ‘echte mannen’ moesten laten zien wat ze waard waren op het gebied van vrouwen.

Dat zelfbeeld heeft me jarenlang beziggehouden. Ik kreeg uiteindelijk last van een depressie omdat ik niet meer met seks mijn zelfbeeld kon opkrikken. Dat heeft zo’n 1,5 jaar geduurd. Daarna wist ik op andere manieren een positief zelfbeeld te creëren. Maar het neveneffect was dat ik haast allergisch reageerde op elke aanraking. Fysiek contact deed me denken aan die depressieve periode waarin ik wanhopig smeekte om iemand die me aantrekkelijk zou vinden. Het deed me de waanzinnige behoeftigheid herbeleven, het zelfmedelijden en de eenzaamheid die ik jarenlang had gevoeld. Ik vond het dus verschrikkelijk om aangeraakt te worden.

Pas na een jaar of zes begon ik op een punt te komen dat ik weer open begon te staan voor contact. De eerste keer was vorig jaar op Psy-Fi, toen ik 5-MAPB nam, beregeil werd en de eerste de beste vrouw die me geschikt leek de tent insleepte. Die gebeurtenis was zowel betekenisloos als een volledige eye-opener. Ik had mezelf weer gevonden. Ik had weer zelfvertrouwen en ik kon liefhebben los zien van mijn zelfbeeld.

Niet lang daarna kwam ik erachter dat mijn huidige ex-vriendin me al een tijdje probeerde te versieren. Ik was er echt volledig blind voor geweest, voornamelijk omdat ik er emotioneel niet open voor stond. Het besef sloeg in als een bom vlak voordat ze voor onbepaalde tijd naar Zuid-Amerika zou vertrekken. Dus ik nodigde haar nog een laatste keer uit om ergens in een restaurant te gaan eten. Zoiets had ik nog nooit gedaan: een officiële date. We hadden een heel fijne avond. En vlak voordat ze de trein naar huis zou pakken durfde ik, mede dankzij het lef wat ik had vergaard op Psy-Fi, eindelijk te zeggen: “Ik zou je eigenlijk heel graag een kus willen geven.” 



De eerste maanden hadden we alleen digitaal contact. Zij zat in Zuid-Amerika, dus dat kon niet anders. Voor mij was dat eigenlijk perfect. Zo kon ik heel langzaam wennen aan een steeds hechter wordende verbintenis.

Na een maand of drie werd de (seksuele) spanning (haar) te veel. Ze had langer willen blijven in Zuid-Amerika, maar ze móest terug, om mij te zien. Ze boekte een vliegreis die haar op Eerste Kerstdag ’s avonds terugbracht. Kennelijk is dat het goedkoopste moment om terug te reizen, omdat iedereen voor die tijd alweer thuis wil zijn. Die avond bleef ze gelijk bij me slapen en ze zou de rest van de week blijven. Dat was een beetje wennen, omdat we voornamelijk digitaal contact hadden gehad. Maar tegelijkertijd voelde het ook alsof het zo hoorde. Dit was als thuiskomen.

Eigenlijk was dit voor mij de eerste keer dat ik echt wederzijdse liefde ervaarde. Ik was wel vaker verliefd geweest en ik had ook wel vaker relaties gehad. Maar dat was altijd eenrichtingsverkeer geweest. Nu betrapte ik mezelf er regelmatig op hoe fijn de simpele dingen waren. Gewoon tegen elkaar zitten was al prima. Er was geen hoger doel. Regelmatig dacht ik op zulke momenten: ‘dit is hoe geluk voelt’. Ik had geen last van onderliggende onzekerheid die opgevuld moest worden, er waren geen verwachtingen die vervuld moesten worden en er waren ook geen verwijten over wat er nog miste.

Tenminste, zo voelde het van mijn kant.
Mijn (ex-)vriendin had af en toe wat meer moeite met onze verhouding. Zij is een hoogsensitief persoon die heel gevoelig is voor sfeer en omgeving. Dat was het voornaamste punt waarop we botsten. Ik houd me veel bezig met problemen in de maatschappij en wat we daaraan kunnen doen. Mijn manier om daarmee om te gaan is constant de grote problemen in de wereld bespreken. Zulke gesprekken zijn voor mij een uitlaapklep voor alle frustraties over wat er misgaat in onze samenleving. Maar voor haar waren die gesprekken juíst stressvol. Zij hoorde al die problemen in de wereld voorbijkomen en ze raakte daarvan van slag, gestrest en teneergeslagen.

Al twee keer eerder had ze daarom getwijfeld of we wel bij elkaar pasten. Ze had toen bijna twee weken de tijd voor zichzelf genomen om daarover te peinzen. Beide keren waren voor mij heel verdrietig. Tegelijkertijd bleef ik het zien als haar worsteling. Ik accepteerde haar juist in al haar facetten. Natuurlijk was ze niet perfect, maar dat was gewoon prima. Ik keek gewoon naar de praktische aspecten hoe we onze levens op elkaar konden afstemmen. Maar kennelijk was dat niet voldoende.

Ik begon te merken dat het niet meer echt ging toen ze een nieuw huis had gevonden. Verhuizen is altijd echt een kutkarwei. Dus ik had gelijk aangeboden om te helpen verhuizen. Daarvoor moest ik wel even mijn planning omgooien, want ik had nog wat feestjes in het vooruitzicht. Maar die zou ik graag voor haar opschorten. Toch ging ze telkens niet op mijn aanbod in. Ze ontweek het ook een beetje. Dat klopte niet helemaal, vond ik.

Vorige week stond ze ineens onverwachts voor mijn deur. “Ik wil even met je praten”, zei ze. Ik wist eigelijk al meteen hoe laat het was. Ze legde nog het een en ander uit, maar ik reageerde eigenlijk helemaal niet meer. Ik voelde niks, ik had geen gedachten en ik wilde eigenlijk alleen maar dat ze weer weg ging.

Eerst voelde ik me alleen maar cynisch verdoofd. Ik had eigenlijk helemaal geen gevoelens. Ik kon alleen maar dingen denken zoals: ‘tja, dan niet toch?’ Tegen mijn vrienden maakte ik grapjes dat ze het beter een week eerder had kunnen uitmaken, want toen had ik op een feestje nog twee vrouwen met wie ik dikke sjans had moeten afwijzen. “Sorry, maar ik heb een vriendin”, had ik nog tegen hen gezegd.

Dat het cynisme een manier was om mijn gevoelens te onderdrukken werd de volgende dag duidelijker. Na mijn werk trok ik het niet om in mijn eentje te zijn en te moeten gaan slapen. Dus ik pakte een zakje 4-MMC, begon te snuiven, zette de computer en een flinke berg porno aan, en dat heb ik bijna een volle dag volgehouden. Na die dag stond ik op en bleek ik ineens een tintelend gevoel rond mijn stuitje te hebben, dat niet meer wegging. Daarover heb ik een apart tripreport geschreven: Hoe ik van 4-MMC een tintelende kont kreeg, misschien wel voor altijd.

Hier begint de trip

Twee dagen na mijn mephedrone-en-porno-binge ging ik op reis naar de boerderij van de ouders van een vriend van mij. Zij houden een kudde schapen op een prachtige boerderij. We zouden daar een feestje gaan bouwen.

Vrienden van mij zitten in deco-teams van psytrancefestivals. Dat is hun hobby. Maar dit jaar valt er weinig te versieren aan festivals, want die gaan uiteraard allemaal niet door. Zo ontstond het idee om dan maar voor onszelf een privéfestivalletje te gaan organiseren. Het zou dus een prachtig weekend worden met leuke muziek, alleen maar goede bekenden, een fantastische locatie en een hoop gezelligheid. Kortom: dé perfecte plek om (1B-)LSD te nemen.

Ik had wat zegels mee van 125 microgram 1B-LSB per stuk. Maar uit wetenschappelijk onderzoek bij muizen blijkt dat 1B-LSD al binnen een kwartier grotendeels is vervallen tot LSD. Vandaar dat ik (1B-) steeds tussen haakjes zet. Effectief is 1B-LSD gewoon hetzelfde als LSD.

Ik wist wel dat mijn mindset niet goed was. Maar deze locatie was zó perfect, en mijn voorliefde voor LSD is zó groot, dat ik het niet kon laten om toch twee zegeltjes te nemen. Dat deed ik op zaterdagavond, rond 20.00 uur, precies op het moment dat het geluid aan ging en het feestje na een dag lang hard werken eindelijk aan ging.

Het duurde ongeveer een half uurtje voordat de eerste effecten merkbaar begonnen te worden. Onmiddellijk sloeg bij mij de twijfel toe. Ik wist wel dat het eigenlijk niet zo slim was om net na een relatiebreuk en in de dip van 4-MMC, met mogelijk nog blijvende gezondheidsklachten, LSD te gaan lopen nemen. En dan had ik ook nog eens een dubbele dosis genomen van een nieuw psychedelicum. Lekker bezig, @Neo-Shulginist

Toen ik me dat bedacht heb ik maar snel de zegels uitgespuugd. Ik wist dat ik sowieso wel zou gaan trippen. Maar misschien zou ik niet de volle laag krijgen.

Ik heb eerst nog gewoon een tijdje gedanst bij onze mainstage. Maar mijn focus begon zich steeds meer te richten op mijn kont, waarin ik nog altijd een tintelend gevoel merkte. Dat deed me dan weer denken aan de schaamte over dat het mijn eigen schuld was, omdat ik zo lang porno had zitten kijken. Zo belandde ik steeds in dezelfde cirkel van gedachten. Ik dacht steeds aan hoe ik aan de huisarts moest vertellen dat ik een dag lang drugs had gesnoven, porno had gekeken, en dat ik daardoor mijn zenuwuiteinden in mijn kont had beschadigd. Het lukte niet meer om te stoppen met die gedachten.

Ondertussen feestten al mijn vrienden vrolijk verder. Het leek alsof ze niet in de gaten hadden dat het emotioneel heel snel slechter met me ging.

Rond een uurtje of 02.00 brak ik. De tranen begonnen over mijn wangen te stromen. Ik was ineens zó intens verdrietig. Ik besefte me nu pas dat die fijne, perfect simpele momentjes met mijn vriendin echt niet meer zouden komen. Daarbovenop kwam het besef dat ik mijn lichaam had gesloopt omdat ik het verdriet niet onder ogen wilde komen. Mogelijk zou ik daar de rest van mijn leven de gevolgen van moeten ondergaan.

Keihard huilend ben ik weggelopen van de mainstage. Ik stond ergens op de toegangswegen van het terrein tranen met tuiten te huilen. Toen kwam een van de jongens uit de vriendengroep aangelopen omdat hij moest plassen. Ik ken hem eigenlijk nog niet zo goed. Maar ik kon niet meer zwijgen. Dus vertelde ik hem eindelijk dat ik het even niet meer trok. Het was het eerste moment dat ik echt toegaf hoe verdrietig ik was.

Voor hem was het natuurlijk een beetje lastig om goed te reageren. Want ja, wat zeg je op zo’n moment? Maar hij deed dat eigenlijk perfect. Hij leek precies te snappen wat ik doormaakte. Hij had ook wel eens zo’n trip gehad na een relatiebreuk, vertelde hij. Dat was zwaar, maar ook wel even lekker omdat het er dan eindelijk eens uit komt. Al pratend liepen we terug naar de main stage. Daar gaf hij me nog een knuffel en wenste me alle sterkte toe.

Zo ben ik de nacht doorgekomen. Ik had wel visuele effecten, maar ik heb er totaal niet op gelet. De hele tijd ben ik heel verdrietig gebleven en ik heb me constant heel erg zorgen gemaakt over het tintelende gevoel in mijn kont. De gedachtenloop over praten met de huisarts heb ik niet meer uit mijn hoofd gekregen.

Uiteindelijk ben ik om 06.00 uur naar mijn tent gegaan om te slapen. Dat is niet echt gelukt. Ik lag voornamelijk met mijn ogen dicht te malen. Maar in mijn tent kwamen wel wat constructievere gedachten. Ik begon na te denken over hoe het kwam dat ik eerst naar de 4-MMC had gegrepen na de relatiebreuk. Ik begon me te realiseren dat ik veel te weinig aandacht had gehad voor mijn leefomgeving. Dat had mijn inmiddels ex-vriendin ook afgeschrikt. Zij raakte neerslachtig van mijn onverzorgde woning, van mijn niet aflatende pogingen om alle misstanden in de wereld te bespreken en van mijn constante drive om nog meer carrièredoelen te bereiken.

Ik was volledig uit het oog verloren dat je ook op andere manieren voor jezelf moet zorgen. Dat je rustmomenten nodig hebt, dat je je leefomgeving mooi moet maken en dat je leuke dingen moet doen.

Zo heeft (1B-)LSD me doen inzien wat ik moet veranderen in het leven. Het tripmiddel heeft me allereerst in contact gebracht met mijn verdriet, wat ik eerst niet aandurfde. En vanuit dat verdriet kon ik meer ontdekken over mijn levensstijl, die stress in de hand werkte en bovendien niet erg aantrekkelijk was voor anderen om in te vertoeven.

De dagen daarna ben ik nog heel verdrietig gebleven. Maar ik ben nu wel echt begonnen aan het verwerkingsproces. Deze tripreports helpen daarbij. Ze dwingen me mijn gevoelens te verwoorden. En omdat ik mijn gevoelens, gedachten en keuzes durf te delen voel ik minder schaamte.

Wel heb ik me ziekgemeld van werk. Ik heb verteld dat ik te veel last heb van stress en verdriet en dat ik bovendien last heb van paresthesie. Ik heb dus even tijd nodig voor mezelf. Gelukkig is daar begrip voor. Gisteren heb ik de tijd genomen om mijn woning op te ruimen. Dat had ik al lang niet meer gedaan. Ik heb twee tripreports geschreven met mijn verhaal. En ik ben plannen aan het maken om samen met huisgenoten (vrijwel) wekelijks een avondje met zijn allen te koken en daarna te borrelen.

Daarnaast kan ik via mijn werk gebruikmaken van een psycholoog. Dat wil ik gaan doen. Kennelijk heb ik betere manieren nodig om met stress om te gaan. Bovendien moet ik heel erg oppassen dat lust niet overslaat in (overmatig) porno kijken en stimulanten gebruiken. Kennelijk heb ik nog niet helemaal gezonde manieren om met seksuele opwinding om te gaan. Daarvoor kan ik wel wat professionele begeleiding gebruiken, denk ik.

Zo heeft (1B-)LSD me dus gedwongen om mijn gevoelens en problemen onder ogen te zien. Het was een van de minst leuke trips die ik ooit heb meegemaakt. Maar uiteindelijk was het wel precies wat ik nodig had.

Dankzij LSD voel ik nu echt dat het tijd is om beter voor mezelf te zorgen. Mijn vriendin zei wel steeds: “je moet ook wel lief zijn voor jezelf, hoor.” Dat wist ik ook wel, maar ik had het me nog niet echt gerealiseerd. Dat is denk ik het nut van dit tripmiddel: (1B-)LSD laat je dingen voelen die je voor die tijd alleen nog maar wist.
 
Laatst bewerkt:

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Goed dat je dit even van je afschrijft. Dat alleen al kan helpen denk ik. :)

Wel zat ik te denken, je kijkt heel erg op tegen je arts al die details over je stimfap sessie te vertellen. Maar is het echt nodig om alle details te vermelden aan hem/haar? Als je je daar echt niet prettig bij voelt, kun je hier dan niet een klein leugentje vertellen? Het probleem komt toch van het lange zitten en de vaatvernauwing door de drug, niet van de porno en masturbatie. :wink: Dus als je nou gewoon de drug benoemd en het lange zitten en daar wat omheen kunt verzinnen? :)

Super trouwens dat je mede door de LSD nu beter voor ogen hebt wat het probleem is en wat je kunt doen! Hoop voor je dat je probleem met je stuitje weggaat en dat je niet al teveel zorgen meer hebt over het eindigen van je relatie...
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Hey @Neo-Shulginist ,

Wat een mooi geschreven en openhartig report man. Respect!

Ik denk dat de meesten hier het gevoel van een verbroken relatie kennen. Dat is gewoon heel pijnlijk! Ik kan me echt wel voorstellen dat je daar niet meteen perfect mee omgaat. Dus volgens mij hoef je je helemaal niet zo hard te schamen en zo streng voor jezelf te zijn.

Supergoed dat je nu je verdriet onder ogen ziet en er werk van maakt om daadwerkelijk dingen in je leven te veranderen. Wat mij betreft alweer een bewijs van het nut van psychedelica!
 

Neo-Shulginist

Wijs gebruiker
Wel zat ik te denken, je kijkt heel erg op tegen je arts al die details over je stimfap sessie te vertellen. Maar is het echt nodig om alle details te vermelden aan hem/haar? Als je je daar echt niet prettig bij voelt, kun je hier dan niet een klein leugentje vertellen? Het probleem komt toch van het lange zitten en de vaatvernauwing door de drug, niet van de porno en masturbatie. :wink: Dus als je nou gewoon de drug benoemd en het lange zitten en daar wat omheen kunt verzinnen? :)
Mijn huisarts bleek op vakantie en er was alleen gelegenheid voor een telefonisch consult. De assistent heeft allerlei vragen gesteld over de ernst van de paresthesie. Daaruit bleek dat ik slechts milde klachten heb omdat de huid geen pijn doet, niet verbrand voelt, ik nog steeds wel gevoel heb in de huid en omdat ik nog kan poepen.

Tijdens het telefoongesprek met de assistent heb ik inderdaad niks over drugs gezegd omdat ik dat liever niet via de telefoon deel en al helemaal niet met een assistent. Maar ik vind wel dat je dit soort dingen echt moet vertellen aan de arts, want de oorzaak van de paresthesie kan veel verschil maken (lees ik ook online). Uiteindelijk kunnen ze nu niet heel veel doen behalve paracetamol adviseren en veel beweging dus dat doe ik dan maar. Als ik over een paar weken nog klachten heb of als het erger wordt dan moest ik terugkomen zei de doktersassistent.
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Maar ik stelde voor de stimfap sessie er buiten te laten (mocht dat prettiger voor je zijn). Uiteraard wel vertellen dat je die drug hebt genomen, want dat is de oorzaak van de vaatvernauwing. :)
 

KlaasVaak

Bewuste gebruiker
Ik denk dat veel relaties lijden onder de verwachting dat je met al je sociale behoeften bij je partner terecht zou moeten kunnen. Bijvoorbeeld jouw behoefte om over wereldproblemen te praten. Als zij daar niet van hield, was het misschien beter geweest om dit met iemand anders te bespreken. Dan heb jij toch je uitlaatklep. Beetje gelul achteraf, maar misschien heb je er iets aan in je volgende relatie.

Mooi om te lezen dat een wat minder makkelijke trip toch positief resultaat kan hebben!
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Wat een eerlijk report. :) Moedig om dit van je af te schrijven.

Ik zou die stimfap-sessie er ook lekker buiten laten joh, dat is overbodige info voor de huisarts. Het gaat om het lange zitten in combinatie met de drug. Je had net zo goed al die tijd kunnen zitten stimgamen.
 

Neo-Shulginist

Wijs gebruiker
Ik denk dat veel relaties lijden onder de verwachting dat je met al je sociale behoeften bij je partner terecht zou moeten kunnen. Bijvoorbeeld jouw behoefte om over wereldproblemen te praten. Als zij daar niet van hield, was het misschien beter geweest om dit met iemand anders te bespreken. Dan heb jij toch je uitlaatklep. Beetje gelul achteraf, maar misschien heb je er iets aan in je volgende relatie.

Mooi om te lezen dat een wat minder makkelijke trip toch positief resultaat kan hebben!
Ja je hebt helemaal gelijk. Ik moest de hele tijd die frustraties uiten omdat ik te weinig ruimte in mijn leven had voor ontspanning. Dan blijf je de hele tijd zitten met dat soort spanningen en dan houden die gevoelens ook je andere besluiten weer bezig. Aan de ene kant is het wel een onderdeel van wie ik ben: kritisch denken aan de grote verbanden in onze maatschappij. Maar aan de andere kant moet je ook een balans weten te vinden tussen dat soort zingeving/persoonlijke kenmerken en andere aspecten van het leven. Vandaar dat ik inderdaad meer aandacht wil hebben voor momenten van ontspanning en leuke dingen doen in plaats van alleen maar bezig zijn met wat er mis is in de wereld.

Aan de andere kant denk ik ook dat mijn ex-vriendin een depressie die zij heeft gehad niet helemaal heeft verwerkt. Bij haar leidt dat tot vluchtgedrag, zoals bijvoorbeeld mij ontwijken terwijl ze wel gewoon van me hield. Zo ben je toch allebei nog altijd bezig met het verleden en blijkt dat hier en daar een belemmering voor de toekomst.
 

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Wat een mooi, persoonlijk report.
LSD heeft bij mij ook de neiging om me op onderliggend, weggestopt verdriet te wijzen.
Veel sterkte met het verwerkingsproces
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan