Barbera1975
Newbie
Hoi allemaal,
Na heel veel verhalen gelezen te hebben en na heel veel twijfels heb ik besloten om mijn verhaal hier neer te zetten over mijn verslavingspericelen. Dit is een beknopte versie van mijn verhaal...
Ik ben Babs, 37 jaar en ik heb wel de nodige ervaringen. Als transeksueel zijnde heb ik me altijd heel ongelukkig gevoeld en ontdekte al vroeg in mijn tienerjaren de drugs. Jarenlang was het recreatief met leuke, bijzondere en zeer apparte mensen zoals in de It in de tijd van Manfred etc. Ik had altijd gedacht dat het erbij hoorde en ik vond mezelf helemaal niet verslaafd. Sterker nog ik zag mensen die op mijn level zaten die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Daarnaast was ik practisch een medisch experiment voor artsen, professoren en psychiaters omdat ik in die behandeling zat wat toendertijd als experimenteel beschouwd kon worden.. (dat is het eigenlijk nog steeds)
Ik vond het allemaal best zo. ik zat een beetje in de BDSM en kinky scene en ik verdiende geld als water. Ik kon echt alles doen wat mijn hartje begeerde. het ging jaren en jaren zo door totdat ik iemand ontmoete waar ik een relatie mee aanging en mee ging samenwonen en toen ging het mis. Niet in het begin, toen was alles leuk. leuke feesten, leuke mensen en lekker losgaan. maar we gingen meer en meer gebruiken en onze afhankelijkheid werd groter. Omdat ik best wel bedragen maakte met mijn werk was ik altijd degene die de dealer betaalde... Deze jongen (ook een gebruiker) werd zeer gewelddadig tegen me als ik een keer wat pech had met mijn werk. Om een lang verhaal kort te maken ik moest letterlijk vluchten voor mijn leven. Ik heb overal en nergens geslapen bij vrienden van me, die weer feesten etc. die mijn verslaafder en verslaafder maakten en keer op keer vond mijn ex vriendje me. en moest ik weer vluchten. Mijn leven was in die tijd een hel. Mijn afhankelijkheid aan drugs en alcoholz was al zo groot dat het mijn hele leven beheerste. Ik zag er slecht uit, ik gedraagde me gejaagd. Als een echte basecoke en alcoholjunkie dus. Tot op de dag dat ik een medewerker van parnassia (OGGZ/TOP) tegenkwam
Zij heeft een crisisopname in het IMC-Parnassia voor me bewerktstelligt. om aan mijn verslaving te werken en om ondergedoken te zitten van die rat. ik ben een van de weinige succesverhalen van het IMC maar Ik heb nog steeds hele gemengde gevoelens over deze opname. aan de ene kant ben ik superblij want zonder deze opname had ik vroeger nooit de hulp gehad en had ik er nu niet bijgezeten als nu.. Met mijn eigen stekkie etc. aan de andere kant was de opname onevenredig zwaar voor me geweest de discriminatie, bedreigingen, haat en sexuele intimidatie was er niet bepaald van de lucht toen ik daar opgenomen zat. dat was altijd als de begeleiding er even niet was.. En dan heb ik het nog niet eens over de onkunde van de hulpverleners die daar werkten.. dat neem ik ze niet kwalijk want ik was voor hun ook een uniek geval... ik denk dat het door mijn arrogantie en wilskracht is geweest dat ik het daar heb gered. Aan de einde van de rit heb ik een mazzeltje gehad in de vorm van een erfenis zodat ik geld genoeg had om particulier wat te huren en dat een half jaar vooruit te betalen zodat ik ambulante hulpverlening kon krijgen. Geen enkele klinische afkickprogramma was geschikt voor mij vanwege bovenstaande en dat besefte de hulpverleners ook... Lichamelijk was ik er overheen en ik kreeg toen hele intensieve 1 op 1 ambulante behandelingen... Ik heb bij mezelf beloofd dat ik dit geen tweede keer meer wil. ik beroof me dan liever van het leven....Dat was bijna 6 jaar geleden....
Ik heb alle schepen achter me verbrand. Simkaart vernietigd, Adres geheimgehouden en alles ambulant gehouden dus de nazorg bij me thuis zodat niemand van die scene weet waar ik woon etc. Dit ging jarenlang goed en ik maakte nieuwe vrienden en ik had een ander leven. het ging me echt voor de wind tot 1 jan 2011
Op deze datum kreeg ik een onwijze ruzie met mijn nieuwe vriendje en ik had 2 messteken van hem moeten incaseren. ik was psychisch helemaal gesloopt. Ik was blij dat ik daar levend wegkwam. Daar was hij volgens mij niet zo blij mee want meneer vond het wel leuk om mij verder de stront in te duwen door valse advertenties op het internet te plaatsen dat ik thuis prive ontvang en dat door te geven aan mijn uitkeringsinstantie. Met als gevolg dat ik de soc recerche over de vloer kreeg. 2 scoordertjes die me al bij voorbaar schuldig vonden en dus mijn inkomen introkken en terugvorderen van een half jaar. dat was natuurlijk niet zo... maare 1,5 jaar heb ik moeten vechten om mijn gelijk te halen... maar uiteindelijk de rechter heeft me gelijk gegeven.
Maar tegen welke prijs? in die 1,5 jaar zat ik zwaar op de schopstoel. Huurachterstanden en andere rekeningen die ik niet kon betalen. het kon me allemaal niets meer schelen en ik storte psychisch helemaal in en ik ben weer terug bij af... Zeg maar een hele zware terugval na 6 jaar. ik kon het echt niet meer aan! ik merk dat ik lichamelijk afhankelijk ben van de alcohol maar ik ben zo bang he. Opname was een hel voor me vanwege het xenofobische baggervolk wat zo nodig mij moet intimideren... de regulieren dus vallen af, een tweede keer kan ik niet aan!!! Ik heb mijn hoop laten vallen op spoor 6
Dit is een beetje beknopt mijn verhaal. ik sta open voor suggesties als iemand een beter idee voor me heeft dan hoor ik het graag...
groetjes Babs
Na heel veel verhalen gelezen te hebben en na heel veel twijfels heb ik besloten om mijn verhaal hier neer te zetten over mijn verslavingspericelen. Dit is een beknopte versie van mijn verhaal...
Ik ben Babs, 37 jaar en ik heb wel de nodige ervaringen. Als transeksueel zijnde heb ik me altijd heel ongelukkig gevoeld en ontdekte al vroeg in mijn tienerjaren de drugs. Jarenlang was het recreatief met leuke, bijzondere en zeer apparte mensen zoals in de It in de tijd van Manfred etc. Ik had altijd gedacht dat het erbij hoorde en ik vond mezelf helemaal niet verslaafd. Sterker nog ik zag mensen die op mijn level zaten die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Daarnaast was ik practisch een medisch experiment voor artsen, professoren en psychiaters omdat ik in die behandeling zat wat toendertijd als experimenteel beschouwd kon worden.. (dat is het eigenlijk nog steeds)
Ik vond het allemaal best zo. ik zat een beetje in de BDSM en kinky scene en ik verdiende geld als water. Ik kon echt alles doen wat mijn hartje begeerde. het ging jaren en jaren zo door totdat ik iemand ontmoete waar ik een relatie mee aanging en mee ging samenwonen en toen ging het mis. Niet in het begin, toen was alles leuk. leuke feesten, leuke mensen en lekker losgaan. maar we gingen meer en meer gebruiken en onze afhankelijkheid werd groter. Omdat ik best wel bedragen maakte met mijn werk was ik altijd degene die de dealer betaalde... Deze jongen (ook een gebruiker) werd zeer gewelddadig tegen me als ik een keer wat pech had met mijn werk. Om een lang verhaal kort te maken ik moest letterlijk vluchten voor mijn leven. Ik heb overal en nergens geslapen bij vrienden van me, die weer feesten etc. die mijn verslaafder en verslaafder maakten en keer op keer vond mijn ex vriendje me. en moest ik weer vluchten. Mijn leven was in die tijd een hel. Mijn afhankelijkheid aan drugs en alcoholz was al zo groot dat het mijn hele leven beheerste. Ik zag er slecht uit, ik gedraagde me gejaagd. Als een echte basecoke en alcoholjunkie dus. Tot op de dag dat ik een medewerker van parnassia (OGGZ/TOP) tegenkwam
Zij heeft een crisisopname in het IMC-Parnassia voor me bewerktstelligt. om aan mijn verslaving te werken en om ondergedoken te zitten van die rat. ik ben een van de weinige succesverhalen van het IMC maar Ik heb nog steeds hele gemengde gevoelens over deze opname. aan de ene kant ben ik superblij want zonder deze opname had ik vroeger nooit de hulp gehad en had ik er nu niet bijgezeten als nu.. Met mijn eigen stekkie etc. aan de andere kant was de opname onevenredig zwaar voor me geweest de discriminatie, bedreigingen, haat en sexuele intimidatie was er niet bepaald van de lucht toen ik daar opgenomen zat. dat was altijd als de begeleiding er even niet was.. En dan heb ik het nog niet eens over de onkunde van de hulpverleners die daar werkten.. dat neem ik ze niet kwalijk want ik was voor hun ook een uniek geval... ik denk dat het door mijn arrogantie en wilskracht is geweest dat ik het daar heb gered. Aan de einde van de rit heb ik een mazzeltje gehad in de vorm van een erfenis zodat ik geld genoeg had om particulier wat te huren en dat een half jaar vooruit te betalen zodat ik ambulante hulpverlening kon krijgen. Geen enkele klinische afkickprogramma was geschikt voor mij vanwege bovenstaande en dat besefte de hulpverleners ook... Lichamelijk was ik er overheen en ik kreeg toen hele intensieve 1 op 1 ambulante behandelingen... Ik heb bij mezelf beloofd dat ik dit geen tweede keer meer wil. ik beroof me dan liever van het leven....Dat was bijna 6 jaar geleden....
Ik heb alle schepen achter me verbrand. Simkaart vernietigd, Adres geheimgehouden en alles ambulant gehouden dus de nazorg bij me thuis zodat niemand van die scene weet waar ik woon etc. Dit ging jarenlang goed en ik maakte nieuwe vrienden en ik had een ander leven. het ging me echt voor de wind tot 1 jan 2011
Op deze datum kreeg ik een onwijze ruzie met mijn nieuwe vriendje en ik had 2 messteken van hem moeten incaseren. ik was psychisch helemaal gesloopt. Ik was blij dat ik daar levend wegkwam. Daar was hij volgens mij niet zo blij mee want meneer vond het wel leuk om mij verder de stront in te duwen door valse advertenties op het internet te plaatsen dat ik thuis prive ontvang en dat door te geven aan mijn uitkeringsinstantie. Met als gevolg dat ik de soc recerche over de vloer kreeg. 2 scoordertjes die me al bij voorbaar schuldig vonden en dus mijn inkomen introkken en terugvorderen van een half jaar. dat was natuurlijk niet zo... maare 1,5 jaar heb ik moeten vechten om mijn gelijk te halen... maar uiteindelijk de rechter heeft me gelijk gegeven.
Maar tegen welke prijs? in die 1,5 jaar zat ik zwaar op de schopstoel. Huurachterstanden en andere rekeningen die ik niet kon betalen. het kon me allemaal niets meer schelen en ik storte psychisch helemaal in en ik ben weer terug bij af... Zeg maar een hele zware terugval na 6 jaar. ik kon het echt niet meer aan! ik merk dat ik lichamelijk afhankelijk ben van de alcohol maar ik ben zo bang he. Opname was een hel voor me vanwege het xenofobische baggervolk wat zo nodig mij moet intimideren... de regulieren dus vallen af, een tweede keer kan ik niet aan!!! Ik heb mijn hoop laten vallen op spoor 6
Dit is een beetje beknopt mijn verhaal. ik sta open voor suggesties als iemand een beter idee voor me heeft dan hoor ik het graag...
groetjes Babs
