Hallo allemaal,
Ik ga hier even onder de naam karel, dus karel is de naam. Dit is mijn eerste keer hier op het forum dus als ik iets beter anders kan doen/verwoorden hoor ik het graag. en bij voorbaad excuus voor de spelfouten.
ik ben dus karel, ik word deze maand 20 en heb een enorm zwak voor keta&3mmc en begin me ernstig zorgen te maken.
Ik heb sinds mijn 14e sporadisch geblowd, op mijn 16e werd het al meer en merkte al gauw dat ik de 'drugswereld' wel interresant vondt. door de vroegere alchohol verslaving van mijn moeder (die niet meer in beeld is) een soort van afkeur naar drank gelukkig) maar zoals ergens verwacht toch al vroeg in mijn ogen xtc te proberen. de 1e keer was zo leuk dat de 2e keer het weekend erop werd. Voor ik het wist zat ik op 5 pillen op een avond/nacht en soms 10 in het weekend.
ondertussen was ik 17, kreeg andere vrienden en besloot speed maar eens te proberen. ook dit werd steeds meer en gecombineerd met xtc. net voor mijn 18de ontdekte ik 3mmc en was hier al snel verslaafd aan. gebruikte iedere dag zo'n 1/2 gram. (werkte gewoon 40/50uur in de week)
midden 18, kwam daar ook keta bij... wauw wat een wereld ging er open voor me. een hele andere wereld, even weg van alles. zodanig niet functioneren dat er geen ruimte is om te denken, heerlijk. de 3mmc werd steeds minder maar de keta steeds meer. me werk ging minder, thuis ging minder, alles ging minder. al gauw zat ik op 2/3 gram per dag. inmiddels 19 en het gebruik word steeds nonchalanter, doordeweeks keta, en in de weekenden alles door elkaar, 3m, xtc, 2cb, keta, blowen, 5ampb (als ik het goed schrijf), pep. vaak haalde ik daar ook 2/4 nachten bij door met amper eten. nu op dit moment gaat het wat beter, doordeweeks goed maar in de weekenden, ik kan het slecht uitleggen, gewoon zelfdestructief dat ik bang word van mezelf. ondanks dat ik ergens besef me grens allang bereikt te hebben gewoon door gaan. zo verstrikt in alle emoties, dingen die gebeurd zijn, ouders die me genaait en gebruikt hebben, de schade die ik zelf heb aangericht. het kan zo niet langer, ben 20 en heb nu een aantal keer echt de dood in de ogen gekeken. maar ik weet oprecht niet waar ik moet beginnen? weet niet of ik dit nu moet afsluiten met een vraag of wat. zoek eigelijk gewoon second opinions of ervaringen van anderen.
met vriendelijke groet, Karel.
heb me best gedaan (:
Ik ga hier even onder de naam karel, dus karel is de naam. Dit is mijn eerste keer hier op het forum dus als ik iets beter anders kan doen/verwoorden hoor ik het graag. en bij voorbaad excuus voor de spelfouten.
ik ben dus karel, ik word deze maand 20 en heb een enorm zwak voor keta&3mmc en begin me ernstig zorgen te maken.
Ik heb sinds mijn 14e sporadisch geblowd, op mijn 16e werd het al meer en merkte al gauw dat ik de 'drugswereld' wel interresant vondt. door de vroegere alchohol verslaving van mijn moeder (die niet meer in beeld is) een soort van afkeur naar drank gelukkig) maar zoals ergens verwacht toch al vroeg in mijn ogen xtc te proberen. de 1e keer was zo leuk dat de 2e keer het weekend erop werd. Voor ik het wist zat ik op 5 pillen op een avond/nacht en soms 10 in het weekend.
ondertussen was ik 17, kreeg andere vrienden en besloot speed maar eens te proberen. ook dit werd steeds meer en gecombineerd met xtc. net voor mijn 18de ontdekte ik 3mmc en was hier al snel verslaafd aan. gebruikte iedere dag zo'n 1/2 gram. (werkte gewoon 40/50uur in de week)
midden 18, kwam daar ook keta bij... wauw wat een wereld ging er open voor me. een hele andere wereld, even weg van alles. zodanig niet functioneren dat er geen ruimte is om te denken, heerlijk. de 3mmc werd steeds minder maar de keta steeds meer. me werk ging minder, thuis ging minder, alles ging minder. al gauw zat ik op 2/3 gram per dag. inmiddels 19 en het gebruik word steeds nonchalanter, doordeweeks keta, en in de weekenden alles door elkaar, 3m, xtc, 2cb, keta, blowen, 5ampb (als ik het goed schrijf), pep. vaak haalde ik daar ook 2/4 nachten bij door met amper eten. nu op dit moment gaat het wat beter, doordeweeks goed maar in de weekenden, ik kan het slecht uitleggen, gewoon zelfdestructief dat ik bang word van mezelf. ondanks dat ik ergens besef me grens allang bereikt te hebben gewoon door gaan. zo verstrikt in alle emoties, dingen die gebeurd zijn, ouders die me genaait en gebruikt hebben, de schade die ik zelf heb aangericht. het kan zo niet langer, ben 20 en heb nu een aantal keer echt de dood in de ogen gekeken. maar ik weet oprecht niet waar ik moet beginnen? weet niet of ik dit nu moet afsluiten met een vraag of wat. zoek eigelijk gewoon second opinions of ervaringen van anderen.
met vriendelijke groet, Karel.
heb me best gedaan (:
