• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Huachuma - wanneer Jezus' vlees van het kruis scheurt en ik besef: ik ben de leegte in een synaps

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Huachuma<3

Newbie
Plantmedicijn: +- 35 cm verse San Pedro (Huachuma)
Plaats: natuur (weides, bossen, meer)
Tripmaat: beste vriend, maar we laten elkaar met rust.
Doel: geen. Dat mag Huachuma bepalen.
Waarschuwing: dit tripreport wordt erg filosofisch. Niet omdat dat mijn doel was, maar omdat Huachuma het deed gebeuren.

De wolken tonen prachtige figuren. Wederkerende thema’s zijn doodskoppen, gezichten en dieren. Ze reiken vaak teder naar elkaar uit. Allerlei semi-fantastische dieren tikken liefdevol met hun snoeten tegen elkaar. Handen wenken gezichten, blikken kruisen elkaar. Baby’s vervormen zich tot oude mannen, lichamen worden verwrongen en eindigen als dansende skeletten in een vrolijke danse macabre.

Ik sluit mijn ogen en wil even voelen hoe het met mijn lichaam staat. Ik speur mijn lichaam af; leg mijn concentratie telkens in een ander punt, van kop tot teen. Ik probeer alle perceptie in een punt te laten samenvallen, alsof elk deel van mijn lichaam de capaciteit heeft om een observerend brein te zijn. Wanneer ik aankom bij mijn venusheuvel, raast energie door me. Het lijkt me dat dit het punt is van waaruit ik de wereld moet voelen en volgen. Ik ga verder omhoog. Eens bij mijn hoofd gekomen, voel ik me erg ongemakkelijk. Een perceptiecentrum opstellen in mijn hoofd maakt me angstig, dat is te ver weg van de kern van mijn lichaam. Het geeft een gevoel van gemis. Alle energie stroomt door mijn venusheuvel. Al wat mooi is, alle euforie, zindert daardoor. Ik word als het ware “vastgeklikt” in de werkelijkheid op die plaats. Het is mijn ankerpunt.

Ik wil even liggen. De natuur is weerbarstig. Ik moet kiezen: liggen in de brandende zon zonder muggen, of in de schaduw met muggen. Ik kies voor de zon, drink wat water en “klik!” Ik zit weer vast in de realiteit. Mijn venusheuvel wordt centrum van gewaarwording en het maakt allemaal niet meer uit: de jeuk, het afzien van de hitte. Mijn venusheuvel controleert de sensatie en een aangename, warme gloed kruipt in me naar binnen. Erotische energie verdrijft alle fysieke irritatie en last. Ik sluit mijn ogen en zie prachtige gouden mandala’s. Als ik mijn ogen open, blijkt de hemel nog steeds even mooi. Verschillende soorten dieren in de hemel raken elkaar opnieuw vertederend aan.

Na een tijd zie ik teveel af van de hitte. We zoeken naar een andere plaats om te trippen en belanden bij een meer. Pas daar slaat de trip echt toe. Over het meer worden emmers verf gegoten. Ik zie de verf neer gutsen vanuit de hemel. Stroperig loopt ze naar beneden en schildert ze de contouren van wat er is. Overvloed. Verf blijft gutsen: blauw, geel, rood, groen. De basiskleuren.

Het bos wenkt de eenden. Takken vervormen en maken hetzelfde handengebaar als wanneer je iemand naar je toe wil lokken. Anticiperen de planten het gedrag van de eenden? Tonen ze de toekomst met hun wenkend gebaar, of hangt het gedrag van de eenden af van dat gebaar? Misschien verloopt de tijd van de plant anders en kunnen ze kijken in de toekomst. Takken druipen met stippels. Kronkelende takken gieten de van kleuren veranderende stippen in gesticulaties. Huachuma wil me iets tonen, iets vertellen.

Het gebeurt weer. Ik klik terug in mijn erotisch centrum; het punt van waaruit ik alle sensatie percipieer. Ik zie mandala’s, vuur dat wegschiet en nee … ik implodeer … te intens. Te veel energie. Ik zie letterlijk rood vuurwerk. Ogen open, ik mag met mijn concentratie niet naar mijn venusheuvel. Dat kan ik nu even niet aan.

Ik kijk naar de wolken. Een eenhoorn, een konijn, een kikkerkrokodil, … ze lijken getekend in wit vuur. Ik val in zwijm door de blik van een giraf. Ze is een klein onschuldig meisje en ze staart me aan. Dieren blijven elkaars snoeten tikken in de hemel, maar zij wil uitreiken naar mij en ik wil antwoorden.

Haar lijf valt uit elkaar. Het transformeert en haar witte vlees verdraait zich in de ligamenten van een gekruisigde Jezus. Zijn vlees hangt door. De smart valt me zwaar. Zijn lichaam zwelt op als een ontbindend lijkt en hangt steeds meer door aan dat kaarsrechte kruis. Het lijf wordt steeds zwaarder en zijn geperforeerde voeten en handen beginnen te scheuren van de houten planken. Dit leed doet me veel pijn. Zelfs de heiligen zijn voer voor de wormen. Waar is mijn giraf? De vluchtigheid van haar wenken raakt me; doet me pijn.

Ik voel de noodzaak na te denken over wie ik ben, omdat ik niet goed weet wie dit allemaal ziet. Ik heb gelukkig pen en papier bij en maak een tekening. Ik heb de indruk dat een visuele representatie de enige manier is om de stortvloed van gedachten aan elkaar te rijgen; het verplicht me trager te gaan en toont me wat ik voorheen dacht, wanneer herinneren moeilijk wordt en gedachten vluchtig zijn.

In mijn gedachten zie ik een helder witte synaps. Ik ben de leegte in het centrum van een synaps. Ik ben het niets dat daar in het midden niet is. Elke tak van de synaps is verbonden met een andere synaps. Elke verbinding tussen twee synaptische takken is een relatie die ik heb met vrienden en verwanten. De synaps pulseert. Ik pulseer. Gesprekken doen de arm pulseren, waardoor de synaptische leegte groter wordt. Ook de synaptische leegte die de ander is vervormt en vergroot. Sommige verbanden trekken sterker en maken de leegte veel groter.

Het systeem heeft impuls. Gesprekken geven beweging. Beweging creëert een vervormende leegte en dat ben ik. Ergo: ik ben niets, maar toch het effect van alles wat ik doe. Ergo: verwarring.

Huachuma wil dat ik nadenk. Dat ik de gedachte verder uitdiep. Is er geen andere manier van registreren dan herinnering? Wat is herinnering? Het moet een organische structuur hebben, anders kan het niet bewegen. Anders kan het niet veranderen. En dat is net de essentie van het ik: de verandering en compulsie. Behoren mijn herinneringen tot het ik? Kan conversatie een andere manier van registreren zijn? Ik heb het gevoel de heilige graal gevonden te hebben. Gesprekken zijn een deel van relaties tussen synaptische leegtes. Uiteraard is er maar één zinvolle manier van registreren en dat is doorheen conversatie. Elke conversatie verandert mij. Ik besta niet. De synaptische armen hebben een geheugen; ik niet.

Later in de trip herinner ik me deze synaptische fase. Het wordt getriggerd door een nieuw idee. De herinnering van ons denken is heel gelijkaardig aan het vingergeheugen van een pianist, aan het voetgeheugen van een ballerina. In oneindige repetitie zit een traagheid vervat. (Ik denk te snel, daarom is mijn geheugen zo slecht – ik ontbreek traagheid. Dat is mijn zwakte.) Door voortdurende registratie (conversatie) wordt verdere registratie en verwerking makkelijker. Het gebeurt onbewust en is een intelligent geheugen. Het heeft een scheppende kracht. Het voor de geest kunnen halen van concrete verleden gebeurtenissen is een onnuttige vorm van geheugen; het is overbodige registratie. Ook kennis is ballast.

In een gesprek bestaat er altijd anticipatie. De pauze die bepaalt wat je verwacht van de ander en andersom ook de verwachting van de ander die jij voorziet. Anticipatie staat zuiver delen en ervaren in de weg. Het staat dus ook zuivere registratie in de weg. Als anticipatie de vijand is, is er slechts één oplossing: leven in het nu. Het nu denken, voelen: ervaren.

Ik kijk naar een insect. Het is aan het eten. Het heeft een doel en steekt al zijn energie in het nastreven ervan. Ondertussen danst het gras rond het dier, net als de bomen en de eenden: in een kronkelende waas beweegt alles op één ritme. Dit insect niet. Het negeert de dans. Ontsnapt hij eraan dankzij mijn focus op hem, of dankzij zijn concentratie op zijn maaltijd? Vergeet hij dat er een wereld is rond hem die danst, of doe ik dat? Nieuwsgierig wacht ik af. Het dier blijft zich onttrekken aan de kosmische dans. Ik kijk van dichterbij. Het zuigt ingewanden leeg van een ander insect dat er kleiner, maar heel identiek aan hem uitziet. Het ontroert me. Slurpen aan het lijf van iemand die zo op jou lijkt? Hoe kan ik ooit vlees gegeten hebben? Kan ik planten eten? Lijk ik op planten? We maken deel uit van dezelfde dans. Opnieuw: pijn en ontroering.

Hoe is het om een insect te zijn? Ik probeer het me voor te stellen. Ik vermoed dat een insect niet veel aan lichamelijke introspectie doet, dus ik probeer mij op de prikkels rond me te concentreren. Ik zie een peil. Richting. Inderdaad, richting is heel belangrijk voor een insect. Nee, geen taal. Insecten hebben geen taal. Ik mag dus niet denken: “ja, dat is belangrijk”. Mijn oordeel mag niet talig zijn. Ik zie blauw en rood. Honger. Ik voel honger als een nood, niet als sensatie. Ik wil niet eten, ik moet eten. Voortplanting? Kan ik me niet voorstellen. Ik tik mezelf vriendelijk op de vingers, want ik dacht het woord “voortplanting”. Ik kijk op wanneer de wind sterker wordt, probeer zijn richting te achterhalen. Ik lijk het niet-talige denken lang aan te houden. Het is een gevoel dat ik heb: het gaat goed. Nee, ik mag niet nadenken over tijd, want ik ben een insect en insecten kennen dat concept niet.

Ik voel een gemis naar de volheid van mens zijn, dus ik sta mezelf toe terug mens te worden.

Frustratie. Stomme insecten. Randdebielen. Eten wie op jou lijkt … De harde zon, de dorst, de doorns, de muggen, … ben ik blij dat we er niet elke dag in leven. De mens heeft zich verheven. Is ontsnapt en weet de schoonheid van de natuur te appreciëren. Op een afstandje, of in gedoseerde vunzigheid, zoals netjes afgebakende ranzige seks. Klassieke Griekse figuren glijden over het hemelgewelf. Zij bouwden tempels waar schaduw is zonder viezigheid, waar kunst en dialoog aan de essentie van het menselijk bestaan raakten. Ze markeerden een nieuwe periode: die van menselijke overheersing. Hoe voelt de natuur zich zo gedomineerd te worden? Wij hebben alles overmeesterd. Wij hebben jullie overmeesterd. Ik voel een vies genot. Wanneer slaan jullie eens terug? De insecten blijven hersenloos rond me vliegen. Ze vliegen in een massa, maar gedragen zich niet als een intelligente of georganiseerde groep. Debielen.

Het plantendek vernieuwt zo snel en insectengeneraties volgen elkaar snel op. De natuur heeft geen geheugen. Ik wel. Ik registreer. Hoe? Maakt niet uit. Wij registreren, wij als ras. Wij hebben geschiedenis, de natuur niet. De wereld van planten en insecten is zo lokaal. Geen perspectief in de tijd, noch in de ruimte. Ik ben kwaad op het insect dat een ander insect eet. Met het gevoel van verontwaardiging doe ik iets: het is mijn instrument. Welk instrument hebben zij dan? Met hun eindeloos vleugelgeklap zullen ze niet ver komen.

Ik hou een conversatie met anderen over hoe ik deze trip zal omschrijven in de toekomst. Ik spreek over dingen die ik bedacht heb en dingen die ik voelde. Verdomd! Ik heb gelijk. Registratie betekent conversatie. We richten onze gedachten altijd aan iemand (desnoods onszelf): waarom gebruiken we anders woorden? Taal is een medium dat helpt spanning te creëren tussen synaptische leegtes. Impuls creëren in onszelf.

Ik neem me voor om me in te leven hoe het is om nuchter te zijn. Als ik weet hoe ik denk wanneer ik nuchter ben terwijl ik trip, en ik vergelijk dat met de manier waarop ik denk terwijl ik trip (waar ik niet omheen kan, want ik trip), dan ken ik het verschil. Dat verschil is misschien een andere codering van impulsen, want het voelt alsof mijn zijn dieper en bewuster is. Als ik de impuls kan voelen, dan kan ik het misschien registreren en nuchter herbeleven.

In mijn conversaties met anderen, hoor ik ze glashelder. De manier waarop ze spreken is heel waarheidsgetrouw. Ik denk dat ik met meerdere mensen sprak, maar herinner me er maar twee. Ik voer een discussie met mijn vriendin Elke over psycho-analyse. Na een tijd begin ik te spotten met het onderwerp: “psychoanalyse, het is onmenselijk - het kent geen liefde in zijn praktijk.” Alles aan de manier waarop ze spreekt klopt volledig: haar manier van ademhalen tussen de woorden door, haar dialect, de lipspanning (die zag ik), haar stem, het ritme, hoe haar ogen bewegen op het ritme van haar denken en niet het ritme van haar stem. Ik voel me zoals ik me voel als ik bij H ben.

Ik voer een fijne conversatie met mijn lief over deze trip. Ik vertel hem wat ik bedacht en gevoeld heb. Ik wil hem vragen dit te onthouden, want ik weet dat ik het achteraf niet meer opnieuw zal kunnen herinneren. Ik twijfel om te bellen, maar besef dat ik aan de telefoon waarschijnlijk zou stilvallen. Ook zijn stem is glashelder, de manier waarop hij spreekt. Ik voel het spreken in mijn keel, alsof ik zelf spreek. Ik zie zijn gezicht haarscherp, de subtiele trekken in zijn gezicht waarmee hij affirmeert. Zijn lippen spannen op. Ik voel me zoals ik me voel als ik bij mijn lief ben en tegelijk word ik deze persoon. Een synaptische arm wordt in zijn richting getrokken en de leegte vult zich met het beleven van ons.

Opnieuw krijg ik een kil gevoel bij de insecten die rond me zoemen. Ze hebben geen herinnering. Dat onderscheid het gedrag van insecten in groep en mensen in groep: mensen hebben een collectief geheugen en dat leidt tot oorlog. Ik voel afschuw voor oorlog en dood. Nee: gelukkig … gelukkig hebben we oorlog! Het is een ritme dat betekenis geeft, want het is eigenzinnig. Het hangt af van de kracht van mensen en hun zin om het patroon te doorbreken. Het ritme van de natuur is zo saai, zo voorspelbaar, zo frivool. Het is zo wetmatig en ontbreekt aan een ziel. De collectieve mens is eigenzinnig! Ja!

Een esdoorn schommelt met zijn takken. Enkele slangen worden uit zijn kruin geboren en kronkelen door elkaar. Ze hebben prachtige schubben. Lichtpuntjes, pixels van felle maar warme kleuren tekenen patronen op hun schubben. De slangen dansen door elkaar. Ik moet bijna huilen. Dit is zo mooi. Ik herinner me de giraf die Jezus werd. Gelukkig blijven deze slangen lang bij me; zij verlaten mijn zijde niet. Het is intens genoeg geweest, nu. Ik wil wel nog dieren bevrijden uit het plantendek, maar het denken moet stoppen. Dat is het mooie aan Huachuma: hij luistert naar mijn limieten en geeft mijn geest rust als ik dat nodig heb.

Ik kruip in bad na een fietstocht naar huis. De tegels van het bad zijn prachtig. Vlekken worden flinterdunne verflaagjes die componeren. Het voelt zalig om water over me te laten stromen, ik wil alle viezigheid van de natuur afspoelen en het voelt goed om voor mijn lijf te zorgen. Ik zak diep weg in het bad en voel me veilig en geborgen als een kind. Wanneer ik mijn ogen sluit, hoor ik een kraai. Het is onmogelijk is dat ik zo helder en dichtbij een kraai hoor, want die kan niet in de badkamer zitten. Dan begrijp ik dat ik alle geluiden begin te horen die ik deze dag gehoord heb. Het klinkt zo luid dat het bijna pijn doet en ik ben verbaasd over hoe correct ik het geluid van vogels in mijn geest kan reproduceren. Eigenlijk reproduceer ik niets, ik hoor het gewoon. Ik kies er zelf niet voor, het zijn herinneringen van de dag die zich opdringen, die door elkaar beginnen kletteren en kraaien.

Bedankt, Huachuma. Bedankt alweer.
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Wie is die mysterieuze dame die slechts één bericht op het forum plaatst en dat er meteen één laat zijn waar ik diep van onder de indruk ben?

Ik herken zoveel uit je verhaal dat het is alsof ik het zelf heb meegemaakt. Je hebt een heel mooie manier van schrijven en denken. Heel beeldend en heel to-the-point. Details laat je achterwege. Je komt meteen tot de kern, en neemt me mee door je ervaring, hoe moeilijk die ook in woorden is uit te drukken.

De erogene zone als centrum van gewaarwording. In Antwerpen op de pijnbank kwam het daar bij mij ook op neer. Het centrum, de essentie van alles. Hetgeen waar het om draait, het middelpunt. Van daaruit ervaarde ik, van daaruit was ik. Ik ervaarde de ultieme pijn, maar ook de ultieme schoonheid van het bestaan. Ik ervaarde het echter niet als erotisch. Of niet hoofdzakelijk als erotisch: ik ervaarde het als álles wat er is. Van alles het uiterste: ultieme angst, ultieme schoonheid, ultieme lelijkheid, ultieme pijn, ultieme alomvattendheid. Het is hetgene dat overblijft als al het andere wegvalt. Het is daar waar bewustzijn huist.

Bedankt voor het schrijven. Ik ga het nog eens herlezen en verder op me in laten werken.
 
  • Like
Waarderingen: Eik

KlaasVaak

Bewuste gebruiker
Prachtig tripreport! Ik hoop zelf ook nog een keer zo'n diepe trip te ervaren. Er staat hier nog een San Pedro in de vensterbank, misschien toch eens iets mee doen...
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Mooi geschreven report en bijzondere denkwijze. San Pedro moet wel echt iets bijzonders zijn...

Opnieuw krijg ik een kil gevoel bij de insecten die rond me zoemen. Ze hebben geen herinnering. Dat onderscheid het gedrag van insecten in groep en mensen in groep: mensen hebben een collectief geheugen en dat leidt tot oorlog. Ik voel afschuw voor oorlog en dood. Nee: gelukkig … gelukkig hebben we oorlog! Het is een ritme dat betekenis geeft, want het is eigenzinnig. Het hangt af van de kracht van mensen en hun zin om het patroon te doorbreken. Het ritme van de natuur is zo saai, zo voorspelbaar, zo frivool. Het is zo wetmatig en ontbreekt aan een ziel. De collectieve mens is eigenzinnig! Ja!
De mens heeft herinnering ja. Maar herinnering op zichzelf zorgt er toch niet voor dat we oorlog voeren? Het is onze identificatie met ons verleden dat ervoor zorgt dat we in constant conflict leven. Ik identificeer me met mijn afkomst, nationaliteit, politieke voorkeur, enzovoorts. Al dat is verleden/herinnering. De identificatie daarmee zorgt inherent voor conflict. Misschien eerst vrij subtiel, maar uiteindelijk ontstaat alle oorlog vanuit dergelijke identificatie.

Voeren we oorlog vanuit een wens om het patroon te doorbreken? Ik denk van niet. We zijn in constant conflict met onszelf en met elkaar, wat zich uiteindelijk uit in de compleet irrationele horror die oorlog is.

Lijkt de natuur niet eerder saai dan dat het dat echt is? Omdat we zo overgestimuleerd zijn in de hedendaagse samenleving? Kunnen we niet juist van de natuur leren om weer simpel te worden. Om de ongelofelijke schoonheid van de natuur en ook van onszelf te herontdekken? En zo niet meer op zoek te gaan naar identificatie met ons verleden. Natuurlijk, dit betekent niet dat we onze eigenzinnigheid hoeven te verliezen, maar die dankbaarheid voor oorlog, die begrijp ik toch echt niet...
 

Huachuma<3

Newbie
Het is onze identificatie met ons verleden dat ervoor zorgt dat we in constant conflict leven. Ik identificeer me met mijn afkomst, nationaliteit, politieke voorkeur, enzovoorts. Al dat is verleden/herinnering. De identificatie daarmee zorgt inherent voor conflict. Misschien eerst vrij subtiel, maar uiteindelijk ontstaat alle oorlog vanuit dergelijke identificatie.
Je hebt helemaal gelijk! Als je de gedachte uitwerkt, kom je daar op uit. Herinnering gaat vooraf aan identiteit, wat dan weer leidt tot conflict.

Voeren we oorlog vanuit een wens om het patroon te doorbreken?
Dit zag ik heel breed. Oorlog wordt steeds gevoerd, omdat men iets wil veranderen (meestal ten kwade). Dat wat veranderd moet worden, moet eerst collectief beleefd worden en daarvoor is collectieve herinnering nodig.

Natuurlijk, dit betekent niet dat we onze eigenzinnigheid hoeven te verliezen, maar die dankbaarheid voor oorlog, die begrijp ik toch echt niet...
Dat is natuurlijk een gedachte die ik nuchter absoluut niet wil verdedigen. Op dat moment, tijdens de trip, zag ik plots de schoonheid in van te verwerpen dingen, zoals oorlog, door een liefde voor "eigenzinnigheid." Dit valt natuurlijk moeilijk te begrijpen, zoals zoveel dingen wanneer je tript. Ik vond het wel een interessante ervaring: ook het genot dat ik haalde uit het overmeesteren van de natuur. De superioriteit die ik voelde. In mijn andere trips is het normaal altijd één en al liefde voor de natuur, voor de dieren: er deel van uitmaken. Maar nu was ik heel erg mens.
 
Laatst bewerkt:

Huachuma<3

Newbie
Prachtig tripreport! Ik hoop zelf ook nog een keer zo'n diepe trip te ervaren. Er staat hier nog een San Pedro in de vensterbank, misschien toch eens iets mee doen...
Ik kan het je aanraden. Vele plantmedicijnen zijn wonderbaarlijk. Voor mij blijft San Pedro (Huachuma) de meest unieke. Ik vermoed dat iedereen een plant heeft, waar die het best mee "matcht". Dat is zoeken. Mijn eerste ervaring met San Pedro genas mijn PTSS. Jaren laten besloot ik twaalf keer San Pedro te doen: één keer per maand. Dit report is mijn eerste ervaring. Ondertussen heb ik ze bijna allemaal achter de rug. Natuurlijk is elke ervaring niet even intens of mooi, maar als je een goede dosis neemt en let op set en setting, komt er sowieso eens magie uit de bus rollen. Sowieso.
 
Laatst bewerkt:

Dirkjan

Bewuste gebruiker
Met zo'n titel als deze kun je toch niet verder klikken?

Top report, zeker geen spijt van het lezen.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan