1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.

Tripreport v/d Maand LSD solo trip report

Discussie in 'Tripreport toppers' gestart door NiandraLades, 15 jan 2019.

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
  1. NiandraLades

    NiandraLades Bewuste gebruiker Tripreporter

    Verslag van ongeveer een half jaar geleden. Destijds voor mezelf geschreven om te onthouden en te verwerken, maar gezien positieve reacties op mijn vorige report durf ik hem toch wel online te zetten. :)

    Wanneer: juli 2018
    Wie: Niandra (vrouw, 28 jaar), alleen
    Wat: LSD +/- 170 mg
    Stemming: nieuwsgierig, beetje zenuwachtig
    Titelloos

    Om 16:30 uur neem ik iets meer dan de helft van het sterke Dalai Lama zegeltje. Ik ga lekker op de bank liggen en kijk een leuke komedie op tv over hippies in het leger die getraind worden om met paranormale krachten hun tegenstanders te verslaan. Na 45 minuten voel ik nog niets en ik vraag me af of de dosering te laag is geweest. Na een uur beginnen dan toch de eerste kleine veranderingen. De film begin ik steeds grappiger te vinden en ik heb een constante glimlach op mijn gezicht. Ik begin spanning op mijn kaken te voelen. Af en toe schater ik het uit van het lachen en soms lopen de tranen over mijn wangen door het lachen. De beelden op tv beginnen hevig te vervormen. Ik weet dat ik naar een speelfilm aan het kijken ben, maar zoals LSD vaak bij mij doet lijkt het het volgende moment alsof ik naar een animatiefilm en/of een cartoon zit te kijken. Het is zo fascinerend dat ik de film opnieuw aanzet wanneer hij is afgelopen. De film ziet er nu weer totaal anders uit en ik kom niet meer bij. Ik zet het beeld af en toe op pauze maar dan loopt het beeld gewoon door. Ook vind ik het steeds lastiger om de tv van de muur te onderscheiden.

    Wanneer ik de film niet meer kan volgen besluit ik dat het misschien leuker is om muziek op te zetten. Ik had al een psytrance/goa mix met visuals op de computer klaarstaan, maar ik heb de grootste moeite deze aan te zetten (dit ging met veel gegiegel gepaard). Net als ik denk dat ik het goede knopje heb, krijg ik een foutmelding. Gelukkig had ik voorafgaand aan de trip met mijn vooruitziende blik al een andere playlist als back up klaargezet, aangezien dit soort dingen mij altijd overkomen onder invloed. Deze krijg ik wel aangezet en ik ben trots op mezelf dat dit is gelukt. Ik besluit wat te dansen, in de hoop dat mijn acid chills/trillingen/spasmes wat minder zullen worden, maar dit werkt niet. Ik begin heel hard te klappertanden en neem nog wat magnesium glycinaat. Ik kijk in het boek van Alex Grey en zie hoe de afbeeldingen tot leven komen.

    Ik moet ongeveer elk kwartier plassen, en elke keer dat ik weer op de wc zit worden de visuals op de tegeltjes voor me weer een stapje heftiger. In het begin zag ik alleen dat de tint van de tegeltjes veranderden, terwijl even later de tegeltjes compleet begonnen te flikkeren van donker naar licht en alles wat daartussen zit. Ook vormden zich vele patronen en slangachtige bewegingen in de tegeltjes. Geluiden klinken raar, soms alsof ze via een luidspreker te horen zijn. Ik schrik van burengeluiden buiten.
    In de kamer is het nu heel druk, vol kleuren, lichten, bewegingen, trillingen en energie. Vanaf dit punt raak ik de draad een beetje kwijt. Alles wordt één geheel, alles heeft met elkaar te maken. Het harde klappertanden en de hevige ongecontroleerde spiersamentrekkingen zijn overweldigend en doen zeer, zou het komen doordat ik ook nog citalopram slik welke bij mij ook spiersamentrekkingen geeft? Hoe dan ook, het trillen loopt precies synchroon met de muziek, alsof mijn lichaam de energie van de muziek vertaalt en zichtbaar maakt. Ik verlies (opnieuw) mijn vermogen om woorden te vormen en slechts rare, betekenisloze primaire lettergrepen en klanken komen in mijn gedachten op. Ik accepteer het en ik herken het ineens weer van mijn vorige trip. Op een vreemde manier voelen die klanken als thuiskomen, hoewel het ook best eng is om geen woorden meer te kunnen vormen.
    Ik voel me intens moe maar tegelijkertijd raast er enorm veel energie door mijn lichaam en langs mij heen. Als er ineens een harder stuk of climax in de muziek komt begint mijn lichaam hevig mee te schokken. Het doet pijn maar tegelijkertijd moet ik er heel hard om lachen. Af en toe word ik herinnerd aan het feit dat ik een lichaam heb, bijvoorbeeld als ik moet hoesten of als mijn haren in de weg zitten (of in mijn mond). Dat voelt heel raar, mijn lichaam voelt niet als het mijne en het is een vervelende reminder dat ik, energiebron, vastzit in de beperkingen van mijn lichaam. Als ik naar de tuin kijk, komt deze helemaal tot leven. Eigenlijk wil ik een stuk gaan wandelen, maar ik durf het niet aan. Ik ben bang dat ik teveel opval door mijn getril en dat ik niet normaal kan reageren als ik aangesproken word.

    De klok is mijn houvast. 18:40. De klok ziet eruit alsof hij heel ver weg staat en heel oud is. Er zitten meerdere lagen tussen mij en de klok en het lijkt alsof hij geverfd is op een oud houten schilderij, met daaroverheen vele lagen glas en stof. Toch staat hij er rotsvast. Ik ben wel bezorgd over hoe lang dit nog zo heftig blijft, want de rugpijn is heftig (ik heb chronische rugpijn welke verergerd door de spierspanningen). Ik word weer meegezogen en maak van alles mee wat ik niet onder woorden kan brengen, en er gebeurt zoveel tegelijk, zo veel en zo overweldigend dat ik het meeste weer direct vergeet.

    Om 20:45 krijg ik een vlaag van bewustzijn. Er gebeurt nog steeds heel veel, maar nu ben ik me er even bewust van, terwijl het me hiervoor allemaal overkwam en ik er niet over na kon denken. Ik maak hieruit op dat ik over de piek heen ben en dat stelt me gerust. Nu de grootste chaos weg is lukt het me om rustig te zitten en waar te nemen wat er allemaal gaande is. Nu zit ik in Wonderland na een onstuimige en turbulente reis daar naartoe en nu kan ik vanuit een meer ontspannen gevoel gaan ontdekken. Ik probeer te bedenken hoe ik dit alles aan mijn man kan vertellen als hij weer thuis is, en constateer dat er geen woorden bestaan om te beschrijven wat ik nu meemaak. En ineens besef ik me dat ik alléén in Wonderland zit. Als mijn man er ook was geweest, hadden wij geen woorden nodig gehad. Dan had hij het begrepen omdat hij hetzelfde zou voelen en dat zou zo’n gevoel van eenheid, verbondenheid en liefde gegeven hebben. Wij hebben dit al vaker samen gedaan dus hij wéét hoe het voelt. Dit speciale Wonderland, dat ik samen met hem heb ontdekt, waarvan bijna niemand (in onze omgeving) weet dat het bestaat. Dit was iets van ons samen, onze geheime wereld, onze escape route naar het universum. En dan mis ik hem vreselijk en vraag ik me af hoe ik dit zo heb kunnen doen in mijn eentje. Dit was bedoeld voor ons samen. Wat is er gebeurd? Wat is dit allemaal waard in mijn eentje? Hoe kan dit nou gebeurd zijn? Ik voel iets raars over mijn wangen lopen en het duurt even voordat ik besef dat het tranen zijn. En ik laat ze maar komen. Was hij maar hier, dan konden we samen genieten en kon ik mijn koppigheid opzij zetten. Ik wil hem knuffelen en naar hem kijken en zijn lach zien. Ik besluit deze gedachtes nu toch zo veel mogelijk los te laten. Ik wil niet in een bad trip terecht komen.

    Ik weet niet meer hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar op een gegeven moment lukt het me om de muziek te veranderen in iets rustigers, een psychill mix (dit wilde ik al eerder, maar het duurde heel lang voor ik doorhad dat muziek een los iets was in plaats van een onderdeel van het geheel, en dat ik daar zelf iets aan kon veranderen. Een computer bedienen was me tijdens de piek dan ook zeker niet gelukt). Het voelt gelijk beter. Ineens voel ik een hevige rugpijn, terwijl ik al een paar uur niets had gevoeld. Ik constateer dat het er wel geweest moet zijn, maar dat er zo veel gaande was dat ik dat op dat moment niet voelde.
    Ik ben de hele tijd besluiteloos en weet niet goed wat ik nu wil: harde muziek, zachte muziek, visuals, geen visuals, een film, geen film, op de bank of toch heen en weer lopen of juist aan tafel zitten? Heen en weer lopen voelt grappig, omdat het het ene moment lijkt alsof ik vele meters boven de grond uitkom, terwijl de bank juist heel laag oogt en alle andere objecten totaal uit verhouding zijn. Maar door de rugpijn lijkt het me beter te gaan liggen. Liggend voel ik me echter ineens heel moe worden, terwijl ik nog veel te hevig aan het trippen ben om te kunnen slapen. Dus besluit ik aan tafel te gaan zitten en wat gedachten op te schrijven. Ik merk al gauw dat dit afbreuk doet aan Wonderland. Mijn gedachtes gaan razendsnel en wat ik opschrijf is totaal geen goede weergave van wat ik allemaal denk, hoor, zie en voel. Terugkomende woorden zijn wel steeds ‘grappig, heel grappig, lachen, meer lachen, pijn, contrast, tegenstelling, paradox’ en ik vraag mezelf meerdere keren af wat mijn doel hiermee was, welke vragen ik mezelf stel. Ik kom tot de conclusie dat voor elke vraag die ik beantwoord, er weer tientallen vragen in de plaats komen.

    De klok geeft 22:45 uur aan (+/- T+6). Het trippen gaat onverstoord door. Ik lig op de bank en mijn vingers dansen mee op de muziek. Het lijkt net een poppenspel en mijn vingers lijken de muziek feilloos aan te voelen. Ik moet er heel hard om lachen en schrik van hoe hard mijn eigen lach klinkt.

    De trip mag nu wel minder worden. Ik heb pijn en ben moe. Maar hoe meer ik daar op let, hoe aanweziger het wordt. Beter kan ik me dus focussen op de positieve dingen. Ik zak nog geregeld diep weg in de trip. Het lijkt dan alsof ik er geen controle over heb, maar als het er echt op aankomt blijk ik die controle toch wel te hebben. Bijvoorbeeld als ik de muziek wil veranderen of als ik naar de wc moet. Het gaat moeizaam maar het gaat.

    Weer een uur later. De tijd lijkt heel lang te duren. Als ik tv kijk lijkt het alsof alles zeer vertraagd wordt afgespeeld. Nog steeds lijkt het alsof elke film een animatiefilm of tekenfilm is. Ik vind het fascinerend. Ik kijk een tijdje naar een film, en pas na enkele minuten kom ik erachter dat hij op pauze staat; de beelden bleven gewoon bewegen. Altijd een mooi spectakel om te zien. Ik probeer visuals aan te zetten via youtube op tv, maar ik krijg het niet voor elkaar. Dan wil ik weer terug naar de gewone tv maar ook dit lukt me niet. Ik weet niet meer op welke knopjes ik moet drukken en snap niet meer hoe de afstandsbediening werkt. Het lukt me nog wel om de tv uit te zetten. Eigenlijk ook wel fijn zonder tv, want wanneer ik me op de ruimte om me heen focus komt elk gedeelte steeds meer tot leven.

    01:00 uur (T+8,5). We gaan nog steeds op volle kracht door. Na nog wat gestoei met de afstandsbedieningen (tevergeefs) besluit ik de mediabox te resetten. Dit is een heel avontuur. Elke keer als ik dichterbij kom, springen de cijfers van de box naar achteren. Ik twijfel zelfs of dit wel de mediabox is omdat hij er zo anders uitziet. Toch lukt het me uiteindelijk. En dan heb ik weer beeld. Yes. Ik zap wat langs de films, maar ik kan er niets van maken. Dan kom ik toevallig langs porno op film 1. Wat ziet het er ranzig uit. Als twee glibberige zeewezens die een paringsdans doen. Zo kaal en zo glad. Doordat de lichamen en gezichten steeds vervormen zien de personen er zeer onaantrekkelijk en zelfs luguber uit. Desalniettemin merk ik dat mijn lichaam automatisch reageert en ik vind het niet vervelend.

    02:00 uur. Ik zet een concert van Muse op. Even wat anders. Ik heb deze opname al vaak gezien maar nog nooit op deze manier. Het is leuk maar ik hoop nog steeds dat de trip nu snel zal afzwakken zodat ik naar bed kan.

    Om 03:30 uur begint de trip langzaam wat af te zwakken. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en zie inderdaad dat mijn gezicht minder heftig veranderd dan eerst. Mijn kaken zijn rood en opgezet. Ik focus me op mijn ogen als een soort van test, maar dan beginnen mijn ogen te draaien en te zweven. Oké, toch nog niet zo helder. Rustig aan ruim ik alles op en vertrek naar boven. Ik vraag me af hoe ik ooit kan slapen nu alles er zo gek uitziet en zo gek voelt. Mijn bed ziet er heerlijk comfortabel uit, maar als ik ga liggen voelt het alsof ik op een plank lig. Op de zwarte muur vormt zich een prachtige sterrenhemel. Vervolgens beginnen de kreukels in het onderlaken te bewegen en lijkt het alsof er allemaal grote wormen onder het matras kronkelen. Als ik mijn ogen sluit voelt het alsof het bed schuin staat en ik helemaal naar beneden hang. Ik word alle kanten opgeschud. Dan voelt het ineens alsof ik met bed en al door het dakraam vlieg. Ik hoor de vogels en de geluiden van de natuur harder dan ooit. Ongelooflijk. Na lange tijd wakker liggen neem ik toch maar mijn extra slaapmedicatie (Temazepam) en dat was een goed idee. Na een half uur voel ik me inééns rustig worden. Het trillen wordt eindelijk minder. Het bed beweegt niet meer. Ik kan mezelf weer horen ademhalen. En dan val ik heerlijk in slaap. Twee uur later word ik wakker en dan merk ik dat het trippen voorbij is.

    Nawoord: ik kijk tevreden terug. Dit nu teruglezend, nu ik me veel meer bezig hou met meditatie en bewustzijn, vind ik dat ik wel weinig van de trip heb geinterpreteerd en dat ik zelf weinig diepgang in de trip heb gebracht. Dit komt omdat ik het al spannend genoeg vond in mijn eentje. De volgende keer zou ik liever minder extern gestimuleerd worden, de trip meer naar binnen richten en meer te reflecteren op wat ik meemaak en wat dit betekent voor mij en mijn leven.
     
  2. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Wat een fijn trip report weer! Dapper dat je weer eens in je eentje tript. Gelukkig beviel het zo te horen wel.
    Die film, was dat The men who stare at goats? Best leuke film.

    Ik reageer morgen of overmorgen iets inhoudelijker, nu even weinig mentale bandbreedte over! Ciao :)
     
    NiandraLades vindt dit leuk.
  3. Roze Olifant

    Roze Olifant DF Staff Medewerker Moderator Top Tripreporter

    Damn! Jij kunt zó gevoelig schrijven. Helemaal meegezogen word je in jouw reports. Het is weer een pareltje. Nooit meer twijfelen, plaatsen die handel. ^^

    Ik vind het vooral knap omdat het moeilijk is om te beschrijven wat trippen is. De meeste mensen schrijven het een beetje zakelijk op. Taal is niet toereikend om de vibe van de tripwereld in woorden te vatten. Toch doe jij dat op de een of andere manier wel met je reports, bijna tot aan het emotionele toe wordt het invoelbaar. (Kippenvel bij het stukje over alleen in Wonderland zijn, ik heb geen man maar kan me het gevoel van je realiseren dat je alleen in een wereld bent waar je vaak samen naar toe reist op de een of andere manier heel goed voorstellen.)

    Als iemand me nog een keer vraagt wat trippen is en ik heb moeite met het uitleggen daarvan, dan schotel ik ze jouw reports voor. :wink: Ze geven een beeld van het geheel. Niet: ik zag wat kleurtjes en het was lachen, of ik zag dingen vervormen en dat vond ik eng, je beschrijft de volledige ervaring, het pure, het verwarrende, de ongemakkelijke besluiteloosheid die je soms kan overvallen tijdens een trip. Credits.
     
    NiandraLades, Eik en Rebell vinden dit leuk.
  4. Rebell

    Rebell Wijs gebruiker

    Je kan het heel mooi beschrijven er zitten zoveel herkenbare dingen in.
    Dan zie je toch dat veel mensen bepaalde dingen het zelfde ervaren die heel erg goed gaan op LSD.
    Want hoe je de dingen uitlegt kan ik me mee identificeren soms.

    Vind het altijd wel heftig als mensen er voor kiezen om alleen zo diep gaan.
    Ik ben daar nog over na aan het denken, want ik wil het altijd met iemand delen.
    En juist niet op beeldschermen en media focussen en ik lees vaak terug dat mensen dat dus gaan doen.
    Heb wel eens vaker dat de Bluetooth de muziek van de speakers gooit en dan wil hij niet meer connecten en allemaal van dat soort dingen met apparaten als ik aan de LSD ben.

    Dat soort taferelen krijg ik dan ook dus.
    Maar meestal herstel je daar weer snel van met LSD

    Dat maakt het zo geweldig!
    Gaat iemand even de verkeerde kant op of er moet even wat gebeuren.
    Terwijl je midden in je trip zit dan kan je jezelf terug roepen.
    En orde op zaken stellen.
    Omdat er veel gebeurd maar je raakt de controle niet kwijt.
    Daarom trekken paddo's mij ook niet omdat ik het daarbij niet kan.

    Echt helemaal mee eens!
    Was erg leuk om te lezen :)
     
    NiandraLades vindt dit leuk.
  5. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Dit!

    Wat een enorm mooi beschreven report weer! Je hebt echt een talent om mensen helemaal te betoveren en mee te nemen in jouw belevingswereld. Echt heel erg knap. Als je nog meer van dit soort pareltjes verborgen hebt dan hoop ik echt dat je nu de moed verzamelt om ze toch te publiceren...
     
    NiandraLades vindt dit leuk.
  6. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Weer een erg mooi report Niandra. :)

    Dit vind ik zo fascinerend. Dat moment dat je ziet dat alles één stroom van ervaring is en dingen die los van elkaar leken te staan dat alleen deden omdat je ze mentaal steeds in hokjes blijft stoppen. Ik weet nog hoe ik heel vroeger eens een keer tijdens een trip tegen een vriend zei dat mijn tenen precies mee bewogen op de muziek. Dat op de een of andere manier mijn lichaam synchroon begon te lopen met het fenomeen dat we muziek noemen. Hij zei dat dat gewoon zo leek door het trippen en dat ik me dat alleen maar voorstelde. Ik was altijd een erg 'nuchter' persoon geweest tot dan toe en dacht dat dat dan wel de verklaring moest zijn. Inmiddels geloof ik daar al lang niet meer in, door vele van dat soort ervaringen. Alles is denk ik in werkelijkheid één stroom van ervaring. Datgene dat de muziek animeert, is hetzelfde als wat mijn lichaam animeert. Het universum doet dit op deze plek en dat op die plek. Daarom kunnen beide meer en meer synchroon lopen, zonder dat het ene het andere hoeft te leren. Omdat alles letterlijk verbonden is. Het begint met een groove met de muziek, totdat er niet meer de muziek én jij is. Je wordt de muziek. Of eerder: je bent het al, maar je stopt met ervaring opdelen.

    Ugh... Onze gevangenis van vlees en bloed.

    Misschien voelen we de beperkingen juist zo erg omdat we ook hier onze ervaring weer opdelen. We zijn alleen ons lichaam denken we, niet al het andere dat we ervaren.

    Edit:

    Mooi hoe je dit omschrijft. Ik kan me dit aan de ene kant goed voorstellen, maar aan de andere kant denk ik dat alleen trippen je ook kan laten zien dat het gevoel van eenheid, verbondenheid en liefde absoluut niet afhankelijk is van een ander (persoon). Als alles 1 en verbonden is, ben je toch altijd met je 'beloved'?
     
    Laatst bewerkt: 16 jan 2019
    Spacey Ostrich vindt dit leuk.
  7. NiandraLades

    NiandraLades Bewuste gebruiker Tripreporter

    Bedankt allemaal! :blush:

    @Mindless, eens met al het bovenstaande wat je schrijft, zo denk ik er ook over. Dat alles uiteindelijk één is, dat ik alles ben en dat alles mij is, dat heb ik inmiddels op vele manieren ondervonden. Het is ook een geruststellende gedachte dat 'ik' uiteindelijk weer geabsorbeerd zal worden door het universum en de beperkingen van mijn aardse lichaam en ego slechts van korte duur zijn. (Ik denk inmiddels dat ik die beperkingen zelf voor een groot deel opleg, door mijn eigen kaders en verbeeldingsvermogen van wat wel en niet mogelijk is, en dat ik deze kaders dus ook kan verbreden).

    Dit heb ik later ondervonden in een andere solo trip. Ik dacht toen aan hem en kreeg vervolgens telepatisch contact met hem via de muren, hij zat in de muren en vanaf dat moment wist ik dat hij er eigenlijk altijd, overal om me heen is. En dat 'hij' niet enkel 'hij' is maar mogelijk mijn representatie/projectie van de algehele kosmische liefde. (Ik heb hier helaas geen trip report over geschreven, ik vond dat woorden afbreuk deden aan de unieke ervaring.)
    Wel voegt het na afloop veel toe als je de ervaring met een ander persoon kan delen die door zijn eigen ervaring precies weet wat je bedoelt. Mijn ideeen worden dan écht begrepen, terwijl anderen me misschien voor gek zouden verklaren en dat voelt eenzaam.
     
    Spacey Ostrich, Fenrir en Mindless vinden dit leuk.
  8. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Natuurlijk, we willen dingen graag delen. :) Dat hoort ook bij dit aardse bestaan. We komen hier ook op DF om o.a. drugervaringen te delen. Maar je afgesloten voelen van verbondenheid en liefde omdat een bepaald persoon niet aanwezig is hoeft niet, want je bent zelf natuurlijk de 'beloved'. Je kunt daar niet van afgesloten zijn al zou je het willen. Het is wel hartstikke mooi om ervaringen te kunnen delen natuurlijk.
     
    Fenrir en NiandraLades vinden dit leuk.
  9. NiandraLades

    NiandraLades Bewuste gebruiker Tripreporter

    Fenrir en Roze Olifant vinden dit leuk.
  10. Roze Olifant

    Roze Olifant DF Staff Medewerker Moderator Top Tripreporter

    Maar dan kun je iemand alsnog toch wel missen in een trip. :wink: Ik snap wel wat je zegt hoor, en vind het ook een mooie gedachte dat alles één en verbonden is, maar dan ben je toch alsnog wel alleen in de trip, althans dat kan zo voelen, en ik hoef voor mezelf niet zonodig zelf de ‘beloved’ te zijn eigenlijk. Maar een vorm van eenzaamheid en missen/verlangen naar iemand ervaren betekent niet dat je op zo’n moment geheel afgesloten bent van verbondenheid en liefde volgens mij.

    Ik vind het juist ook super leerzaam en uniek om te solo-trippen. Maar het gevoel van ‘dit had ik liever willen delen’ herken ik goed en ik kan me helemaal voorstellen dat dit nog veel groter is als je vaak met een partner tript. (Wat me overigens sowieso heel bijzonder en mooi lijkt en wat ik ook nog ooit hoop mee te maken.)

    @NiandraLades thanks voor de links! Leesvoer! :)
     
    Fenrir en Mindless vinden dit leuk.
  11. Mindless

    Mindless Badass junkie Zweefkees Emeritus Mod Top Tripreporter

    Says the beloved :wink:

    Verbondenheid is natuurlijk niet alleen met mensen, maar met alles in je ervaring. En jezelf als de 'beloved' ervaren is natuurlijk niet jou als persoon, maar alles in je ervaring als geheel. Ik snap natuurlijk ook wat jij bedoeld. Onze ervaringen kunnen delen is een soort vieren van onze verbondenheid.

    Nee dat betekent het ook niet automatisch, maar is dat niet precies wat er in onze beleving gebeurd als we alleen zijn interpreteren als eenzaamheid? In eenzaamheid sluiten we ons af van de beleving van verbondenheid. En dat gebeurd toch heel erg veel, waardoor er in mijn ogen meer bij stilgestaan mag worden. Eenzaamheid is namelijk absoluut onnodig maar velen gaan eenzaam door het leven. Een tragisch gegeven.
     
    Roze Olifant vindt dit leuk.
  12. Roze Olifant

    Roze Olifant DF Staff Medewerker Moderator Top Tripreporter

    Thanks voor je antwoord! Hier ga ik later even uitgebreider op reageren. :)
     
    Mindless vindt dit leuk.
  13. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Bedankt voor het posten van die andere trip reports @NiandraLades . Heb ze met veel plezier gelezen!
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  14. Spacey Ostrich

    Spacey Ostrich Experimenterende gebruiker

    Net als je vorige tripreport echt fantastisch om te lezen! Ik kan enkel beamen wat eigenlijk iedereen al heeft gezegd: je hebt het schrijven van een tripreport tot een kunst verheven :)
     
    Fenrir vindt dit leuk.
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Laden...