Ketamine: ergens anders zijn, overal zijn, niemand zijn, alles zijn

Discussie in 'Trip reports' gestart door KropSla, 16 mei 2017.

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
  1. KropSla

    KropSla Experimenterende gebruiker

    Joe! Na een tijdje te hebben meegelezen en me te hebben ingelezen en vermaakt dankzij al jullie tripreports, leek het me tijd een keer wat terug te doen / mee te doen. Ik ben nogal lang van stof, sorry, daarom schrijf ik meestal geen reports! Van ketamine tripreports vond ik vaak niet veel actuele uitgebreide reports, dus wie weet heeft iemand er wat aan.

    TL;DR ketamine, dosering nasaal en onbekend, in eerste instantie: vet vaag, de bank is zacht, de vloer is zacht, voeten zijn zacht, mijn gezicht is van rubber en mijn handen zijn niet van mij. Lachen en 'ik snap er helemaal niets meer van'.
    In tweede instantie: overal en nergens zijn, veel kleuren, niet meer zijn, alles zijn, visuals die lijken op 'een verfrommeld papiertje met sterren', boeiende/bijzondere ervaring.

    Het begin
    Een vriendinnetje van ons (ik noem haar even de Dokter), wilt graag een keer ketamine proberen, dus relatief spontaan spreken we af dat van de week te gaan doen. Mijn vriend en ik hebben het een paar keer eerder gebruikt en vinden het effect moeilijk te omschrijven. We zoeken tripreports op maar vinden dat het effect ook daar soms lastig te begrijpen is. 'Misschien schrijf ik er zelf wel één na afloop!' roep ik. Die avond eten we vroeg, zodat we hopelijk niet erg misselijk worden als we later op de avond bezig gaan. De ketamine wordt gehaald, en we proberen als twee super-verantwoorde gebruikers over te komen, door porties af te wegen met onze weegschaal. We vergeten alleen dat het ding voor geen meter werkt en totaal niet nauwkeurig is (terwijl hij dat wel zou moeten zijn, in theorie). Miskoop van de eeuw, stòm. Laat maar, we gebruiken wel sleutelpuntjes of lijntjes. Dosering dus niet echt een idee van. We doseren gedurende de eerste 'sessie' beetje bij beetje tot het gewenste effect.

    Na de bekende ranzige smaak, duurt het even voordat ik een tweede effect voel opkomen: duizeligheid. Alsof ik erg dronken ben, en heb het gevoel dat ik misselijk moet worden. En ik voel me erg wazig. Dit herinner ik me ook van afgelopen keren proberen, en ik vind het niet per se een geweldig effect (duh). Ik besluit op te staan en een stukje te lopen. Mijn hoofd ruist.

    Als ik loop, vergeet ik even de duizeligheid, want ik ben onder de indruk van hoe licht en lichtvoetig ik ineens ben: mijn voeten raken amper de vloer, ik zweef. Of zink ik nou juist helemaal weg terwijl ik loop, en is de vloer gewoon niet meer zo hard als normaal? Of zijn het mijn sokken, die zo superzacht zijn? Ik snap er allemaal niets meer van, maar het voelt zooo chill. Even ben ik ervan overtuigd dat ik gewoon van die superfluffy hele dikke huissokken aan heb, maar als ik naar beneden kijk, zijn het gewoon dezelfde saaie als altijd. Ik zwaai veel met mijn armen heen en weer, omdat ik mij herinner dat die een vorige keer als spaghetti voelden, en dat was ook wel leuk. Helaas valt dat nu een beetje tegen, het is nog niet heel anders dan normaal. Wel moet ik erg lachen, meer dan normaal gesproken, om het idee dat ik door de woonkamer ijsbeer, molenwiekend met mijn armen. Het ziet er ongetwijfeld idioot uit.

    We nemen nog iets bij om te kijken of het effect toeneemt.
    Ik ga op de bank liggen en de duizeligheid neemt bij vlagen weer toe, maar ook weer af. Ik zak heerlijk weg in de bank, wauw, wat is er ineens met deze bank gebeurd, hij is zoooo comfortabel en de kussens zijn zooo diep?! Alle geluiden lijken ver weg, ik hoor de op de achtergrond wel de stemmen van mijn vriend en de Dokter en ik hoor ook wat ze zeggen, maar het is alsof ik niet kan verwerken wát er precies gezegd wordt. Dat hoeft ook niet, het is oké zo. Ik voel me zwaar en heb totaal geen zin om op te staan. Ik vind het moeilijk om mijn lijf te voelen of aan te sturen. Ik weet dat ik het nog wel zou kunnen maar zie niet in waarom ik door die moeite zou gaan, als ik hier prima lig, omvouwen door bankkussens, luisterend naar de muziek.

    Ineens voel ik hoe onder mijn handen mijn buik op en neer gaat door mijn ademhaling, en realiseer me dat ik mijn lijf een hele tijd niet heb gevoeld. Nu wel, maar mijn handen zijn mijn handen niet meer en het is zelfs mijn buik is niet meer van mij. Zo voelt het in elk geval. Maar ze zijn toch echt van mij, beredeneer ik, want ik voel ze wel. Ik voel met mijn vingers over mijn gezicht, en mijn gezicht voelt als een rubber masker niet meer van mij. Af en toe is het andersom: mijn gezicht voelt nog wel van mij, maar het voelt alsof het andermans handen zijn, die over mijn gezicht strijken. Vet raar. Af en toe moet ik hardop lachen om een gedachte of iets in mijn hoofd, maar als iemand vraagt waarom ik lach, ben ik het alweer vergeten. Daar moet ik dan eigenlijk weer opnieuw van lachen. 'Ik snap het allemaal niet meer zo goed ofzo' is de beste omschrijving van mijn niveau.

    Ik voel me minder duizelig en denk dat het bijna is uitgewerkt, dus sta op om een klein beetje fruit te maken voor ons, gewoon, om te proeven en te kijken of dat anders is. We verwachten daar weinig van. Terecht, want het smaakt gewoon hetzelfde als altijd. Het rare is alleen wel dat het in mijn mond verdwijnt, zonder dat ik het idee heb dat ik het doorslik. Alsof het gewoon ineens weg is. Dames en heren, het is De Truc van het Verdwijnende Fruit. Het smelt weg, een beetje als een soort suikerspin, heel maf.

    We zijn er even later wel zeker van: het is uitgewerkt. Laten we nog een keer wat nemen, en deze keer wat meer, kijken of we dan voorbij de duizeligheid komen en nog een wat heftiger effect voelen. Ik verdeel drie lijnen. Het kost me toch nog wel wat moeite om hier over na te denken, echt helder ben ik nog niet, maar ik heb vast wel goed gedoseerd ofzo. We snuiven de helft van de lijntjes op, gaan liggen op de bank, en wachten. Ergens neem ik de andere helft ook nog, geloof ik.

    En dan komt het opzetten. Het kost me moeite te praten, mijn gedachten om te zetten in woorden. Moeite mijn ogen open te houden, dus ik doe ze lekker dicht. Ik voel mijzelf wegzinken in de bank zonder dat ik mijzelf nog voel, en terwijl ik me realiseer dat dat niet kan, word ik -lijkt het wel- langzaam afgeschoten door tijd en ruimte. Overal vloeien kleuren.

    Er is 'iets' dat ik zie, en 'iets' is een kleur maar misschien toch ook niet. Het 'iets' is eerst klein maar wordt groter, zo groot dat het zich bezit van mijn hele -met ogen gesloten- gezichtsveld maakt. Zo groot dat het alles is wat ik nog zie, zo groot dat het mijn hele hoofd vult, zo groot dat ik het ben. Maar ik ben heel klein of ik ben er misschien niet eens meer, en dan is dit alles wat er is. Ik heb geen lichaam en ben niet meer, maar toch ben ik alles wat er is, want ik ben 'de kleur' of dat 'iets'. Ik zoek op dat moment naar een manier om dit gevoel te onthouden, of onder woorden te brengen in mijn hoofd, maar dat lukt natuurlijk totaal niet. Ik hoor de muziek die op staat helemaal niet meer.

    Ineens voel ik de hand van mijn vriend op mijn schouder, en ik realiseer me dat ik in onze woonkamer ben, met hem en de Dokter. Als ik mijn ogen open doe, snap ik even niet dat het al donker is. Ik ben ervan overtuigd dat ik net ook mijn ogen open had en blauwe lucht zag en dat het overdag was. Maar dat kan niet, want ik had mijn ogen dicht... Huh? Ik bedenk me dat ik mijn vriend misschien moet vragen of hij wil wachten zijn lijntje te nemen, tot het effect bij mij iets afneemt, maar het kost me ontzettend veel moeite dit onder woorden te brengen en die gedachte vast te houden. Ik stamel iets en hij snapt wonderbaarlijk genoeg wel wat ik bedoel, en wacht nog even. Ik sluit mijn ogen weer. Ik ben overal en toch nergens. Er speelt zich vanalles af, en daar speel ik soms geen rol in. Kleuren of vormen, maar geen concrete dingen, alles is vaag. Ik voel vaak niet meer echt dat ik een lichaam heb, maar voel me wel helemaal oké. Het is oké dat ik ver weg ben. Het is een bijzondere en fascinerende ervaring.

    Het effect neemt ook weer vrij snel af in intensiteit, en ik kan makkelijk begrijpen dat mijn lichaam 'hier' is, op de bank, in onze woonkamer. Ik zeg dat mijn vriend nu wel zijn lijntje kan nemen, en zeg sorry voor het wachten, maar het is oké en hij doet dat. Het liefste houd ik zelf nog wel mijn ogen dicht, vanwege de visuals, welke compleet anders zijn dan ik heb gezien op 2CB of LSD. Er zijn geen krullen of barokke vormen. Soms zijn er een soort strakke lijnen door elkaar, een soort spel van krassen. Soms een soort tunnel. Vooral veel kleuren, maar niet scherp afgebakend, alles vloeit in elkaar over. De muziek speelt hier duidelijk een rol in. Soms zijn de visuals als 'Een verfrommeld papiertje met sterren erop getekend', breng ik uiteindelijk vol overtuiging uit. Later weet ik niet precies meer hoe dat eruit moet hebben gezien :'). Ondertussen vertelt de Dokter dat ze zich net zo voelde als Doctor Strange, maar wij weten niet wie dat is, en snappen haar uitleg niet. Niet dat we überhaupt veel snappen op het moment, dus het ligt waarschijnlijk niet aan haar....

    Mijn vriend staat op om naar de badkamer te gaan. Althans, mijn vriend PROBEERT op te staan, om naar de badkamer te gaan. We moeten lachen, het is als Bambi 2.0. Hij loopt naar de deur van de woonkamer, en als hij daar is, roept hij verbaasd 'Wow. Ik ben ineens hier!'. Dat klopt, hij is ook INEENS daar. Hoe is hij daar eigenlijk gekomen, zo ver weg, in die paar passen? We snappen er niets meer van. Hij blijft zelf ook, verbaasd lachend, in de deuropening staan. Als ik nog eens naar hem kijk, staat hij ineens vlakbij. Maar dan toch weer niet, hij staat gewoon bij de deur. De deur is gewoon veel dichterbij de bank dan ik me herinner. En een seconde later weer verder weg. De Dokter ziet dit op dezelfde manier, dus we lachen en we roepen 'wow' en snappen er niets van. Met mijn ogen dicht en mijn handen voor mijn ogen, zie ik mijn vriend terug binnenkomen in de woonkamer. Ik hoor hem uiteraard door de deur gaan, en naar de bank lopen, maar ik weet zeker dat ik het ook zíe. (Dat kan ongetwijfeld niet, maar op dat moment wel :wink: )

    Ik merk uiteindelijk dat ik alweer helemaal 'geland' ben en weer soepel makkelijk kan meedraaien in de woonkamer-situatie :wink: Maar als ik mijn ogen sluit, kan ik ook weer even 'weg' zijn. Niet meer zo ver weg als eerst, maar dat is oké. Uiteindelijk hangen we met zijn drieën op de bank, als één hoopje mens. Ik zit rechtop, met twee lief trippende hoofdjes op mijn schoot, van twee languit liggende mensen onder hun dekentjes, terwijl ik mijzelf nuchterder voel worden. 'Als ik straks echt geland ben, ga ik jullie laten zien we Dr. Strange is, oké?' zegt de vriendin. Als ze het laat zien, snappen we inderdaad wel redelijk wat ze bedoelt, vanaf 2:20:
    We lachen hierom en ik zeg dat ik deze keer écht een tripreport ga schrijven. Zij mag dan De Dokter zijn in het verhaal.

    ps. Einde. We gaan slapen, we slapen goed, en worden katerloos wakker (en leven nog lang en gelukkig).
     
    Laatst bewerkt: 16 mei 2017
  2. Yaizer

    Yaizer Bewuste gebruiker

    Hee ten eerst welkom het forum! Leuk dat je een account hebt gemaakt!

    Leuk report! Leuk hoe die gedachte gangen gaan...zo gaat het precies bij mij. Was vorig jaar in een club met veeeeeelste veel ketamine op. Ik zat op de dansvloer beetje slonzig te bewegen en ik hoorde niks meer....heel zachtjes de muziek op de achtergrond en de bass en je hoorde alleen m'n gedachten leek het wel.

    "Raar....zo...op de dansvloer....kijk een meisje die mij aankijkt......hoe laat zal het zijn?......pfoe snap er echt niks meer van wat doe ik hier?

    Toen gewoon naar huis gegaan.

    En dat "zwaar" trippen op de ketamine herken ik. Heb een keertje "gebumpt" om in een k-hole te komen. Uiteindelijk was ik er echt bijna en wist dat ik nog 1 puntje nodig had maar ja....kon al niet meer opstaan en de lijn begon al in te werken. Wel zwaar kunnen trippen waardoor ik in verschillende lagen van mijn karakter ging waardoor ik kon zien of er nog onverwerkte dingen waren...was wel erg duister en het leek net of ik er niet te veel mee moest "fucken" soort van. Voor de rest wel bijzonder.

    Hele hele rare avond achteraf.

    Nogmaals, welkom!
     
  3. oortjes

    oortjes Bewuste gebruiker Tripreport Analist

    Sick, goed omschreven en mooi report!

    Zeer mooie ervaring! Deze komt in de TvdM!

    Is dit een K-hole of net niet?
     
  4. PsyTekZ

    PsyTekZ Badass junkie

    Inderdaad zeer leuk report. Heel mooie omschrijving van een K-trip!! En Doctor strange is idd toepasselijk in dat stuk :tearsofjoy:
     
  5. ZERO-

    ZERO- Badass junkie

    Haha wat een leuk tripreport! Ik wil ook weer een keer keta doen.
     
  6. oortjes

    oortjes Bewuste gebruiker Tripreport Analist

     
  7. Psychedelibee

    Psychedelibee DF Staff Medewerker Moderator

    Mooi report hoor! Goede omschrijving van ketamine, erg herkenbaar allemaal.
     
  8. ZERO-

    ZERO- Badass junkie

    Ga jij het vrijdag doen of moet ik het vrijdag doen? Snappetniet.
     
  9. oortjes

    oortjes Bewuste gebruiker Tripreport Analist

    Jij!

    Sorry, heb chronisch slaap te kort volgens mij.
     
  10. KropSla

    KropSla Experimenterende gebruiker

    Bedankt voor de leuke reacties (: Grappig ook dat het dus toch wel herkenbaar is, ik vind het effect echt zo lastig goed uit te leggen (buiten de term 'vaag' :') ) Yaizer, heb jij het -buiten die ervaring- bij het uitgaan het vaker gebruikt, maar dan met iets minder veeeel te veel op? Ik ben benieuwd hoe dat is, heb er totaal geen voorstelling bij aangezien ik er vrij 'lui' van word vooral.

    Oortjes, een k-hole nog niet, maar deze ervaring heeft wel m'n interesse daarin veel meer aangewakkerd.
     
  11. Psychedelibee

    Psychedelibee DF Staff Medewerker Moderator

    Ik heb wel vaker keta op feesten gedaan. Zolang je met de dosering niet veel hoger dan 30mg komt kun je er prima op feesten. Van die doseringen word ik zelfs bijna energiek. Je bent dan flink vaag, bewegen voelt raar en lekker, dansen gaat wat houterig. Kleuren van de belichting kun je lekker op weg dromen. Je moet er van houden, maar ik vind keta best leuk op een feest persoonlijk. Verwacht geen goede gesprekken, want alles wordt wel een beetje akward.
     
  12. KropSla

    KropSla Experimenterende gebruiker

    Dankjewel voor jouw reactie. Klinkt dus in een voorzichtige dosering wel als het proberen waard :smile:
     
Laden...

Deel Deze Pagina