Gedachten Vooraf
Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Ik beleefde mijn maiden voyage naar de ayahuasca wereld. Nadat ik enkele jaren geleden er voor het eerst iets over las, in een autobiografisch boek van Gerben Hellinga, was meteen mijn interesse gewekt. En toen ik twee jaar geleden, bij toeval, een door een Nederlands filosoof geschreven boek over ayahuasca tegen kwam, wist ik zeker dat ik deze junglethee ooit is tot mij zou nemen. In eerste instantie vanuit een zekere drang tot onderzoek: want is deze thee wel echt zo bijzonder? En is het niet slechts een new-age hype die vooral mensen aantrekt die graag even indiaantje willen spelen, totdat er weer iets nieuws en beters langs komt?
Maar ik had me ook voorgenomen dat als ik mee zou doen aan zo’n ceremonie, dat ik het dan ook goed zou doen. Oftewel, dat ik oprecht zou zijn. Dat ik mezelf zou overgeven aan het hele gebeuren, en niet, bij wijze van spreken, met een blocnote in de aanslag langs de zijlijn zou staan. Want als je constant bij elk ritueel dat uitgevoerd wordt gaat nadenken, wat de exacte bedoeling is, en of het wel nut heeft, dan bestaat er toch een kans dat je iets essentieels mist. Althans, dat is mijn gevoel. En zo geschiedde het dus dat ik me zaterdagnacht, languit gelegen, in een tipi bevond, terwijl ik me mee liet voeren op het gezang van de ceremonieleider.
De Grote Dag
Die ochtend had ik me voorgenomen om een stevig ontbijt te nemen, zodat ik in ieder geval niet al voor aanvang van de ceremonie, die pas in het begin van de avond zou starten, van mijn stokje zou gaan. Maar het lukte me amper om een hap door mijn keel te krijgen. Ik was niet enorm zenuwachtig, maar blijkbaar was er toch een bepaalde spanning op de achtergrond aanwezig die zich dus fysiek uitte. Uiteindelijk heb ik toch nog een banaan en een stukje ontbijtkoek naar binnen gewerkt, en voor onderweg nam ik een flesje sportdrank mee. Tegen enen verliet ik mijn huis, en nam de trein naar Utrecht.
Hier ontmoette ik vijf andere medeslachtoffers, die dus ook naar Amsterdam gingen, onder wie vier df’ers. Ze kwamen, stuk voor stuk, op mij over als aardige en relaxte mensen. Dus dat was ideaal reisgezelschap naar de Gate of Expansion. Vanaf Amsterdam-Centraal namen we de tram, aangezien de buschauffeurs staakten. Toen we met de tram bij het eindstation aankwamen, moesten we vanaf daar verder vertrouwen op een nogal schimmige routebeschrijving die ons 180 graden de verkeerde kant opstuurde. Na enkele locals aangesproken te hebben, wisten we toch de goede weg te vinden. Rond zes uur arriveerden we, later dan gehoopt, bij de fameuze woonboot.
Ik moet zeggen, dat was een enorme meevaller. Het terrein ziet er als volgt uit: aan het water liggen twee woonboten en aan de walkant bevindt zich een rustieke tuin die omgeven is door dikke heggen, wat het geheel erg besloten maakt. In het midden van deze tuin staat een knus gebouwtje met o.a. een barretje. Op de benedenverdieping van de grootste woonboot bevindt zich een soort spiritueel centrum, waar dus ook ayahuasca ceremonies worden gehouden. Maar nu in de zomertijd worden de meeste ceremonies in een grote tipi gehouden, die aan de rechterkant van de tuin staat. Want de tuin bestaat dus duidelijk uit twee gedeeltes: de linkerkant is echt een loungetuin, en de rechterkant wordt, naast een klein terras, bijna helemaal in beslag genomen door de tipi. Vanaf het moment dat ik binnenkwam, voelde ik me direct op m’n gemak. Onder het genot van een kopje thee wachtten we in de tuin tot de ceremonie zou beginnen. Dit duurde nog wel een uur. Dus er was genoeg tijd om nog even met wat mensen te praten, en om te horen wat de beweegredenen zijn van andere mensen om dit te doen. Van de 18 deelnemers(8 vrouwen, 10 mannen) waren er 7 die het voor de eerste keer deden. En ook was er iemand die het thuis al is had gedaan, maar het nu ook wel is in een rituele setting wou ervaren. Uiteindelijk was dan het moment daar. We werden gevraagd om ons te verzamelen in de tipi. Spannend!
Theetijd
We konden onze slaapzak/dekbed alvast meenemen (we zouden ook blijven slapen in de tipi), zodat we daar op konden zitten of liggen tijdens de ceremonie. En dat is toch wat aangenamer dan alleen een sky lederen matrasje. En zo zaten we daar in een kring, met in het midden een kampvuurtje en een of ander krachtsymbool wat bestond uit verfpoeder, in de kleuren blauw, rood en zwart. Je zult begrijpen dat het een grote tipi was, aangezien er ruimte was voor 18 deelnemers, 2 begeleiders, en de ceremonieleider (sjamaan) en zijn vrouw, die ook een begeleider was, maar dan achter de schermen.
De tipi zag er ongeveer zo uit. Alleen dan een slag groter.
Die ceremonieleider, die ik bij aankomst al even een hand had gegeven, maakte direct een positieve indruk op mij. Hij was vriendelijk, keek helder uit zijn ogen, en gaf blijk te beschikken over een heel waardevolle eigenschap, namelijk: humor. En af en toe combineerde hij dit met een milde zelfspot. Desalniettemin was hij tijdens zijn inleidende praatje natuurlijk wel serieus, maar hij wist ook op de juiste momenten een grapje te maken waarmee hij de spanning enigszins uit de lucht haalde. Hij legde onder ander uit dat de werking van ayahuasca enorm uiteen kan lopen van zeer heftig tot zeer mild. En dat dit afhankelijk is van verschillende factoren, zoals de sterkte van de thee, de omgeving en de persoon in kwestie. Maar los hiervan verschilt het ook weer per avond (de stand van de hemellichamen zou ook van invloed kunnen zijn.) Maar deze set en setting factoren zijn uiteraard ook het geval bij andere psychedelica. Echter, ayahuasca zou zich van deze andere middelen onderscheiden door het feit dat de drinker van deze thee alleen dat te verwerken krijgt wat hij aankan, én wat hij op dat moment nodig heeft. Dit wil dus niet zeggen dat iemand die het aankan om totale doodsangsten te ervaren dit ook persé te verduren krijgt. Want het gaat er dus ook om wat je op dat moment nodig hebt - om een gezond en evenwichtig leven te leiden. Hiermee wordt dus duidelijk dat ayahuasca echt als een medicijn wordt gezien, en niet als een drug die voor de lol wordt genomen. Uit deze gedachte volgt dus ook het idee dat ayahuasca een soort bewustzijn zou bevatten dat kan inspelen op de individuele behoefte van de ayahuasca drinker.
Toen kwam de voorstelronde, waarbij je een trekje van een grote pijp mocht nemen, en vervolgens je naam moest zeggen. En als je dat wilde dan kon je er ook nog iets aan toevoegen, bijvoorbeeld een wens of gedachte. De ceremonieleider vroeg aan helpers, uit een hogere dimensie, om bescherming. Dit deed hij door hardop zijn wens uit te spreken, en vervolgens rook de tipi in te blazen. Hij had ook nog wel meer ritueeltjes gedaan, maar die kan ik niet meer zo goed voor de geest halen. Toen was er nog even tijd om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan of een warme trui op te halen. Want de avond ging nu echt beginnen. Vijf minuten daarvoor had ik me nog helemaal happy gevoeld, maar toen ik zag dat het eerste glaasje ayahuasca werd ingeschonken, veranderde dit snel in een redelijke gespannenheid. Ik had nu al een kriebelend gevoel in mijn buik, terwijl ik nog geen één slok ayahuasca tot mij had genomen! Ik was als vierde aan de beurt om de thee te drinken. Iedereen dronk uit hetzelfde glas, dus het was de bedoeling dat je het in één of twee teugen tot je nam. Dan werd het glas weer teruggeven, en bepaalde de ceremonieleider de dosis voor de volgende persoon. Dit deed hij met behulp van een soort pendel. Vrij snel was ik dus aan de beurt: een, twee, drie…hupsakee! In twee teugen had ik het opgedronken. Ik had me al helemaal geestelijk voorbereid om een bitter gezicht te trekken, wat ik dus ook deed. Waarop mijn buurvrouw mij op een tic-tac trakteerde, om de smaak wat te verzachten. Maar eigenlijk viel de smaak mij niet enorm tegen, en was het dus niet echt noodzakelijk om een bitter gezicht te trekken. Begrijp me niet verkeerd: ayahuasca is wel ongelofelijk goor, maar geen enkele deelnemer had werkelijke problemen om het spul naar binnen te werken.
Voorbeeld van een glas ayahuasca.
Toen amper de laatste deelnemer voorzien was van zijn medicijn begon ik me al redelijk misselijk te voelen. Ik zat in de kleermakerszit, soms met gesloten ogen terwijl ik lichtelijk cev’s begon waar te nemen, en soms met mijn ogen open, terwijl ik als maar vaker richting het witte teiltje keek dat voor mij stond. Ik dacht bij mezelf: ‘het zal toch hopelijk niet zo zijn dat ik als eerste moet overgeven.’ Ik zag er echt tegen op om midden in zo’n groep letterlijk mijn gal te moeten spuien. Tenminste niet op dat moment van de avond, terwijl voor mijn gevoel de ceremonie nog helemaal niet in volle gang was. Ik merkte dat als ik mijn ogen dicht had en mij op het shitgevoel richtte dat het dan wel iets beter ging. Ik had voor mezelf voor aanvang van deze avond me ook voorgenomen om alles onder ogen te zien, dus ook rotgevoelens en gevoelens van misselijkheid. Dit is dus het tegenovergestelde van vluchten. Deze houding heeft mij in het dagelijkse leven ook veel goeds gebracht. Hoewel ik voelde dat het goed was om mij zo op het shitgevoel te richten, werd mijn misselijkheid steeds erger. Voor de zekerheid pakte ik het teiltje er al bij. En binnen een minuut was het zover. Ik ging over mijn nek. Spoedig kwam er een begeleider aan die me een stuk keukenrol aanreikte, en mijn teiltje inruilde voor een schoon teiltje. Gelukkig had ik een fles water bij me, zodat ik mijn mond kon omspoelen. Direct nadat ik had overgegeven kwam de algehele kleurstelling in de tipi mij als warmer over. Tegelijkertijd begon ik ook steeds meer de grip op de realiteit te verliezen. Het misselijke gevoel was weg, maar daar was een zekere triestheid en reddeloosheid voor in de plaats gekomen. Ik kan niet meer echt terughalen hoe en wat, maar het komt er in ieder geval op neer dat ik me kut voelde. Ik weet nog dat ik dacht: ‘dit is het domste wat ik ooit heb gedaan.’
Ik zat nog steeds in de kleermakerszit. En blijkbaar zat mijn buurman op dezelfde wijze, want ik voelde zijn knie tegen mijn knie. En op dat moment voelde ik een warme energie door mijn knie in mijn lichaam stromen. Het duurde maar kort, maar was wel heel bijzonder. Maar ik voelde me nog steeds zeer ongemakkelijk. Ik denk dat er op dit punt amper 20 minuten waren verstreken na mijn inname. Dus de ayahuasca sloeg bij mij snel in. Na enige tijd keek ik is om me heen, de tipi in. En ik zag dat ik de enige was die nog rechtop zat. Alle andere deelnemers lagen languit. Toen besloot ik maar hetzelfde te doen. Hopend dat ik me in die houding wat beter zou gaan voelen.
Vanaf dat moment werd ik gelanceerd naar ‘de eeuwigheid.’ Alle vragen waren opgebrand, er viel een last van mijn schouders. Echt ongelofelijk. Het was zo vreugdevol. Maar die heerlijke, heerlijke eeuwigheid ervoer ik niet als iets wat ergens in een andere dimensie was, of hemelachtig rijk. Nee, het was hier en nu, springlevend en altijd aanwezig, in deze tipi, in het vuur, maar ook in een vliegtuig die over ging. Even later hoorde ik mensen lachen, en ik dacht dat zij hetzelfde hadden ontdekt. Namelijk, dat de zoektocht van de mens naar geluk enerzijds totaal onzinnig is, omdat vrede en geluk altijd voor het oprapen ligt. En dat anderzijds het lijden dat met deze zoektocht gepaard gaat iets is om waardig bij stil te staan. Want het idee dat geluk iets is dat ver ons verwijderd is komt voort uit onwetendheid. Dus ik voelde een enorm medeleven met de mensen die door de eeuwen heen (vaak tevergeefs) geluk zochten. (ik ben niet echt tevreden over deze alinea, want het was een bepaald gevoel wat ik ervoer, en dat is niet in woorden te vatten)
Ik voelde me dus super goed. Maar na enige tijd, kwam mijn denken iets meer terug en bekroop me de gedachte, dat als ik voor altijd zo zou blijven, dat ik dan zeker in een gekkenhuis zou belanden. Maar dit was maar kortstondig, mede door de positieve inbreng van de ceremonieleider, die inmiddels was begonnen met een soort ritueel, waarbij hij met een bladerwaaier een ritmisch geluid maakte. En dit gaf mij heel veel positieve energie. Dat zo’n ritueel een dergelijke positieve inbreng zou hebben, had ik van te voren niet kunnen bevroeden. Ik had er heel veel steun aan.
Voorbeeld van een zogenaamde shacapa (bladerwaaier)
Zo’n twee uren na inname begon het effect sterk minder te worden. Op een gegeven moment voelde ik me gewoon lekker relaxed en tevreden, en lag ik te genieten van de muziek. Soms werd muziek gedraaid op een muziek installatie, waar overigens een prima geluid uit kwam. En soms zong de ceremonieleider zelf een liedje. Die ayahausca liedjes zijn echt heel erg chill.
Ik had er nog wel overnagedacht om een tweede kopje te nemen, maar mijn gevoel zei dat het zo precies goed was. Ik zou nog wel meer kunnen vertellen, over bijvoorbeeld andere deelnemers, maar het meeste is ook al aan bod geweest in de andere tripreports.
Ik heb nog wat buiten de tipi rondgehangen, en hier en daar een gesprekje gevoerd met mensen die ook al min of meer uitgetript waren. Ook heb ik nog een trekje gehad van de Santa Maria pijp. Maar ik voelde daar niet zoveel van. Nadat ik een banaantje en de inmiddels bekende soep gedeeltelijk tot mij had genomen, poetste ik mijn tanden(goed he) en dook ik mijn slaapzak in. Ik sliep vrijwel direct en werd enkele uren daarna, rond negen uur, wakker. Toen heb ik lekker gedouched en daarna onder het genot van een kopje koffie(ze hebben dus niet alleen bamboethee!) nog een beetje nagekletst met wat andere deelnemers.
Afronding
Rond elf uur had iedereen ontbeten, en was het alweer tijd om af te sluiten. Dit gebeurde op ongeveer dezelfde wijze als waarop de cirkel werd geopend. De pijp ging weer rond, waarbij iedereen de kans kreeg om iets te zeggen. Daarna hielpen de meeste mensen nog even mee om de boel een beetje op te ruimen. Rond 1 uur gingen we weer richting de tram. En had ik dus nog een treinreis van 2,5 uur voor de boeg. Eenmaal in de trein begon ik me toch wel redelijk moe te voelen. Bij de laatste twee haltes schrok ik zelfs wakker uit een klein slaapje. Eenmaal thuis ontving ik een sms’je van mijn moeder die erg benieuwd was hoe ik het had gehad. Want ik had al gewaarschuwd dat ik dit weekend iets heel raars ging doen. Maar ik kon melden dat ik het had overleefd! Die avond sliep ik al om half negen, en heb ik heerlijk het klokje rondgeslapen. De volgende ochtend werd ik uitgerust wakker, en voelde ik me prima.
Concluderend kan ik zeggen dat de locatie(met de begeleiding enzo) mij enorm is meegevallen. Hoewel ik die ceremonieleider een geweldig persoon vind ben ik het niet op alle punten met hem eens. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet om toch baat te hebben bij zijn talenten (die zich moeilijk laten benoemen.) De ayahuasca sessie heb ik als heel bijzonder ervaren. En de rituelen, waar ik normaal gesproken niet zoveel mee heb, lijken binnen het geheel van zo’n avond toch een bepaalde functie te vervullen (het stoort iig niet) Ik heb ook het gevoel dat ik me wat lichtvoetiger voel, na dit weekend. Het is niet zo dat ik me compleet anders voel, dan voor de ceremonie. Maar dat had ik ook niet verwacht, want de laatste tijd ben ik vanuit mezelf al aardig gelukkig, en ik ben dus ook niet naar die ceremonie gegaan om bijvoorbeeld een trauma te lijf te gaan. Al met al was het dus een geslaagde introductie. En ik vind het zeker voor herhaling vatbaar.
Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Ik beleefde mijn maiden voyage naar de ayahuasca wereld. Nadat ik enkele jaren geleden er voor het eerst iets over las, in een autobiografisch boek van Gerben Hellinga, was meteen mijn interesse gewekt. En toen ik twee jaar geleden, bij toeval, een door een Nederlands filosoof geschreven boek over ayahuasca tegen kwam, wist ik zeker dat ik deze junglethee ooit is tot mij zou nemen. In eerste instantie vanuit een zekere drang tot onderzoek: want is deze thee wel echt zo bijzonder? En is het niet slechts een new-age hype die vooral mensen aantrekt die graag even indiaantje willen spelen, totdat er weer iets nieuws en beters langs komt?
Maar ik had me ook voorgenomen dat als ik mee zou doen aan zo’n ceremonie, dat ik het dan ook goed zou doen. Oftewel, dat ik oprecht zou zijn. Dat ik mezelf zou overgeven aan het hele gebeuren, en niet, bij wijze van spreken, met een blocnote in de aanslag langs de zijlijn zou staan. Want als je constant bij elk ritueel dat uitgevoerd wordt gaat nadenken, wat de exacte bedoeling is, en of het wel nut heeft, dan bestaat er toch een kans dat je iets essentieels mist. Althans, dat is mijn gevoel. En zo geschiedde het dus dat ik me zaterdagnacht, languit gelegen, in een tipi bevond, terwijl ik me mee liet voeren op het gezang van de ceremonieleider.
De Grote Dag
Die ochtend had ik me voorgenomen om een stevig ontbijt te nemen, zodat ik in ieder geval niet al voor aanvang van de ceremonie, die pas in het begin van de avond zou starten, van mijn stokje zou gaan. Maar het lukte me amper om een hap door mijn keel te krijgen. Ik was niet enorm zenuwachtig, maar blijkbaar was er toch een bepaalde spanning op de achtergrond aanwezig die zich dus fysiek uitte. Uiteindelijk heb ik toch nog een banaan en een stukje ontbijtkoek naar binnen gewerkt, en voor onderweg nam ik een flesje sportdrank mee. Tegen enen verliet ik mijn huis, en nam de trein naar Utrecht.
Hier ontmoette ik vijf andere medeslachtoffers, die dus ook naar Amsterdam gingen, onder wie vier df’ers. Ze kwamen, stuk voor stuk, op mij over als aardige en relaxte mensen. Dus dat was ideaal reisgezelschap naar de Gate of Expansion. Vanaf Amsterdam-Centraal namen we de tram, aangezien de buschauffeurs staakten. Toen we met de tram bij het eindstation aankwamen, moesten we vanaf daar verder vertrouwen op een nogal schimmige routebeschrijving die ons 180 graden de verkeerde kant opstuurde. Na enkele locals aangesproken te hebben, wisten we toch de goede weg te vinden. Rond zes uur arriveerden we, later dan gehoopt, bij de fameuze woonboot.
Ik moet zeggen, dat was een enorme meevaller. Het terrein ziet er als volgt uit: aan het water liggen twee woonboten en aan de walkant bevindt zich een rustieke tuin die omgeven is door dikke heggen, wat het geheel erg besloten maakt. In het midden van deze tuin staat een knus gebouwtje met o.a. een barretje. Op de benedenverdieping van de grootste woonboot bevindt zich een soort spiritueel centrum, waar dus ook ayahuasca ceremonies worden gehouden. Maar nu in de zomertijd worden de meeste ceremonies in een grote tipi gehouden, die aan de rechterkant van de tuin staat. Want de tuin bestaat dus duidelijk uit twee gedeeltes: de linkerkant is echt een loungetuin, en de rechterkant wordt, naast een klein terras, bijna helemaal in beslag genomen door de tipi. Vanaf het moment dat ik binnenkwam, voelde ik me direct op m’n gemak. Onder het genot van een kopje thee wachtten we in de tuin tot de ceremonie zou beginnen. Dit duurde nog wel een uur. Dus er was genoeg tijd om nog even met wat mensen te praten, en om te horen wat de beweegredenen zijn van andere mensen om dit te doen. Van de 18 deelnemers(8 vrouwen, 10 mannen) waren er 7 die het voor de eerste keer deden. En ook was er iemand die het thuis al is had gedaan, maar het nu ook wel is in een rituele setting wou ervaren. Uiteindelijk was dan het moment daar. We werden gevraagd om ons te verzamelen in de tipi. Spannend!
Theetijd
We konden onze slaapzak/dekbed alvast meenemen (we zouden ook blijven slapen in de tipi), zodat we daar op konden zitten of liggen tijdens de ceremonie. En dat is toch wat aangenamer dan alleen een sky lederen matrasje. En zo zaten we daar in een kring, met in het midden een kampvuurtje en een of ander krachtsymbool wat bestond uit verfpoeder, in de kleuren blauw, rood en zwart. Je zult begrijpen dat het een grote tipi was, aangezien er ruimte was voor 18 deelnemers, 2 begeleiders, en de ceremonieleider (sjamaan) en zijn vrouw, die ook een begeleider was, maar dan achter de schermen.
De tipi zag er ongeveer zo uit. Alleen dan een slag groter.
Die ceremonieleider, die ik bij aankomst al even een hand had gegeven, maakte direct een positieve indruk op mij. Hij was vriendelijk, keek helder uit zijn ogen, en gaf blijk te beschikken over een heel waardevolle eigenschap, namelijk: humor. En af en toe combineerde hij dit met een milde zelfspot. Desalniettemin was hij tijdens zijn inleidende praatje natuurlijk wel serieus, maar hij wist ook op de juiste momenten een grapje te maken waarmee hij de spanning enigszins uit de lucht haalde. Hij legde onder ander uit dat de werking van ayahuasca enorm uiteen kan lopen van zeer heftig tot zeer mild. En dat dit afhankelijk is van verschillende factoren, zoals de sterkte van de thee, de omgeving en de persoon in kwestie. Maar los hiervan verschilt het ook weer per avond (de stand van de hemellichamen zou ook van invloed kunnen zijn.) Maar deze set en setting factoren zijn uiteraard ook het geval bij andere psychedelica. Echter, ayahuasca zou zich van deze andere middelen onderscheiden door het feit dat de drinker van deze thee alleen dat te verwerken krijgt wat hij aankan, én wat hij op dat moment nodig heeft. Dit wil dus niet zeggen dat iemand die het aankan om totale doodsangsten te ervaren dit ook persé te verduren krijgt. Want het gaat er dus ook om wat je op dat moment nodig hebt - om een gezond en evenwichtig leven te leiden. Hiermee wordt dus duidelijk dat ayahuasca echt als een medicijn wordt gezien, en niet als een drug die voor de lol wordt genomen. Uit deze gedachte volgt dus ook het idee dat ayahuasca een soort bewustzijn zou bevatten dat kan inspelen op de individuele behoefte van de ayahuasca drinker.
Toen kwam de voorstelronde, waarbij je een trekje van een grote pijp mocht nemen, en vervolgens je naam moest zeggen. En als je dat wilde dan kon je er ook nog iets aan toevoegen, bijvoorbeeld een wens of gedachte. De ceremonieleider vroeg aan helpers, uit een hogere dimensie, om bescherming. Dit deed hij door hardop zijn wens uit te spreken, en vervolgens rook de tipi in te blazen. Hij had ook nog wel meer ritueeltjes gedaan, maar die kan ik niet meer zo goed voor de geest halen. Toen was er nog even tijd om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan of een warme trui op te halen. Want de avond ging nu echt beginnen. Vijf minuten daarvoor had ik me nog helemaal happy gevoeld, maar toen ik zag dat het eerste glaasje ayahuasca werd ingeschonken, veranderde dit snel in een redelijke gespannenheid. Ik had nu al een kriebelend gevoel in mijn buik, terwijl ik nog geen één slok ayahuasca tot mij had genomen! Ik was als vierde aan de beurt om de thee te drinken. Iedereen dronk uit hetzelfde glas, dus het was de bedoeling dat je het in één of twee teugen tot je nam. Dan werd het glas weer teruggeven, en bepaalde de ceremonieleider de dosis voor de volgende persoon. Dit deed hij met behulp van een soort pendel. Vrij snel was ik dus aan de beurt: een, twee, drie…hupsakee! In twee teugen had ik het opgedronken. Ik had me al helemaal geestelijk voorbereid om een bitter gezicht te trekken, wat ik dus ook deed. Waarop mijn buurvrouw mij op een tic-tac trakteerde, om de smaak wat te verzachten. Maar eigenlijk viel de smaak mij niet enorm tegen, en was het dus niet echt noodzakelijk om een bitter gezicht te trekken. Begrijp me niet verkeerd: ayahuasca is wel ongelofelijk goor, maar geen enkele deelnemer had werkelijke problemen om het spul naar binnen te werken.
Voorbeeld van een glas ayahuasca.
Toen amper de laatste deelnemer voorzien was van zijn medicijn begon ik me al redelijk misselijk te voelen. Ik zat in de kleermakerszit, soms met gesloten ogen terwijl ik lichtelijk cev’s begon waar te nemen, en soms met mijn ogen open, terwijl ik als maar vaker richting het witte teiltje keek dat voor mij stond. Ik dacht bij mezelf: ‘het zal toch hopelijk niet zo zijn dat ik als eerste moet overgeven.’ Ik zag er echt tegen op om midden in zo’n groep letterlijk mijn gal te moeten spuien. Tenminste niet op dat moment van de avond, terwijl voor mijn gevoel de ceremonie nog helemaal niet in volle gang was. Ik merkte dat als ik mijn ogen dicht had en mij op het shitgevoel richtte dat het dan wel iets beter ging. Ik had voor mezelf voor aanvang van deze avond me ook voorgenomen om alles onder ogen te zien, dus ook rotgevoelens en gevoelens van misselijkheid. Dit is dus het tegenovergestelde van vluchten. Deze houding heeft mij in het dagelijkse leven ook veel goeds gebracht. Hoewel ik voelde dat het goed was om mij zo op het shitgevoel te richten, werd mijn misselijkheid steeds erger. Voor de zekerheid pakte ik het teiltje er al bij. En binnen een minuut was het zover. Ik ging over mijn nek. Spoedig kwam er een begeleider aan die me een stuk keukenrol aanreikte, en mijn teiltje inruilde voor een schoon teiltje. Gelukkig had ik een fles water bij me, zodat ik mijn mond kon omspoelen. Direct nadat ik had overgegeven kwam de algehele kleurstelling in de tipi mij als warmer over. Tegelijkertijd begon ik ook steeds meer de grip op de realiteit te verliezen. Het misselijke gevoel was weg, maar daar was een zekere triestheid en reddeloosheid voor in de plaats gekomen. Ik kan niet meer echt terughalen hoe en wat, maar het komt er in ieder geval op neer dat ik me kut voelde. Ik weet nog dat ik dacht: ‘dit is het domste wat ik ooit heb gedaan.’
Ik zat nog steeds in de kleermakerszit. En blijkbaar zat mijn buurman op dezelfde wijze, want ik voelde zijn knie tegen mijn knie. En op dat moment voelde ik een warme energie door mijn knie in mijn lichaam stromen. Het duurde maar kort, maar was wel heel bijzonder. Maar ik voelde me nog steeds zeer ongemakkelijk. Ik denk dat er op dit punt amper 20 minuten waren verstreken na mijn inname. Dus de ayahuasca sloeg bij mij snel in. Na enige tijd keek ik is om me heen, de tipi in. En ik zag dat ik de enige was die nog rechtop zat. Alle andere deelnemers lagen languit. Toen besloot ik maar hetzelfde te doen. Hopend dat ik me in die houding wat beter zou gaan voelen.
Vanaf dat moment werd ik gelanceerd naar ‘de eeuwigheid.’ Alle vragen waren opgebrand, er viel een last van mijn schouders. Echt ongelofelijk. Het was zo vreugdevol. Maar die heerlijke, heerlijke eeuwigheid ervoer ik niet als iets wat ergens in een andere dimensie was, of hemelachtig rijk. Nee, het was hier en nu, springlevend en altijd aanwezig, in deze tipi, in het vuur, maar ook in een vliegtuig die over ging. Even later hoorde ik mensen lachen, en ik dacht dat zij hetzelfde hadden ontdekt. Namelijk, dat de zoektocht van de mens naar geluk enerzijds totaal onzinnig is, omdat vrede en geluk altijd voor het oprapen ligt. En dat anderzijds het lijden dat met deze zoektocht gepaard gaat iets is om waardig bij stil te staan. Want het idee dat geluk iets is dat ver ons verwijderd is komt voort uit onwetendheid. Dus ik voelde een enorm medeleven met de mensen die door de eeuwen heen (vaak tevergeefs) geluk zochten. (ik ben niet echt tevreden over deze alinea, want het was een bepaald gevoel wat ik ervoer, en dat is niet in woorden te vatten)
Ik voelde me dus super goed. Maar na enige tijd, kwam mijn denken iets meer terug en bekroop me de gedachte, dat als ik voor altijd zo zou blijven, dat ik dan zeker in een gekkenhuis zou belanden. Maar dit was maar kortstondig, mede door de positieve inbreng van de ceremonieleider, die inmiddels was begonnen met een soort ritueel, waarbij hij met een bladerwaaier een ritmisch geluid maakte. En dit gaf mij heel veel positieve energie. Dat zo’n ritueel een dergelijke positieve inbreng zou hebben, had ik van te voren niet kunnen bevroeden. Ik had er heel veel steun aan.
Voorbeeld van een zogenaamde shacapa (bladerwaaier)
Zo’n twee uren na inname begon het effect sterk minder te worden. Op een gegeven moment voelde ik me gewoon lekker relaxed en tevreden, en lag ik te genieten van de muziek. Soms werd muziek gedraaid op een muziek installatie, waar overigens een prima geluid uit kwam. En soms zong de ceremonieleider zelf een liedje. Die ayahausca liedjes zijn echt heel erg chill.
Ik had er nog wel overnagedacht om een tweede kopje te nemen, maar mijn gevoel zei dat het zo precies goed was. Ik zou nog wel meer kunnen vertellen, over bijvoorbeeld andere deelnemers, maar het meeste is ook al aan bod geweest in de andere tripreports. Ik heb nog wat buiten de tipi rondgehangen, en hier en daar een gesprekje gevoerd met mensen die ook al min of meer uitgetript waren. Ook heb ik nog een trekje gehad van de Santa Maria pijp. Maar ik voelde daar niet zoveel van. Nadat ik een banaantje en de inmiddels bekende soep gedeeltelijk tot mij had genomen, poetste ik mijn tanden(goed he) en dook ik mijn slaapzak in. Ik sliep vrijwel direct en werd enkele uren daarna, rond negen uur, wakker. Toen heb ik lekker gedouched en daarna onder het genot van een kopje koffie(ze hebben dus niet alleen bamboethee!) nog een beetje nagekletst met wat andere deelnemers.
Afronding
Rond elf uur had iedereen ontbeten, en was het alweer tijd om af te sluiten. Dit gebeurde op ongeveer dezelfde wijze als waarop de cirkel werd geopend. De pijp ging weer rond, waarbij iedereen de kans kreeg om iets te zeggen. Daarna hielpen de meeste mensen nog even mee om de boel een beetje op te ruimen. Rond 1 uur gingen we weer richting de tram. En had ik dus nog een treinreis van 2,5 uur voor de boeg. Eenmaal in de trein begon ik me toch wel redelijk moe te voelen. Bij de laatste twee haltes schrok ik zelfs wakker uit een klein slaapje. Eenmaal thuis ontving ik een sms’je van mijn moeder die erg benieuwd was hoe ik het had gehad. Want ik had al gewaarschuwd dat ik dit weekend iets heel raars ging doen. Maar ik kon melden dat ik het had overleefd! Die avond sliep ik al om half negen, en heb ik heerlijk het klokje rondgeslapen. De volgende ochtend werd ik uitgerust wakker, en voelde ik me prima.
Concluderend kan ik zeggen dat de locatie(met de begeleiding enzo) mij enorm is meegevallen. Hoewel ik die ceremonieleider een geweldig persoon vind ben ik het niet op alle punten met hem eens. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet om toch baat te hebben bij zijn talenten (die zich moeilijk laten benoemen.) De ayahuasca sessie heb ik als heel bijzonder ervaren. En de rituelen, waar ik normaal gesproken niet zoveel mee heb, lijken binnen het geheel van zo’n avond toch een bepaalde functie te vervullen (het stoort iig niet) Ik heb ook het gevoel dat ik me wat lichtvoetiger voel, na dit weekend. Het is niet zo dat ik me compleet anders voel, dan voor de ceremonie. Maar dat had ik ook niet verwacht, want de laatste tijd ben ik vanuit mezelf al aardig gelukkig, en ik ben dus ook niet naar die ceremonie gegaan om bijvoorbeeld een trauma te lijf te gaan. Al met al was het dus een geslaagde introductie. En ik vind het zeker voor herhaling vatbaar.
