1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.
  2. Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

    Ontzet Notitie

LSD + psilocybine: in het oog van de storm (of: zo kort als een garnaal)

Discussie in 'Trip reports' gestart door Fenrir, 9 mrt 2019.

Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
  1. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Wie: Fenrir (Man/25/65kg/1m80)
    Wat: 192ug LSD, 36 gram truffels (psilocybe galindoi/MushRocks)
    Waar: Sint Anthonis
    Setting: Het huis van een jeugdvriendin van mijn moeder, waar ik weer eens oppaste op de hoogbejaarde hond en stokoude kat. Een snoezig oud huisje, oubollig ingericht, met een ruim erf.
    Mindset: ik zag al weken uit naar deze trip. Goed, eerst dacht ik hier mescaline te gaan proberen, maar toen mijn broer die weer vergeten was voor me mee te nemen besloot ik maar een mooie dosis LSD en truffels te nemen. Ik voelde me enigszins bezwaard dat ik in andermans huis tripte zonder toestemming of medeweten, maar genoeg op mijn gemak in het huis om er toch voor te gaan.


    I am an object

    Stretched out in seven dimensions

    My extremities terminate in yesterdays, what ifs and has beens

    Covered in three-dimensional velvet cloth

    I cannot be seen

    You must feel me to know my shape



    Elf uur 's ochtends. De tijd is aangebroken: ik leg de zegeltjes op mijn tong, en besluit ze meteen door te spoelen met een slokje water. De truffels zal ik iets later nemen, zodat beide middelen tegelijk op zullen komen. Ik zet de waterkoker alvast aan zodat het water zodadelijk afgekoeld zal zijn voor mijn truffelthee, en ga naar buiten om een sigaretje te roken. Daar besluit ik om de dag te beginnen met het nummer Your Name van Bernache. Deze trip zal, zeker in het begin, erg bepaald worden door de muziek die ik luister. Daarom vermeld ik steeds de soundtrack van het moment.
    Nadat het nummer af is rook ik nog even mijn sigaret op. Daarna zet ik een kopje kamillethee en voeg gemalen truffels en honing toe. Mijn hoop dat gemalen truffels makkelijk weg te werken zijn wordt meteen stukgeslagen – je proeft de smaak nog beter, en het gruis blijft plakken in je keel. Bah. De honing maakte het ook niet smakelijker, alleen maar zoeter. Om vijf voor half twaalf heb ik het hele zaakje eindelijk weggewerkt.

    Daarna besluit ik de tijd te vullen met een aflevering Top Gear. Halverwege begint de kamer opeens te flitsen, net als wanneer je 's nachts in bed ligt en de koplampen van passerende auto's je muur even verlichten – maar dan een stuk sneller. Ook merk ik... een... warme gloed...
    Goed, truffels hebben vaak een sensuele uitwerking op me, en de LSD geeft me kennelijk extra energie en enthousiasme. Ik zal waken voor TMI, maar laten we het erop houden dat ik naar boven sprint en zeker een uur in bed besteed aan de come up :P

    Ahum. Wanneer ik bijgekomen ben merk ik dat ik waarlijk zo kort ben als een garnaal. Ik zet het album Hybrid van Elsiane op, en sluit mijn ogen om te genieten van de closed eye visuals die al redelijk aanwezig zijn. Binnen een paar minuten ga ik echter helemaal op in de muziek; ik begrijp het gewoon. Ik ben de muziek. Fenrir bestaat nog, maar is nu een akkoord, dan een basnoot, nu weer een emotie, dan een flard tekst. De pulserende roze wolken en witte flitsen die ik zie bestaan om me heen, zijn deel van mij – ik ben deel van hen. Zij zijn de muziek. Ik ben de muziek. Vaag ben ik me nog bewust van mijn lichaam, dat eindeloos ronddraait onder de deken – ben ik me bewust van het kussen dat druk uitoefent op mijn achterhoofd; rationeel weet ik dat ik aan het trippen ben en in bed lig, maar het bed lijkt deel van mij, deel van de roze wolken die mij omringen. Tijd bestaat niet meer.
    Wanneer het album afgelopen is keer ik langzaam terug naar de werkelijkheid – rauw, emotioneel, voldaan. “Wat”, denk ik bij mezelf, “is nou de meest emotionele muziek die je kent? Eens kijken wat we allemaal kunnen beleven.”

    Uiteindelijk valt de keuze op het album Remedy Lane van Pain of Salvation. De muziek is soms mooi, soms agressief, soms schrijnend – de teksten zijn doorweven met verdriet, liefde, schaamte, hoop, verlies – de zanger, Daniel Gildenlöw, is een van de weinigen die mij kunnen raken met hun stem. Dit album heb ik, na het voor het eerst gehoord te hebben op mijn achtste, zo'n tien jaar niet gehoord, en toen ik het weer voor het eerst hoorde deed het enorm veel met me. Vooral het laatste nummer: toen ik de eerste gitaaraanslagen hoorde, voor het eerst in tien jaren, was het alsof ik herenigd werd met een stuk van mijn ziel. Tot de dag van vandaag is dit mijn favoriete nummer.
    Dus. Ik zette het album aan, vleide me wederom neer, en gaf me over aan de reis. Deze keer was de ervaring veel specifieker; volledig gewijd aan de tekst. Voor zover ik me bewust kan herinneren had ik absoluut geen closed eye visuals. In plaats daarvan beleefde ik de teksten. Ik leidde de levens van de mensen over wie het ging. In een klein uur heb ik liefde gekend, en verloren. Ik heb een miskraam gehad, ik heb kinderen gekregen; mezelf verhangen met de stropdas van mijn man, en een liefdeslied gezongen voor mijn vrouw. Ik heb, aan het eind – nadat de eerste noten van het laatste nummer me reduceerden tot de onschuldige en kwetsbare achtjarige jongen die ik zo lang geleden verlaten heb – mijn jeugd opnieuw beleefd, al was het de jeugd van de hoofdpersoon uit het nummer. Zijn goede en slechte keuzes, de dingen waar hij spijt van heeft, de ultieme berusting in het zijn – het wezen. Meer menselijk te zijn dan we willen. Dit alles behoorde mij toe.

    Wanneer de muziek weggestorven is, en ik terug tot leven kom, besluit ik even iets minder emotioneels op te zetten. Zware, complexe, buitenaards aanvoelende metal, that's the thing. Koloss van Meshuggah wordt afgespeeld!
    Het eerste nummer is echt even wennen. De zang klinkt alsof hij uit een millennia-oude, almachtige entiteit komt, de drums zijn geheel onverbiddelijk, de gitaren en bassen klinken onmogelijk laag, scherp en dreigend. Wanneer ik er eenmaal in zit sluit ik mijn ogen weer, en alweer begeef ik me in een andere wereld.
    Ik zie, om me heen, de inner workings van het universum; de tandwielen en mechanismen achter de schermen, zich eindeloos uitstrekkend in alle richtingen in een pikzwarte en oneindige ruimte. Soms zijn het werkelijk mechanische voorwerpen. Dan verwordt alles vloeiend tot eindeloze in elkaar grijpende mandala's, tot fractalen die inzoomen op zichzelf, tot exploderende sterren, tot zichzelf opbouwende en afbrekende, opbouwende en afbrekende structuren – steeds andere wonderlijke dingen. Dit alles in superfelle, knipperende neonkleuren; vloeiend, mengend, veranderend, eindeloos in beweging.
    Terwijl ik dit schouwspel bewonder vanuit mijn bevoorrechte positie hoor ik nog steeds de almachtige entiteit bulderen. Het klinkt niet dreigend – het klinkt machtig, majestueus, beeldschoon in al haar rauwheid. Na een tijdje raak ik me weer bewust van de muziek, en kom tot de conclusie dat de instrumenten, elementen zijn. Eerst zie ik de drums, als steen met een relief erin – dan verworden de gitaren tot de essentie van ijzer. Ik weet niet of ik ijzer zie, voel of proef, hoor... maar ik ervaar de essentie van ijzer op een manier die ik nog nooit ervaren heb. Langzaam verroest het ijzer, en wordt de essentie gereduceerd tot een licht verroest blok metaal, voor me zwevend in absoluut niet, en ik weet dat ik alles beleefd heb dat Meshuggah mij vandaag kan bieden. Ik luister eerbiedig het nummer af, en besluit de laatste twee te laten voor wat ze zijn.


    De keuze valt nu op Ott's album Mir, wat ik tot nu toe tijdens zowat elke trip geluisterd heb. Het roept echter niet zo'n sterke emoties op, en de cev's vallen ook tegen na de pracht en praal van net. Ik besluit naar beneden te gaan, en nestel me op de bank. Drommel, de poes, komt meteen bij me zitten, en ik ga zo op in het aaien van dit stokoude en enorm lieve dier dat het album zo voorbij is. Hybrid mag voor de tweede keer deze avond aan, en ook dit album gaat op deze manier voorbij.
    Ik heb overigens nog wel visuals, maar ze zijn niet zo sterk aanwezig; al mijn aandacht gaat naar de kat, het aaien, en het in het nu zijn. Onbewust was dit een mediatiesessie van anderhalf, twee uur, en heb ik een aaitrance gehad. Ik zet Blackwater Park aan, mijn favoriete Opeth-album, en besluit na een paar nummers om te gaan roken.

    Dit is de eerste keer dat ik buitenkom sinds mijn ochtendsigaret, en ik ben absoluut verbijsterd door de visuals die zich laten lokken door het licht, de kleuren en texturen die ik buiten vind. Ik staar zeker een half uur naar de eindeloos bewegende paisley-patronen op de tafel, de mandala's in de tegels, de kronkelende bloemen die uit de bakstenen komen. Alle patronen hebben aardse kleuren, maar de omlijningen van de patronen zijn erg gaaf en gelikt, en flitsen eindeloos in steeds veranderende, vloeiende neonkleuren. Het is onmogelijk om deze perfecte synergie van psilocybine en LSD recht aan te doen met woorden. Zo, zo mooi.
    Ik ga naar binnen om een kopje thee te zetten, en zet opnieuw Elsiane's album Hybrid aan. Dit is vandaag kennelijk echt mijn jam. De volgende twintig minuten of zo zit ik weer binnen met de kat, dan besluit ik dat ik weer wil genieten van de visuals buiten. Die zijn precies hetzelfde van aard, maar nog even prachtig en indrukwekkend. Wanneer het album weer afgelopen is zet ik Once van Nightwish op. Ik merk ondertussen wel dat de trip af aan het nemen is, en ben erg droevig. Als ik de mogelijkheid had nog eens zeven of acht uur verder te trippen zou ik zo tekenen. Bij het roken van mijn laatste sigaret voor ik naar binnen ga kijk ik toevallig naar de klinkers die op een deel van het terras liggen, waar mos tussen groeit, en kom erachter dat ik nog steeds visuals heb; het mos lijkt vloeiend te bewegen tussen de donkerrode klinkers, en het doet me denken aan dat typische beeld dat in films gebruikt wordt om een drukke stad in beeld te brengen: een camera die urenlang de auto's volgt die over het stratennetwerk rijden, en die beelden dan versneld afgespeeld zodat je alleen maar rode en witte lichtstrepen tussen zwarte gebouwen ziet. Zo ziet dit er precies uit, maar dan met groene koplampen door straten die gevuld zijn met louter even grote, baksteenrode gebouwen. Naarmate ik langer focuste verslapte mijn dieptezicht en gevoel voor formaat steeds meer, totdat ik daadwerkelijk neerkeek op een rode stad die verlicht werd met bewegend groen licht. Het klinkt een beetje onbenullig als ik het zo neerschrijf, maar het was echt imposant.

    XpTf.gif
    Impressie van de visuals, die ze geen recht aandoet overigens

    De trip zo'n beetje voorbij besloot ik koekjes te eten, maar ik kreeg ze niet weg. Ik heb wel vaker een afkeer van zoete, ongezonde rommel tijdens het trippen – nu was het echter alsof de suikerkorrels in de koekjes zo scherp en hard waren als diamantschilfers en alle glazuur van mijn tanden schraapten. Ik weet niet of de smaak me eigenlijk tegenstond, of dat het idee van de aanval op mijn tanden voortkwam uit de wetenschap dat suiker slecht is voor je gebit, of dat ik daadwerkelijk gevoelige tanden had, maar het was in ieder geval onaangenaam.
    Aangezien ik best zin had om te eten, en stom genoeg niet van tevoren iets had gekookt, keek ik of de supermarkt nog open was. Nog geen negen uur, yes! Het winkelen was zoooooo ongemakkelijk though, brrrr. Volgens mij zag ik er best wasted uit, want een personeelslid volgde me “subtiel” door de hele winkel, en mijn caissiere keek me heel ostentatief niet aan. Oeps :P
    De pizza viel ook tegen, maar was binnen te houden. Rond deze tijd waren mijn laatste visuals ook wel echt klaar.

    Ik besloot mijn aflevering Top Gear af te kijken, en ik was absoluut geschokt en verafschuwd door hoe nep en doorzichtig Aaron Paul, de gast van die aflevering was. Ook in nuchtere toestand is het niet aan te zien, maar in de comedown was het echt vreselijk. Ik ging nadenken over “jezelf zijn” en wat dat betekent.
    We spelen natuurlijk allemaal een rol. De Fenrir die bij zijn ouders op de bank zit is niet dezelfde Fenrir die met zijn vrienden zit te kaarten, is niet de Fenrir die met zijn nichtjes speelt, is niet de... Toch probeer ik altijd oprecht en “mezelf” te zijn. Nog steeds voel ik me vaak ongemakkelijk. Het observeren van Aaron Paul en Jeremy Clarkson verschafte mij een interessant inzicht, waarvan ik nog niet weet of het klopt maar dat ik wel met jullie wil delen.
    Paul speelde de rol van televisiester die zijn fans wil behagen; Clarkson speelde de rol van Jeremy Clarkson. De eerste probeerde te conformeren aan de verwachtingen van anderen, en faalde in zijn doorzichtige en verdrietige poging; de tweede heeft decennialang zichzelf gespeeld, en is nu zo goed in die rol dat hij een van de meest zelfverzekerde (en arrogante) personen op de buis is.
    Misschien dat ik net een andere insteek moet kiezen: ik weet ondertussen wie ik ben en hoe ik me gedraag, hoe ik reageer op situaties en mensen; als ik nou eens ophou met reageren en mezelf zijn, en begin met de rol van Fenrir spelen?!
    Waar ik normaal redelijk met woorden om kan gaan, vind ik het nu moeilijk om dit inzicht goed over te brengen. Ik heb het idee dat het, zoals ik het nu neergepend heb, ongeveer 50% “Ja, duh” op zal roepen, en 50% “Wat een bullshit”. Ik zal proberen om betere bewoordingen te vinden, en uiteraard ook proberen om dit inzicht toe te passen. Vergeef me in de tussentijd mijn inadequate pogingen om dit concept over te brengen :wink:
    Vergeef mij ook het afschuwelijke gedicht dat ik geschreven heb nadat ik dit inzicht kreeg, dat bovenaan dit trip report staat.
     
    mikoz, Casaan, Eik en 9 anderen vinden dit leuk.
  2. NiandraLades

    NiandraLades Bewuste gebruiker Tripreporter

    Wauw! Heel mooi.
    Het meest indrukwekkende vind ik dat je de teksten van Pain of Salvation helemaal hebt geleefd. Wat moet dat intens zijn geweest. Zo mooi dat je dat helemaal over je heen hebt laten komen.
    Gewaagde keuze voor Meshuggah trouwens, zeg! Eén van mijn favoriete tech/prog metal bands, maar tijdens het trippen zou het denk ik niets voor mij zijn, te agressief en donker. Toch kan ik me heel goed voorstellen dat je de essentie van Meshuggah nu beter begrijpt dan ooit, de almachtige entiteit, de tandwielen, het ijzer... Ja, dat zijn ze!

    En ik ben jaloers dat je op zo'n dosering nog in staat bent om muziek te kiezen en aan te zetten, ik zou daar echt niet meer toe in staat zijn en zit zodoende dan dus vast aan een vooraf gemaakte playlist. :tonguewink:
     
    Fenrir en KropSla vinden dit leuk.
  3. acht.zes

    acht.zes Badass junkie

    Wow, mooi rapportje weer! :)

    Ik zet mn elpees die ik wil draaien klaar, dat gaat perfect bij mij hoe wappie ik ook ben. Als ik daarentegen in de platenkast moet gaan bladeren dan ben ik uren bezig en is de trip voorbij eer ik er een uit heb gehaald lol (dat is dus echt ooit gebeurd, wou een plaat luisteren die ik niet had klaargezet en kwam in een mindloop lol)
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  4. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Tripreporter

    Meshuggah op LSD én psilo tegelijk... :screamcat:

    Leuk trouwens, ik was een aantal jaren terug helemaal gek op Meshuggah en Opeth. Die laatste was mijn favo band ever. :wink: En Jens ís volgens mij ook gewoon een millennia-oude, almachtige entiteit. :rock:

    Maar mooie trip man! De nepheid op tv (en IRL) is ook zo herkenbaar... Aan de ene kant grappig, aan de andere kant kun je je dan gewoon niet voorstellen dat die mensen die neppe rol zó serieus nemen en dat deze vaak nog serieus genomen wordt door anderen ook. Toch ben ik nu benieuwd naar dat TopGear fragment met Aaron Paul, dus die ga ik even kijken. Wordt waarschijnlijk een zelf-kwelling.

    Edit: ja, dat was pijnlijk.
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  5. psychedelicoo

    psychedelicoo Experimenterende gebruiker

    Heel mooi geschreven! En Pain of Salvation,wat een goede muziek. Deze hou ik erin
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  6. Spacey Ostrich

    Spacey Ostrich Experimenterende gebruiker

    Wat een indrukwekkend report keltje! Het klinkt als een enorm intense, maar ook mooie ervaring. Je noemde dit al toen we laatst in de kroeg zaten, dus ik zat al met smacht te wachten op dit report :P

    Je beschrijft de trip ook ongelofelijk goed, ik was er echt zo doorheen. Het neerpennen van conceptuele inzichten (tijdens trips) is sowieso belachelijk moeilijk en ik denk dat de meeste mensen wel een aardig idee krijgen van je bedoeling, dus wees niet zo hard voor jezelf :kissingheart:

    Wat betreft jezelf zijn, op mij kom je altijd erg oprecht over en dat waardeer ik ook in je. Iedereen neemt een soort van houding aan bij anderen, dat is denk ik inherent aan mens zijn. Ik ben na 9 jaar nog steeds niet in alle opzichten volledig mezelf bij mijn vriendin, hoewel dat misschien ook komt omdat ik niet volledig weet wie ik überhaupt ben en dat misschien ook nooit echt kan weten. Ik denk niet dat een bepaalde houding aannemen niet oprecht kan zijn, dat lijkt mij meer gerelateerd aan omgeving. Dat verwachtingen van anderen je houding beïnvloeden is logisch, het zou denk ik erg moeilijk zijn om te functioneren als je bij iedereen hetzelfde bent.

    Ik moet nu helaas gaan, dus ik heb nu niet meer tijd om hierover na te denken en dit genuanceerder op te schrijven, maar misschien kom ik hier nog wel op terug. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de verdere uitwerking van je inzichten ^^
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  7. Rupsje

    Rupsje Belezen gebruiker Donateur

    Super mooi report, Fenrir! Mooi hoe je het allemaal beschrijft, en ook hoe je die teksten daadwerkelijk hebt beleefd lijkt me een ontzettend toffe ervaring :hearteyes: Jaloers!
    Dapper ook, om truffels te combineren met LSD. En zeker metal erbij te luisteren - zou mij te agressief zijn tijdens het trippen denk ik. Knap hoe je het allemaal nog zo goed weet te beschrijven.
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  8. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Hey @Fenrir ,

    Mooi reportje hoor! Klinkt als een hele mooie ervaring. Ik was zelf nooit op het idee gekomen om psilo en LSD te combineren en al zeker niet in deze hoge doseringen. Ben wel heel benieuwd of je nog wat meer kunt vertellen hoe de synergie tussen die twee werkt en of het dan ook veel "heftiger" aanvoelt dan 200ug LSD of 36 gram truffels afzonderlijk? Of voelt het eerder even heftig aan maar dan als mix van de twee 'persoonlijkheden' ?

    Hoe dan ook wel dapper dat je dit aandurft en dan ook nog met een best wel bijzondere muziekkeuze. Ik ken de meeste bands/nummers niet maar volgens mij zit het allemaal wel in de hoek van de wat meer duistere metal. Muziek die ik nuchter op zich wel kan waarderen maar die ik te 'spannend'/negatief zou vinden voor tijdens een trip. Heb je geen momenten gehad dat je door deze muziek werd meegesleurd richting duistere of sombere gedachten? Of heb je die gedachten wel gehad maar gewoon geaccepteerd?

    Wel echt herkenbaar trouwens dat je na/tijdens zo'n trip de gewone wereld als heel erg 'fake' en oppervlakkig ervaart. Onbegrijpelijk ook hoe mensen toch vaak blind meelopen met het hele oppervalkkige van deze samenleving.

    Anyways mooi geschreven report kerel!

    P.S. Ik vond je mini-gedichtje eigenlijk wel leuk om te lezen. NIet zo onzeker zijn joh!

    :tearsofjoy:
    Mooie manier om wat "stoom" af te blazen aan het begin van je trip toch?! :tonguewink:
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  9. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Dank je wel!
    Het was superintens, het beleven van de muziek. De trip zelf was echter enorm goed te handelen, misschien wel makkelijker dan een normale dosis LSD of psilo op zich. Dat kan aan mijn mindset en setting gelegen hebben maar ik heb sterk het idee dat de stoffen elkaars "lastige" effecten opheften, en dat het downereffect van de psilo en het uppereffect van de LSD ervoor zorgden dat ik midden tussen de twee zweefde, helder en kalm. In het oog van de storm.
    (Zó had ik mijn report moeten noemen! :fearscream:) (Sterker nog, ik pas de titel zo even aan.)
    Ik luister overigens wel vaker metal tijdens het trippen, en ook andere duistere muziek. Wat ik nuchter ervaar - dat muziek met veel negatieve emoties geen negatieve emoties oproept maar juist kan helpen ze te "veilig" te ervaren, te aanvaarden en los te laten - gaat tijdens het trippen meestal ook wel op. Soms niet, maar dat voel ik wel aan in het moment.
    Playlists vind ik altijd jammer, ik kies liever iets dat past bij hoe ik me voel. Wel luister ik in principe altijd een heel album, of een hele liveset in geval van techno oid. Als ik dan toch te diep aan het trippen ben om iets aan te zetten wanneer de muziek afloopt dan bevind ik me op een plaats waar de stilte niets uitmaakt, of zelfs welkom kan zijn.
    Thanks man!
    Haha, dat lijkt me lastig :tongueout: ik ga er altijd van uit dat ik wel in staat ben iets anders uit te kiezen. Zo niet, dan so be it.
    Ik wist al dat jij goede smaak hebt, maar groot Opeth-fan? Nice nice.
    Jens is een beest ja. Eigenlijk jammer dat ik met mijn kale hoofd niet even een Jens-gezicht op de foto heb gezet. Gemiste kans!

    Blij dat ik niet de enige ben die het pijnlijk vond... :sweatsmile: wat afschuwelijk was dat.
    Dank je wel! :heartsuit:
    Mooi hè? De albums Road Salt 1 en RS2 lijken, qua materie en emotie, redelijk op Remedy Lane; en hun laatste album (In The Passing Light Of Day) is, op nummers 4 en 10 na, magnifiek. Scarsick is ook de moeite waard maar wat minder emotioneel. De rest van hun oeuvre is wat ondoorgrondelijker, al kan ik het allemaal wel waarderen.
    /ongevraagd adviesrondje over :tongueout:
    Bedankt voor je lieve woorden Spacey, en voor je openheid en inzicht! Ik kan nu wel uitgebreid erop ingaan maar ik denk dat we dit soort dingen zaterdag vást wel gaan bespreken :tearsofjoy::blush:
    Dank je wel Rups! Het was erg vet, ik was van tevoren een beetje nerveus maar het viel 110% mee.
    Ik ben eigenlijk best ontevreden over mijn report, daar heb ik nog over zitten klagen in de mods-app :tongueout: "Ik ben al anderhalf week aan het denken, schrijven en herschrijven. Ik ben er klaar mee, ik post hem gewoon!" Bij de meeste trips heb ik veel specifieke beelden, inzichten en gedachten die mij bijblijven, en redelijk standaard visuals die ik makkelijker kan onthouden en beschrijven omdat ik bekend ben met het effect. Mijn omschrijvingen van de visuals doen deze absoluut geen recht aan maar ik kreeg het niet beter op papier helaas.
    Bedankt Eik! :tree::blush:
    Ik zal eens gaan werken aan een aparte post die specifiek ingaat op de synergie tussen de twee, daar is volgens mij wel vraag naar :tongueout:
    Het voelde gek genoeg veel minder heftig dan de stoffen apart, in voorgenoemde doseringen. Ik had het ook niet verwacht, zal er in bovengenoemde post wat dieper op in proberen te gaan.

    Die "fake" wereld gevoelens ja, ik ken ze ook van andere trips. Dit was echter de eerste keer dat ik zo geconfronteerd werd met puur het sociale deel, houding en imago, interactie met anderen. Aangezien ik zelf wel eens daarmee worstel vond ik het heavier dan eerdere "fake"-observaties, die meer gingen over normen en waarden, kapitalisme, bezit en status, de rol van media, ... abstracte dingen.

    Tja, muziekkeuze... "negatief" is natuurlijk een lading die we zelf aan iets geven. Voor iemand die al jaren naar metal luistert is de muziek zelf niet negatief, en ik herken vooral de schoonheid die erin zit. Net zoals een luipaard een beeldschoon dier is: de dingen die hem mooi, en uniek, maken (spieren, atletische bouw, schutkleuren/tekening, gespleten pupillen, ...) zijn juist de dingen die hem tot efficiënte, meedogenloze moordmachine maken. Zo ook met metal: de ruige, agressieve, duistere elementen vormen een alternatieve esthetiek die ik prefereer boven opgepoetste bubble gum-pop.

    Betreft stoom afblazen... :sweatsmile: ik dacht nog, "Móét dat er per se in?" maar het was nu eenmaal een onderdeel van de trip. Daarbij heb ik het altijd over taboes bespreekbaar maken, en dat hoeft niet alleen negatieve taboes (depressie, angst, suïcidaliteit, ...) te betreffen - zelfliefde is een mijns insziens positief taboe dat ook eens belicht mag worden!

    Edit: fijn dat je mijn gedicht kon waarderen :)

    --------------------------------------
    Hè hè. Ik had de reacties niet zo lang moeten laten opstapelen, ben een half uur aan het typen geweest :tearsofjoy: als mensen helemaal tot hier gelezen hebben: bedankt voor je geduld!
     
    Laatst bewerkt: 12 mrt 2019
    Spacey Ostrich, psychedelicoo en Mindless vinden dit leuk.
  10. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Ja dat idee kreeg ik al een beetje bij het lezen van je report. Het klonk wel als een stevige trip maar niet zo heftig als ik verwacht zou hebben met die doseringen. Ik ben heel benieuwd naar je gedetailleerdere uitleg over de synergie tussen psilo en LSD. Is inderdaad wel zijn eigen topic waard.

    Ik kan metal ook wel waarderen maar ik vond het gewoon een opvallende keuze voor tijdens een trip. Bubbel gum-pop hoeft voor mij sowieso niet maar iets rustiger dan snoeiharde metal vind ik wel fijn tijdens mijn trips.

    Goed zo! Fuck alle nutteloze taboes!
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  11. KropSla

    KropSla DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Zo, wat een report weer, en wat een ervaring. Je dosering is echt heftig, maar wel boeiend dat ze elkaar op een bepaalde manier aanvulden, juist door opheffing van de normale 'lastigere' effecten. Oog van de storm klinkt mooi. Poëtischer dan zo kort als een garnaal in elk geval, haha!

    In elk geval een zegen dat je nog enigszins kon functioneren met deze doseringen, om muziek om te kunnen zetten, want wat heeft dat een mooie en bijzondere rol gespeeld in jouw trip zo te lezen. Inspireert mij om voor een volgende trip ook eens wat 'andere' muziek op te zetten. Nu hang ik vaak bij vaste keuzes en afspeellijsten, maar misschien kan muziek door eens te veranderen of iets heel onverwachts op te zetten wel een veel bijzonder-dere rol spelen. Zo klinkt het bij jou zeker. Meshuggah, echt, ik zou er niet op komen. (Ik ben wel benieuwd of je nog een speciale beleving van Once van Nightwish had. Ik was bij hun concert in november "for old times' sake" en merkte dat de muziek dan zelfs nuchter toch wel 'iets' met me doet, grappig genoeg, terwijl ik dacht er eigenlijk geen binding meer mee te hebben.)

    Deze gedachte heeft me een beetje bezig gehouden, maar voor ik daar iets over kwijt kan was ik benieuwd over of je meer wilt vertellen erover? Misschien vooral over wat voor jou het voordeel zou zijn om meer 'je rol te spelen' versus het reageren en 'jezelf zijn'? Of kun je uitleggen over hoe je dat in de praktijk voor je ziet bijvoorbeeld, het verschil tussen die twee, misschien door een situatie te schetsen en daarin het verschil uit te leggen?

    Sorry, ik snap het ook als je totaal geen zin hebt in bovenstaande hoor! Maar het concept zette wat radartjes aan in mijn hoofd, haha, en dan wil ik er meer over weten en kijken of hoe ik denk het te begrijpen, ook klopt :wink:
     
  12. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Thanks, het was inderdaad een ervaring :) ik ben ook wel blij dat ik op "het oog van de storm" kwam, het beschrijft namelijk perfect hoe ik het ervaren heb: kalm en veilig, maar in een positie waarin ik perfect de waanzin om me heen kon aanschouwen en bewonderen van dichtbij.
    Ik probeer eigenlijk bij elke trip een andere muzikale invulling te geven. Zo heb ik ook wel eens intens genoten van Spaanse popmuziek, en een andere keer van klassiek. Wel ben ik geneigd om dingen te kiezen die ik al erg goed ken, dat haalt wel het verrassingselement weg. Dat is een van de voordelen van met anderen trippen, als je hun muzieksmaak enigszins deelt althans: je ervaart hele andere muziek dan normaal. Zo zette een vriend van me Kikagaku Moyo op tijdens mijn verjaardagstrip afgelopen januari, een Japanse band waar ik nog nooit van gehoord had. Intens genoten!

    Ik had verder geen speciale beleving bij Nightwish eigenlijk, het was ook al in het staarteind van de trip. De laatste anderhalf jaar of zo luister ik wel eens dingen die ik vroeger tof vond, in de symfonische metal/nu-metal/(pop)punk-kant, en op dat moment had ik weer eens zin in een nostalgisch muziekje :)
    Wat het voordeel voor mij zou zijn om de rol van mezelf te spelen: ik heb, zeker momenteel, aardig last van mijn sociale fobie. Laten we een date als voorbeeld nemen.
    Scenario 1: ik ben mezelf. Ik ben nerveus. Het enige wat me bezighoudt is de inhoud van het hoofd van mijn date. Het is een beetje awkward, en het wordt steeds erger. Na twee kopjes thee zegt mijn date: "Het was gezellig, laten we dit nog eens doen. Doei." Ik weet dat ze het niet meent.
    Scenario 2: ik ben Fenrir. Fenrir is een intelligente en niet onaantrekkelijke jongeman, die zich bezighoudt met muziek, kunst, literatuur. Fenrir heeft een grote familie waar hij veel mee omgaat, en toffe vrienden waar hij regelmatig leuke dingen mee doet. Fenrir is ook geïnteresseerd in zijn medemens, en luistert aandachtig naar wat jíj te vertellen hebt. Etc. etc. (Het idee is dat je bedenkt hoe een goede vriend je zou beschrijven aan een ander, en die defining characteristics aanneemt en je eigen baggage achterlaat.)
    Ik heb het te druk met bedenken: "Wat zou Fenrir doen?" om me bezig te houden met wat er in mijn date omgaat. Daarom ben ik veel chiller, en heeft mijn date paradoxaal genoeg de kans om de echte ik te leren kennen, in plaats van het nerveuze wrak dat ik normaal ben op dates - de persona waarachter ik mij verschuil is immers identiek aan de persoon die ik ben, maar dan minus de twijfels, angsten en bedenkingen die me normaal geplaagd zouden hebben in een "enge" sociale situatie.

    Iedereen gebruikt natuurlijk in meerdere of mindere mate één of meerdere persona's. Daarom kleden en gedragen corpsballetjes zich doorgaans gelijkaardig, en metalheads, en bankiers, en .... Het is een manier om verzekerd te zijn van je acceptatie binnen een groep, en vanuit die identiteit kun je je ook presenteren in de maatschappij in haar geheel.
    Het andere extreme is natuurlijk de excentriekeling. Alice Cooper is een personage dat frontman is geworden, omdat Vincent Furnier enorme stagefright heeft. Salvador Dalí wist dat zijn bizarre kunst hem sowieso tot buitenstaander zou maken, dus besloot hij zo excentriek mogelijk te worden - door het te ownen is hij juist verheven boven het oordeel van anderen, en werd daarom paradoxaal genoeg juist geaccepteerd en geadoreerd.
    De tweede strategie is er eentje die je toepast wanneer je identiteit bepaald wordt door één ding, en die je omarmt wanneer die bezigheid of dat talent je grote bekendheid bezorgt. Je kunt als larger than life-personage echter nooit "jezelf" zijn, hooguit bij een select groepje naasten.

    De eerste strategie is er een die ik uiteraard mijn hele leven toegepast heb, net als iedereen. Momenteel werkt ze echter niet: toen ik, door depressie en burnout, thuis ben komen te zitten heb ik mijn hele leven stilgelegd, een proces dat in de jaren naar aanloop van mijn burnout overigens al bezig was. De eerste maanden was ik bijna, en soms helemaal, katatonisch - en het jaar daarna kwam ik bijna de deur niet uit.
    Alle externe zaken die voorheen mijn identiteit vormden - werk, drummen, in een band spelen/optreden, school, veel fietsen, ... - vormen momenteel geen onderdeel meer van mijn leven, en als zodanig kan ik er geen identiteit aan ophangen. Dan blijft er bar weinig over.
    (Overigens ben ik momenteel hard aan het werk om de boel weer op te pakken. Het is alleen erg lastig vanaf nul - wat zeg ik, min drie - te moeten beginnen.)

    Dat bedoel ik met mezelf spelen: onder alle onzekerheid van nu, het gebrek aan tastbare externe identiteitsmarkers, en de angst zit nog steeds de Fenrir die elke dag twee uur drumt omdat hij beter wil worden; die 50 uur per week werkt en op zaterdag 30km op en neer fietst om even een biertje te drinken met een vriend; die van veel boeken, films en muziek een welhaast encyclopedische kennis heeft; die hoogtevrees heeft maar touwbruggen oversteekt, en tussen de haaien gaat zwemmen juist omdát hij er bang voor is; die reist, en ontdekt; een Fenrir die lééft.

    Bijna fake it 'till you make it, maar met een twist: fake myself until I remake myself wellicht?


    Goed, ik weet niet of je er na een A4'tje geklaag over mijn leven al wijzer van bent geworden maar iets in die trant in ieder geval!

    Edit: ik ben uiteraard ook benieuwd naar jouw ideeën hierover, als je die wil delen? :)
     
    Laatst bewerkt: 13 mrt 2019
    KropSla vindt dit leuk.
  13. KropSla

    KropSla DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Lekker uitgebreide reactie juist haha! Ik reageer later uitgebreider :) Maar, volgens mij heb je met je oorspronkelijke post het duidelijk genoeg overgebracht. Het 'fake it till you make it' was PRECIES de term die ik wilde gebruiken, en zeker niet in negatieve zin :)
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  14. Zwijgrecht

    Zwijgrecht Bewuste gebruiker

    Mooi report, en mijn lijfspreuk is "je hoeft het niet te kunnen, als je maar kan doen alsof " ,:wink:
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  15. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Thanks! En goede lijfspreuk :)
     
Laden...