Metalcored00d
Bewuste gebruiker
Het was 12u in de namiddag toen ik de blotter nam op een nuchtere maag. Net na de inname sloot ik mijn ogen en luisterde ik naar The Psychedelic Experience van Timothy Leary. Dit duurt ongeveer 45 minuten en erna begonnen de eerste effecten. Ik voelde me een beetje zoals in Tenacious D and the Pick of Destiny: "This place is kinda juicy." 
.
Plots kreeg ik een beetje OCD en begon ik mijn hele appartement op te ruimen. Ik plooide mijn kleren op, stofzuigde overal, … Zalig hoeveel beter dat was.
En toen zette ik me neer. Het was ongeveer anderhalf uur later nu. En toen gebeurde er iets heel aparts. Zoals Jordan Peterson zegt in 12 rules for life: “Clean your room”. Wel, het was niet gepland, maar hierdoor bleek er iets aangewakkerd vanuit mijn onderbewuste.
Ik zat ineens helemaal in een nostalgische bui, alsof ik mentaal door een fotoboek ging. Ik heb geen gemakkelijke jeugd gehad, maar dat is sowieso subjectief. Ik kan niet zeggen dat mijn jeugd 10kg zwaarder was dan van iemand anders.
Wat me al eerder was gelukt met truffeltrips was dat ik besefte dat veel van mijn trauma’s mij hoogstwaarschijnlijk mij niet bewust waren aangedaan en dat de volwassenen rondom mij ook maar voort moesten doen met wat zij van hun ouders hadden meegekregen. Dat er dus een intergenerationeel trauma leeft waar me allemaal een plaatsje moeten aan geven.
Maar deze keer was het anders. Deze keer kwam ik in contact met mijn innerlijke kind vanbinnen. Volwassen ik keek mezelf in de ogen, gaf mezelf een knuffel en zei: “De enige persoon voor wie je goed genoeg hoeft te zijn is jezelf. Sorry voor al de keren dat ik zo streng op je was. Ik ben trots op je.”.
Ik had al jaren niet meer gehuild, ik ben echt emotioneel geconstipeerd, maar de sluizen stonden open en ik zat gewoon te snikken in de zetel. En dit was geen bad trip, verre van, dit was pure catharsis. Zoveel opgekropte emotie stortte eruit. Zo’n last van mijn schouders.
Pfoe, wat een ride! En ik was nog maar 2 uur bezig! Boem, muziek op en buiten wezen. Wat een mooie dag is me dit! Gadver wat is die natuur toch mooi om door te wandelen, het zonnetje in mijn rug en een heldere blauwe hemel, gewoon genieten!
Visueel was er niet veel aan het gebeuren, maar dat vond ik wel OK. Kleuren zagen er wel veel gedetailleerder uit, maar ik had geen specifieke visuals. Het enige wat ik me wel herinner is dat er tussen de takken van de bomen precies spinnenwebben zaten, maar die vulde ik zelf in. Een beetje zoals de spiegel van The Matrix, maar ik kwam er niet aan en werd geen zilver. Wel altijd leuk om zo die Veil of Reality te mogen zien.
Na 2 uur wandelen kwam ik terug thuis en begon de trip wat meer mindfuck te worden:
Een opa liep rond met zijn kleindochter op de fiets en dit herhaalde zich een aantal keren in een deja vu.
Ik woonde op het vierde verdiep dus ik zag al de daken van de huizen in de buurt. Bovendien stond mijn gebouw onderaan een heuvel, dus hoe verder de huizen, hoe hoger die kwamen. De rijen van de huizen begon te lijken op een Penrose Triangle.
Toen keek ik naar Have a Good Trip. Wat Carrie Fisher hier zei gaf me rillingen omdat het zo hard binnenkwam: “I took acid and went, ‘Oh. I see. This makes sense,'” Fisher explained. “And in fact, when I was first told I was bipolar—I went in to see a doctor and I said, ‘I felt normal on acid.'”.
Niet dat ik me zo normaal voel als ik trip, maar eerder dat ik me minder abnormaal en minder als een alien in een mensenjasje zoals ik me wel vaker voel(de).
Daarna keek ik naar Scott Pilgrim vs. the World, wat echt ongelooflijk goed werkt als trip film voor mij.
Ik rolde een jointje en keek vervolgens naar The Holy Mountains, jezus wat een trippy film was me dat!
Rond middernacht ging ik naar bed. Met gesloten ogen kreeg ik nog even een stroboscoop te zien totdat ik in slaap viel.
Dit was zeker een aanrader!
************
Waar ik wel in de fout ging vanaf die periode is dat ik het zodanig leuk vond om te trippen, dat het iets wekelijks werd, totdat het me uiteindelijk zo onderuithaalde dat ik er een burn-out van heb overgehouden.
Ik heb toen wel professionele hulp gezocht, want alleen kon ik het even niet meer aan.
Gelukkig heb ik dit intussen allemaal veel beter onder controle, na 5 maanden complete detox, en heb ik geen cravings meer om te gaan trippen. En daarom heb ik me nu op dit forum aangemeld om mijn ervaringen te delen en om eerlijk te zijn over de valkuilen.
Trainen, gezond eten, sociaal contact en de chaos van everyday reality onder ogen komen zijn de echte trip, zoals je wel op meerdere draadjes kan zien op dit forum!
Bonus: hier nog twee aanraders:
.Plots kreeg ik een beetje OCD en begon ik mijn hele appartement op te ruimen. Ik plooide mijn kleren op, stofzuigde overal, … Zalig hoeveel beter dat was.
En toen zette ik me neer. Het was ongeveer anderhalf uur later nu. En toen gebeurde er iets heel aparts. Zoals Jordan Peterson zegt in 12 rules for life: “Clean your room”. Wel, het was niet gepland, maar hierdoor bleek er iets aangewakkerd vanuit mijn onderbewuste.
Ik zat ineens helemaal in een nostalgische bui, alsof ik mentaal door een fotoboek ging. Ik heb geen gemakkelijke jeugd gehad, maar dat is sowieso subjectief. Ik kan niet zeggen dat mijn jeugd 10kg zwaarder was dan van iemand anders.
Wat me al eerder was gelukt met truffeltrips was dat ik besefte dat veel van mijn trauma’s mij hoogstwaarschijnlijk mij niet bewust waren aangedaan en dat de volwassenen rondom mij ook maar voort moesten doen met wat zij van hun ouders hadden meegekregen. Dat er dus een intergenerationeel trauma leeft waar me allemaal een plaatsje moeten aan geven.
Maar deze keer was het anders. Deze keer kwam ik in contact met mijn innerlijke kind vanbinnen. Volwassen ik keek mezelf in de ogen, gaf mezelf een knuffel en zei: “De enige persoon voor wie je goed genoeg hoeft te zijn is jezelf. Sorry voor al de keren dat ik zo streng op je was. Ik ben trots op je.”.
Ik had al jaren niet meer gehuild, ik ben echt emotioneel geconstipeerd, maar de sluizen stonden open en ik zat gewoon te snikken in de zetel. En dit was geen bad trip, verre van, dit was pure catharsis. Zoveel opgekropte emotie stortte eruit. Zo’n last van mijn schouders.
Pfoe, wat een ride! En ik was nog maar 2 uur bezig! Boem, muziek op en buiten wezen. Wat een mooie dag is me dit! Gadver wat is die natuur toch mooi om door te wandelen, het zonnetje in mijn rug en een heldere blauwe hemel, gewoon genieten!
Visueel was er niet veel aan het gebeuren, maar dat vond ik wel OK. Kleuren zagen er wel veel gedetailleerder uit, maar ik had geen specifieke visuals. Het enige wat ik me wel herinner is dat er tussen de takken van de bomen precies spinnenwebben zaten, maar die vulde ik zelf in. Een beetje zoals de spiegel van The Matrix, maar ik kwam er niet aan en werd geen zilver. Wel altijd leuk om zo die Veil of Reality te mogen zien.
Na 2 uur wandelen kwam ik terug thuis en begon de trip wat meer mindfuck te worden:
Een opa liep rond met zijn kleindochter op de fiets en dit herhaalde zich een aantal keren in een deja vu.
Ik woonde op het vierde verdiep dus ik zag al de daken van de huizen in de buurt. Bovendien stond mijn gebouw onderaan een heuvel, dus hoe verder de huizen, hoe hoger die kwamen. De rijen van de huizen begon te lijken op een Penrose Triangle.
Toen keek ik naar Have a Good Trip. Wat Carrie Fisher hier zei gaf me rillingen omdat het zo hard binnenkwam: “I took acid and went, ‘Oh. I see. This makes sense,'” Fisher explained. “And in fact, when I was first told I was bipolar—I went in to see a doctor and I said, ‘I felt normal on acid.'”.
Niet dat ik me zo normaal voel als ik trip, maar eerder dat ik me minder abnormaal en minder als een alien in een mensenjasje zoals ik me wel vaker voel(de).
Daarna keek ik naar Scott Pilgrim vs. the World, wat echt ongelooflijk goed werkt als trip film voor mij.
Ik rolde een jointje en keek vervolgens naar The Holy Mountains, jezus wat een trippy film was me dat!
Rond middernacht ging ik naar bed. Met gesloten ogen kreeg ik nog even een stroboscoop te zien totdat ik in slaap viel.
Dit was zeker een aanrader!
************
Waar ik wel in de fout ging vanaf die periode is dat ik het zodanig leuk vond om te trippen, dat het iets wekelijks werd, totdat het me uiteindelijk zo onderuithaalde dat ik er een burn-out van heb overgehouden.
Ik heb toen wel professionele hulp gezocht, want alleen kon ik het even niet meer aan.
Gelukkig heb ik dit intussen allemaal veel beter onder controle, na 5 maanden complete detox, en heb ik geen cravings meer om te gaan trippen. En daarom heb ik me nu op dit forum aangemeld om mijn ervaringen te delen en om eerlijk te zijn over de valkuilen.
Trainen, gezond eten, sociaal contact en de chaos van everyday reality onder ogen komen zijn de echte trip, zoals je wel op meerdere draadjes kan zien op dit forum!
Bonus: hier nog twee aanraders:
Bijlagen
-
penrose triangle.png
Laatst bewerkt:
(terwijl het wel het goeie moment is//zou zijn)
