Mijn broer is een heroine verslaafde

[My big brother]

Op zich vind ik het niet zo'n probleem dat we niet wisten dat hij in een afkick-kliniek was, ik vind het gewoon vervelend dat we hem niet konden steunen daarin, maar dat ze ons niet verwittigde toen hij in het ziekenhuis op spoed lag, dat begrijp ik niet, of de keren dat ze hem opgepakt hadden, geen enkel bericht naar de familie, dat vind ik onaanvaardbaar, wat voor een systeem hanteren ze daarin in België... ik begrijp het niet.

Ik kan het me idd niet voorstellen wat het moet zijn als je lichamelijke afhankelijkheid zo groot is geworden dat het de overhand neemt in je doen en laten en dat het sterker is dan je eigen wil, maar in heb hem wel enkele keren echt strontziek weten zijn (zweten, rillen, soms zelf ijlen, koorstig, overgeven, diarree) het leek voor mij op een heftige buikgriep, ik weet eigenlijk nog steeds niet met zekerheid, maar dat was toen hij vertelde dat hij verslaafd was en dat hij wilde afkicken, ik denk dat hij toen ontwenningsverschijnselen had of meteen cold turkey had gedaan ofzo. Het was in ieder geval heftig, dat heeft zo'n 3 dagen geduurd en dan ging het bergop met hem, na een maand of 2 zag ik ook weer de 'broer' die ik altijd had gekend in hem verschijnen en hij werd weer vrolijk en hij genoot duidelijk van de tijd dat we toen hadden.

De tijden dat hij wel onder invloed was, was het vaak heel moeilijk om door te dringen, we deden de dingen die hij zelf had gevraagd om te doen (hij zei zelf altijd dat we hem moesten tegenhouden als hij naar Brussel wilde gaan) Als hij dan uiteindelijk op dat punt stond, dan was hij niet meer voor reden vatbaar, dan werd hij nijdig en geirriteerd als we hem wilde beletten naar Brussel te gaan. Net zoals je zegt, rationeel denken was er echt niet meer bij. We waren op dat moment ook nog niet gekend genoeg met de situatie om de eerste tekenen van gebruik te herkennen en dan ook meteen in te grijpen, zoals hij ons vroeg. Soms wil je die tekenen ook niet zien en je wilt hem geloven als hij zegt dat hij niets gebruikt heeft, dat is soms zo verwarrend...

 

[sebatian]

Erg herkenbaar, en ja eigen wil is ver te zoeken in dat soort situaties Dagen dat je doodziek bent denk je dit wil ik niet meer, schoon genoeg van, ik kies voor mezelf, maar je bent vaak te ziek om dat zelf te regelen Dat zijn vaak die momenten voor actie van anderen En na aantal dagen denk je ach zo erg was het nou ook weer niet, voel me prima het kan wel weer Als dat eenmaal in je hoofd zit is er geen land meer mee te bezeilen Zoals ik ongeveer begrijp is hij wel al verschillende malen opgenomen vanwege overdosis, en opnames (gerechterlijk en vrijwillig) Je bent soort 'gevangen' in web waar het bijna onmogelijk aanvoeld om aan ontrokken te worden, het geeft het effect waar je naar zoekt, en komen altijd op de eerste plaats Voor vrienden en familie probeer je dat te maskeren als je daar bent, en je bent daar goed in, dus ja geen wonder dat het moeilijk is en verwarrend Adviezen zul je wel genoeg krijgen en zoals eerder gemeld is er niet 1 juiste manier of dat je dit of dat juist niet kan doen; ligt vaak aan het moment en de interpretatie Verder geen weet hoe verslavingszorg geregeld is in Vlaanderen, en misschien is hij gedisollusioneerd met behandeling (verhalen gaan snel te ronde van dat is niks, goed of daar kan je alles doen), als hij verzekerd is misschien optie in buitenland, begrijp dat is (verre) toekomst sinds je op dit moment geen communicatie met hem hebt

 

[sebatian]

Vaak is het zo dat je je terugtrekt in je 'comfortzone' dat is bekent en voeld goed; het is allemaal erg dubbelzinnig je wilt stoppen maar ja hunkering kan vaak de overhand nemen Een soort van sleutel, als ik niet gebruik is mijn leven waardeloos, en hoe verder zonder, kan je weer radeloos maken en alle gevoelens komen op je af en hoe daar mee om te gaan
Normalitair je wordt ouder en wijzer maar met gebruik krijg je vaak een stilstand, je reageerd alsof je 18 bent maar je bent al 30 of 40; wens je veel sterkte en wijsheid

 

[Flameon]

Wat een nare situatie pffff. Klinieken hebben in nederland inderdaad een beroepsgeheim. Bij ons mag de client een familielid aanwijzen wat 1ste contact persoon is. Met hen mogen wij wel buiten medeweten van de client communiceren

 

[sebatian]

@ Flameon, Moet je eerst wel bereidwillig zijn om een tel op te geven en dacht de consequenties worden dan uitgelegd aan client, anders beetje raar
Je kan trouwens ook je hele dossier laten vernietigen na ontslag wat ik gedaan heb, wilde niet dat dat maar bleef rondslingeren En Ja meestal willen klinieken een andere kijk verkrijgen of plaatje volmaken door contact met familieleden, focus blijft op de client en ja als die daar geen in zin in hebt om wat voor reden dan ook om een tel op te geven dan houd het op

 

[Ibogafoundation]

Heel veel sterkte met deze situatie. Ik vind dat je een sterke houding aan neemt, wat bewonderenswaardig is. Het is moeilijk om je er niet in mee te slepen, misschien dat je broer daarom afstand neemt. Je kan inderdaad zelf niet veel doen, in plaats klaar te staan als er wel een hulpvraag is. Nogmaals veel sterkte.