psychonaut'86
Bewuste gebruiker
Samen met Rick en Kev zat ik in de kroeg te kletsen over paddo‘s. Kev wilde tot nu toe nooit paddo’s proberen, aangezien hij geen dingen wilde zien die er niet waren. Enkele weken verder en een aantal positieve verhalen gehoord te hebben van vrienden wilde hij het dan toch. Met ze drieën een datum afgesproken. Zaterdag 10 Juni! 
Het zonnetje scheen, de vogeltjes vloten en wij waren op weg naar restaurant Kraantje Lek (begin van een duinpad richting Zandvoort). In mijn rugtas de benodigde spullen: voor Kev en mezelf beide een spa flesje gevuld met paddo thee, aangezien ik het lerende wijs etend echt niet lang genoeg binnen houdt
voor een goede trip. En Kev zijn portie had ik er gelijk maar bijgegooid… tja als je toch al thee aan het maken bent ! Voor Rick had ik een portie gedroogde paddo’s achter in mijn rugtas, die hij bij mij thuis had laten liggen. (ongeveer 6/7 gedroogde Mexicaantjes) en wat de thee betreft: de paddo’s fijngesneden en 15 minuten in koud water laten staan. Aan de kook gebracht en 20-25 minuten door laten pruttelen op laag vuur. De paddo’s eruit gezeefd en een zakje Pickwick erbij gedaan. Wat honing toegevoegd voor een zoete smaak, en klaar was de paddo thee (gebruik trouwens nooit suiker! Dat heft de werking op).
Aangekomen bij restaurant Kraantje Lek onze fietsen neergezet en zijn we gaan lopen. Al lopende at Rick zijn paddestoelen op en spoelde ze weg met wat vanille vla. Aangezien hij gedroogde had en die wat langer in zouden moeten werken at hij ze als eerste en wanneer hij wat begon te voelen, dan zouden Kev en ik de thee naar binnen gieten en zouden we ongeveer op hetzelfde moment trippen. We besloten door te blijven lopen om de verbranding van Rick te verbeteren en vroegen om de aantal minuten of hij al wat voelde. Op een gegeven moment zei Rick dat het gras waar we op liepen aanvoelde als lekker zacht mos. Wij wisten genoeg en zochten met zijn drieën een afgelegen plekje een aantal meters van het fietspad verwijderd. Nadat we de thee opgedronken hadden kon voor ons het wachten ook beginnen. We stonden op en besloten maar weer een stuk verder te lopen, aangezien ik onterecht al begon te twijfelen of ik de thee niet verkeerd had gemaakt omdat we nog niets voelden na 5 minuten. Al na 3 of 5 minuten lopen ontdekte ik een soort van motief in de stenen waar het fietspad van gelegd was. Rick en Kev zagen bepaalde horizontale strepen op het fietspad die ik dan weer niet zag. Ik vond het toen erg knap dat de mensen het zo konden aanleggen dat ik er motieven in zag en Rick en Kev strepen. Het zouden vast vakkundige mensen geweest zijn.
Een stukje verder gelopen kwamen we bij een grasveldje aan waar ik even ben gaan zitten. Ik moest even zitten want het sloeg nu echt in. Op dat moment voelde ik dat ik echt niet meer terug kon als het eventueel fout zou gaan aangezien het best weer een hevig gevoel was, en ik daarvoor alleen nog maar een badtrip had gehad. (dit was mijn tweede keer) Alledrie verkenden we onze nieuwe gaven. Ik zag de bladeren en boompjes wazig maar toch weer goed, en dan weer een beetje vager worden. Op een gegeven moment zat ik nog in het gras en Rick en Kev stonden ook om zich heen te kijken. We zagen van veraf een fietser aankomen in een redelijk felgekleurde kleding combinatie. Deze redelijk gezette vrouw had oranje en groene kleding aan, en leek zowaar op een regelrechte meloen! En het maakte niet uit dat we haar alledrie van verre aan zagen komen, toch zei Kev precies op het moment dat ze langs fietste, grappend... Kijk! En wees met zijn vinger richting de vrouw die ons op 2 meter afstand passeerde. Ze keek ons aan alsof we gek waren... We keken elkaar aan en schoten alledrie in de lach.
We besloten weer verder te lopen en meer te zien van de natuur. Het was immers veel te saai om te blijven zitten. We liepen verder en ik weet niet precies hoe ik me voelde onderweg maar op een gegeven moment kwam er een misselijk gevoel omhoog en moest ik ook binnen 5 sec. Ik liep snel naar de zijkant van het fietspad en gooide het eruit. Ik voelde me niet vies, ik voelde me niet brak. Ik voelde me eerder opgelucht en gereinigd en we zetten onze reis voort. Het fietspad liep langs wat heuveltjes temidden op een groot grasveld. Kev en ik bleven op het fietspad. Rick betreedde het grasveld, keek naar ons, stak ze handen wijd de lucht in en keer omhoog. “Wat zijn wij mensen toch nietig” zei hij en we knikten instemmend toe 
.
Onze reis voortzettend, vel gekleurde bomen, bosjes en mooie bladeren tegengekomen. En uiteindelijk op een mooi uitgestrekt grasveld beland en hier maar even gaan zitten. (we hadden best een stuk gelopen en dan nog in deze toestand was best vermoeiend).
Hier op het grasveld begon de echte visuele trip voor iedereen, maar toch voor ieder op zijn eigen manier. We communiceerden met elkaar over elkaars indrukken die we opdeden en waren in gesprek over van alles en nog wat dat het zo ongelooflijk was. (voor Kev was dit de eerste keer) En elk gesprek wat we begonnen, eindigde altijd, maar dan ook altijd op hetzelfde onderwerp. Kev moest poepen! Er moest daar een ontzettend grote drol kopjes aan het geven zijn want elke keer kwam hij er weer op terug... En het werd echt vervelend. Kan je je voorstellen dat je in een boeiende discussie bent over wat je allemaal ziet en ervaart en dan komt hij weer op het onderwerp dat hij iets “kwijt” moet. Na een aantal keer geroepen te hebben “ok we weten het, ga dan poepen!” “daar achter de duinpan kan het makkelijk” ging Kev toch proberen en kwam 10 minuten later opgelucht terug. Daarna hebben we ons gefocust op de visuele kant van de Mexicaantjes. Rick riep ons toe dat we onze ogen moesten sluiten, en dat je dan als ware het grasveld nog steeds zag en gewoon verder kon lopen (closed eyes visuals). Op het grasveld heb ik eigenlijk alleen maar gezeten. Ik heb niet rondgelopen maar gewoon lekker gezeten en op mijn rug gelegen.
Op een gegeven moment probeerde ik dus ook wat Rick zei, en inderdaad ik zag ook dingen toen ik mijn ogen dicht deed. Het was niet het grasveld waar we op zaten, maar op het moment dat ik mijn ogen dicht deed leek het wel alsof ik precies op dát moment mijn ogen open deed in mijn close eye visual. Ik lag op een weg en kwam net overeind, alsof ik dus flauwgevallen was. Mensen in een verkeersregelaar pak en allemaal een verkeersbord in hun handen, stonden in een kring om mij heen en lachten allemaal opgelucht naar me. Alsof ze allemaal blij waren dat ik weer bij bewustzijn was. Ze zwaaiden allemaal met hun verkeersbord naar me
. Een andere keer dat ik mijn ogen dicht deed lag ik weer op een weg naast een verkeersdrempel. De auto van mijn vader (die ik de afgelopen week helemaal gewassen en gewaxt had) reed in mijn richting. Naast de verkeersdrempel stond een vrachtwagen geparkeerd.
Het is lastig om uit te leggen, maar dit stukje van de film bewoog (of als een dvd speler gezien) spoelde maar voor 3 of 4 sec af en begon daarna weer opnieuw. Het was echt een heel vreemde gewaarwording.
Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik dat de kleuren veel feller waren. Als ik goed mijn best deed (mijn ogen inspannend alsof je geen bril draagt maar het toch wilt zien) dan zag ik dat het grasveld helemaal verdeeld was in kubussen. Gekleurde kubussen van ongeveer 0.5 meter hoog, breed en lang. De kubussen waren alleen in de omtreklijnen gekleurd en ik kon er wel gewoon doorheen kijken. Naarmate de bosjes of bomen op het veld hoger werden “groeiden” de kubussen mee de hoogte in. En het rare maar eveneens mooie en kenmerkende was dat alle kubussen gevuld waren met kleurrijke paddestoelen en deze waren net als de kubussen zelf van mooie felle kleuren en ook alleen de omtreklijnen waren te zien. Het was een erg mooie hallucinatie en ik heb besloten dat ik er eens een tekening van ga proberen te maken. Het gekke was dat als mijn hersenen en ogen er moe van werden dat ik mijn ogen kon ontspannen en dat ze dan weg waren. Ik heb het een paar keer “aan en uit gezet” maar heb er naar mijn eigen mening te weinig van genoten. (zo leer je van elke trip weer wat).
Kev en Rick hebben veel dingen in de wolken kunnen waarnemen. Daar heb ik helemaal niks in gezien, maar daar heb ik ook te weinig aandacht aan geschonken. Rick vertelde dat hij een soort hand zag in de wolken die echt iets vastpakte. Wat Kev gezien heeft ben ik me niet echt goed van op de hoogte, daar heb ik minder van meegekregen.
Toen we er alledrie een beetje genoeg hadden van al die kleuren en ik een beetje somber werd, hebben de anderen me opgepept en zijn we weer op weg naar huis gegaan. Ik merkte onderweg dat de kleuren al veel minder waren. De bladeren van een boom bijvoorbeeld waren nog wel wazig maar waren niet veel feller in kleur meer. Vanaf het moment dat we gingen wandelen is voor ons de filosofische trip begonnen. Allerlei dingen zijn aan bod gekomen...
Dat de mens eigenlijk heel egoïstisch is en altijd maar meer wil dan dat hem eigenlijk toebehoord. Enkelen gaan zonder blikken of blozen over andermans rug om maar te krijgen wat hij of zij wil. Altijd maar ik ik ikke! Dat als we allemaal gewoon ons eigen beetje pakken er ook geen honger meer zou zijn in Afrika en geen te hoog cholesterol gehalte in Westerse landen. Dat iedereen maar een auto moet hebben om vlug vlug in de file te staan richting werk. Zo verkloten we met zijn allen de ozonlaag en helpen we elkaar naar de filistijnen. Maar men denkt daar vaak niet aan en ja! is vaak weer egoïstisch! “ach de ozonlaag, als die kapot is dan ben ik er toch al niet meer” Mensen pak gewoon wat vaker de trein of de fiets! Maar in sommige gevallen kunnen we niet anders. De maatschappij dwingt ons vaak bijna om mee te doen. Je moet meedoen/ meedraaien in het circuit anders kan je niet meer bestaan. We leven niet meer van een vuurtje voor onze grot waar we het net gevangen everzwijn op roosteren. We kunnen niet zien wat morgen brengt, nee je moet plannen anders red je het niet. We zijn zo overdreven driftig bezig met carrière maken dat we soms vergeten te leven, vergeten dat je ook nog moet genieten voordat het misschien plots voorbij is. Straks kan je niks meer, maar heb je wel je hele leven hard gewerkt zodat je misschien een luxer verzorgingshuis kan veroorloven. Maar zeg nou zelf, wanneer moet je genieten? Elke dag van je leven!!
Ook ben ik heel dankbaar geworden in deze trip. Dankbaar dat ik leef en dat mijn ouders mij dit leven gegeven hebben. Ik was dankbaar voor de goede opvoeding en zorg die ze me altijd gegeven hebben. Dat ze mijn school betaalden en me altijd voorzien van eten en drinken.
Ze luisteren naar me en helpen me als ik ergens mee zit. Mijn vriendin heeft ook een rol gespeeld in mijn gedachten. Ik ben dankbaar voor de relatie die we hebben en dat het allemaal zo kan gaan. Zij accepteert het dat ik soms drugs gebruik, maar hoeft er zelf nooit bij te zijn. Dat zoiets kan vind ik bijzonder, aangezien ik ook vaak genoeg hoor dat het heel anders gaat in relaties. Ik ben blij dat we elkaar begrijpen en dat we goed kunnen praten. En daardoor elkaar ook kunnen troosten als dat nodig zou zijn.
Ik weet niet alles meer uit deze filosofische trip maar ik weet wel dat ik er wat van opgestoken heb, en dat ik op het moment bewust gelukkiger leef. Ik leef gelukkiger omdat ik weet, en dit ook in de trip heb ervaren dat ik een goed leven heb en dat ik me diep van binnen ook gelukkig voel.
(tijdens de trip is echt duidelijk naar buiten gekomen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven en met mijn goede vrienden die ik heb. Ik heb niets te klagen). Klagen deed ik al niet eigenlijk maar ik zal het niet meer in mijn hoofd halen om te klagen als iets misschien iets minder goed gaat een moment. Kijk, mijn vader gaat qua gezondheid erg slecht en ik probeer nu nog zoveel mogelijk met hem te doen. Te genieten van de momenten die we nu nog kunnen hebben met zijn tweeën.
Ik ga niet bij de pakken neer zitten omdat hij een korte levensverwachting heeft vanwege zijn ziektebeeld. Je leeft met wat je hebt en daar maak je het beste van!
Toen we zo’n beetje bij het begin van het wandelpad kwamen waar we ook gestart waren, was de trip nog niet uitgewerkt. We kwamen eigenlijk te vroeg bij het restaurant aan waar het voor deze filosofen nog veel te druk was. Op dat punt kregen we met zijn drieën allemaal de domper van de dag. We waren nog lang niet helder genoeg om goed te functioneren onder de mensen. Rick ging even naar het toilet in het restaurant en al een minuut later raakte ik in paniek dat de mensen zouden beseffen dat hij wat gebruikt had. Ik zei tegen Kev “ik ga hem helpen/ halen want hij is contact aan het maken met andere mensen”. Kev hielt me tegen en zei dat Rick nog maar een minuut weg was, dit stelde mij gerust en ik bleef zitten. Even later toen Rick terug kwam, besloot ik ook nog even naar het toilet te gaan, maar tevergeefs. Ik kende het restaurant wel van vroeger, maar had geen idee waar het toilet was en alles was nog zo ingewikkeld. We stapten op de fiets en begonnen de weg richting huis. Die lang en vermoeiend was aangezien we nog steeds in die rottige tussen wereld zaten. We waren niet helder maar we zaten ook niet volledig in een trip. We fietsen richting huis en stopten bij een supermarkt om even wat drinken en eten te gaan halen. Hier waren we ook nog niet klaar voor... een bomvolle zaterdagmiddag supermarkt met vrij smalle paden en ook nog bekende mensen. Vreselijk we zagen er allemaal verlept uit en een oud klasgenoot ging een goed gesprek met ons aan wat we allemaal voor studie nu deden.
Uiteindelijk helemaal thuis aangekomen was het volledig uitgewerkt en konden we rustig met wat fris en wat te eten op het platdak nakletsen over deze intense en erg mooie ervaring!
Het zonnetje scheen, de vogeltjes vloten en wij waren op weg naar restaurant Kraantje Lek (begin van een duinpad richting Zandvoort). In mijn rugtas de benodigde spullen: voor Kev en mezelf beide een spa flesje gevuld met paddo thee, aangezien ik het lerende wijs etend echt niet lang genoeg binnen houdt
voor een goede trip. En Kev zijn portie had ik er gelijk maar bijgegooid… tja als je toch al thee aan het maken bent ! Voor Rick had ik een portie gedroogde paddo’s achter in mijn rugtas, die hij bij mij thuis had laten liggen. (ongeveer 6/7 gedroogde Mexicaantjes) en wat de thee betreft: de paddo’s fijngesneden en 15 minuten in koud water laten staan. Aan de kook gebracht en 20-25 minuten door laten pruttelen op laag vuur. De paddo’s eruit gezeefd en een zakje Pickwick erbij gedaan. Wat honing toegevoegd voor een zoete smaak, en klaar was de paddo thee (gebruik trouwens nooit suiker! Dat heft de werking op).Aangekomen bij restaurant Kraantje Lek onze fietsen neergezet en zijn we gaan lopen. Al lopende at Rick zijn paddestoelen op en spoelde ze weg met wat vanille vla. Aangezien hij gedroogde had en die wat langer in zouden moeten werken at hij ze als eerste en wanneer hij wat begon te voelen, dan zouden Kev en ik de thee naar binnen gieten en zouden we ongeveer op hetzelfde moment trippen. We besloten door te blijven lopen om de verbranding van Rick te verbeteren en vroegen om de aantal minuten of hij al wat voelde. Op een gegeven moment zei Rick dat het gras waar we op liepen aanvoelde als lekker zacht mos. Wij wisten genoeg en zochten met zijn drieën een afgelegen plekje een aantal meters van het fietspad verwijderd. Nadat we de thee opgedronken hadden kon voor ons het wachten ook beginnen. We stonden op en besloten maar weer een stuk verder te lopen, aangezien ik onterecht al begon te twijfelen of ik de thee niet verkeerd had gemaakt omdat we nog niets voelden na 5 minuten. Al na 3 of 5 minuten lopen ontdekte ik een soort van motief in de stenen waar het fietspad van gelegd was. Rick en Kev zagen bepaalde horizontale strepen op het fietspad die ik dan weer niet zag. Ik vond het toen erg knap dat de mensen het zo konden aanleggen dat ik er motieven in zag en Rick en Kev strepen. Het zouden vast vakkundige mensen geweest zijn
.Een stukje verder gelopen kwamen we bij een grasveldje aan waar ik even ben gaan zitten. Ik moest even zitten want het sloeg nu echt in. Op dat moment voelde ik dat ik echt niet meer terug kon als het eventueel fout zou gaan aangezien het best weer een hevig gevoel was, en ik daarvoor alleen nog maar een badtrip had gehad. (dit was mijn tweede keer) Alledrie verkenden we onze nieuwe gaven. Ik zag de bladeren en boompjes wazig maar toch weer goed, en dan weer een beetje vager worden. Op een gegeven moment zat ik nog in het gras en Rick en Kev stonden ook om zich heen te kijken. We zagen van veraf een fietser aankomen in een redelijk felgekleurde kleding combinatie. Deze redelijk gezette vrouw had oranje en groene kleding aan, en leek zowaar op een regelrechte meloen
! En het maakte niet uit dat we haar alledrie van verre aan zagen komen, toch zei Kev precies op het moment dat ze langs fietste, grappend... Kijk! En wees met zijn vinger richting de vrouw die ons op 2 meter afstand passeerde. Ze keek ons aan alsof we gek waren... We keken elkaar aan en schoten alledrie in de lach. We besloten weer verder te lopen en meer te zien van de natuur. Het was immers veel te saai om te blijven zitten. We liepen verder en ik weet niet precies hoe ik me voelde onderweg maar op een gegeven moment kwam er een misselijk gevoel omhoog en moest ik ook binnen 5 sec
. Ik liep snel naar de zijkant van het fietspad en gooide het eruit. Ik voelde me niet vies, ik voelde me niet brak. Ik voelde me eerder opgelucht en gereinigd en we zetten onze reis voort. Het fietspad liep langs wat heuveltjes temidden op een groot grasveld. Kev en ik bleven op het fietspad. Rick betreedde het grasveld, keek naar ons, stak ze handen wijd de lucht in en keer omhoog. “Wat zijn wij mensen toch nietig” zei hij en we knikten instemmend toe . Onze reis voortzettend, vel gekleurde bomen, bosjes en mooie bladeren tegengekomen. En uiteindelijk op een mooi uitgestrekt grasveld beland en hier maar even gaan zitten. (we hadden best een stuk gelopen en dan nog in deze toestand was best vermoeiend).
Hier op het grasveld begon de echte visuele trip voor iedereen, maar toch voor ieder op zijn eigen manier. We communiceerden met elkaar over elkaars indrukken die we opdeden en waren in gesprek over van alles en nog wat dat het zo ongelooflijk was. (voor Kev was dit de eerste keer) En elk gesprek wat we begonnen, eindigde altijd, maar dan ook altijd op hetzelfde onderwerp. Kev moest poepen! Er moest daar een ontzettend grote drol kopjes aan het geven zijn want elke keer kwam hij er weer op terug... En het werd echt vervelend. Kan je je voorstellen dat je in een boeiende discussie bent over wat je allemaal ziet en ervaart en dan komt hij weer op het onderwerp dat hij iets “kwijt” moet. Na een aantal keer geroepen te hebben “ok we weten het, ga dan poepen!” “daar achter de duinpan kan het makkelijk” ging Kev toch proberen en kwam 10 minuten later opgelucht terug. Daarna hebben we ons gefocust op de visuele kant van de Mexicaantjes. Rick riep ons toe dat we onze ogen moesten sluiten, en dat je dan als ware het grasveld nog steeds zag en gewoon verder kon lopen (closed eyes visuals). Op het grasveld heb ik eigenlijk alleen maar gezeten. Ik heb niet rondgelopen maar gewoon lekker gezeten en op mijn rug gelegen.
Op een gegeven moment probeerde ik dus ook wat Rick zei, en inderdaad ik zag ook dingen toen ik mijn ogen dicht deed. Het was niet het grasveld waar we op zaten, maar op het moment dat ik mijn ogen dicht deed leek het wel alsof ik precies op dát moment mijn ogen open deed in mijn close eye visual. Ik lag op een weg en kwam net overeind, alsof ik dus flauwgevallen was. Mensen in een verkeersregelaar pak en allemaal een verkeersbord in hun handen, stonden in een kring om mij heen en lachten allemaal opgelucht naar me. Alsof ze allemaal blij waren dat ik weer bij bewustzijn was. Ze zwaaiden allemaal met hun verkeersbord naar me
. Een andere keer dat ik mijn ogen dicht deed lag ik weer op een weg naast een verkeersdrempel. De auto van mijn vader (die ik de afgelopen week helemaal gewassen en gewaxt had) reed in mijn richting. Naast de verkeersdrempel stond een vrachtwagen geparkeerd. Het is lastig om uit te leggen, maar dit stukje van de film bewoog (of als een dvd speler gezien) spoelde maar voor 3 of 4 sec af en begon daarna weer opnieuw. Het was echt een heel vreemde gewaarwording.
Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik dat de kleuren veel feller waren. Als ik goed mijn best deed (mijn ogen inspannend alsof je geen bril draagt maar het toch wilt zien) dan zag ik dat het grasveld helemaal verdeeld was in kubussen. Gekleurde kubussen van ongeveer 0.5 meter hoog, breed en lang. De kubussen waren alleen in de omtreklijnen gekleurd en ik kon er wel gewoon doorheen kijken. Naarmate de bosjes of bomen op het veld hoger werden “groeiden” de kubussen mee de hoogte in. En het rare maar eveneens mooie en kenmerkende was dat alle kubussen gevuld waren met kleurrijke paddestoelen en deze waren net als de kubussen zelf van mooie felle kleuren en ook alleen de omtreklijnen waren te zien. Het was een erg mooie hallucinatie en ik heb besloten dat ik er eens een tekening van ga proberen te maken. Het gekke was dat als mijn hersenen en ogen er moe van werden dat ik mijn ogen kon ontspannen en dat ze dan weg waren. Ik heb het een paar keer “aan en uit gezet” maar heb er naar mijn eigen mening te weinig van genoten. (zo leer je van elke trip weer wat).
Kev en Rick hebben veel dingen in de wolken kunnen waarnemen. Daar heb ik helemaal niks in gezien, maar daar heb ik ook te weinig aandacht aan geschonken. Rick vertelde dat hij een soort hand zag in de wolken die echt iets vastpakte. Wat Kev gezien heeft ben ik me niet echt goed van op de hoogte, daar heb ik minder van meegekregen.
Toen we er alledrie een beetje genoeg hadden van al die kleuren en ik een beetje somber werd, hebben de anderen me opgepept en zijn we weer op weg naar huis gegaan. Ik merkte onderweg dat de kleuren al veel minder waren. De bladeren van een boom bijvoorbeeld waren nog wel wazig maar waren niet veel feller in kleur meer. Vanaf het moment dat we gingen wandelen is voor ons de filosofische trip begonnen. Allerlei dingen zijn aan bod gekomen...
Dat de mens eigenlijk heel egoïstisch is en altijd maar meer wil dan dat hem eigenlijk toebehoord. Enkelen gaan zonder blikken of blozen over andermans rug om maar te krijgen wat hij of zij wil. Altijd maar ik ik ikke! Dat als we allemaal gewoon ons eigen beetje pakken er ook geen honger meer zou zijn in Afrika en geen te hoog cholesterol gehalte in Westerse landen. Dat iedereen maar een auto moet hebben om vlug vlug in de file te staan richting werk. Zo verkloten we met zijn allen de ozonlaag en helpen we elkaar naar de filistijnen. Maar men denkt daar vaak niet aan en ja! is vaak weer egoïstisch! “ach de ozonlaag, als die kapot is dan ben ik er toch al niet meer” Mensen pak gewoon wat vaker de trein of de fiets! Maar in sommige gevallen kunnen we niet anders. De maatschappij dwingt ons vaak bijna om mee te doen. Je moet meedoen/ meedraaien in het circuit anders kan je niet meer bestaan. We leven niet meer van een vuurtje voor onze grot waar we het net gevangen everzwijn op roosteren. We kunnen niet zien wat morgen brengt, nee je moet plannen anders red je het niet. We zijn zo overdreven driftig bezig met carrière maken dat we soms vergeten te leven, vergeten dat je ook nog moet genieten voordat het misschien plots voorbij is. Straks kan je niks meer, maar heb je wel je hele leven hard gewerkt zodat je misschien een luxer verzorgingshuis kan veroorloven. Maar zeg nou zelf, wanneer moet je genieten? Elke dag van je leven!!
Ook ben ik heel dankbaar geworden in deze trip. Dankbaar dat ik leef en dat mijn ouders mij dit leven gegeven hebben. Ik was dankbaar voor de goede opvoeding en zorg die ze me altijd gegeven hebben. Dat ze mijn school betaalden en me altijd voorzien van eten en drinken.
Ze luisteren naar me en helpen me als ik ergens mee zit. Mijn vriendin heeft ook een rol gespeeld in mijn gedachten. Ik ben dankbaar voor de relatie die we hebben en dat het allemaal zo kan gaan. Zij accepteert het dat ik soms drugs gebruik, maar hoeft er zelf nooit bij te zijn. Dat zoiets kan vind ik bijzonder, aangezien ik ook vaak genoeg hoor dat het heel anders gaat in relaties. Ik ben blij dat we elkaar begrijpen en dat we goed kunnen praten. En daardoor elkaar ook kunnen troosten als dat nodig zou zijn
.Ik weet niet alles meer uit deze filosofische trip maar ik weet wel dat ik er wat van opgestoken heb, en dat ik op het moment bewust gelukkiger leef. Ik leef gelukkiger omdat ik weet, en dit ook in de trip heb ervaren dat ik een goed leven heb en dat ik me diep van binnen ook gelukkig voel.
(tijdens de trip is echt duidelijk naar buiten gekomen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven en met mijn goede vrienden die ik heb. Ik heb niets te klagen). Klagen deed ik al niet eigenlijk maar ik zal het niet meer in mijn hoofd halen om te klagen als iets misschien iets minder goed gaat een moment. Kijk, mijn vader gaat qua gezondheid erg slecht en ik probeer nu nog zoveel mogelijk met hem te doen. Te genieten van de momenten die we nu nog kunnen hebben met zijn tweeën.
Ik ga niet bij de pakken neer zitten omdat hij een korte levensverwachting heeft vanwege zijn ziektebeeld. Je leeft met wat je hebt en daar maak je het beste van!
Toen we zo’n beetje bij het begin van het wandelpad kwamen waar we ook gestart waren, was de trip nog niet uitgewerkt. We kwamen eigenlijk te vroeg bij het restaurant aan waar het voor deze filosofen nog veel te druk was. Op dat punt kregen we met zijn drieën allemaal de domper van de dag. We waren nog lang niet helder genoeg om goed te functioneren onder de mensen. Rick ging even naar het toilet in het restaurant en al een minuut later raakte ik in paniek dat de mensen zouden beseffen dat hij wat gebruikt had. Ik zei tegen Kev “ik ga hem helpen/ halen want hij is contact aan het maken met andere mensen”
. Kev hielt me tegen en zei dat Rick nog maar een minuut weg was, dit stelde mij gerust en ik bleef zitten. Even later toen Rick terug kwam, besloot ik ook nog even naar het toilet te gaan, maar tevergeefs. Ik kende het restaurant wel van vroeger, maar had geen idee waar het toilet was en alles was nog zo ingewikkeld. We stapten op de fiets en begonnen de weg richting huis. Die lang en vermoeiend was aangezien we nog steeds in die rottige tussen wereld zaten. We waren niet helder maar we zaten ook niet volledig in een trip. We fietsen richting huis en stopten bij een supermarkt om even wat drinken en eten te gaan halen. Hier waren we ook nog niet klaar voor... een bomvolle zaterdagmiddag supermarkt met vrij smalle paden en ook nog bekende mensen. Vreselijk we zagen er allemaal verlept uit en een oud klasgenoot ging een goed gesprek met ons aan wat we allemaal voor studie nu deden. Uiteindelijk helemaal thuis aangekomen was het volledig uitgewerkt en konden we rustig met wat fris en wat te eten op het platdak nakletsen over deze intense en erg mooie ervaring!
