Hulp behandeling. Psychotherapie! Is deze methode de oplossing voor al je (verslavings)problemen?

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Niet iedereen hoeft van honden te houden maar een hulp-hond niet toelaten is asociaal naar degene toe die zo'n beest heeft.
Eens. Ik heb liever ook geen hond in mijn huis de boel te bekrassen, haren achter te laten, etc. Maar als iemand echt zo'n hulp-hond nodig heeft maak ik wel een uitzondering.

Hangt er ook vanaf hoe goed getraind een hond is en het lijkt me dat een hulphond heel goed getraind is.
 

QueerMan

Wijs gebruiker
Wij hebben één heel belangrijk punt inzake het ( gaan) volgen van d psychotherapie en groepstherapie totnogtoe vergeten te vermelden...
Dat ga ik alsnog even toevoegen.
Dit punt is:

Met welk d o e l ga je deze weg bewandelen?
Als theekransje 1 x per week?
Je wilt " veranderen"
Je wilt meer duidelijkheid inzake jouw problemen?
Je wilt van gedachten wisselen met gelijkgestemden?
Je wilt je verslaving(en) bespreken en aanpakken?

Je wilt....iets anders?

en nu jullie input hierover.

Het begint soms eerder dan dit met dat je helemaal niet wil aangeven dat het niet langer gaat.

Je wil geen mietje of doetje zijn, niet zwak of slap en zeker niet zielig gevonden worden. Op de ergste momenten wil je helemaal niks meer en is slapen eigenlijk de fijnste vorm van zijn omdat je dan even niet hoeft te dealen met waar je last van hebt.
Andere dingen gaan door of je vindt dat deze voor moeten gaan. Vrienden die ziek worden waar je er voor wil zijn, kinderen waar je grote zorgen over hebt of werk waar je problemen op wil lossen omdat dat nou eenmaal je werk is; En je ergens iets hebt van dat je daar tenslotte voor betaald wordt.

Het kan zijn dat andere mensen dan ook vaak als eerste het 'stickertje' depressie opgeplakt krijgen bij je huisarts waar je als eerste aanklopt met iets van 'ik zal toch eens om hulp vragen'. Met een beetje geluk laat die je rustig uitpraten en begint nog niet tijdens het eerste gesprekje een recept in te vullen voor anti-depressiva (meestal SSRI's).
Zo'n huisarts kan dan soms een beetje uitleggen dat hoe je je voelt kan komen door een aanleg, door levenservaringen of door allebei. Als hij of zij vraagt waar het allemaal niet loopt, komt werk (of studie) ook aan bod. Gaat het daar over dan kan er een ander stickertje (bij) komen als burn-out, overspannen of een 'aanpassingsstoornis'.

Daar kun je nog één of meer keren over praten, daarna ga je sinds een paar jaar naar een (hbo opgeleide) praktijkondersteuner en daarvoor naar een (universitair opgeleide) eerstelijns of GZ-psycholoog. Als je gelukt hebt laat hij of zij je ook uitpraten met een open houding en het stellen van open vragen zodat deze persoon en jijzelf een beetje een compleet beeld krijgt van hoe jij je voelt en welke dingen er spelen in je leven.
Met een beetje pech heb je het gevoel dat deze mensen vinden dat je je aanstelt als je probeert woorden te geven aan je emoties en dat je moe bent.
Of eigenlijk wil je helemaal bepaalde dingen niet vertellen die eens - of een paar keer - hebt meegemaakt of die je (als kind of daarna) overkwamen, want de persoon tegenover jou die ken jij helemaal niet en deze kent jou niet; Je weet nog niet of je deze man of vrouw kunt vertrouwen met al die dingen die ontzettend persoonlijk zijn.
Heb je wel het gevoel dat die persoon ok is en je oprecht wil helpen, kun je alsnog de pech hebben dat je bij het vertellen van het voorafgaande een blik en houding ziet van schrik en bijna paniek, eigenlijk nog voor je klaar bent.

Hier ergens kun je dan voor de tweede keer doorverwezen worden nu naar een instelling of naar een individuele therapeut o.i.d.
Daar gaat het in een gesprek van een uurtje over dezelfde of soms nieuwe diagnoses. De instellingen hebben veelal een aanbod klaar liggen waar meestal groepstherapie een meer of minder groot onderdeel van uitmaken; Individuele hulpverleners hebben soms ook een groepsaanbod, soms niet.


In de meeste gevallen die ik mee maakte, 2 of 3 uitzonderingen daargelaten, heb je net als bij de eerdere schrik/paniek van de praktijkondersteuner het gevoel dat de psychotherapeut of -loog etc. niet helemaal kunnen omgaan met wat mensen elkaar soms aandoen in het leven, die zij alleen lezen in de krant of in hun studieboeken en die jij je gewoon herinnert.

Back on topic:
Je wil minder moe zijn.
Je wil je sterker voelen;
Je wil je vrolijker voelen;
Je wil af van vervelende gedachten en herinneringen;
Je wil weer meer plezier kunnen maken, wat je eerder ook is gelukt;
Je wil wel graag dat dit dan nu blijvend is;
En last but not least wil je graag je leven weer oppakken en de dingen aan kunnen die bij het leven nu horen.

Als je niet het gevoel hebt dat dit ergens tussen een half tot heel jaar beter lukt, denk je aan het zoeken naar een andere hulpverlening, en reageren therapeuten teleurgesteld en hoor je zeggen dat je op de goeie weg bent. Wacht je daarmee of doe je dat later dan zeg een/anderhalf jaar, of nadat je een keer geswitcht bent dan wordt er daarna hardop nagedacht in je intake fases over weer nieuwe diagnoses die kunnen gaan over dingen waar je zelf niet echt het gevoel hebt dat je daar last van hebt.

Op zichzelf ben ik in een groepstherapie wel eens andere leden van die groep tegengekomen die me na het vertellen in de groep (maar bijna stiekem buiten die setting en het controlerend oog van de groepstherapeut) een goed gevoel gaven. Me zeiden: wordt maar boos; En me een keer lieten meppen tegen een letterlijke boksbal.

Ik weet niet of ik herken wat je zei @De Zandman over dat je een keer naar huis ging na groepstherapie en dat dit niet verantwoord was.
Na een individuele gesprek met een therapeut bij een (commerciële) GGZ instelling weet ik namelijk niet meer hoe ik thuis ben gekomen nadat we een soort van EMDR hebben losgelaten op een nare herinnering. Maar ja, het uur was om en volgende klant stond op de stoep en je moest het gebouw uit.

Blijkbaar is luisteren en horen wat iemand zegt best lastig. Ik denk dat dit in groepstherapieën alleen maar moeilijker is voor mensen - die eigenlijk altijd zelf zo weinig mee hebben gemaakt in hun leven - en dan in zo'n groep nog een beetje eerder niet het geduld hebben om het hele verhaal aan te kunnen horen, of al binnen 10 tellen aanslaan en je willen gaan helpen maar wat toch vooral overkomt als dat je je bek moet houden over dingen die je - en dat geef ik grif toe - nu eenmaal niet direct in beschaafd gezelschap of op een feestje vertelt.


Aan het einde van het liedje wil je nog steeds niet zwak zijn en krijg je tegelijkertijd het idee dat het overgrote deel van de mensen die psychologie gingen studeren zelf niet heel sterk zijn en daarom maar die studie kozen, wat hen niet heel erg heeft geholpen.
 
Laatst bewerkt:

De Zandman

Badass junkie
Dat i s ook zo....getuige mijn Tasja!

Betreffende het onverantwoord naar huis ( laten) rijden kan ik nog dit zeggen:
Die situatie heeft enkele maanden zo geduurd.
Ik was zo geestelijk uitgeput, lees: volledig sufgetherapeutiseerd, dat ik in wezen niet meer alert genoeg was, om veilig aan het verkeer te kunnen deelnemen.
Want al dat gepraat en dit onderbouwen kost ontzettend veel energie. En dat gaat thuis nog een keer gewoon door.... Tenminste, bij mij. Kei kapot was ik.

Dit heeft uiteindelijk ertoe geleid, dat ik dit allemaal niet meer aankon, dat gepraat met mensen, die je naderhand nooit meer zult zien, dus dit leidde ernaartoe dat ik thuisbleef.
Er werd gebeld hoe het met mij ging, en ik zei letterlijk: ik stop ermee, want ik ben mezelf langzaamaan aan het vermoorden. Ik trek dit gedoe niet meer.
Aju paraplu, het moge iedereen verder goed gaan.

En dat........was dat.
Helemaal in de prak geraakt.
En toen kwam de benzo periode.
Ook alweer zoiets.
Ik ben er in de verslaving kliniek weer bovenop gekomen. anyway,
Dit hoort thuis in een ander draadje.
 

Brakka Mang

Belezen gebruiker
Allereerst: er ging even wat mis, nu opnieuw dit topic onder de aandacht gebracht...
‐-------------------------------------
Psychotherapie.
Één van de manieren van hulpverlening als je helemaal vastgelopen bent, door allerlei oorzaken.
Trauma's, verslaving, depressie, enz enz.
Ik ga mijn ervaring hiermee hier neerzetten.
Mss dat iemand er iets mee kan....

Er zijn zooooveeeeeel therapievormen, en deze is er dus één van.
Als je dermate vastgelopen bent, dat je er zelf niet meer uitkomt en dat de eerste hulpverlening niet geholpen heeft, dan kan het zijn, dat je hiervoor een verwijzing geadviseerd wordt, om "op zoek te gaan naar jezelf". Of : "antwoorden krijgen op de vragen die jou plagen".
Of: "handvaten door groepsleden aangereikt te krijgen".
De aller populairste uitspraak die je te pas en te onpas blijft horen, is deze: "Krijg je dan geen "handvaten" uit de groep?

Klinkt allemaal heel mooi, maar houd je vast, je gaat nog veel meer vinden dan dat...en je moet die gevonden voorwerpen n i e t naar de politie brengen!
Houd maar lekker voor jezelf!

Toen ik teruggekeerd was uit Frankrijk, liep ik ca. 2 jaar later volkomen vast. Trauma's waren de oorzaak.
Ptss was toen nog nauwelijks bekend, dus kon deze diagnose nog niet gesteld worden met een hele hoop ellende tot gevolg. Jazeker ...

Ik kreeg dus deze verwijzing.
En als je zo in de shit zit, dan neem je alles aan...dat deed ik dus ook.
Ik moest 30 km rijden om naar een psychotherapeutisch dagcentrum te kunnen gaan. op verwijzing, dus. Hier kom ik op terug.

In het algemeen kun je zeggen, dat psychotherapie zeer lang kan duren, soms enkele jaren, en dat het geestelijk zeeeer vermoeiend en zelfs uitputtend is.
Zo ook daar. 5 dagen per week je ongans zitten te lullen, te analyseren, te onderbouwen, naar de andere groepsleden luisteren.

Soms wat leuke andere activiteiten, maar deze zijn zeldzaam...maar ze waren er dus wel!
Zo gingen we naar de rollerskatebaan.
Leuk!

Even terug naar de gang van zaken.

Aldaar aangekomen alzo, kwam ik in een groep mensen die allemaal meer, of minder vastgelopen waren. logisch, anders kom je daar niet binnen.

In het psychotherapeutisch dagcentrum in casu dus, werd ik in een groep mensen geplaatst. 12 mensen. Meer vrouwen, dan mannen overigens.
Nu vertrouw ik sowieso helemaal niemand, en toen nog veeeeel minder als nu..
En zo begon het.

Allemaal gesprekken, verschillende therapieen, maar het meeste was dit in één groep, dus, allemaal vertellen en vertellen wat je ervan dacht, of vond, of ervaren had.
.????? WTF??
Wat denken deze geleerde heren klinisch psychologen nou.
Dat je bij die mensen, die je nog nooit eerder gezien hebt, naderhand dus nooit meer, je hebt geen enkele garantie dat die lui hun mond dichthouden eenmaal weer buiten in hun eigen kring, van mensenvrinden??
Laat je dan het achterste van je tong zien?? Zeg het zelf maar....ik deed en doe dat dus never, never nooit!
En ik zal dit nooit doen, ook...Dit verder terzijde.

De gesprekken, dus.
Allereerst " week, en weekeindevaluaties" bespreken. Diepgaand.

Wat haat ik deze twee woorden! Nog altijd!

Voorts gesprekken over van alles, en nog wat.
Zo was er een " thema" middag, zoals Kerstmis bijvoorbeeld, gaan winkelen, hoe je op je stoel zat, of de muren wit, of rood waren, ga zo maar door.
Echt Stichtelijke gesprekken dus. Leerzaam! ehhhh...
Maar niet heus.

De creatieve therapie was veel leuker i.i.g. Tekenen, schilderen, hobbyen, van alles.
Alleen het vaak gebruikte medium boetseerklei sucks.
Daar heb ik niet zoveel mee.
Je eigen gezicht maken, nee dank u.
Of iets dat je bezig houdt, of hield, nou...nee.
1 werkstuk maakte ik met de naam: Berg en Dal. Dat was het ook..
Een ander maakte een honkbalknuppel. (Tje) Leerzaam....toch?

Het allerergste, allerzwaarste was: Sessies van 1 1/2 uur groepstherapie. 2 x per week.
Wat een martelgang was dit voor mij!
Want over je problemen praten en tot op het gaatje qua diepgang en analyse, nee. Voor mij is dit zinloos, en het maakt voor mij alleen, dat er sommige kwesties weer opgerakeld worden, en dat werkte averechts.
Voor mij dus helemaal niks, want deze brave borsten van groepsleden, die nog nooit een geweer hebben gezien, anders dan op stripverhalen, wat weten, en voelen die, als je zoals ik ineens in een hinderlaag loopt en men begint op je te schieten?!
De kogels suizen over en langs je heen?
Daarvan heeft niemand kaas gegeten....nee.
Het terugrijden was een levensgevaarlijke reis geworden.
Als je een hele dag gaar, en sufgeluld bent geworden, dan ben je aan het eind van deze therapie volledig leeg, en kapot geanalyseerd.
En dan achter het stuur??!
Dat moest bij wet verboden worden Goddomme!
Het is veel, en veel gevaarlijker, dan dat je met wat halve liters bier zou gaan rijden, dat kan ik jullie wel zeggen.
Jazeker.
Ook fout, maar dit Is blodsinn van de bovenste plank.
Absoluut.
Helemaal vertherapeutiseerd was ik. Enorme extra schade hierdoor aangericht. Want daar ga je nog jaren lol van hebben, dit proces gaat jarenlang door.

Na 7 maanden was ik op. Er klaar mee. Basta questo miseria allora!
Dio Christi..

Ik zat nog vaster dan eerst, en ik greep naar de weed, en de fles.
Benzo's om te kunnen slapen.

Ik vraag me nog altijd af, waarom ik dit niet meteen beëindigd heb.
De staf had moeten zien, dat het averechts uitpakte, maar nee, in tegendeel!
" wij, de staf, vinden dat je hier goed zit, en dat je goed bezig bent!"
Nou, ik kon deze psycholoog, de baas van dit canaille met mijn blote handen wurgen, zo kwaad was ik.

Einde van dit lied:
Enkele korte opnames in het ziekenhuis.
Zo was het.

Men zij gewaarschuwd!
Bezint, eer gij begint.
En praatjes vullen geen gaatjes!
Wanneer speelde dit zich af? Neemt niet weg dat ik veel herken vooral dat over analyseren....goddomme leef en laat leven🙏🏼
 

Brakka Mang

Belezen gebruiker
Ik vind dit herkenbaar.
Je vraagt je af, of het bij elkaar zetten van mensen die dezelfde psychische klachten / symptomen hebben nou zo nuttig en ongevaarlijk is.

Heeft iemand niet veel meer aan het voorbeeld van mensen die leven zonder die problemen, of ze helemaal 100 % overwonnen hebben?
Die gewoon weer genezen zijn, van een aandoening.
Of die blijkbaar beter dingen op kunnen vangen en nooit de behoefte voelden om aan te kloppen bij een psycholoog, psychotherapeut, psychiater of GGZ-instelling....?
Dat stukje van zieke mensen die elkaar beter moeten maken....stront met stront blijft stinken zeg ik altijd grofgezegd. Da xA programma’s zijn daar een voorbeeld van maar is tegenwoordig de mainstream verslavingszorg tool alhoewel er geen cijfers bekend van het resultaat.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan