Ik heb dit report ook al op een ander forum gepost maar ik dacht dat mensen hier het misschien ook leuk of informatief zouden vinden. Veel leesplezier toegewenst.
Wat: 2 maya's
Wie: Ik en B
Waar: Op de veluwe
Weer: Grauw en regenachtig
Deze trip stond al een maand geplanned. We zouden met z'n drieën gaan trippen op de veluwe en er een stevige trip van maken, dat is uiteindelijk ook gelukt. . . Op het laatste moment toen B z'n twee zegels al in zijn mond had belde onze derde man af omdat hij ziek was geworden van de mosselen die hij de dag daarvoor gegeten had. Toen ik dit nieuws hoorde nam ik ook mijn zegels in en besloten we te verkassen richting de hei.
Gedurende deze fietstocht werd het voor mij steeds vermoeiender om te blijven bewegen en dus besloten we om 'even' pauze te houden. Het zou niet lang mogen duren want een andere vriend zou als nuchtere tripsitter fungeren. We hebben uiteindelijk ongeveer een uur op die plek gezeten waarna mijn trip goed begonnen was. Ik zat onder een boom te schuilen voor de regen toen er iets moois gebeurde, ik voelde mezelf uit m'n lichaam zweven. Ik zat ineens in een veel diepere tripmodus en ik voelde m'n geest boven m'n lichaam hangen, er waren energievelden als ik m'n handen probeerde tegen elkaar te drukken. Ik weet nog dat mijn 'geest' een groen energieveld had. Dit was een van de leukste ervaringen op LSD ooit, echt supertof!
Helaas zou de rest van de trip zachtjes uitgedrukt niet leuk zijn... B vond dat we op weg moesten gaan om M (de nuchtere tripsitter) te zoeken. Op dat moment begon het minder lekker te gaan, ik tripte zo enorm hard dat ik nauwelijks goed kon zien en ik wilde niet fietsen. Na enig oponthoud besloot ik toch maar mee te gaan om te zoeken. De visuals werden voor mij steeds donkerder en grauwer. Ik werd superparanoïde toen we langs een autoweg fietsten. Ik dacht de hele tijd dat ik bekenden tegenkwam en dat m'n moeder langskwam in haar auto. Iets later zag ik de o zo bekende ambulances arriveren. Het duurde dan ook niet lang tot ik weer een pad richting het bos inschoot omdat ik wilde vluchten van alle mensen die hier waren. Op dit moment was ik zo enorm bang dat ik echt hulp wilde hebben, vanuit pure angst begon ik over te geven en te zweten alsof ik een marathon aan het lopen was. Na enige overreding van B gingen we verder op zoek naar M.
Toen we aangekomen waren bij een landkaart ergens op de veluwe (we hadden geen idee waar we waren) was ik ondertussen zo bang dat we besloten om naar B zijn huis te gaan. Het enige probleem was dat zijn huis op ongeveer 40 minuten fietsen afstand lag. Na met veel moeite uitgevogeld te hebben hoe we naar zijn huis moesten fietsen gingen we op weg. Ik genoot zowaar heel eventjes van de hoge snelheid die we bereikten en de wind die langs me heen vloog toen we een heuvel affietsten maar dit sloeg snel weer om in de angstige en paranoide status die daarvoor de trip gedomineerd had.
Toen we eenmaal van de veluwe afwaren heb ik twee compleet willekeurige mensen aangesproken of ze mij alsjeblieft konden helpen. (hoe wist ik zelf ook niet) Helaas had ik niet zo goed gezien dat ik twee complete aso's aansprak, ze vonden het erg grappig maar veel hulp heb ik niet aan ze gehad :P Later wilde ik zo graag hulp hebben dat ik zelfs heb overwogen om mezelf voor een auto te gooien zodat er hulp zou komen... Verder heb ik nog wel wat willekeurige mensen aangesproken maar het meeste van de fietstocht is vrijwel zwart voor me. Ik weet nog wel dat ik alle namen van mensen die me na staan heb opgenoemd.
Toen we dichter bij B z'n huis kwamen bleek dat er een grote rommelmarkt in een dorp voor Arnhem was. Dus nadat ik ergens op een rotonde vlakbij die rommelmarkt nog eens overgegeven had besloten we er maar omheen te fietsen aangezien we beide die drukte niet konden verwerken. Ik deed wat muziek in, metallica. Ik had deze muziek niet logisch uitgekozen, ik had gewoon op het playknopje van m'n ipod gedrukt... De muziek was heerlijk, ik kreeg er weer moed van om door te gaan. Maar helaas, niets kwam zonder prijs. Als ik m'n oordopjes indeed voelde m'n hoofd alsof het uit elkaar ging knallen. Na 20 seconden luisteren ofzo moest ik de oordopjes telkens even uitdoen omdat ik anders te veel pijn had.
Toen we eindelijk bij B z'n huis waren aangekomen was ik zo opgelucht dat ik gelijk niet meer bad ging. Ik genoot van de regen, heb gerold over de grond in het gras en kreeg een vage narcistische bui voor ongeveer tien minuten.
Ook kwam ik er achter dat ik niet in m'n broek had gescheten. (ik wist vrijwel zeker dat ik dat wel had gedaan
) Ik heb deze trip vaak gedacht dat ik het niet zou overleven (geen idee waarom maargoed)
Al met al de meest heftige en angstige LSD ervaring die ik ooit heb gehad. Ik heb in de natrip non stop zitten lachen met een glimlach op m'n gezicht, gewoon omdat ik het overleefd heb en niet gek ben geworden.
Wat: 2 maya's
Wie: Ik en B
Waar: Op de veluwe
Weer: Grauw en regenachtig
Deze trip stond al een maand geplanned. We zouden met z'n drieën gaan trippen op de veluwe en er een stevige trip van maken, dat is uiteindelijk ook gelukt. . . Op het laatste moment toen B z'n twee zegels al in zijn mond had belde onze derde man af omdat hij ziek was geworden van de mosselen die hij de dag daarvoor gegeten had. Toen ik dit nieuws hoorde nam ik ook mijn zegels in en besloten we te verkassen richting de hei.
Gedurende deze fietstocht werd het voor mij steeds vermoeiender om te blijven bewegen en dus besloten we om 'even' pauze te houden. Het zou niet lang mogen duren want een andere vriend zou als nuchtere tripsitter fungeren. We hebben uiteindelijk ongeveer een uur op die plek gezeten waarna mijn trip goed begonnen was. Ik zat onder een boom te schuilen voor de regen toen er iets moois gebeurde, ik voelde mezelf uit m'n lichaam zweven. Ik zat ineens in een veel diepere tripmodus en ik voelde m'n geest boven m'n lichaam hangen, er waren energievelden als ik m'n handen probeerde tegen elkaar te drukken. Ik weet nog dat mijn 'geest' een groen energieveld had. Dit was een van de leukste ervaringen op LSD ooit, echt supertof!
Helaas zou de rest van de trip zachtjes uitgedrukt niet leuk zijn... B vond dat we op weg moesten gaan om M (de nuchtere tripsitter) te zoeken. Op dat moment begon het minder lekker te gaan, ik tripte zo enorm hard dat ik nauwelijks goed kon zien en ik wilde niet fietsen. Na enig oponthoud besloot ik toch maar mee te gaan om te zoeken. De visuals werden voor mij steeds donkerder en grauwer. Ik werd superparanoïde toen we langs een autoweg fietsten. Ik dacht de hele tijd dat ik bekenden tegenkwam en dat m'n moeder langskwam in haar auto. Iets later zag ik de o zo bekende ambulances arriveren. Het duurde dan ook niet lang tot ik weer een pad richting het bos inschoot omdat ik wilde vluchten van alle mensen die hier waren. Op dit moment was ik zo enorm bang dat ik echt hulp wilde hebben, vanuit pure angst begon ik over te geven en te zweten alsof ik een marathon aan het lopen was. Na enige overreding van B gingen we verder op zoek naar M.
Toen we aangekomen waren bij een landkaart ergens op de veluwe (we hadden geen idee waar we waren) was ik ondertussen zo bang dat we besloten om naar B zijn huis te gaan. Het enige probleem was dat zijn huis op ongeveer 40 minuten fietsen afstand lag. Na met veel moeite uitgevogeld te hebben hoe we naar zijn huis moesten fietsen gingen we op weg. Ik genoot zowaar heel eventjes van de hoge snelheid die we bereikten en de wind die langs me heen vloog toen we een heuvel affietsten maar dit sloeg snel weer om in de angstige en paranoide status die daarvoor de trip gedomineerd had.
Toen we eenmaal van de veluwe afwaren heb ik twee compleet willekeurige mensen aangesproken of ze mij alsjeblieft konden helpen. (hoe wist ik zelf ook niet) Helaas had ik niet zo goed gezien dat ik twee complete aso's aansprak, ze vonden het erg grappig maar veel hulp heb ik niet aan ze gehad :P Later wilde ik zo graag hulp hebben dat ik zelfs heb overwogen om mezelf voor een auto te gooien zodat er hulp zou komen... Verder heb ik nog wel wat willekeurige mensen aangesproken maar het meeste van de fietstocht is vrijwel zwart voor me. Ik weet nog wel dat ik alle namen van mensen die me na staan heb opgenoemd.
Toen we dichter bij B z'n huis kwamen bleek dat er een grote rommelmarkt in een dorp voor Arnhem was. Dus nadat ik ergens op een rotonde vlakbij die rommelmarkt nog eens overgegeven had besloten we er maar omheen te fietsen aangezien we beide die drukte niet konden verwerken. Ik deed wat muziek in, metallica. Ik had deze muziek niet logisch uitgekozen, ik had gewoon op het playknopje van m'n ipod gedrukt... De muziek was heerlijk, ik kreeg er weer moed van om door te gaan. Maar helaas, niets kwam zonder prijs. Als ik m'n oordopjes indeed voelde m'n hoofd alsof het uit elkaar ging knallen. Na 20 seconden luisteren ofzo moest ik de oordopjes telkens even uitdoen omdat ik anders te veel pijn had.
Toen we eindelijk bij B z'n huis waren aangekomen was ik zo opgelucht dat ik gelijk niet meer bad ging. Ik genoot van de regen, heb gerold over de grond in het gras en kreeg een vage narcistische bui voor ongeveer tien minuten.
Ook kwam ik er achter dat ik niet in m'n broek had gescheten. (ik wist vrijwel zeker dat ik dat wel had gedaan
) Ik heb deze trip vaak gedacht dat ik het niet zou overleven (geen idee waarom maargoed)Al met al de meest heftige en angstige LSD ervaring die ik ooit heb gehad. Ik heb in de natrip non stop zitten lachen met een glimlach op m'n gezicht, gewoon omdat ik het overleefd heb en niet gek ben geworden.
