PurpleFlower
Belezen gebruiker
Wat: LSD
Wie: Ik en een vriend (A.)
Tripsitters: 1 (J. mijn partner)
Ervaring: wiet, MDMA, Coke, DMT
Intro:
Zondag twee weken geleden nam ik voor het eerst mijn eerste zegeltje. Nooit had ik gedacht dat ik LSD zou proberen. In mijn tienerjaren blowde ik heel veel (iets teveel achteraf gezien), maar toen ik ouder werd was het blowen niet meer interessant. Tegen het einde van 2007 ben ik op aanraden van een arts weer begonnen met wiet vanwege zenuwpijn in mijn rug (werkt trouwens uitstekend!). En een goede vriend van me (hierna A.) is afgestudeerd pharmaceut en weet heel veel op drugs gebied. A. heeft mijn vriend en mij ook een keer met MDMA laten kennis maken, die ons een geweldige nacht (laaaaaaange nacht) heeft bezorgd
. Alleen de dagen erna was afzien lol. Na een paar maanden rond kijken op Erowid kreeg ik steeds meer interesse in LSD en las alles wat los en vast zat (haha ja ook hier ). En ik wist heel zeker dat ik dit wilde proberen.
A. had nog een stash (hoffman) en bood zijn kamer aan. Mijn vriend besloot om het niet te doen (te gestressed, te onzeker, en niet genoeg ingelezen). A. zijn huis lijkt op zich al een mega trip. Veel blacklight, flessen met kerstlampjes, een sterrenhemel beamer, vlaggen aan de muur met patronen en felle kleurtjes, verzin het en het hangt of staat wel ergens. Ik was dan ook verbaast om te horen tijdens de trip zelf dat hij zelf nog nooit op LSD getript had in zijn eigen huis.
Terug naar T 0:00
Het zegeltje ligt me aan te staren vanaf de tafel. I wist dat het klein moest zijn van alle verhalen , maar zo klein? (--commentaar achteraf: Ik vraag me nog steeds af hoe ze Albert's gezicht op zo'n klein zegeltje krijgen). Het duurde lang voordat ik het lef had om het zegeltje onder mijn tong te leggen. Ik was toch wel nerveus maar ook anxious (sorry nederlands woord ervoor is me even ontschoten) laatste kans om nee te zeggen....
De eerste gedachte die in mijn hoofd kwam dat het naar papier smaakte (ja duh!) en natuurlijk ben ik dan ook zo'n flap uit dat ik het meteen zeg. A.: "Ja... als het bitter zou smaken is het niet goed meer". Okay.. duidelijk! Na tien minuten weken voel ik me een beetje duizelig worden en ik vraag aan A. of dit normaal is of komt dat door de nerveuziteit? A. zijn enige antwoord hierop is: "Je bent nerveus." Hmm nou ja.. het zal wel. En toch voel ik wat lol.
T 1:00 Plotseling word ik erg bewust van alle kruimels op het laken (grote doeken op de matrassen in de huiskamer) en ik wil er vanaf! A. ziet het ook en besluit ze buiten af te kloppen. A. woont in het centrum van een grote stad en hij woont vlak naast een ijssalon. Ik besluit niet mee te gaan naar buiten omdat ik geen zin heb in mensenmassa's en kijk wel van boven af. Terwijl A. en mijn vriend de lakens uitslaan herinner ik me dat ik dingen op moet gaan schrijven en ga op zoek naar een pen en een stuk papier. Nooit had ik gedacht dat iets simpels zo moeilijk zou worden.. maar toch gevonden!
Mijn notities:
19:00
Fysiek: Duizelig maar verder okay
Visueel: Tunnelvisie (blackness)
Mentaal: Prima en relaxed
A. en J. (mijn vriend) komen terug met de slappe lach vanwege kruimels in ijsjes. En we praten heel wat af over leuke dingen. Ineens spotten we op het marktplein heel wat mensen in uniformen. A. vraagt zich af wie er nou op een zondag avond gaat trouwen. Ik zie J. een beetje verbaast kijken (wat op zich al hilarisch was) en die zegt: "Het is dode herdenking.." en terwijl hij het zegt realiseer ik me dat ook. Dus weer een spontaan de slappe lach (mijn partner deed gelukkig heel empatisch mee).
Tijdens de lachbuien veranderen de kleuren om me heen. Alle kleuren zijn zo helder en zo mooi!! Ik kon de kleuren voelen (ja dat kan hahaha).
En ik werd verliefd.. zo verliefd! Op twee kussentjes.. een gele en een groene. Ik besloot dat die kussentjes van mij waren voor de avond! Opeens stond ik voor een dilemma. Ik kon niet kiezen tussen de twee kussens. Ik legde ze naast elkaar om te kijken welke ik de mooiste vond, ik paktee ze allebei op, knuffelde met ze, legde ze weer naast elkaar, moeilijk moeilijk. Uiteindelijk besloot ik voor de gele, die was het mooiste! En de groene was voor het geval ik de gele ooit zou kwijtraken. Natuurlijk had mijn vriendje de tijd van zijn leven toen ik hem probeerde te overtuigen dat wij ook van deze kussentjes in huis moesten hebben! En ik.. ik was verliefd op mijn kussentje, mijn lieve, zachte, mooie gele kussentje. Als ik het kussentje maar had dan kwam alles goed!
T+2:00 In het laatste half uur vroegen zowel A. als ik J. om de tijd. Om 8 uur waren de twee minuten stilte en die wilde we niet missen. Eindelijk was het 8 uur. De klokken stopten met luiden en voor twee minuten was het stil, doodstil.. ik heb nog nooit zo'n intense stilte meegemaakt, heerlijk! Totdat er een man passeerde die begon te schreeuwen: "Denk eens aan BIRMA! Denk eens aan al die doden in BIRMA!" De man werd snel de mond gesnoerd door de politie (overigens is dit verhaal mijn realiteit en was het gewoon een dronken man die wat scandeerde.. dit heeft mijn brein er dus van gemaakt).
Na de twee minuten vroeg ik zacht: "mag in nu weer ademhalen?" Kennelijk ben ik wel in staat zo lang niet te ademen lol. Maar nog nooit heb ik zo intens de herdenking meegemaakt. Wat een ervaring.
Hierna werd het vaag, de tijd stond stil en de tijd racete, mijn brein maakte overal logica van en ineens was het allemaal zo helder. Het waarom, het hoe.. ongelofelijk wat je voor inzicht hebt als je zo dicht bij je gevoel staat. De muren begonnen te ademen. Ik had dit al vaker in trip reports gelezen maar ik wist niet wat ik me daar bij voor moest stellen. Ik verloor me zelf in de patronen op de muur, die vortexen vormde, kleuren stroomden over in elkaar alsof het vloeistof was. De beker waaruit ik gedronken had leefde (spontaan durfde ik dat ook niet meer op te drinken haha). Houtsplinters van de balken veranderden in insecten, maar ik realiseerde me heel goed dat het mijn hersenen waren die dat er van maakte, dus bang werd ik er niet van. Alleen de gevreesde wc boven.. en uiteindelijk moest ik wel! Dus mijn vriendje ging mee.. want alleen dat durfde ik niet. En ineens was ik ervan overtuigd dat ik door de deur heen kon kijken. J. moest een paar vingers op steken en dan zou ik het bewijzen! Natuurlijk had ik het drie keer fout.. maar ik hield vol dat hij me gewoon voor de gek hield en ik het goed had
A. wilde dat ik me veters ging strikken maar dat ging prima, ook langzaam en bij iemand anders doen ging goed (leve leren veters strikken bij dochterlief :P). Maar toen ik wat wilde opschrijven wist ik spontaan niet meer wat ik in vredesnaam met die pen in mijn hand moest doen. Even naar de keuken lopen werden avonturen! Ik had namelijk perenijsjes meegenomen en die wilde ik uit de vriezer halen. Dit ging op zich heel goed. Op de weg terug vroeg A.: "Weet je het zeker dat je geen spinazie hebt gepakt". Ik wist zeker dat het niet zo was.. maar na twee keer naar het pak gekeken te hebben ging ik twijfelen.. er stond namelijk Diepvries op de achterkant. Uiteindelijk na het pak goed bestudeerd te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik inderdaad spinazie had gepakt.. Of nee.. toch.. wacht even ik geef het pak aan mijn vriendje! Die weet het wel! Maar die lag inmiddels al zo in een lachstuip dat hij het door de tranen ook niet meer kon zien (het waren trouwens wel de ijsjes!)
En ijsjes.. vooral peren ijsjes zijn lekker!! Maar mijn gele kussentje was nog beter -grin-
Na 5 uur leek alles ineens weer normaal te worden en ik werd ineens intens verdrietig.. Ik wilde nog niet klaar zijn! Overal stond dat het lang duurde! Waarom nou niet bij mij! Totdat ik besefte dat dit intense verdriet door de LSD kwam.. en toen kwamen ook weer de visuals terug. Lang heb ik nog heerlijk gekeken naar de muren, het plafon, de gordijnen.. alles was mooi, intens, soms eng, confronterend maar zo heerlijk om mee te maken. A. werd ineens erg knuffelig en ik had daar totaal geen behoefte aan (ja ik wilde graag tegen J. mijn vriendje aanliggen maar met een ander knuffelen nee... dank U). En ik dacht me in dat ik een kaktus was, met grote stekels! Dat zou hem wel wegjagen (dat deed het ook lol).
Ergens om 7 uur viel ik in slaap.. nou ja slaap.. vage dromen..
8 uur was ik klaar wakker en zo fris als een hoentje! Wat een verschil met MDMA! De maandag heb ik nog genoten van alle inzichten en indrukken, zelfs de angsten waren fijn om te hebben. Het verdriet wat ik had was ook fijn, normaal heb ik grote muren om me heen en sluit ik me snel af dus dit ervaren was mooi!!
Ergens in de grote vakantie gaan we het samen proberen, wij met zijn tweeen... heerlijk genieten
Wie: Ik en een vriend (A.)
Tripsitters: 1 (J. mijn partner)
Ervaring: wiet, MDMA, Coke, DMT
Intro:
Zondag twee weken geleden nam ik voor het eerst mijn eerste zegeltje. Nooit had ik gedacht dat ik LSD zou proberen. In mijn tienerjaren blowde ik heel veel (iets teveel achteraf gezien), maar toen ik ouder werd was het blowen niet meer interessant. Tegen het einde van 2007 ben ik op aanraden van een arts weer begonnen met wiet vanwege zenuwpijn in mijn rug (werkt trouwens uitstekend!). En een goede vriend van me (hierna A.) is afgestudeerd pharmaceut en weet heel veel op drugs gebied. A. heeft mijn vriend en mij ook een keer met MDMA laten kennis maken, die ons een geweldige nacht (laaaaaaange nacht) heeft bezorgd
. Alleen de dagen erna was afzien lol. Na een paar maanden rond kijken op Erowid kreeg ik steeds meer interesse in LSD en las alles wat los en vast zat (haha ja ook hier ). En ik wist heel zeker dat ik dit wilde proberen. A. had nog een stash (hoffman) en bood zijn kamer aan. Mijn vriend besloot om het niet te doen (te gestressed, te onzeker, en niet genoeg ingelezen). A. zijn huis lijkt op zich al een mega trip. Veel blacklight, flessen met kerstlampjes, een sterrenhemel beamer, vlaggen aan de muur met patronen en felle kleurtjes, verzin het en het hangt of staat wel ergens. Ik was dan ook verbaast om te horen tijdens de trip zelf dat hij zelf nog nooit op LSD getript had in zijn eigen huis.
Terug naar T 0:00
Het zegeltje ligt me aan te staren vanaf de tafel. I wist dat het klein moest zijn van alle verhalen , maar zo klein? (--commentaar achteraf: Ik vraag me nog steeds af hoe ze Albert's gezicht op zo'n klein zegeltje krijgen). Het duurde lang voordat ik het lef had om het zegeltje onder mijn tong te leggen. Ik was toch wel nerveus maar ook anxious (sorry nederlands woord ervoor is me even ontschoten) laatste kans om nee te zeggen....
De eerste gedachte die in mijn hoofd kwam dat het naar papier smaakte (ja duh!) en natuurlijk ben ik dan ook zo'n flap uit dat ik het meteen zeg. A.: "Ja... als het bitter zou smaken is het niet goed meer". Okay.. duidelijk! Na tien minuten weken voel ik me een beetje duizelig worden en ik vraag aan A. of dit normaal is of komt dat door de nerveuziteit? A. zijn enige antwoord hierop is: "Je bent nerveus." Hmm nou ja.. het zal wel. En toch voel ik wat lol.
T 1:00 Plotseling word ik erg bewust van alle kruimels op het laken (grote doeken op de matrassen in de huiskamer) en ik wil er vanaf! A. ziet het ook en besluit ze buiten af te kloppen. A. woont in het centrum van een grote stad en hij woont vlak naast een ijssalon. Ik besluit niet mee te gaan naar buiten omdat ik geen zin heb in mensenmassa's en kijk wel van boven af. Terwijl A. en mijn vriend de lakens uitslaan herinner ik me dat ik dingen op moet gaan schrijven en ga op zoek naar een pen en een stuk papier. Nooit had ik gedacht dat iets simpels zo moeilijk zou worden.. maar toch gevonden!
Mijn notities:
19:00
Fysiek: Duizelig maar verder okay
Visueel: Tunnelvisie (blackness)
Mentaal: Prima en relaxed
A. en J. (mijn vriend) komen terug met de slappe lach vanwege kruimels in ijsjes. En we praten heel wat af over leuke dingen. Ineens spotten we op het marktplein heel wat mensen in uniformen. A. vraagt zich af wie er nou op een zondag avond gaat trouwen. Ik zie J. een beetje verbaast kijken (wat op zich al hilarisch was) en die zegt: "Het is dode herdenking.." en terwijl hij het zegt realiseer ik me dat ook. Dus weer een spontaan de slappe lach (mijn partner deed gelukkig heel empatisch mee
). Tijdens de lachbuien veranderen de kleuren om me heen. Alle kleuren zijn zo helder en zo mooi!!
Ik kon de kleuren voelen (ja dat kan hahaha).En ik werd verliefd.. zo verliefd! Op twee kussentjes.. een gele en een groene. Ik besloot dat die kussentjes van mij waren voor de avond! Opeens stond ik voor een dilemma. Ik kon niet kiezen tussen de twee kussens. Ik legde ze naast elkaar om te kijken welke ik de mooiste vond, ik paktee ze allebei op, knuffelde met ze, legde ze weer naast elkaar, moeilijk moeilijk. Uiteindelijk besloot ik voor de gele, die was het mooiste! En de groene was voor het geval ik de gele ooit zou kwijtraken. Natuurlijk had mijn vriendje de tijd van zijn leven toen ik hem probeerde te overtuigen dat wij ook van deze kussentjes in huis moesten hebben! En ik.. ik was verliefd op mijn kussentje, mijn lieve, zachte, mooie gele kussentje. Als ik het kussentje maar had dan kwam alles goed!
T+2:00 In het laatste half uur vroegen zowel A. als ik J. om de tijd. Om 8 uur waren de twee minuten stilte en die wilde we niet missen. Eindelijk was het 8 uur. De klokken stopten met luiden en voor twee minuten was het stil, doodstil.. ik heb nog nooit zo'n intense stilte meegemaakt, heerlijk! Totdat er een man passeerde die begon te schreeuwen: "Denk eens aan BIRMA! Denk eens aan al die doden in BIRMA!" De man werd snel de mond gesnoerd door de politie (overigens is dit verhaal mijn realiteit en was het gewoon een dronken man die wat scandeerde.. dit heeft mijn brein er dus van gemaakt).
Na de twee minuten vroeg ik zacht: "mag in nu weer ademhalen?" Kennelijk ben ik wel in staat zo lang niet te ademen lol. Maar nog nooit heb ik zo intens de herdenking meegemaakt. Wat een ervaring.
Hierna werd het vaag, de tijd stond stil en de tijd racete, mijn brein maakte overal logica van en ineens was het allemaal zo helder. Het waarom, het hoe.. ongelofelijk wat je voor inzicht hebt als je zo dicht bij je gevoel staat. De muren begonnen te ademen. Ik had dit al vaker in trip reports gelezen maar ik wist niet wat ik me daar bij voor moest stellen. Ik verloor me zelf in de patronen op de muur, die vortexen vormde, kleuren stroomden over in elkaar alsof het vloeistof was. De beker waaruit ik gedronken had leefde (spontaan durfde ik dat ook niet meer op te drinken haha). Houtsplinters van de balken veranderden in insecten, maar ik realiseerde me heel goed dat het mijn hersenen waren die dat er van maakte, dus bang werd ik er niet van. Alleen de gevreesde wc boven.. en uiteindelijk moest ik wel! Dus mijn vriendje ging mee.. want alleen dat durfde ik niet. En ineens was ik ervan overtuigd dat ik door de deur heen kon kijken. J. moest een paar vingers op steken en dan zou ik het bewijzen! Natuurlijk had ik het drie keer fout.. maar ik hield vol dat hij me gewoon voor de gek hield en ik het goed had
A. wilde dat ik me veters ging strikken maar dat ging prima, ook langzaam en bij iemand anders doen ging goed (leve leren veters strikken bij dochterlief :P). Maar toen ik wat wilde opschrijven wist ik spontaan niet meer wat ik in vredesnaam met die pen in mijn hand moest doen. Even naar de keuken lopen werden avonturen! Ik had namelijk perenijsjes meegenomen en die wilde ik uit de vriezer halen. Dit ging op zich heel goed. Op de weg terug vroeg A.: "Weet je het zeker dat je geen spinazie hebt gepakt". Ik wist zeker dat het niet zo was.. maar na twee keer naar het pak gekeken te hebben ging ik twijfelen.. er stond namelijk Diepvries op de achterkant. Uiteindelijk na het pak goed bestudeerd te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik inderdaad spinazie had gepakt.. Of nee.. toch.. wacht even ik geef het pak aan mijn vriendje! Die weet het wel! Maar die lag inmiddels al zo in een lachstuip dat hij het door de tranen ook niet meer kon zien (het waren trouwens wel de ijsjes!)
En ijsjes.. vooral peren ijsjes zijn lekker!! Maar mijn gele kussentje was nog beter -grin-
Na 5 uur leek alles ineens weer normaal te worden en ik werd ineens intens verdrietig.. Ik wilde nog niet klaar zijn! Overal stond dat het lang duurde! Waarom nou niet bij mij! Totdat ik besefte dat dit intense verdriet door de LSD kwam.. en toen kwamen ook weer de visuals terug. Lang heb ik nog heerlijk gekeken naar de muren, het plafon, de gordijnen.. alles was mooi, intens, soms eng, confronterend maar zo heerlijk om mee te maken. A. werd ineens erg knuffelig en ik had daar totaal geen behoefte aan (ja ik wilde graag tegen J. mijn vriendje aanliggen maar met een ander knuffelen nee... dank U). En ik dacht me in dat ik een kaktus was, met grote stekels! Dat zou hem wel wegjagen (dat deed het ook lol).
Ergens om 7 uur viel ik in slaap.. nou ja slaap.. vage dromen..
8 uur was ik klaar wakker en zo fris als een hoentje! Wat een verschil met MDMA! De maandag heb ik nog genoten van alle inzichten en indrukken, zelfs de angsten waren fijn om te hebben. Het verdriet wat ik had was ook fijn, normaal heb ik grote muren om me heen en sluit ik me snel af dus dit ervaren was mooi!!
Ergens in de grote vakantie gaan we het samen proberen, wij met zijn tweeen... heerlijk genieten
