Zoals beloofd, deze keer een tripreport met foto's. Hij is weer wat aan de lange kant, maar veel plezier met lezen.
LSD – Revelations and new insights
Locatie: Thuis
Drug: LSD ongeveer 150 mics (1.5 Shiva)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Ready for a nice walk in the sun.
Personen: 2
Sitters: 0
Tijd van inname: 11.30
Duur: 14 uur.
Voorbereiding
Volgens de weermannen gaat het mooi weer worden vandaag. Ik word al vroeg wakker en kan niet meer in slaap komen. Het voorjaarszonnetje kruipt m’n kamer in en ik hoor de vogeltjes fluiten. Dit gaat een superdag worden, dat kan niet anders. J, m’n tripbuddy zal rond half 12 hier zijn. In de tussentijd bereid ik me voor op de komende trip. Draai vast een jointje, pak m’n tas in en ik lees nog wat reportjes door. Ik ben van plan deze keer een iets hogere dosis te nemen 1,5 zegel ofzo.
J is mooi op tijd en we droppen de eerste zegel. Het is nu 11.45. We praten wat over de trip en het prachtige weer dat ons deze dag gaat vergezellen. J heeft z’n fotocamera meegenomen, dus kan ik eindelijk m’n report aanvullen met foto’s van het gebied. Ik post nog even wat op DF en zie dat er meerdere mensen vandaag een trip gaan maken.
Voordat we de natuur ingaan wachten we eerst de effecten af op m’n kamer. Ik zet de dvd Score op van Dream Theater met het Octavarium Orchestra.
Het eerste “nummer”, of eigenlijk meer album is Six Degrees of Inner Turbulence. Gedurende de 45 minuten dat het stuk duurt voel ik de effecten opkomen. Er lopen af en toe rillingen over m’n rug, alsof je het koud hebt. Stilzitten is niet te doen en ik laat maar een mooi staaltje airgitaar/drum zien
. De muziek begint steeds mooier te worden en m’n kamer begint te golven. Ik laat me meevoeren op de klanken van de muziek. Op de muur beginnen de visualisaties steeds sterker te worden. Ik zie steeds veranderende figuren met groen, paars en gele patronen die steeds in elkaar overlopen. Even later is m’n hele kamer vloeibaar. De muren en het plafond golven en ik zie rode vlekken over het plafond lopen. M’n gedachtegang is nog vrij helder op dit moment.
We worden opgezogen door de muziek. Ik zet het geluid ook steeds harder zodat het echt overheersend wordt. We zijn als het ware slaaf van de muziek.
De dvd is bijna afgelopen en ik voel me helemaal opgeladen. Ik merk dat de trip nog steeds sterker aan het worden is als de eerste zwevende klanken van Octavarium het huis doen trillen. Ik geef me over en 25 minuten later kom ik weer bij uit een pure extase. J kijkt me aan en hij is ook even heel ver weg geweest.
We nemen nu nog allebei een half zegeltje om de piek wat te verlengen.
Voordat we naar het bos gaan wil ik eerst nog wat meer muziek luisteren. Zonder muziek kan ik niet leven. Het is pure emotie voor me en ik kan er ook echt voor gaan zitten en goed luisteren, ook als ik nuchter ben. Iets wat veel mensen, naar mijn idee niet kunnen of geen geduld voor hebben. Ik laat wat nummers van Shpongle voorbij komen, enkele nummers van Nothing lasts.. en Divine Moments of Truth. Dan is het tijd voor wat meer instrumentale muziek en ik zet wat Hendrix (Little Wing), The Doors (WASP, When the music is over) en Tom Waits (Tom Trauberts Blues) op. Vooral The Doors, met de geniale poetische teksten van Jim Morrison en de psychedelische klanken van Ray Manzarek op de toetsen, doen het goed.
Het is nu schat ik 1 uur geweest en het word tijd om naar buiten te gaan. Het lentezonnetje in. Als we naar beneden lopen loop ik naar de koelkast om nog een paar laatste dingetjes in m’n tas te stoppen. Ik had van tevoren een briefje gemaakt met spullen die ik niet moet vergeten en dat blijkt nu heel handig. Vooral omdat ik steeds vergeet wat ik ook alweer aan het pakken was.
Dan staat opeens m’n huisgenote achter me die net terug komt van vakantie. “Hey, hoe is het” Ow ehhh, ja goed hoor. Ik rommel maar wat in m’n tas om haar niet aan te hoeven kijken. Volgens mij heeft ze niks in de gaten. Ze probeert nog een gesprek aan te knopen en ik antwoord wel steeds, maar vraag niet door omdat ik hier zo snel mogelijk weg wil. M’n gedachten dwalen steeds af en het moeilijk me te blijven concentreren op wat ze allemaal zegt. Ik weet me aardig uit de situatie te redden zonder dat ze wat door heeft en dan kunnen we eindelijk vertrekken.
De wandeling
Aangekomen in het bos zien we dat we niet de enigen zijn die van het mooie weer komen genieten. Bijna de hele parkeerplaats staat vol auto’s. Veel gezinnetjes en honduitlaters. We besluiten om gewoon een bankje te kapen en het even aan te zien. Ik zal de wandeling illustreren met een aantal foto’s die J heeft genomen tijdens de trip.
Allereerst komen we bij het grote ven dat schittert in het zonlicht. Tussen alle mensen door die aan het wandelen zijn blijven we even staan aan de oever. Het bewegende water blijft fascinerend om naar te kijken op lsd. We staan hier een tijdje voor ons uit te staren. Ik vind het wel grappig dat wij in hetzelfde bos zo een andere beleving hebben van de schoonheid dan de andere mensen.
We lopen langs het ven af de heuvel op richting een bankje dat uitkijkt over het ven. Alles waar ik naar kijk begint direct te veranderen in iets anders. Het valt me op dat deze visuals helemaal random zijn en dat je nooit hetzelfde ziet. Hoe langer ik op een punt blijf hangen, hoe meer m’n beeld veranderd. Planten en bomen krijgen een soort bewustzijn, ze kijken me lachend aan. Ik zie dingen die helemaal niks meer met een bos te maken hebben. Hieronder een beeld van het uitzicht vanaf het bankje. Je kunt ze achter elkaar plakken van links naar rechts.
Ik haal een doosje druiven uit m’n tas die erg goed smaken. J en ik praten wat over de mensen die we zien rondlopen. We hebben het gevoel dat we ze precies kunnen doorzien. Er komen opeens een drietal jongedames van een jaar of 15 langsjoggen. Ik kijk J aan en schiet in de lach om deze pretentieuze mooiweer sportievelingen. Ze joggen 2 rondjes om het ven en we hebben ze daarna niet meer terug gezien.
We blijven hier nog een tijdje in het gouden zonnetje zitten trippen op wat we ook maar zien. We roken hier nog even een pijpje wiet en zoals altijd versterkt de wiet het effect van de lsd aanzienlijk.
Dan is het tijd om de wandeling voort te zetten. We hebben niet echt een doel en lopen we slaan random wat paden in. Ik hou erg van wandelen door het bos op de lsd. Het is net alsof je alles als een film aan je voorbij ziet trekken. Het wandelen wordt geregeld door m’n onderbewustzijn, zodat ik bij wijze van spreken lekker achterover kan hangen en alles op me af kan laten komen. Het zonlicht dat door de takken van de sparren schijnt is adembenemend mooi. Het pad golft voor me uit en de bomen hebben oneindig veel kleuren.
J is ondertussen overal foto’s van aan het maken en is steeds weg aan het trippen op het displaytje van de camera. Hij laat me steeds zien hoe mooi het eruit ziet door het fototoestel, maar ik vertel hem dat ik het ook wel zie zonder door de lens te kijken.
Aan het eind van het pad staat een dode spar met een open veld erachter. Ik speel wat met het zonlicht en ga in de schaduw van de stam staan. De zonnestralen hebben duizenden kleuren.
Bij elke stap die ik zet is er weer zoveel nieuws te zien. Perspectieven en lichtinval veranderen met de meter waardoor we om ons heen moeten blijven kijken om te genieten van alle pracht. Omdat we zoveel te zien hebben staan we op de haverklap stil en lopen we niet echt door. Hierdoor worden we constant ingehaald door andere wandelaars. Ik besluit maar om er niet al te veel aandacht aan te schenken, het is ook mijn bos, dus als ik hier lekker wil trippen dan doe ik dat.
Als we verder lopen komen we in een wat dichter en donkerder stuk van het bos. Je loopt hier van een relatief open gebied het bos in, wat voor mooie visuele effecten zorgt.
De grond ligt hier bezaaid met naalden die allerlei figuren en visuals opwekken. Het is bijna zonde om erover heen te lopen. Door de bomen heen zie ik opeens de schotse hooglanders lopen. Als we dichterbij komen staat er eentje op en rekt zich uit. Het gespierde lijf van het beest is indrukwekkend. Z’n rode vacht golft als hij wegloopt het gras over.
Er blijven maar mensen langslopen die ons inhalen. Opeens besef ik me dat we op een van de hoofdroutes lopen en dat dat niet zo handig is. We slaan een willekeurig ander pad in dat leidt tot een paradijs, zo mooi. Meerdere kleine vennetjes glinsteren in het zonnetje. Het waait hier bijna niet en de relecties van de bomen en de lucht in het water vormen de mooiste plaatjes in m’n hoofd. J is nog steeds fanatiek aan het fotograferen.
In deze fase van de trip ga ik steeds meer filosofisch denken. Dit heeft geleid tot nieuwe heldere inzichten die zich aan me hebben geopenbaard. Het is vrij ingewikkeld, maar ik zal het proberen te beschrijven voor de geinteresseerden:
Fractals
Ik zag hoe het leven en het universum is opgebouwd uit een oneindige oneindigheid aan mogelijkheden of dimensies. Ik kon deze fractals werkelijk zien. Iedere keuze of gedachte die je maakt is een stapje in een fractal waaruit vervolgens weer een oneindig aantal volgende keuzes/gedachten/gebeurtenissen voort kunnen komen. Dit kan ik illustreren aan de hand van de visuals.
Als ik psychedelica gebruik heb ik meestal een soort dynamisch patroon over de wereld lopen. Op de lijnen van dit patroon begint vervolgens de “werkelijkheid” te veranderen. Wanneer ik inzoom op een deel van deze lijnen zie ik dat ze opgebouwd zijn uit fractals. Je kan er oneindig op in blijven zoomen als het ware, waardoor je visuals ziet uit andere dimensies. Elke keuze/gedachte die je maakt in je hoofd opent weer de deur naar een oneindig aantal aan nieuwe mogelijkheden, die op hun beurt weer de deuren openen naar weer een oneindig aantal nieuwe mogelijkheden.
Wanneer je in een trip zit, zie je alles als nieuw en onbekend, net zoals een kind doet meer of min. Je ziet de schoonheid van de natuur, van architectuur en kunst als het ware door het oog van een kunstenaar. Iets wat Huxley ook beschrijft in The Doors of Perception.
Uniek
Iedereen is uniek. Geen enkele andere persoon kan immers precies dezelfde keuzes/gedachtes na elkaar maken dan jij. Daarom kan ook niemand dezelfde visuals zien als jij. Deze zijn uniek voor jou, op dat moment in je leven en zijn een direct gevolg van de keuzes die jij hebt gemaakt in je leven. Deze plaats in de fractals komt maar een keer voor en kan maar door één individu één keer gezien worden
J en ik hebben bijvoorbeeld tijdens een van de gesprekken een aantal unieke momenten meegemaakt. Gebeurtenissen in het oneindige veld van fractals die door niemand anders op dezelfde manier meegemaakt kunnen zijn dan door J en ik op dat moment in ons leven. Dit maakt speculeren over het al dan niet bestaan van vrije wil ongelofelijk interessant. Maar hier ben ik nog niet helemaal over uit en zal ik wat langer over na moeten denken.
Echo’s
In m’n laatste 2-3 trips heb ik op sommige momenten dat ik hard tripte ook iets aparts meegemaakt. Ik hoorde steeds geluiden, fragmenten en stemmen/gedachtes als een soort echo in m’n hoofd. Eerst dacht ik dat het gewoon hallucinaties waren waar verder niks achter zat, maar sinds deze trip heb ik m’n eigen theorie hierover ontwikkeld.
De stemmen die ik hoor kan ik niet verstaan, het zijn fracties van woorden en geluiden waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ik denk nu dat dit fragmenten of echo’s kunnen zijn uit andere dimensies in een fractal. Kleine stukjes besef van het bestaan van andere mogelijkheden voortvloeiend uit keuzes/gebeurtenissen die ik in m’n eigen “werkelijkheid” niet gemaakt heb. Maar die wel bestaan in andere dimensies.
Het is dus misschien mogelijk om met onze hersenen een bewustzijn te vormen over meerdere dimensies tegelijk. Dit zou speculatief gezien kunnen worden als een verdere evolutie van het menselijk bewustzijn waarmee misschien zelfs in de toekomst gekeken kan worden. Dit is natuurlijk allemaal zeer speculatief, maar de mogelijkheden lijken eindeloos, net als het leven en het universum. McKenna schrijft in The Food of the Gods dat psychedelica waarschijnlijk een grote rol hebben gespeeld, en spelen in de menselijke evolutie. Vooral in de evolutie van het menselijke bewustzijn lijken psychedelica een belangrijke rol te spelen.
Les
Waar deze oneindige oneindigheid naar zal leiden is me een raadsel, maar ik heb wel wat belangrijke lessen kunnen trekken uit dit inzicht. Waar het leven om draait voor mij is eigenlijk heel simpel. Ben je eigen unieke zelf, en maak contact met mensen en heb samen unieke momenten. Om de persoonlijke uniekheid en creativiteit uit te drukken willen mensen vaak iets nalaten voor de wereld om gezien te worden. Denk bijvoorbeeld aan kunstenaars. Misschien is schrijven wel mijn manier om dit te doen.
De hippieheuvel
J en ik zijn samen en ook afzonderlijk tot deze theorieën gekomen. Het besef is overweldigend en laat een diepe indruk achter. Ik ga nu verder met het vervolg van de trip, na de vorming van dit inzicht.
Rond een uur of 4 eten we een broodje en we roken nog wat wiet. Als we even later aankomen bij het bankje waar ik al vaker heb gezeten tijdens het trippen begint de zon onder te gaan. Het is al een stuk minder druk nu. Hier en daar nog een laatste groepje wandelaars dat huiswaarts keert.
De ondergaande zon met z’n oranje gloed werpt lange schaduwen over het landschap dat zich voor ons uitstrekt. We kijken uit over een aantal vennen en zitten hier te genieten van de schoonheid van het leven. Steeds als ik aan de genialiteit van alles denk krijg ik tranen in m’n ogen.
Opeens bedenk ik me dat ik nog wierookstokjes in m’n tas heb zitten. Er is toch bijna niemand meer hier in de late namiddag, dus ik plant wat stokjes voor ons neer in de grond. We steken een jointje op en genieten van elk moment op deze prachtige dag. Ik heb m’n mp3speler ook bij me en kleine onversterkte boxjes. Tijd voor wat Jefferson Airplane, en ik zet Surrealistic Pillow op. Tja, je bent een hippie of je bent het niet, en een goeie hippie heeft natuurlijk alles bij zich. De muziek en teksten zijn geniaal en al smokend drijf ik weg op de muziek en de visuals.
Het zand voor me wordt opeens zwart. De heideplantjes krijgen een fel oranje uiterlijk door het licht van de zon. Ik zit in een buitenaards landschap. Ik kijk naar de rook die zich langzaam voortbeweegt door het kalme briesje. Elke seconde verandert het kleurenspectrum door zon die steeds meer achter de boomrand aan het zakken is. Ik kan hier wel uren naar kijken, maar na een uurtje begint het toch een beetje fris te worden en we besluiten om maar eens richting onze fietsen te lopen.
We lopen verder en als we achterkom kijken zien we een roze gloed over de lucht en de bomen in de verte hangen. Picture yourself in a boat on a river, with tangerine trees and marmelade skies. Er vliegen wat grote vogels over die verdacht veel op flamingos lijken.
Op de verdere terugweg door het bos wordt het steeds donkerder. Voor ons zien we nog wel de gloed van de zon door de bomen schijnen wat de meest prachtige visuals oplevert. Diepe kleuren oranje en rood verlichten de openingen tussen de bomen met een mooi vol licht.
We komen tenslotte bij het ven waar we in het begin van de trip ook zijn geweest. Er heerst nu een compleet andere sfeer. Het is windstil en de laatste zonnestralen prikken door de bomen. De weerspiegeling van de bomen en de lucht in het water levert prachtige plaatjes op. Het doet me op de een of andere manier denken aan de lucht en bomen uit de Lion King, die tekenfilm.
Back home
De zon is nu helemaal onder en we zijn weer thuis. Het is half 8, maar we hebben nog geen honger. We besluiten om eerst even een film te kijken. Het werden er uiteindelijk 2.
De eerste film was Baraka. Een soort ongesproken documentaire met prachtige beelden uit de natuur en cultuur van over de hele wereld. Aanrader, vooral als je aan het trippen bent.
De tweede film die we gekeken hebben was Across the Universe. Een prachtige musical/film over een groepje twintigers met liedjes van de Beatles en enkele zeer psychedelische scenes. Aanrader voor alle hippies
Rond 11 uur hebben we gegeten. Ik had nog 2 borden nasi staan om op te warmen, wat me heel goed smaakte na zo’n lange intensieve dag. De visuals zijn nog steeds aanwezig, zei het in iets lichtere mate. Het bord nasi is leuk om mee te spelen omdat er zoveel verschillende kleuren inzitten.
Onder begeleiding van The Doors spelen we tenslotte een potje schaak. Dit is de eerste keer dat we trippend spelen, en het is een leuke aparte ervaring. Van tevoren speculeren we wat een spannende pot het kan worden, of juist niet natuurlijk. Het was in ieder geval geen snelle pot, al was het alleen maar omdat we meer dan de helft van de tijd weg aan het trippen waren op het schaakbord en de stukken ipv. zetten aan het bedenken. Het is trouwens best leuk spelen als de stukken je allemaal aankijken.
Ook zetten we steeds voorwerpen op plaatsen waar ze niet thuishoren zoals gekleurde glazen, een pepermolen, een plant, een poster die we random op de tafel of op een bank zetten. Waarom wisten we niet, maar het gaf leuke visuele effecten.
Rond 2 uur zijn we onder de klanken van The Mystery of the Yeti op bed gaan liggen. Eerst nog even wachten tot de gedachtenstroom in m’n hoofd een beetje was afgezwakt om vervolgens in een diepe slaap te vallen.
Ik hoop dat het een beetje een interessant verhaal was. Ik heb iig veel geleerd in deze trip en ben zeer dankbaar dat ik dit mee mocht maken. Bedankt voor het lezen, aan/opmerkingen zijn altijd welkom.
Henkfloyd.
LSD – Revelations and new insights
Locatie: Thuis
Drug: LSD ongeveer 150 mics (1.5 Shiva)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Ready for a nice walk in the sun.
Personen: 2
Sitters: 0
Tijd van inname: 11.30
Duur: 14 uur.
Voorbereiding
Volgens de weermannen gaat het mooi weer worden vandaag. Ik word al vroeg wakker en kan niet meer in slaap komen. Het voorjaarszonnetje kruipt m’n kamer in en ik hoor de vogeltjes fluiten. Dit gaat een superdag worden, dat kan niet anders. J, m’n tripbuddy zal rond half 12 hier zijn. In de tussentijd bereid ik me voor op de komende trip. Draai vast een jointje, pak m’n tas in en ik lees nog wat reportjes door. Ik ben van plan deze keer een iets hogere dosis te nemen 1,5 zegel ofzo.
J is mooi op tijd en we droppen de eerste zegel. Het is nu 11.45. We praten wat over de trip en het prachtige weer dat ons deze dag gaat vergezellen. J heeft z’n fotocamera meegenomen, dus kan ik eindelijk m’n report aanvullen met foto’s van het gebied. Ik post nog even wat op DF en zie dat er meerdere mensen vandaag een trip gaan maken.
Voordat we de natuur ingaan wachten we eerst de effecten af op m’n kamer. Ik zet de dvd Score op van Dream Theater met het Octavarium Orchestra.
Het eerste “nummer”, of eigenlijk meer album is Six Degrees of Inner Turbulence. Gedurende de 45 minuten dat het stuk duurt voel ik de effecten opkomen. Er lopen af en toe rillingen over m’n rug, alsof je het koud hebt. Stilzitten is niet te doen en ik laat maar een mooi staaltje airgitaar/drum zien
. De muziek begint steeds mooier te worden en m’n kamer begint te golven. Ik laat me meevoeren op de klanken van de muziek. Op de muur beginnen de visualisaties steeds sterker te worden. Ik zie steeds veranderende figuren met groen, paars en gele patronen die steeds in elkaar overlopen. Even later is m’n hele kamer vloeibaar. De muren en het plafond golven en ik zie rode vlekken over het plafond lopen. M’n gedachtegang is nog vrij helder op dit moment.We worden opgezogen door de muziek. Ik zet het geluid ook steeds harder zodat het echt overheersend wordt. We zijn als het ware slaaf van de muziek.
De dvd is bijna afgelopen en ik voel me helemaal opgeladen. Ik merk dat de trip nog steeds sterker aan het worden is als de eerste zwevende klanken van Octavarium het huis doen trillen. Ik geef me over en 25 minuten later kom ik weer bij uit een pure extase. J kijkt me aan en hij is ook even heel ver weg geweest.
We nemen nu nog allebei een half zegeltje om de piek wat te verlengen.
Voordat we naar het bos gaan wil ik eerst nog wat meer muziek luisteren. Zonder muziek kan ik niet leven. Het is pure emotie voor me en ik kan er ook echt voor gaan zitten en goed luisteren, ook als ik nuchter ben. Iets wat veel mensen, naar mijn idee niet kunnen of geen geduld voor hebben. Ik laat wat nummers van Shpongle voorbij komen, enkele nummers van Nothing lasts.. en Divine Moments of Truth. Dan is het tijd voor wat meer instrumentale muziek en ik zet wat Hendrix (Little Wing), The Doors (WASP, When the music is over) en Tom Waits (Tom Trauberts Blues) op. Vooral The Doors, met de geniale poetische teksten van Jim Morrison en de psychedelische klanken van Ray Manzarek op de toetsen, doen het goed.
Het is nu schat ik 1 uur geweest en het word tijd om naar buiten te gaan. Het lentezonnetje in. Als we naar beneden lopen loop ik naar de koelkast om nog een paar laatste dingetjes in m’n tas te stoppen. Ik had van tevoren een briefje gemaakt met spullen die ik niet moet vergeten en dat blijkt nu heel handig. Vooral omdat ik steeds vergeet wat ik ook alweer aan het pakken was.
Dan staat opeens m’n huisgenote achter me die net terug komt van vakantie. “Hey, hoe is het” Ow ehhh, ja goed hoor. Ik rommel maar wat in m’n tas om haar niet aan te hoeven kijken. Volgens mij heeft ze niks in de gaten. Ze probeert nog een gesprek aan te knopen en ik antwoord wel steeds, maar vraag niet door omdat ik hier zo snel mogelijk weg wil. M’n gedachten dwalen steeds af en het moeilijk me te blijven concentreren op wat ze allemaal zegt. Ik weet me aardig uit de situatie te redden zonder dat ze wat door heeft en dan kunnen we eindelijk vertrekken.
De wandeling
Aangekomen in het bos zien we dat we niet de enigen zijn die van het mooie weer komen genieten. Bijna de hele parkeerplaats staat vol auto’s. Veel gezinnetjes en honduitlaters. We besluiten om gewoon een bankje te kapen en het even aan te zien. Ik zal de wandeling illustreren met een aantal foto’s die J heeft genomen tijdens de trip.
Allereerst komen we bij het grote ven dat schittert in het zonlicht. Tussen alle mensen door die aan het wandelen zijn blijven we even staan aan de oever. Het bewegende water blijft fascinerend om naar te kijken op lsd. We staan hier een tijdje voor ons uit te staren. Ik vind het wel grappig dat wij in hetzelfde bos zo een andere beleving hebben van de schoonheid dan de andere mensen.
We lopen langs het ven af de heuvel op richting een bankje dat uitkijkt over het ven. Alles waar ik naar kijk begint direct te veranderen in iets anders. Het valt me op dat deze visuals helemaal random zijn en dat je nooit hetzelfde ziet. Hoe langer ik op een punt blijf hangen, hoe meer m’n beeld veranderd. Planten en bomen krijgen een soort bewustzijn, ze kijken me lachend aan. Ik zie dingen die helemaal niks meer met een bos te maken hebben. Hieronder een beeld van het uitzicht vanaf het bankje. Je kunt ze achter elkaar plakken van links naar rechts.
Ik haal een doosje druiven uit m’n tas die erg goed smaken. J en ik praten wat over de mensen die we zien rondlopen. We hebben het gevoel dat we ze precies kunnen doorzien. Er komen opeens een drietal jongedames van een jaar of 15 langsjoggen. Ik kijk J aan en schiet in de lach om deze pretentieuze mooiweer sportievelingen. Ze joggen 2 rondjes om het ven en we hebben ze daarna niet meer terug gezien.
We blijven hier nog een tijdje in het gouden zonnetje zitten trippen op wat we ook maar zien. We roken hier nog even een pijpje wiet en zoals altijd versterkt de wiet het effect van de lsd aanzienlijk.
Dan is het tijd om de wandeling voort te zetten. We hebben niet echt een doel en lopen we slaan random wat paden in. Ik hou erg van wandelen door het bos op de lsd. Het is net alsof je alles als een film aan je voorbij ziet trekken. Het wandelen wordt geregeld door m’n onderbewustzijn, zodat ik bij wijze van spreken lekker achterover kan hangen en alles op me af kan laten komen. Het zonlicht dat door de takken van de sparren schijnt is adembenemend mooi. Het pad golft voor me uit en de bomen hebben oneindig veel kleuren.
J is ondertussen overal foto’s van aan het maken en is steeds weg aan het trippen op het displaytje van de camera. Hij laat me steeds zien hoe mooi het eruit ziet door het fototoestel, maar ik vertel hem dat ik het ook wel zie zonder door de lens te kijken
.Aan het eind van het pad staat een dode spar met een open veld erachter. Ik speel wat met het zonlicht en ga in de schaduw van de stam staan. De zonnestralen hebben duizenden kleuren.
Bij elke stap die ik zet is er weer zoveel nieuws te zien. Perspectieven en lichtinval veranderen met de meter waardoor we om ons heen moeten blijven kijken om te genieten van alle pracht. Omdat we zoveel te zien hebben staan we op de haverklap stil en lopen we niet echt door. Hierdoor worden we constant ingehaald door andere wandelaars. Ik besluit maar om er niet al te veel aandacht aan te schenken, het is ook mijn bos, dus als ik hier lekker wil trippen dan doe ik dat.
Als we verder lopen komen we in een wat dichter en donkerder stuk van het bos. Je loopt hier van een relatief open gebied het bos in, wat voor mooie visuele effecten zorgt.
De grond ligt hier bezaaid met naalden die allerlei figuren en visuals opwekken. Het is bijna zonde om erover heen te lopen. Door de bomen heen zie ik opeens de schotse hooglanders lopen. Als we dichterbij komen staat er eentje op en rekt zich uit. Het gespierde lijf van het beest is indrukwekkend. Z’n rode vacht golft als hij wegloopt het gras over.
Er blijven maar mensen langslopen die ons inhalen. Opeens besef ik me dat we op een van de hoofdroutes lopen en dat dat niet zo handig is. We slaan een willekeurig ander pad in dat leidt tot een paradijs, zo mooi. Meerdere kleine vennetjes glinsteren in het zonnetje. Het waait hier bijna niet en de relecties van de bomen en de lucht in het water vormen de mooiste plaatjes in m’n hoofd. J is nog steeds fanatiek aan het fotograferen.
In deze fase van de trip ga ik steeds meer filosofisch denken. Dit heeft geleid tot nieuwe heldere inzichten die zich aan me hebben geopenbaard. Het is vrij ingewikkeld, maar ik zal het proberen te beschrijven voor de geinteresseerden:
Fractals
Ik zag hoe het leven en het universum is opgebouwd uit een oneindige oneindigheid aan mogelijkheden of dimensies. Ik kon deze fractals werkelijk zien. Iedere keuze of gedachte die je maakt is een stapje in een fractal waaruit vervolgens weer een oneindig aantal volgende keuzes/gedachten/gebeurtenissen voort kunnen komen. Dit kan ik illustreren aan de hand van de visuals.
Als ik psychedelica gebruik heb ik meestal een soort dynamisch patroon over de wereld lopen. Op de lijnen van dit patroon begint vervolgens de “werkelijkheid” te veranderen. Wanneer ik inzoom op een deel van deze lijnen zie ik dat ze opgebouwd zijn uit fractals. Je kan er oneindig op in blijven zoomen als het ware, waardoor je visuals ziet uit andere dimensies. Elke keuze/gedachte die je maakt in je hoofd opent weer de deur naar een oneindig aantal aan nieuwe mogelijkheden, die op hun beurt weer de deuren openen naar weer een oneindig aantal nieuwe mogelijkheden.
Wanneer je in een trip zit, zie je alles als nieuw en onbekend, net zoals een kind doet meer of min. Je ziet de schoonheid van de natuur, van architectuur en kunst als het ware door het oog van een kunstenaar. Iets wat Huxley ook beschrijft in The Doors of Perception.
Uniek
Iedereen is uniek. Geen enkele andere persoon kan immers precies dezelfde keuzes/gedachtes na elkaar maken dan jij. Daarom kan ook niemand dezelfde visuals zien als jij. Deze zijn uniek voor jou, op dat moment in je leven en zijn een direct gevolg van de keuzes die jij hebt gemaakt in je leven. Deze plaats in de fractals komt maar een keer voor en kan maar door één individu één keer gezien worden
J en ik hebben bijvoorbeeld tijdens een van de gesprekken een aantal unieke momenten meegemaakt. Gebeurtenissen in het oneindige veld van fractals die door niemand anders op dezelfde manier meegemaakt kunnen zijn dan door J en ik op dat moment in ons leven. Dit maakt speculeren over het al dan niet bestaan van vrije wil ongelofelijk interessant. Maar hier ben ik nog niet helemaal over uit en zal ik wat langer over na moeten denken.
Echo’s
In m’n laatste 2-3 trips heb ik op sommige momenten dat ik hard tripte ook iets aparts meegemaakt. Ik hoorde steeds geluiden, fragmenten en stemmen/gedachtes als een soort echo in m’n hoofd. Eerst dacht ik dat het gewoon hallucinaties waren waar verder niks achter zat, maar sinds deze trip heb ik m’n eigen theorie hierover ontwikkeld.
De stemmen die ik hoor kan ik niet verstaan, het zijn fracties van woorden en geluiden waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ik denk nu dat dit fragmenten of echo’s kunnen zijn uit andere dimensies in een fractal. Kleine stukjes besef van het bestaan van andere mogelijkheden voortvloeiend uit keuzes/gebeurtenissen die ik in m’n eigen “werkelijkheid” niet gemaakt heb. Maar die wel bestaan in andere dimensies.
Het is dus misschien mogelijk om met onze hersenen een bewustzijn te vormen over meerdere dimensies tegelijk. Dit zou speculatief gezien kunnen worden als een verdere evolutie van het menselijk bewustzijn waarmee misschien zelfs in de toekomst gekeken kan worden. Dit is natuurlijk allemaal zeer speculatief, maar de mogelijkheden lijken eindeloos, net als het leven en het universum. McKenna schrijft in The Food of the Gods dat psychedelica waarschijnlijk een grote rol hebben gespeeld, en spelen in de menselijke evolutie. Vooral in de evolutie van het menselijke bewustzijn lijken psychedelica een belangrijke rol te spelen.
Les
Waar deze oneindige oneindigheid naar zal leiden is me een raadsel, maar ik heb wel wat belangrijke lessen kunnen trekken uit dit inzicht. Waar het leven om draait voor mij is eigenlijk heel simpel. Ben je eigen unieke zelf, en maak contact met mensen en heb samen unieke momenten. Om de persoonlijke uniekheid en creativiteit uit te drukken willen mensen vaak iets nalaten voor de wereld om gezien te worden. Denk bijvoorbeeld aan kunstenaars. Misschien is schrijven wel mijn manier om dit te doen.
De hippieheuvel
J en ik zijn samen en ook afzonderlijk tot deze theorieën gekomen. Het besef is overweldigend en laat een diepe indruk achter. Ik ga nu verder met het vervolg van de trip, na de vorming van dit inzicht.
Rond een uur of 4 eten we een broodje en we roken nog wat wiet. Als we even later aankomen bij het bankje waar ik al vaker heb gezeten tijdens het trippen begint de zon onder te gaan. Het is al een stuk minder druk nu. Hier en daar nog een laatste groepje wandelaars dat huiswaarts keert.
De ondergaande zon met z’n oranje gloed werpt lange schaduwen over het landschap dat zich voor ons uitstrekt. We kijken uit over een aantal vennen en zitten hier te genieten van de schoonheid van het leven. Steeds als ik aan de genialiteit van alles denk krijg ik tranen in m’n ogen.
Opeens bedenk ik me dat ik nog wierookstokjes in m’n tas heb zitten. Er is toch bijna niemand meer hier in de late namiddag, dus ik plant wat stokjes voor ons neer in de grond. We steken een jointje op en genieten van elk moment op deze prachtige dag. Ik heb m’n mp3speler ook bij me en kleine onversterkte boxjes. Tijd voor wat Jefferson Airplane, en ik zet Surrealistic Pillow op. Tja, je bent een hippie of je bent het niet, en een goeie hippie heeft natuurlijk alles bij zich
. De muziek en teksten zijn geniaal en al smokend drijf ik weg op de muziek en de visuals. 
Het zand voor me wordt opeens zwart. De heideplantjes krijgen een fel oranje uiterlijk door het licht van de zon. Ik zit in een buitenaards landschap. Ik kijk naar de rook die zich langzaam voortbeweegt door het kalme briesje. Elke seconde verandert het kleurenspectrum door zon die steeds meer achter de boomrand aan het zakken is. Ik kan hier wel uren naar kijken, maar na een uurtje begint het toch een beetje fris te worden en we besluiten om maar eens richting onze fietsen te lopen.
We lopen verder en als we achterkom kijken zien we een roze gloed over de lucht en de bomen in de verte hangen. Picture yourself in a boat on a river, with tangerine trees and marmelade skies
. Er vliegen wat grote vogels over die verdacht veel op flamingos lijken. 
Op de verdere terugweg door het bos wordt het steeds donkerder. Voor ons zien we nog wel de gloed van de zon door de bomen schijnen wat de meest prachtige visuals oplevert. Diepe kleuren oranje en rood verlichten de openingen tussen de bomen met een mooi vol licht.
We komen tenslotte bij het ven waar we in het begin van de trip ook zijn geweest. Er heerst nu een compleet andere sfeer. Het is windstil en de laatste zonnestralen prikken door de bomen. De weerspiegeling van de bomen en de lucht in het water levert prachtige plaatjes op. Het doet me op de een of andere manier denken aan de lucht en bomen uit de Lion King, die tekenfilm.
Back home
De zon is nu helemaal onder en we zijn weer thuis. Het is half 8, maar we hebben nog geen honger. We besluiten om eerst even een film te kijken. Het werden er uiteindelijk 2.
De eerste film was Baraka. Een soort ongesproken documentaire met prachtige beelden uit de natuur en cultuur van over de hele wereld. Aanrader, vooral als je aan het trippen bent.
De tweede film die we gekeken hebben was Across the Universe. Een prachtige musical/film over een groepje twintigers met liedjes van de Beatles en enkele zeer psychedelische scenes. Aanrader voor alle hippies
Rond 11 uur hebben we gegeten. Ik had nog 2 borden nasi staan om op te warmen, wat me heel goed smaakte na zo’n lange intensieve dag. De visuals zijn nog steeds aanwezig, zei het in iets lichtere mate. Het bord nasi is leuk om mee te spelen omdat er zoveel verschillende kleuren inzitten
.Onder begeleiding van The Doors spelen we tenslotte een potje schaak. Dit is de eerste keer dat we trippend spelen, en het is een leuke aparte ervaring. Van tevoren speculeren we wat een spannende pot het kan worden, of juist niet natuurlijk. Het was in ieder geval geen snelle pot, al was het alleen maar omdat we meer dan de helft van de tijd weg aan het trippen waren op het schaakbord en de stukken ipv. zetten aan het bedenken. Het is trouwens best leuk spelen als de stukken je allemaal aankijken
.Ook zetten we steeds voorwerpen op plaatsen waar ze niet thuishoren zoals gekleurde glazen, een pepermolen, een plant, een poster die we random op de tafel of op een bank zetten. Waarom wisten we niet, maar het gaf leuke visuele effecten.
Rond 2 uur zijn we onder de klanken van The Mystery of the Yeti op bed gaan liggen. Eerst nog even wachten tot de gedachtenstroom in m’n hoofd een beetje was afgezwakt om vervolgens in een diepe slaap te vallen.
Ik hoop dat het een beetje een interessant verhaal was. Ik heb iig veel geleerd in deze trip en ben zeer dankbaar dat ik dit mee mocht maken. Bedankt voor het lezen, aan/opmerkingen zijn altijd welkom.
Henkfloyd.
