Zaterdag 25 september 2010
Omdat een vriendin (K) jarig is in augustus en in ik oktober en zij een anti kraak boerderij bewoond hadden we het plan om een klein feestje te bouwen op haar erf. Met alleen maar mensen die ook trippen en die wij lief vinden.
Ik ging de vrijdag ervoor de auto van mijn moeder halen (vriendin woont nogal afgelegen) en mijn pas verworven lief ging met me mee. Hij (P) was nogal afstandelijk, helemaal niet zoals hij de weken ervoor is geweest en dat trof me. Ik had al twijfels over 'ons' en nu rezen die nog iets meer. Toen hij de volgende ochtend half in paniek raakte omdat ik geen plan had (schijnbaar moet je een plan hebben om de dag door te komen bij hem) heb ik hem gezegd dat hij beter niet mee kon gaan want anders zou hij waarschijnlijk niet op zijn plek zijn.
Hij is altijd van het nette, alles heel strak gepland en tja, moet eerlijk zeggen, als er iets niet in mijn leven is dan is het wel een planning.
Na vlug boodschappen doen bij de Albert Heijn (tripvoedsel zoals meloen enzo) want ik weet dat K niet zo veel geld heeft dus heb ik veel drinken en eten gekocht, heb ik P afgezet op het station.
Als ik om 14.15 op plaats van bestemming aan kom is haar vriend (S) al aanwezig en we wisselen informatie, kusjes en knuffels uit. K merkt op dat er nog even snel boodschappen gedaan moeten worden voor het avondeten voor we haar oude gesloopte stacaravan aan de geplande vlammen gaan voeren.
Als we terug komen merk ik op dat we eigenlijk alles zonder planning perfect geregeld hebben. R komt met geluid op zijn oude tekno pc, ik heb eten en drinken, K de locatie en genoeg hout voor een flink vuur en onderweg werd ik door iemand (D) gebeld of ik nog een goed feestje wist. Iemand die me na aan het hart lag en met wie ik nog nooit getript heb (dat zat deze zomer nog in de planning) dus zelfs zonder planning kwam alles perfect bij elkaar.
Terwijl we met een andere verdwaalde vriend in de woonkamer aan het soebatten waren over geldzaken als schuldsanering hoorden we echt een enorm gebrul vanaf de andere kant van het huis en geronk van twee machines. Nog steeds kibbelend over geld liepen we via de achterdeur tegen een 'allercharmantst' heren duo op dat met zwaar materieel een stacaravan het erf op wilde rijden ware het niet dat het logge gevaarte de bocht niet kon maken. En passant was hierdoor de brievenbus, op het hoekje van het maisveld, precies in de binnenbocht, onverwachts verplicht met vervroegd pensioen gestuurd, maar dat mocht onze pret niet drukken.
Geheel nuchter en verbaasd waren wij getuige hoe twee enorme Caterpillar voorladers de oprit en het erf tot een onherkenbare smurriebrij omwoelden in een poging de stacaravan op de beoogde plaats te frommelen. Stacaravans zijn niet gemaakt om te rijden en, zo bleek na veel heen en weer geschreeuw, dat wat ooit een wiel was geweest nu diepe voren in de oprit had getrokken en zelfs niet meer als rond beschouwd mocht worden. De mannen lieten de caravan voor wat hij was en reden de onherkenbare oprit af. Ik wist niet zo goed of D hier wel met zijn auto langs ging komen, het leek wel een modderweg in India tijdens de moesson. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik met een bats de ergste voren te egaliseren en in te schatten of er een Volkswagen Golf overheen kon, met af en toe een blik op de stacaravan werpend die daar zo maar heel onrealistisch neer gekwakt was.
Het avond eten werd gefixed, kip met Mie en rotzooi (smaakte echt heerlijk) en onderwijl stookten we het vuur op. R werd opgehaald van het station en begon zijn spullen te installeren. Ik kreeg een sms van P, dat hij het fijn vond om bij zijn familie te zijn en ik, die nog steeds twijfels had, sms'te behoorlijk fel terug dat het maar goed was dat hij er niet was want er was niet echt een planning behalve fik stoken, joints draaien en slap lullen. Niet echt vriendelijk voor mijn doen.
Na een poosje was daar ook D aangekomen die een vriend had meegenomen omdat hij niet wist waarin hij verzeild zou raken, genoeg zielen voor de vreugd dus.
De muziek was ondertussen fijn op gang en na wat afstellen en tweaken konden we goed gaan genieten van tekno setjes. Toen R zijn kip met rotzooi op had besloten we gezamenlijk 60 mics te nuttigen van de acid die ik bij me had.
D nam er later ook nog wat MDMA bij, een idee wat mij wel beviel (achter af misschien niet een goed idee, maar hoppa, het zat er al in ). Ik stond in de keuken toen de MDMA begon te werken en ik liep met een grijnslach naar buiten om dat te melden. D merkte ook al wat. Hij had het weekend ervoor een hele heftige ayahuasca ceremonie gedaan dus sowieso klapte de MDMA veel heftiger in bij hem dan bij mij.
Genietend van het vuur merkte ik ook al wat visuals en K vertelde een anekdote van toen ze nog maar net tripte. Ze was op een feestje en vertelde iedereen dat ze LSD op had en iemand vroeg wat dat nou was. Ze zei dat ze veel kleuren zag en iemand wees naar een witte muur met de vraag welke kleur die had en zijn antwoordde: "Welke niet?"
Toch mocht het van mij nog wel iets harder en ik pakte van een andere batch nog eens 60 mics, LSD waarvan ik zeker wist dat die visueel was.
Vanaf hier is het allemaal een beetje een blurry, tijd was sowieso al een vaag begrip geworden. Ik check nooit zo vaak mijn tijd en trippend kan ik nooit zo goed met allerlei dingen zoals computer of telefoon omgaan dus die had ik allang uitgezet. K was in slaap gevallen, iets wat echt niemand stoorde. Ze doet een nieuwe opleiding en het is in haar leven momenteel rennen vliegen en draven dus S lag samen met haar in bed toen ik een keer langs kwam gedwaald en K vroeg of ik dat was. Ze was al een keer wezen plassen en had toen al haar kleren uit getrokken en was weer in bed gekropen en dus dacht ik dat ze gewoon weer moest plassen en ik hield het gordijn dicht zodat ze in alle privacy kon aankleden.
"Nee, kom hier", riep ze, "ik heb iets voor je. Voor ik het weer vergeet."
Ze gaf me een staafvormig, klein pakketje en ik was nogal beduusd. "Voor mij?" Vroeg ik in al mijn trippende onschuld, geheel vergetend dat ik over twee weken jarig was.
"Ja, maak nou maar open", met haar ogen nog half dicht van de slaap. Ik stond te prutsen met het pakketje, trippend kleine cadeautjes open maken is niet zo handig, ik heb dan echt de motoriek van een patatbakje. Gniffelend maakte K de opmerking dat ze dat dus ook had en expres gewacht had met geven tot ik hard genoeg zou trippen om er moeite mee te hebben.
Eindelijk had ik het open en in het half donker wist ik echt niet wat het was. Ik liep naar de lamp en ineens zag ik het! Het was een sjiek sigaretten pijpje, zoals de kokette dames in van die oude Franse films altijd hadden! Eerlijk gezegd was ik helemaal vergeten dat ik ooit tegen haar gezegd had dat ik zo roken wel sjiek vond en zij had helemaal in Limburg ooit aan me gedacht!
Meteen stak ik een sigaret op maar trippend roken is echt vies dus dat duurde niet lang. Hij was ook telescopisch uitschuifbaar en met de motoriek van een patatbakje helemaal niet handig maar toch voelde ik me zo fijn met het ding. Gewoon omdat het van haar was was voor mij genoeg om me er zeer content mee te voelen.
K is de enige echte vriendin die ik heb, die me snapt en me door en door kent dus woorden schieten hier voor mijn gevoel te kort.
Al staande aan haar bed (zelf gebouwd en nogal hoog) heb ik toen de beslissing genomen om nog een keer zegels te nemen. Ik heb me waarschijnlijk vergist in pakketje want achteraf heb ik de 80 mics gepakt, wat niet echt de bedoeling was. 2x 30 mics of 2x 80 mics maakt nogal verschil. R kwam ook nog even aan het bed staan en uiteindelijk na een schaterlachbui om een paar duimboeien waar hij achteloos mee aan het spelen ging (vers gekocht speeltje van K) ging ik weer naar buiten omdat we nu het feestje min of meer aan het verplaatsen waren naar de bedstee, iets wat niet helemaal de bedoeling was.
Ik ging in de schuur nog wat hout halen na een lijn keta en ineens bedacht ik me dat de LSD er compleet met me vandoor ging. Uit de struiken kwam duivel kopjes en overal waar ik keek zag ik alles 5x dubbel (ook wel door de keta ). Vlug ging ik terug naar het vuur en ik vleide me tegen D aan. Een grote jongen die me met zijn nieuwe kapsel nou eens moest vertellen waarom hij zijn lange haar eraf had geschoren. Ik probeerde het gesprek op gang te houden zodat het gevoel dat het mis zou gaan weg zou gaan of in ieder geval niet zo aanwezig.
Gedachten buitelden over elkaar heen en soms had ik pieken van ontzettend warme gevoelens en stak het me hoe alles perfect op zijn plaats was zoals ik eerder vermeldde over het eten en de muziek. Geheel zonder planning was iedereen op de juiste plaats met de juiste materialen. Het universum voelde als een draaiende massa die alles perfect had getimed. Om dan weer plaats te maken voor duistere gevoelens, ego wat in de weg zat en ik die mezelf constant tot de orde moest roepen en de duiveltjes in de struiken moest negeren.
LSD visuals worden sterker als je niet met je ogen knippert en als ik niet knipperde waren de duiveltjes eerst rode puntjes, die steeds groter wordend, grote gloeiende ogen in hele enge schedels hadden steeds groter en groter, net als die voorkant van Thunderdome 4 CD en als ik dan nog niet knipperde veranderden ze in schapenschedels met licht gevende ogen en vlijmscherpe tanden die helemaal vanuit de boomkruinen naar me toe bogen en me gevoelens en gedachten gaven alsof ik het volgende slachtoffer zou worden in mijn eigen goedkope slasher movie.
Ik zat dus als een gek te knipperen als ik zo'n piek had en ik had niet door dat dat de ergste mindfuck was die ik ooit gehad heb op LSD. D naast me merkte wel dat er iets was, maar hey, ik met mijn grote muil zou het vast wel zeggen als het niet meer leuk was.
Zo hebben we een aardige tijd naast elkaar gezeten, ik al knipperend en hij vertellend over zijn huis wat leek op een spekblokje en zijn grote passie; smeden.
K was weer uit bed en met een plastic kom op haar hoofd verklaarde dat ze resurrected was (de kom was de plastic binnenkant van een nieuwe pan, maar het leek een perfecte aureool )en ik was blij dat ze er weer bij was. Ik ging nog echt veel te hard naar mijn zin en ik probeerde een verklaring te vinden voor de snelheid en de chaotische helderheid waarmee ik tripte.
Ik checkte de seal met acid en al gauw zag ik dus dat ik geen 60 mics op had, de laatste keer, maar 160.... Een beetje in paniek aan het raken heb ik K naar haar voorraad oxazepam gevraagd waarvan ik er gelukkig een paar mocht hebben. Staande bij het vuur en de duiveltjes negerend heb ik nog veel gelachen en ook verwarrende dingen gezien. Zo werd het voor mij helemaal duidelijk dat de jongen met wie ik samen was niet de persoon was met wie ik samen wilde zijn. Ik ben op zoek naar iemand die net zo gek is als de mensen met wie ik samen was. Net zo chaotisch en net zo spontaan en lief. Iemand die me een beetje terecht kan wijzen. Iemand bij wie ik me veilig voel en met wie ik belachelijke dingen kan delen. Dat was nu niet zo en mede dankzij de fout met de zegels zag ik in dat ik dat wel netjes moest vertellen.
Zittend bij het vuur was de maan in al zijn glorie echt te belachelijk mooi. Soms was het heel mistig en werd de omgeving spookachtig en gooiden we nog meer hout op het vuur. Soms gooiden we iets op het vuur wat eruit zag als hout maar het echt niet was en dan smolt de ton (voor mij dan) in honderdduizend fractals om even later weer in stukjes opgebouwd te worden. De maan was ook een gefractaliseerde bol van spookachtig licht en de struiken vervormden en draaien dat het een lieve lust was. Ik bedacht me grimmig dat de duiveltjes een gratis ritje merry go round hadden die nacht. Onophoudelijk zag ik dan weer de voor en dan weer de achterkant van de struiken.
K heeft een witte geit en hij was vers gewassen en helemaal niet naar geit aan het ruiken, dus was het die avond even een aaibare geit, en we hadden de grootste schik met het dier. Hij kwam onder je benen liggen, alsof hij een hondje was of ging bokkend ruzie maken met de stoel, waar hij natuurlijk van won. Een stoel heeft geen horens. Logisch.
Een geit is een soort van passief creatief vermaak wat naar jou toe komt in plaats van dat je er iets voor moet doen. Let alleen wel op lintjes, veters, keycords, zippers van ritssluitingen en andere uitstekende dingen aan je kleding, voor je het weet kun je je keycord achter uit de strot van het beest trekken en ja, daar wint je keycord geen schoonheids prijzen mee.
Een geit komt alleen met 1 klein extraatje, het zijn herkauwers. Dus telkens als je geit even wou aaien, of als hij zelf nieuwsgierig zijn neus bij de jouwe bracht dan zei hij “huf”, en boerde hij heel charmant zijn eten van drie kwartier geleden nog een keer op. Af en toe produceerde het dier geluiden alsof er een volwassen kerel onder je stoel lag te rochelen.
Hij was ook meteen aanleiding om de legende van de Bokkenrijders op te halen en daar waar nodig met de nodige onzin aan te vullen. Iets wat S en R beide erg goed kunnen.
Einde van de avond had het dier wel zijn billen verbrandt aan de ton en leek hij meer op een oorlogsslachtoffer, vol met zwarte vegen en weggeschroeide plukken haar.
Toen de oxazepam begon te werken en ik een beetje wattig in mijn hoofd werd, iets wat ik enorm verwelkomde, was de geit dankbaar onderwerp van gesprek en vermaak.
De dageraad was er ook ineens. Soms zie je de dag beginnen maar deze keer was het gewoon in een keer licht aan het worden. De caravan was bijna opgestookt en K leidde me steeds af van mijn eigen gedachten door verhaaltjes te vertellen.
Eentje ging over Lowlands. Ze was ooit hard aan het trippen op Lowlands met vrienden toen er iemand naar hun toe kwam of hij niet kon krijgen wat zij op hadden. Prima, een microdot erin geschoven en verder trippen. Toen een paar uur verder de jongen die iets van ze gekocht had vroeg wat voor vette pillen dat waren en hij tot de ontdekking kwam wat hij genomen had raakte hij compleet stressed out en in paniek. Klootzakken als het waren hebben ze hem wijs gemaakt dat het over ging met heroïne en hij ging dus het hele festivalterrein af zoekend naar heroïne. Over een mindfuck gesproken.... (overigens niet mijn verhaal dus geen commentaar, het was genoeg om mijn aandacht af te leiden van de gehoornde beestjes in de struiken).
Langzaam aan werd het steeds lichter en de vriend van D (die alleen MDMA op had en er totaal niet tussen paste en daarom was gaan slapen op de matras) werd wakker, stond op en zei: "Oké, kotsen, waar?" We wezen hem op de hekje bij de maïs, en ook hij was weer redelijk normaal na een paar keer kotsen en een slokje water.
We prezen hem om zijn doelgerichtheid (hij wilde iets, wist dat goed te verwoorden, met een handige tijdslimiet) en ik zei dat ik nog een meloen had mee genomen die nu wel van pas kwam. In de keuken was ik die aan het slachten toen ik ineens in janken uitbarstte. K kwam bij me en zei dat ik wel een beetje voor op schema liep (normaal jank ik thuis pas als ik LSD op heb) en daarmee maakte ze me weer aan het lachen. Waarschijnlijk was het van opluchting dat het allemaal weer op zijn pootjes terecht aan het komen was na een stomme fout. En sowieso, na een goede fijne trip moet ik altijd huilen, ik ben een jankerd.
Zo hebben we de middag een beetje door gebracht en toen ik zeker was dat de LSD helemaal uitgewerkt was en ik geen visuals meer had, heb ik afscheid van iedereen genomen en ben ik R naar het station wezen brengen om me daarna in het praktisch niet bestaande verkeer te voegen.
Ik was nu alleen maar moe en onderweg heb ik genoten van de zon, de reeds verkleurende bomen, en de wolken in mooie formaties.
We hebben werkelijk waar geen druppel regen gehad, in tegenstelling tot wat ik hoorde vertellen op Ruigoord met plensbuien. Af en toe was er een wolkenloze hemel 's nachts en hebben we sterren gekeken en nieuwe namen verzonnen voor oeroude stelsels. Het steelpannetje kreeg ineens een pollepel toen er een vliegtuig doorheen vloog en Orion, die nog maar net te zien was in het Zuiden, heeft nieuwe avonturen gekregen van ons.
Al met al was het een overdonderende trip die ik qua hoeveelheid niet gauw zou overdoen. Volgende keer stop ik de dosissen in verschillende kleuren zakjes, want een stomme fout zoals deze wil ik niet nog een keer mee maken...
Thuis gekomen en heerlijk gedoucht, nog heerlijk gehuild (wel ja, nog een keer, maar nu uit volle borst) en een serie gekeken, hoewel die nu niet echt betekenis had ofzo. Alsof de personen allemaal afgevlakt waren, dus die heb ik uit gezet en ben in bed gekropen.
Normaal wil ik altijd nog wel door feesten of nog langer wakker blijven maar dit keer was ik op, ik had echt mijn best moeten doen om niet mezelf over te geven aan de angst maar er tegen te blijven vechten en mezelf steeds voor te blijven houden dat het allemaal in mijn eigen koppie zat en dat als de piek voorbij zou zijn ik er wel weer van kon genieten.
Nog voor mijn hoofd het kussen raakte was ik al vast in slaap.
Omdat een vriendin (K) jarig is in augustus en in ik oktober en zij een anti kraak boerderij bewoond hadden we het plan om een klein feestje te bouwen op haar erf. Met alleen maar mensen die ook trippen en die wij lief vinden.
Ik ging de vrijdag ervoor de auto van mijn moeder halen (vriendin woont nogal afgelegen) en mijn pas verworven lief ging met me mee. Hij (P) was nogal afstandelijk, helemaal niet zoals hij de weken ervoor is geweest en dat trof me. Ik had al twijfels over 'ons' en nu rezen die nog iets meer. Toen hij de volgende ochtend half in paniek raakte omdat ik geen plan had (schijnbaar moet je een plan hebben om de dag door te komen bij hem) heb ik hem gezegd dat hij beter niet mee kon gaan want anders zou hij waarschijnlijk niet op zijn plek zijn.
Hij is altijd van het nette, alles heel strak gepland en tja, moet eerlijk zeggen, als er iets niet in mijn leven is dan is het wel een planning.
Na vlug boodschappen doen bij de Albert Heijn (tripvoedsel zoals meloen enzo) want ik weet dat K niet zo veel geld heeft dus heb ik veel drinken en eten gekocht, heb ik P afgezet op het station.
Als ik om 14.15 op plaats van bestemming aan kom is haar vriend (S) al aanwezig en we wisselen informatie, kusjes en knuffels uit. K merkt op dat er nog even snel boodschappen gedaan moeten worden voor het avondeten voor we haar oude gesloopte stacaravan aan de geplande vlammen gaan voeren.
Als we terug komen merk ik op dat we eigenlijk alles zonder planning perfect geregeld hebben. R komt met geluid op zijn oude tekno pc, ik heb eten en drinken, K de locatie en genoeg hout voor een flink vuur en onderweg werd ik door iemand (D) gebeld of ik nog een goed feestje wist. Iemand die me na aan het hart lag en met wie ik nog nooit getript heb (dat zat deze zomer nog in de planning) dus zelfs zonder planning kwam alles perfect bij elkaar.
Terwijl we met een andere verdwaalde vriend in de woonkamer aan het soebatten waren over geldzaken als schuldsanering hoorden we echt een enorm gebrul vanaf de andere kant van het huis en geronk van twee machines. Nog steeds kibbelend over geld liepen we via de achterdeur tegen een 'allercharmantst' heren duo op dat met zwaar materieel een stacaravan het erf op wilde rijden ware het niet dat het logge gevaarte de bocht niet kon maken. En passant was hierdoor de brievenbus, op het hoekje van het maisveld, precies in de binnenbocht, onverwachts verplicht met vervroegd pensioen gestuurd, maar dat mocht onze pret niet drukken.
Geheel nuchter en verbaasd waren wij getuige hoe twee enorme Caterpillar voorladers de oprit en het erf tot een onherkenbare smurriebrij omwoelden in een poging de stacaravan op de beoogde plaats te frommelen. Stacaravans zijn niet gemaakt om te rijden en, zo bleek na veel heen en weer geschreeuw, dat wat ooit een wiel was geweest nu diepe voren in de oprit had getrokken en zelfs niet meer als rond beschouwd mocht worden. De mannen lieten de caravan voor wat hij was en reden de onherkenbare oprit af. Ik wist niet zo goed of D hier wel met zijn auto langs ging komen, het leek wel een modderweg in India tijdens de moesson. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik met een bats de ergste voren te egaliseren en in te schatten of er een Volkswagen Golf overheen kon, met af en toe een blik op de stacaravan werpend die daar zo maar heel onrealistisch neer gekwakt was.
Het avond eten werd gefixed, kip met Mie en rotzooi (smaakte echt heerlijk) en onderwijl stookten we het vuur op. R werd opgehaald van het station en begon zijn spullen te installeren. Ik kreeg een sms van P, dat hij het fijn vond om bij zijn familie te zijn en ik, die nog steeds twijfels had, sms'te behoorlijk fel terug dat het maar goed was dat hij er niet was want er was niet echt een planning behalve fik stoken, joints draaien en slap lullen. Niet echt vriendelijk voor mijn doen.
Na een poosje was daar ook D aangekomen die een vriend had meegenomen omdat hij niet wist waarin hij verzeild zou raken, genoeg zielen voor de vreugd dus.
De muziek was ondertussen fijn op gang en na wat afstellen en tweaken konden we goed gaan genieten van tekno setjes. Toen R zijn kip met rotzooi op had besloten we gezamenlijk 60 mics te nuttigen van de acid die ik bij me had.
D nam er later ook nog wat MDMA bij, een idee wat mij wel beviel (achter af misschien niet een goed idee, maar hoppa, het zat er al in ). Ik stond in de keuken toen de MDMA begon te werken en ik liep met een grijnslach naar buiten om dat te melden. D merkte ook al wat. Hij had het weekend ervoor een hele heftige ayahuasca ceremonie gedaan dus sowieso klapte de MDMA veel heftiger in bij hem dan bij mij.
Genietend van het vuur merkte ik ook al wat visuals en K vertelde een anekdote van toen ze nog maar net tripte. Ze was op een feestje en vertelde iedereen dat ze LSD op had en iemand vroeg wat dat nou was. Ze zei dat ze veel kleuren zag en iemand wees naar een witte muur met de vraag welke kleur die had en zijn antwoordde: "Welke niet?"
Toch mocht het van mij nog wel iets harder en ik pakte van een andere batch nog eens 60 mics, LSD waarvan ik zeker wist dat die visueel was.
Vanaf hier is het allemaal een beetje een blurry, tijd was sowieso al een vaag begrip geworden. Ik check nooit zo vaak mijn tijd en trippend kan ik nooit zo goed met allerlei dingen zoals computer of telefoon omgaan dus die had ik allang uitgezet. K was in slaap gevallen, iets wat echt niemand stoorde. Ze doet een nieuwe opleiding en het is in haar leven momenteel rennen vliegen en draven dus S lag samen met haar in bed toen ik een keer langs kwam gedwaald en K vroeg of ik dat was. Ze was al een keer wezen plassen en had toen al haar kleren uit getrokken en was weer in bed gekropen en dus dacht ik dat ze gewoon weer moest plassen en ik hield het gordijn dicht zodat ze in alle privacy kon aankleden.
"Nee, kom hier", riep ze, "ik heb iets voor je. Voor ik het weer vergeet."
Ze gaf me een staafvormig, klein pakketje en ik was nogal beduusd. "Voor mij?" Vroeg ik in al mijn trippende onschuld, geheel vergetend dat ik over twee weken jarig was.
"Ja, maak nou maar open", met haar ogen nog half dicht van de slaap. Ik stond te prutsen met het pakketje, trippend kleine cadeautjes open maken is niet zo handig, ik heb dan echt de motoriek van een patatbakje. Gniffelend maakte K de opmerking dat ze dat dus ook had en expres gewacht had met geven tot ik hard genoeg zou trippen om er moeite mee te hebben.
Eindelijk had ik het open en in het half donker wist ik echt niet wat het was. Ik liep naar de lamp en ineens zag ik het! Het was een sjiek sigaretten pijpje, zoals de kokette dames in van die oude Franse films altijd hadden! Eerlijk gezegd was ik helemaal vergeten dat ik ooit tegen haar gezegd had dat ik zo roken wel sjiek vond en zij had helemaal in Limburg ooit aan me gedacht!
Meteen stak ik een sigaret op maar trippend roken is echt vies dus dat duurde niet lang. Hij was ook telescopisch uitschuifbaar en met de motoriek van een patatbakje helemaal niet handig maar toch voelde ik me zo fijn met het ding. Gewoon omdat het van haar was was voor mij genoeg om me er zeer content mee te voelen.
K is de enige echte vriendin die ik heb, die me snapt en me door en door kent dus woorden schieten hier voor mijn gevoel te kort.
Al staande aan haar bed (zelf gebouwd en nogal hoog) heb ik toen de beslissing genomen om nog een keer zegels te nemen. Ik heb me waarschijnlijk vergist in pakketje want achteraf heb ik de 80 mics gepakt, wat niet echt de bedoeling was. 2x 30 mics of 2x 80 mics maakt nogal verschil. R kwam ook nog even aan het bed staan en uiteindelijk na een schaterlachbui om een paar duimboeien waar hij achteloos mee aan het spelen ging (vers gekocht speeltje van K) ging ik weer naar buiten omdat we nu het feestje min of meer aan het verplaatsen waren naar de bedstee, iets wat niet helemaal de bedoeling was.
Ik ging in de schuur nog wat hout halen na een lijn keta en ineens bedacht ik me dat de LSD er compleet met me vandoor ging. Uit de struiken kwam duivel kopjes en overal waar ik keek zag ik alles 5x dubbel (ook wel door de keta ). Vlug ging ik terug naar het vuur en ik vleide me tegen D aan. Een grote jongen die me met zijn nieuwe kapsel nou eens moest vertellen waarom hij zijn lange haar eraf had geschoren. Ik probeerde het gesprek op gang te houden zodat het gevoel dat het mis zou gaan weg zou gaan of in ieder geval niet zo aanwezig.
Gedachten buitelden over elkaar heen en soms had ik pieken van ontzettend warme gevoelens en stak het me hoe alles perfect op zijn plaats was zoals ik eerder vermeldde over het eten en de muziek. Geheel zonder planning was iedereen op de juiste plaats met de juiste materialen. Het universum voelde als een draaiende massa die alles perfect had getimed. Om dan weer plaats te maken voor duistere gevoelens, ego wat in de weg zat en ik die mezelf constant tot de orde moest roepen en de duiveltjes in de struiken moest negeren.
LSD visuals worden sterker als je niet met je ogen knippert en als ik niet knipperde waren de duiveltjes eerst rode puntjes, die steeds groter wordend, grote gloeiende ogen in hele enge schedels hadden steeds groter en groter, net als die voorkant van Thunderdome 4 CD en als ik dan nog niet knipperde veranderden ze in schapenschedels met licht gevende ogen en vlijmscherpe tanden die helemaal vanuit de boomkruinen naar me toe bogen en me gevoelens en gedachten gaven alsof ik het volgende slachtoffer zou worden in mijn eigen goedkope slasher movie.
Ik zat dus als een gek te knipperen als ik zo'n piek had en ik had niet door dat dat de ergste mindfuck was die ik ooit gehad heb op LSD. D naast me merkte wel dat er iets was, maar hey, ik met mijn grote muil zou het vast wel zeggen als het niet meer leuk was.
Zo hebben we een aardige tijd naast elkaar gezeten, ik al knipperend en hij vertellend over zijn huis wat leek op een spekblokje en zijn grote passie; smeden.
K was weer uit bed en met een plastic kom op haar hoofd verklaarde dat ze resurrected was (de kom was de plastic binnenkant van een nieuwe pan, maar het leek een perfecte aureool )en ik was blij dat ze er weer bij was. Ik ging nog echt veel te hard naar mijn zin en ik probeerde een verklaring te vinden voor de snelheid en de chaotische helderheid waarmee ik tripte.
Ik checkte de seal met acid en al gauw zag ik dus dat ik geen 60 mics op had, de laatste keer, maar 160.... Een beetje in paniek aan het raken heb ik K naar haar voorraad oxazepam gevraagd waarvan ik er gelukkig een paar mocht hebben. Staande bij het vuur en de duiveltjes negerend heb ik nog veel gelachen en ook verwarrende dingen gezien. Zo werd het voor mij helemaal duidelijk dat de jongen met wie ik samen was niet de persoon was met wie ik samen wilde zijn. Ik ben op zoek naar iemand die net zo gek is als de mensen met wie ik samen was. Net zo chaotisch en net zo spontaan en lief. Iemand die me een beetje terecht kan wijzen. Iemand bij wie ik me veilig voel en met wie ik belachelijke dingen kan delen. Dat was nu niet zo en mede dankzij de fout met de zegels zag ik in dat ik dat wel netjes moest vertellen.
Zittend bij het vuur was de maan in al zijn glorie echt te belachelijk mooi. Soms was het heel mistig en werd de omgeving spookachtig en gooiden we nog meer hout op het vuur. Soms gooiden we iets op het vuur wat eruit zag als hout maar het echt niet was en dan smolt de ton (voor mij dan) in honderdduizend fractals om even later weer in stukjes opgebouwd te worden. De maan was ook een gefractaliseerde bol van spookachtig licht en de struiken vervormden en draaien dat het een lieve lust was. Ik bedacht me grimmig dat de duiveltjes een gratis ritje merry go round hadden die nacht. Onophoudelijk zag ik dan weer de voor en dan weer de achterkant van de struiken.
K heeft een witte geit en hij was vers gewassen en helemaal niet naar geit aan het ruiken, dus was het die avond even een aaibare geit, en we hadden de grootste schik met het dier. Hij kwam onder je benen liggen, alsof hij een hondje was of ging bokkend ruzie maken met de stoel, waar hij natuurlijk van won. Een stoel heeft geen horens. Logisch.
Een geit is een soort van passief creatief vermaak wat naar jou toe komt in plaats van dat je er iets voor moet doen. Let alleen wel op lintjes, veters, keycords, zippers van ritssluitingen en andere uitstekende dingen aan je kleding, voor je het weet kun je je keycord achter uit de strot van het beest trekken en ja, daar wint je keycord geen schoonheids prijzen mee.
Een geit komt alleen met 1 klein extraatje, het zijn herkauwers. Dus telkens als je geit even wou aaien, of als hij zelf nieuwsgierig zijn neus bij de jouwe bracht dan zei hij “huf”, en boerde hij heel charmant zijn eten van drie kwartier geleden nog een keer op. Af en toe produceerde het dier geluiden alsof er een volwassen kerel onder je stoel lag te rochelen.
Hij was ook meteen aanleiding om de legende van de Bokkenrijders op te halen en daar waar nodig met de nodige onzin aan te vullen. Iets wat S en R beide erg goed kunnen.
Einde van de avond had het dier wel zijn billen verbrandt aan de ton en leek hij meer op een oorlogsslachtoffer, vol met zwarte vegen en weggeschroeide plukken haar.
Toen de oxazepam begon te werken en ik een beetje wattig in mijn hoofd werd, iets wat ik enorm verwelkomde, was de geit dankbaar onderwerp van gesprek en vermaak.
De dageraad was er ook ineens. Soms zie je de dag beginnen maar deze keer was het gewoon in een keer licht aan het worden. De caravan was bijna opgestookt en K leidde me steeds af van mijn eigen gedachten door verhaaltjes te vertellen.
Eentje ging over Lowlands. Ze was ooit hard aan het trippen op Lowlands met vrienden toen er iemand naar hun toe kwam of hij niet kon krijgen wat zij op hadden. Prima, een microdot erin geschoven en verder trippen. Toen een paar uur verder de jongen die iets van ze gekocht had vroeg wat voor vette pillen dat waren en hij tot de ontdekking kwam wat hij genomen had raakte hij compleet stressed out en in paniek. Klootzakken als het waren hebben ze hem wijs gemaakt dat het over ging met heroïne en hij ging dus het hele festivalterrein af zoekend naar heroïne. Over een mindfuck gesproken.... (overigens niet mijn verhaal dus geen commentaar, het was genoeg om mijn aandacht af te leiden van de gehoornde beestjes in de struiken).
Langzaam aan werd het steeds lichter en de vriend van D (die alleen MDMA op had en er totaal niet tussen paste en daarom was gaan slapen op de matras) werd wakker, stond op en zei: "Oké, kotsen, waar?" We wezen hem op de hekje bij de maïs, en ook hij was weer redelijk normaal na een paar keer kotsen en een slokje water.
We prezen hem om zijn doelgerichtheid (hij wilde iets, wist dat goed te verwoorden, met een handige tijdslimiet) en ik zei dat ik nog een meloen had mee genomen die nu wel van pas kwam. In de keuken was ik die aan het slachten toen ik ineens in janken uitbarstte. K kwam bij me en zei dat ik wel een beetje voor op schema liep (normaal jank ik thuis pas als ik LSD op heb) en daarmee maakte ze me weer aan het lachen. Waarschijnlijk was het van opluchting dat het allemaal weer op zijn pootjes terecht aan het komen was na een stomme fout. En sowieso, na een goede fijne trip moet ik altijd huilen, ik ben een jankerd.
Zo hebben we de middag een beetje door gebracht en toen ik zeker was dat de LSD helemaal uitgewerkt was en ik geen visuals meer had, heb ik afscheid van iedereen genomen en ben ik R naar het station wezen brengen om me daarna in het praktisch niet bestaande verkeer te voegen.
Ik was nu alleen maar moe en onderweg heb ik genoten van de zon, de reeds verkleurende bomen, en de wolken in mooie formaties.
We hebben werkelijk waar geen druppel regen gehad, in tegenstelling tot wat ik hoorde vertellen op Ruigoord met plensbuien. Af en toe was er een wolkenloze hemel 's nachts en hebben we sterren gekeken en nieuwe namen verzonnen voor oeroude stelsels. Het steelpannetje kreeg ineens een pollepel toen er een vliegtuig doorheen vloog en Orion, die nog maar net te zien was in het Zuiden, heeft nieuwe avonturen gekregen van ons.
Al met al was het een overdonderende trip die ik qua hoeveelheid niet gauw zou overdoen. Volgende keer stop ik de dosissen in verschillende kleuren zakjes, want een stomme fout zoals deze wil ik niet nog een keer mee maken...
Thuis gekomen en heerlijk gedoucht, nog heerlijk gehuild (wel ja, nog een keer, maar nu uit volle borst) en een serie gekeken, hoewel die nu niet echt betekenis had ofzo. Alsof de personen allemaal afgevlakt waren, dus die heb ik uit gezet en ben in bed gekropen.
Normaal wil ik altijd nog wel door feesten of nog langer wakker blijven maar dit keer was ik op, ik had echt mijn best moeten doen om niet mezelf over te geven aan de angst maar er tegen te blijven vechten en mezelf steeds voor te blijven houden dat het allemaal in mijn eigen koppie zat en dat als de piek voorbij zou zijn ik er wel weer van kon genieten.
Nog voor mijn hoofd het kussen raakte was ik al vast in slaap.
