Nathaniel
Wijs gebruiker
Normaal ben ik niet zo van de "Awareness"-dag/week/maand. (Vandaag is het Nationale uiendag...just saying..)
Maar deze loopt toevallig synchroon met mijn leven, vandaar.
Ik ben deze week een traject gestart. Emotionele verwaarlozing door mijn ouders en daarna 9 jaar gegijzeld in een zeer giftige relatie. Al 20 jaar liep ik met de gedachte dat ik hulp nodig had maar nooit gedaan want: Zo erg is het toch niet? Er zijn mensen met ergere problemen. Je komt hier zelf wel doorheen..
Toen die vervelende relatie ten einde kwam merkte ik pas hoe erg ik beschadigd ben. Ik was me al bewust van mijn onzekerheid, wantrouwen in de Mensch en minderwaardigheidscomplex. Daar vind je met de jaren zo je manieren voor om mee om te gaan. Maar nu kwamen daar herbelevingen en paniekaanvallen bij. Dat was voor mij de druppel, "Kerel, je hebt je moedig staande gehouden maar genoeg is genoeg".
De stap naar de huisarts was echt wel moeilijk. Ondanks dat ik me bewust ben van mijn problematiek blijft toch ook dat "het valt allemaal wel mee, even doorbijten" gevoel. De huisarts luisterde heel aandachtig en respectvol naar mijn verhaal, gaf complimenten dat ik gekomen was en verwees me door. Dat voelde heel veilig en warm.
Kortom. Bij twijfel, gewoon doen. Je gaat er sowieso niet slechter van worden.
En nog even een line van Fresku ter afsluiting:
"Voor hen die aan mij twijfelen. Twijfel je meer aan mij dan ik? Ik betwijfel het."
Maar deze loopt toevallig synchroon met mijn leven, vandaar.
Ik ben deze week een traject gestart. Emotionele verwaarlozing door mijn ouders en daarna 9 jaar gegijzeld in een zeer giftige relatie. Al 20 jaar liep ik met de gedachte dat ik hulp nodig had maar nooit gedaan want: Zo erg is het toch niet? Er zijn mensen met ergere problemen. Je komt hier zelf wel doorheen..
Toen die vervelende relatie ten einde kwam merkte ik pas hoe erg ik beschadigd ben. Ik was me al bewust van mijn onzekerheid, wantrouwen in de Mensch en minderwaardigheidscomplex. Daar vind je met de jaren zo je manieren voor om mee om te gaan. Maar nu kwamen daar herbelevingen en paniekaanvallen bij. Dat was voor mij de druppel, "Kerel, je hebt je moedig staande gehouden maar genoeg is genoeg".
De stap naar de huisarts was echt wel moeilijk. Ondanks dat ik me bewust ben van mijn problematiek blijft toch ook dat "het valt allemaal wel mee, even doorbijten" gevoel. De huisarts luisterde heel aandachtig en respectvol naar mijn verhaal, gaf complimenten dat ik gekomen was en verwees me door. Dat voelde heel veilig en warm.
Kortom. Bij twijfel, gewoon doen. Je gaat er sowieso niet slechter van worden.
En nog even een line van Fresku ter afsluiting:
"Voor hen die aan mij twijfelen. Twijfel je meer aan mij dan ik? Ik betwijfel het."
